အခန်း (၄၄၃-၄၄၄)

အခန်း (၄၄၃) လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး

"ညည်း ဦးလေးက ကျောက်စိမ်းအရောင်းအဝယ် လုပ်တာလေ သူကိုယ်တိုင် ပြောတာ... ဒါတွေက အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတွေတဲ့၊ အထက်တန်းလွှာက သူဌေးကတော်တွေ သိပ်ကြိုက်ကြတာ"

မိုရန့်၏ မိခင်သည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းထုပ်လေးကို ပွေ့ပိုက်ရင်း နှမြောတသစွာ ပြောဆိုနေဆဲပင်။

မိုရန့်မှာမူ မိုမိသားစုနှင့် နီးစပ်ခဲ့သူပီပီ လောကအမြင် ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ တန်ဖိုးထားနေသော အရာများမှာ အဆင့်နိမ့် ကျောက်စိမ်းအစုတ်အပြတ်များသာ ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။

အပျော်အပါး ဆင်ယင်ရန်အတွက်သာ သင့်တော်ပြီး တန်ဖိုးတက်လာရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။

"အခုချက်ချင်း... ဦးလေးကို ဖုန်းဆက်ခေါ် လိုက်”

မိုရန့်၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

အခွန်ရှောင်မှုအတွက် ငွေပြန်သွင်းရန် အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာသော်လည်း၊ လည်ပတ်ရန် ငွေရင်းအင်အား မရှိတော့သည့် အခြေအနေမှာ သူ့ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။ အချိန်မီ ငွေမသွင်းနိုင်ပါက ကုမ္ပဏီမှာ အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားပေတော့မည်။

"ဒီအမှိုက်တွေကို ရောင်းဖို့အတွက် ဦးလေးကို ဘာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ"

ဟု မိခင်ဖြစ်သူက မကျေမနပ် မေးရှာသည်။

သူမသည် မူလက သာမန်မိသားစုမှ ဖြစ်သော်လည်း မိုရန့်၏ ဖခင်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် မိုမိသားစု၏ အရှိန်အဝါဖြင့် စီးပွားရေး လက်မတင်လေး ကောင်းမွန်လာခဲ့ရာ၊ အမျိုးများကြားတွင် မျက်နှာပွင့်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ကုမ္ပဏီ ပြိုလဲတော့မည်ကို အမျိုးများ သိသွားပါက သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအမှိုက်တွေက ဘာအသုံးကျမှာလဲ အလိမ်ခံရတာတောင် သူများအတွက် ပိုက်ဆံ လိုက်ရေပေးနေသေးတယ် သူဌေးကတော် ဘဝနဲ့ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းမနည်းတော့တာတောင် အမြင်က ဒီလောက်ပဲ ကျဉ်းမြောင်းနေတုန်းလား"

မိုရန့်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲလာသော ဒေါသကို အံကြိတ်၍ ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

"ဦးလေးလီ... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် မိုရန့်က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ သူ၏ဖခင်လက်ထက်ကတည်းက ကုမ္ပဏီကို တာဝန်ယူပေးခဲ့သော သစ္စာရှိသည့် မန်နေဂျာကြီး ဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာ လီ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး နဖူးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။

"အထက်ပိုင်းက လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အခြေအနေမှာ လုံးဝ မကောင်းတော့ကြောင်း သိသာလှသည်။ မန်နေဂျာ လီသည် အခြေအနေများကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြပြီးနောက် ဆက်မနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အဘွားကိုလည်း သူမရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ ထုတ်ပေးဖို့ ပြောထားတယ် အားလုံး စုပေါင်းပြီးမှ အခွန်ငွေကို ပေးနိုင်မှာ"

ဟု မိုရန့်က ဆိုကာ မိခင်ဖြစ်သူကို စူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ... ဟိုဦးလေးဆီမှာ သုံးခဲ့သမျှ ပိုက်ဆံတွေကို တစ်ပြားမကျန် ပြန်တောင်းရမယ်"

မကြာမီမှာပင် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။

"ဟေ့... ညီမလေး"

သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ "ဖြောင်း" ကနဲ ပြင်းထန်လှသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မိုရန့်... မင်း ရူးနေတာလား”

ဦးလေးဖြစ်သူမှာ မထင်မှတ်ဘဲ တူဖြစ်သူ၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဘယ်လိုတောင် ပြောရဲတာလဲ"

မိုရန့်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရတနာသေတ္တာကို ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အားလုံးကို မှတ်မိသေးရဲ့လား ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ပိုက်ဆံကို လိမ်ရတာ သိပ် လွယ်တယ် ထင်နေတာလား"

