အခန်း (၄၄၅-၄၄၆)

အခန်း (၄၄၅) သန့်စင်သောမြေကမ္ဘာ

"ဖျော်ဖြေရေးလောကကနေ အရင်စကြမယ်”

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို ပွင့်လင်းပြတ်သားစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ယွဲ့ဟွာနည်းပညာတွင် မင်ယွဲ့၏ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း၊ သူမအပေါ် အမြဲတစေ လေးစားကြည်ညိုစိတ် ရှိနေသူဖြစ်သည်။

သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုမပါဘဲ ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိနားလည်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လုံးဝမှားယွင်းနေသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးမဟုတ်လျှင် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို အကောင်းဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးရန် သူ အမြဲအသင့်ရှိနေတတ်သည်။

"ဖျော်ဖြေရေးလောကက နယ်ပယ်ကျယ်ပြန့်သလို အချက်အလက်ခေတ်မှာ လူစိတ်ဝင်စားမှုက အဓိကပဲလေ တကယ့်ကို အကျိုးအမြတ်များတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုပါပဲ”

ကျန်းဟန်က ဖြစ်နိုင်ခြေကို ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်ဆန်းစစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ပိုက်ဆံရှာဖို့က ဒုတိယပဲ ကျွန်မရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်က ဖျော်ဖြေရေးလောကအတွက် သန့်ရှင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ပဲ”

အရင်းအနှီးရှိသူကသာ အစိုးရစိုးမိုးသည်ဟု လူအများက ဆိုကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင်က အရင်းအနှီးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အညစ်အကြေးများသော အရင်းအနှီးများကို မည်သူမျှ မလှုပ်ခါနိုင်လျှင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ် ထားသည်။

ငွေကြေးချမ်းသာမှုသည် သူမအတွက် အောင်မြင်မှုဟု မခံစားရတော့သည့်နောက်တွင် သူမ၏ တန်ဖိုးကို အခြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် သက်သေပြရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်သည် မင်ယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်မိသည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်မှ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူတိုင်း ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြသော်လည်း၊ မင်ယွဲ့မှာမူ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ ယနေ့မှ သတိပြုမိတော့သည်။

ငယ်စဉ်က လူတိုင်းတွင် ကြီးကျယ်သော အိပ်မက်ကိုယ်စီ ရှိခဲ့ကြဖူးသည်။

သိပ္ပံပညာရှင်၊ အာကာသယာဉ်မှူး၊ ဆရာဝန် စသဖြင့်...။

ထိုအိပ်မက်များ၏ ဘုံလက္ခဏာမှာ သူတစ်ပါးအတွက် အလင်းရောင်ပေးဆပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဘယ်အချိန်မှစ၍ လူတို့သည် ငွေကြေးမှအပ အခြားဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ကြသနည်း။

"ကောင်းပြီလေ”

သူသည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စေခိုင်းရာနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် တက်ကြွမှုများ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

မိမိတို့၏ အတိတ်က အိပ်မက်များကို မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတစ်ပါး၏ အိပ်မက်များ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရန် တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှ ကူညီပေးကြရုံသာ ရှိတော့သည်။

လုပ်ငန်းကိစ္စများ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝမ်ချန်းသည်လည်း ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကုမ္ပဏီအသစ်အတွက် အမည်ပေးရန် သူတို့ သုံးဦး တိုင်ပင်ကြရာ ဝမ်ချန်းက “ယွဲ့ဟွာနည်းပညာလိုပဲ 'ယွဲ့' (လ) ပါတဲ့ အမည်မျိုးဆိုရင် ကောင်းမယ်" ဟု အကြံပြုသည်။

"ထောင်ယွဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်း... ဘယ်လိုလဲ”

'ထောင်' (တစ်ထောင်) ဟူသော စကားလုံးသည် မရေမတွက်နိုင်သော လမင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သလို၊ ဝမ်ချန်း၏ အမည်မှ 'ချန်း' နှင့်လည်း အသံထွက် ဆင်တူနေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ချန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ

"ဒီကုမ္ပဏီကို ဝမ်ချန်း မင်းပဲ စီမံခန့်ခွဲရမှာနော်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကျန်းဟန်၏ အနီးတွင် ထားရှိခဲ့သည်မှာ အလကားမဟုတ်ဘဲ၊ သူမကို အနာဂတ်အတွက် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"တကယ်လား... ကုမ္ပဏီ ပျက်စီးသွားမှာကို နင် မကြောက်ဘူးလား”

ဝမ်ချန်းသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာကာ စိုးရိမ်စိတ်အချို့လည်း ဝင်လာမိသည်။

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... နင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရုံပဲ”

မင်ယွဲ့၏ စကားတစ်ခွန်းက ဝမ်ချန်းအား အကန့်အသတ်မရှိသော သတ္တိများကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။

ကုမ္ပဏီတံခါးဝသို့ ထွက်လာချိန်တွင် မင်ယွဲ့အား လူငယ်နှစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ မင်ယွဲ့၏ ဘွဲ့ကြိုတန်းမှ အတန်းဖော်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