ကျောက်စိမ်းတုများ အချင်းချင်း ထိခိုက်သံမှာ ခါးသီးလှသည်။

ဦးလေးဖြစ်သူသည် မိမိ အလိမ်အညာ မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မိုရန့်... ဦးလေး တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး လက်အောက်ငယ်သားတွေက လိမ်လိုက်တာ နေမှာပါ"

"ဒီမှာ... စကားများနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး အခုချက်ချင်း ပြန်ပေး"

ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ချွေးပြန်သွားကာ

“ဦးလေးမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး ဆိုင်အသစ် ဖွင့်ဖို့ အကုန် ရင်းနှီးထားလို့ပါ"

ဟု ကြောက်ရွံ့စွာ ဖြေရှာသည်။

"ဘယ်နည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချက်ချင်း ပြန်ပေး မပေးရင် ကျွန်တော် ရဲတိုင်မယ် ဒါက ယွမ် ၄.၈ သန်း တန်တဲ့ လိမ်လည်မှုပဲ"

မိုရန့်၏ ပြတ်သားလှသော စကားကြောင့် မိခင် ဖြစ်သူမှာ ကြားထဲက ဗျာများနေရသည်။

"မိုရန့်ရယ်... ဒါက အမေ့မောင်၊ မင်းရဲ့ ဦးလေးပဲဟာ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ရမှာလား"

"ကျွန်တော်တို့ကိုရော မိသားစုလို့ သဘောထားရဲ့လား သူက မညှာတာမှတော့ ကျွန်တော်လည်း မညှာနိုင်ဘူး"

ဟု မိုရန့်က ဆိုကာ လုံးဝ အလျော့မပေးတော့ပေ။ အခွန်ရုံးက သူတို့ကို စောင့်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း (၄၄၄) လုပ်ငန်းခွင်အစ

"မိုရန့်... ငါ့မှာ ယွမ်နှစ်သန်းပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒါထက်ပိုလိုချင်ရင်တော့ ငါ့အသက်ကိုပဲ လာယူလိုက်တော့”

နောက်ဆုံးတွင် အကျပ်အတည်းဖြစ်နေသော ဦးလေးဖြစ်သူမှာ လူမိုက်အားကိုးဖြင့် လက်လျှော့ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

မိုရန့်သည် ထိုအရှက်ကင်းမဲ့လှသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက် ထပ်ရိုက် လိုက်ချင်သော်လည်း ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် မိုရန့်၏ အဘွားဖြစ်သူ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ... ငါတို့ကုမ္ပဏီ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ ကြားတယ်"

အဘွားအိုမှာ ပညာအရည်အချင်း နည်းပါးလှသဖြင့် ကုမ္ပဏီကိစ္စများကို ဘာမျှ နားမလည်ရှာပေ။

"အဘွား... အဘွားမှာ ပိုက်ဆံရှိလားဟင်၊ ကုမ္ပဏီက အခက်အခဲဖြစ်နေလို့ ငွေအရင်းအနှီး လိုအပ်နေတယ်"

သူတို့ကုမ္ပဏီမှာ အခွန်ရှောင်မှုအတွက် ဒဏ်ကြေးနှင့် အခွန်ငွေ စုစုပေါင်း ယွမ်သန်း ၁၂၀ ခန့် ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကုမ္ပဏီ၏ ဘဏ်စာရင်းများမှာလည်း အပိတ်ခံထားရသဖြင့် လည်ပတ်ငွေ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ မိုရန့်၏ လက်ထဲတွင် သန်း ၁၀၀ ခန့်ရှိပြီး ဦးလေးဖြစ်သူထံမှ ၂ သန်း ရသဖြင့် ယွမ် ၁၈ သန်းခန့် လိုအပ်နေသေးသည်။

"အဲဒါကတော့... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိပါဘူးအေ”

အဘွားအို၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျာယာခတ်နေပြီး စိုးရိမ်စိတ်တို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမအတွက် ဤငွေမှာ အိုစာမင်းစာ စုဆောင်းငွေဖြစ်သဖြင့် အလွယ်တကူ ထုတ်မပေးလိုပေ။

"အဘွား... အမြင်မကျဉ်းပါနဲ့ ကုမ္ပဏီပြိုလဲသွားရင် အဘွားလည်း ယန်ကျင်းမှာ ဒီလို စည်းစိမ်နဲ့ ဆက်နေနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