"မင်ယွဲ့... နင်လည်း ဒီကို အလုပ်လျှောက်ဖို့ လာတာလား”

မင်ယွဲ့သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ်နောက်ကျသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသူ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ယခုအခါတွင် တောက်ပသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ထည်ဝါနေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ သူငယ်ချင်းဆီ လာလည်တာပါ"

ဟု သူမက ခပ်နောက်နောက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက် သည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက မင်ယွဲ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ

“သူ့ကို စကားပြောမနေနဲ့တော့ နင် ဝတ်ထားတာတွေ ကြည့်ရတာ အတန်းဖော် ဆင်းရဲသားတွေကိုများ စကားပြောချင်ပါ့မလား"

ဟု ငြူစူစောင်းမြောင်း ပြောဆိုတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုသူ၏ ယုတ္တိမရှိသော စကားကို ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားရသည်။

“ငါက ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို အထင်မသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင့်လို ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ အထင်သေးတယ်”

ထိုအမျိုးသားသည် ဒေါသကြောင့် မင်ယွဲ့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မင်ယွဲ့က ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ပေအနည်းငယ်ခန့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။ ထိုစဉ် ကုမ္ပဏီမှ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ ပြေးထွက်လာကြသည်။

"မင်ကျန့် .. ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အထဲ ပေးမဝင်စေရပါဘူး”

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း၏ စကားကြောင့် ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်သက်သွားကြသည်။

"မင်ကျန့်... ဘယ်လို မင်ကျန့်လဲ”

သူတို့သည် မင်ယွဲ့မှာ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကဲ့သို့သော လူစားများကို လျစ်လျူရှုကာ ယွမ်သန်းတစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိသော ပြိုင်ကားကြီးပေါ်သို့ တက်၍ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုနှင့် မြင့်မားသော ရည်မှန်းချက်များက ထိုသူတို့အတွက် မမီနိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘဲ ရှင်ယောင်းအုပ်စုသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ကုမ္ပဏီအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဝန်ထမ်းများက "မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌကတော်ကြီး" ဟု ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ချိုသာစွာ ပြုံးပြရင်း မိုဟန်ကျီ၏ ရုံးခန်းရှိရာ အပေါ်ထပ်သို့ တန်းစီတက်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၄၄၆) ကျွန်တော့်အစ်မနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံးပဲ

"ယွဲ့ယွဲ့..."

ခဏတာမျှသာ ဝေးကွာခဲ့ရသော်လည်း မိုဟန်ကျီသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အလား မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် အပြေးအလွှား လာရောက်ဖက်တွယ်တော့သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လောလောလောလတ်လတ် ရှိလှသကဲ့သို့ သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်အစုံမှာလည်း တင်းကျပ်နေတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါတို့ ခွဲသွားတာ နာရီပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို"

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဆံပင်တိုတိုလေးများမှာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စူးစူးရှရှနှင့် ခံစားရခက်သော်လည်း နွေးထွေးမှုတစ်ခုကိုတော့ ပေးစွမ်းနေသည်။

မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ လည်တိုင်ဖြူဖြူလေးကို ခေါင်းဖြင့် တိုးဝှေ့ကာ ချွဲနွဲ့နေမိသည်။ သူ၏ အသံမှာ အားကိုးရာမဲ့နေသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"နင်နဲ့ တစ်ဖဝါးမှ မခွာဘဲ နေခဲ့ရတာ အသားကျနေပြီလေ အခု ကုမ္ပဏီမှာ တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ"

"ငါတို့က မိသားစုကို လုပ်ကျွေးဖို့ ပိုက်ဆံရှာကြမယ်လို့ ကတိပြုထားကြတာ မဟုတ်လား ဘာလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

မင်ယွဲ့က သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ အုပ်ကိုင်ကာ နဖူးချင်း တိုက်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ချက်ချင်းပင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူ၏ အလုပ်များကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေတင် ချိတ်ထိုင်ကာ သူမ၏ ဘွဲ့လွန်ကျမ်းကို စတင် ရေးသားတော့သည်။

သူမသည် ဘာသာရပ်နှစ်ခုဖြင့် ဘွဲ့ယူထားသူဖြစ်ရာ ကျမ်းနှစ်စောင် ရေးသားရန်မှာ တော်တော်လေး အားစိုက်ထုတ်ရသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လိုအပ်သော အချက်အလက်များနှင့် နမူနာများကို စုဆောင်းပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေတော့သည်။

အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ အိမ် ပြန်ခဲ့ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ယခုအခါ တက္ကသိုလ်သို့ သွားသည့်အချိန်ထက် အိမ်၌ပင် ကျမ်းရေးသားရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခြင်းက ပိုများလာသည်။

ပရော်ဖက်ဆာ ရန်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာပြီး သူမ၏ ကျမ်းမှာ အလွန်ထူးခြားဆန်းသစ်ကြောင်း၊ ဘဏ္ဍာရေးလောက၏ လက်ရှိပြဿနာများအတွက် အဖြေရှာပေးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ချီးကျူးစကားများ ကြားရသည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ပီတိများ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က တကယ်ကို လှတာပဲ ငါ့သားကသာ နင့်လို လှတဲ့ ချွေးမမျိုး ခေါ်လာရင်တော့ ငါ အရမ်းကျေနပ်မိမှာပဲ"

အန်တီမုန့်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

သူမသည် မင်ယွဲ့၏ မိတ်ဆွေ မုန်ရှု့၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ မိုအမေနှင့် အန်တီမုန့်တို့သည် မင်ယွဲ့နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မကြာသေးခင်က 'M' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အဝတ်အထည် အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု တော်တော်လေး ခေတ်စားနေတယ်လို့ ကြားတယ် နောက်ခံက ဘယ်သူလဲမသိဘူး တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်ချက်များတယ်"

ဟု အန်တီမုန့်က ဆိုလိုက်ရာ မိုအမေသည် မင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

မိုဟန်ကျီ၏ မွေးနေ့ဝတ်စုံတွင် 'M' ဟု ပါရှိသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

"အန်တီမို... အန်တီမုန့်... အကယ်၍ အဝတ်အစားတွေ မှာချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မဆီကိုပဲ လာခဲ့ပါ"

မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် နှစ်ဦးသားမှာ မှင် သက်သွားကြသည်။

“နင်က M လား”

မင်ယွဲ့သည် အထူးအော်ဒါများကိုသာ လက်ခံပြီး အားလပ်ချိန်တွင် ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်လေ့ရှိသည်။

သူမ၏ ဒီဇိုင်းများမှာ ဖက်ရှင်လောကတွင် အလွန်ပင် ရေပန်းစားပြီး ဝယ်ယူရန် ခဲယဉ်းလှသည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည်။

မိုအမေမှာမူ မိမိ၏ ချွေးမလောင်းက ယခုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားသည်ကို သိရသဖြင့် ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းယီသည် အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်း၏ ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဆိုးပေသော လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ လုပ်ငန်းခွင်တွင် အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ကိုကိုမို... ကျွန်တော် ပြိုင်ကားအသစ်လေး လိုချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက ဝယ်မပေးဘူး"

ဟု ကျန်းယီက မိုဟန်ကျီကို ချွဲလိုက်သည်။

"ကိုကိုမိုက ကျွန်တော့်အပေါ် အကောင်းဆုံးပဲကိုကိုနဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မက တကယ့်ကို အလိုက် ဖက်ဆုံး စုံတွဲပါပဲ"

မိုဟန်ကျီသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ဝယ်ပေးမယ် မင်း ဒီအတောအတွင်း တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့တာပဲ"

ကျန်းယီသည် မိုဟန်ကျီ၏ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်သင်ကာလ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။

သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရမည်ကို ဝမ်းသာသင့်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သံယောဇဉ်များ တွယ်ငြိနေခဲ့သည်။

အလုပ်များပြားပြီး ရှုပ်ထွေးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသော လုပ်ငန်းခွင်ဘဝကို သူ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ကျန်းနှင့်အတူ ဖိနပ်ဆိုင်တစ် ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

"ဝမ်ကျန်း... နင်က သူဌေးမလေးနဲ့ ပေါင်းပြီးတော့ ပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ သုံးဖြုန်းနေပြီပေါ့လေ"

စူးရှရှ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဝမ်ကျန်း၏ ဝမ်းကွဲညီမ ဝမ်ယွန်း ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ယွန်းသည် သူမ၏ ချစ်သူနှင့် လမ်းခွဲထားရပြီး ကုမ္ပဏီလည်း ဒေဝါလီခံလုနီးပါး ဖြစ်နေ သဖြင့် ဝမ်ကျန်းကို မြင်သည့်အခါ မနာလိုစိတ်များ ဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဒါ ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံပဲ၊ ဘယ်သူ့အတွက် သုံးသုံး နင့်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု မင်ယွဲ့က ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ကျန်းအတွက် နောက်ထပ် ဖိနပ် အချို့ကို ရွေးချယ်ပေးကာ

“လာ... ဝယ်စရာရှိတာ ဆက်ဝယ်ရအောင်"

ဟု ဆိုကာ ဝမ်ယွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ဝမ်ယွန်းမှာမူ မကျေမနပ်ဖြင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို တကျောက်ကျောက်မြည်အောင် စောင့်၍ ထွက်သွားစဉ် ခြေလှမ်းမှားကာ ဖနောင့်လည်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ "အား" ကနဲ အော်ဟစ်ရင်း လဲကျသွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များဖြစ်သော ဖျော်ဖြေရေး ကုမ္ပဏီအသစ်အတွက် အောင်မြင်မှု အရိပ်အယောင်များကသာ စိုးမိုးနေတော့သည်။