မိုရန့်၏ ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် အဘွားအိုမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သုံးလအတွင်း သုံးဆပြန်ပေးမည်ဟူသော စာချုပ်ဖြင့် သူမ၏ စုဆောင်းငွေ ယွမ် ၁၀ သန်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ၈ သန်းအတွက်မူ မိုရန့်သည် သူနှင့် ညီမဖြစ်သူ မိုလင်တို့၏ ပြိုင်ကားများကိုပါ ထပ်မံရောင်းချကာ အခွန်ငွေအားလုံးကို ပေးဆောင်လိုက်ရတော့သည်။

မိုရန့်သည် သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နုံးချိစွာ မှီထိုင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု သူထင်မှတ်ထားသော်လည်း လက်တွေ့မှာမူ ထိုမျှ မရိုးရှင်းပေ။ ယခင်က ကုမ္ပဏီ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းမှာ မိုမိသားစု၏ အရှိန်အဝါကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး၊

ယခုမူ ရှင်းယောင်း က သူတို့နှင့် ပတ်သက်မှုမရှိကြောင်း တရားဝင် ကြေညာလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မိုလင်၏ ကောင်းစားခဲ့သော နေ့ရက်များလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပြိုင်ကားလေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရုံတင်မကဘဲ၊ သူမကို ဝိုင်းရံခဲ့သော သူငယ်ချင်းအတုအယောင်များမှာလည်း သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကဲ့ရဲ့အတင်းပြောနေကြတော့သည်။ မိုလင်သည် အရှက်ရလွန်းလှသဖြင့် အပြင်သို့ပင် ထွက်မပြရဲတော့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မိုယန်တို့ မိသားစုမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။

အရက်သေစာသောက်စားပြီး မောင်းနှင်မှု၊ လာဘ်ထိုးမှု စသည့် ပြစ်မှုပေါင်းများစွာအတွက် မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါင်တို့ ပြင်ဆင်ထားသော အထောက်အထားများကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ ထောင်ဒဏ်များ အသီးသီး ချမှတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်ဟု အချို့က ယူဆကြသော်လည်း၊ အမှန်တရားမှာမူ "မကောင်းမှုပြုက မကောင်းမှုရမည်" ဟူသော ကံတရား၏ စီရင်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

လပြည့်ကျော်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် မိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင် ဖြစ်သော ယွဲ့ဟွာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူး အလုပ်စတင်သည့်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ဝန်ထမ်းများအတွက် အဆင့်မြင့် သစ်သီးသေတ္တာများနှင့် မုန့်ဖိုးစာအိတ်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"မင်ကျန့်... ကျန်းမန်နေဂျာကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မုန့်ဖိုးပေးပြီးပါပြီ”

ဟု ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးက ခင်မင်စွာ ဆိုသည်။

"မုန့်ဖိုးများတယ်လို့ ထင်နေတာလား ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ကြိုးစားမှုကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မက ထပ်ပေးတာပါ နှစ်သစ်မှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ နှစ်ဆတိုးပါစေ”

မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးစီကို ယွမ် ၅၀၀ စီ ထပ်မံ ချီးမြှင့်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်ပေးထားသော ၂၀၀ နှင့်ပေါင်းလျှင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးချင်းစီမှာ ယွမ် ၇၀၀ ခန့် ရရှိကြသဖြင့် ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဝမ်းသာအားရ အသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ဝန်ထမ်းဧရိယာတွင် ကြာရှည်မနေဘဲ ကျန်းဟန်၏ ရုံးခန်းသို့ တန်းစီဝင်လာခဲ့သည်။ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်လေးနက်သွားသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီဆိုတော့... ငါတို့ရဲ့ ရှေ့ဆက် မယ့် အစီအစဉ်တွေကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”

ဟု ကျန်းဟန်က သူ၏ ကလောင်တံကို ချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

နှစ်မကုန်မီကပင် သူတို့သည် ကုမ္ပဏီကို Group အဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ရန်နှင့် လုပ်ငန်းကဏ္ဍအလိုက် လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီများအဖြစ် ခွဲဝေလည်ပတ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြသည်။

"နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ အစီအစဉ်ဟာ နွေဦးမှာ စတင် တယ်"

ဟု ဆိုရိုးရှိသည့်အတိုင်း၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစပြုနေသော ယခုအချိန်သည် သူတို့၏ ကုမ္ပဏီ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အချိန်အခါပင် ဖြစ်တော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်များနှင့် လုပ်ငန်းအပေါ် ထားရှိသော ပြင်းပြသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့မှာ သိသိသာသာ ထင်ဟပ်နေတော့သည်။