အခန်း (၄၄၉-၄၅၀)

အခန်း (၄၄၉) လူတွေ့စစ်ဆေးခြင်း

"ယွဲ့ယွဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့ ခဲ့ဟယ်က ဟိုတယ်မှာပဲ တည်းနေတာ၊ ထောင်ထဲက ခဲ့ကျွင်းဆန်ဆီကို သွားမတွေ့သေးဘူး”

"ငါက စိတ်ပူနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်း သိချင်ရုံပါ သူတစ်ပါးရဲ့ အရမ်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ လိုက်မစုံစမ်းပါနဲ့၊ ငါတို့က ယဉ်ကျေးတဲ့သူတွေပဲဥစ္စာ”

မင်ယွဲ့က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ ခဲ့ဟယ်သည် သူ၏ဖခင်နှင့် ခိုးစားခဲ့သော အမျိုးသမီးနေထိုင်ရာသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း မင်ယွဲ့ သိရှိလိုက်ရသည်။

ခယ်ဟယ်သည် ထိုအမျိုးသမီးထံမှ အိမ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ လျော်ကြေးငွေများ တောင်းခံခဲ့ရုံတင်မက၊ ထိုအမျိုးသမီး၏ ကလေးမှာ ခဲ့ကျွင်းဆန်၏ သွေးရင်းမဟုတ်ကြောင်း DNA စစ်ဆေးချက်ဖြင့် သက်သေပြခဲ့သည်။

ထိုသတင်းကြောင့် ထောင်ထဲရှိ ခဲ့ကျွင်းဆန်မှာ ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်ကာ လေဖြတ်သည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ခယ်ဟယ်သည် သူ၏ ရည်မှန်းချက် အထမြောက်ပြီးနောက် ယန်ကျင်းမှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လတ်တလောတွင် မင်ယွဲ့၏ 'ထောင်ယွဲ့ဖျော်ဖြေရေး' ကုမ္ပဏီသည် ပထမအကြိမ် လူတွေ့စစ်ဆေးမှုများ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကုမ္ပဏီအဆောက်အအုံရှေ့တွင် အနုပညာလောကသို့ ခြေလှမ်းလိုသော လူငယ်များဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။

"ဟိုမှာကြည့်စမ်း... အဲဒီနှစ်ယောက်ကလည်း အင်တာဗျူးလာတာလား မသိဘူး”

"စီးပွားရေးဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ အခွင့်အရေးမရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဟိုတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ ဖျော်ဖြေရေးလောကကို တစ်ပတ်ရိုက်သွားနိုင်မယ့် အလှမျိုးပဲ”

လူအုပ်ကြားမှ တိုးဝှေ့လာသော မင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့၏ အလှမှာ အားလုံးကို မှင်သက်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန်းသည် ကုမ္ပဏီကို စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး (PR) အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နာမည်ကျော် ကျန်းချန်းကိုပင် ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

အေးဂျင့်အဖွဲ့များကိုလည်း အတွေ့အကြုံရင့်သူများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသဖြင့် ကုမ္ပဏီ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်တောက်ပနေသည်။

လူတွေ့စစ်ဆေးခန်းအတွင်းသို့ သူတို့နှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

ပထမဆုံးဝင်လာသူမှာ ပေကျင်းအကအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသူလေး 'ကျော့ယန်' ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော လည်တိုင်နှင့် ထက်မြက်သော အမူအရာက မင်ယွဲ့ကို သဘောကျသွားစေသည်။

ကျော့ယန်သည် အကပညာသာမက ပီပါတူရိယာကိုပါ ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်ပြနိုင်သဖြင့် အင်တာဗျူးဆရာများ၏ မှတ်တမ်းတွင် အမှတ်ပြည့် ရရှိသွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ်ဝင်လာသူမှာမူ မင်ယွဲ့ မထင်မှတ်ထားသော 'မိုလင်' ဖြစ်နေသည်။

မိုမိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်း ကျဆင်းသွားပြီးနောက် မိုလင်သည် မိသားစုကြွေးမြီများကို ဆပ်ရန်နှင့် အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ဖျော်ဖြေရေးလောကသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို ပယ်လိုက်တော့”

မင်ယွဲ့က ဝမ်ကျန်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... သူက နင့်ကို စော်ကားဖူးလို့လား”

ဝမ်ကျန်းက ဒေါသတကြီး မေးသည်။

"အင်း... သူ ငါ့ကို အရင်က ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ခဲ့ဖူးတယ် ငါတို့ကုမ္ပဏီက ကိုယ်ကျင့်တရားမကောင်းတဲ့သူတွေကို လက်မခံဘူး”

မိုလင်သည် စန္ဒရားကို အစွမ်းကုန် တီးခတ်ပြပြီးနောက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း အင်တာဗျူးဆရာ၏ "ပြန်ပြီး အကြောင်းကြားစာကို စောင့်ပါ" ဟူသော စကားကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။

သူမသည် ယခင်က ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦး၏ မာန်မာနဖြင့် အင်တာဗျူးဆရာကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်သဖြင့်

"မင်းက ကျော့ယန်လောက် မတော်ဘူး"

ဟူသော ပြတ်သားသော ဝေဖန်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။

မိုလင် ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ လူငယ်လေးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

သူသည် ကျောင်းတော်က သူရဲကောင်းပုံစံမျိုး ရှိသော်လည်း သူ၏ ဝတ်စုံဟောင်းနွမ်းမှုက သူသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်နှင့် မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၄၅၀) ကျွန်မမှာရော အရည်အချင်းရှိလို့လား

"မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်အရ အသက် (၁၇) နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ကုမ္ပဏီကို ဘာလို့ လာလျှောက်တာလဲဆိုတာ ရှင်းပြနိုင်မလား"

အင်တာဗျူးစစ်သူက ရှေ့တွင်ထိုင်နေသည့် လူငယ်လေး၏ ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာကို သဘောကျသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအပေါ် သံသယရှိနေပုံရသည်။

"ကျွန်တော့်အမေ နေမကောင်းလို့ပါ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံလိုတယ်"

ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ လူငယ်လေး၏ ဟန်ပန်မှာ အနည်းငယ် အားငယ်သွားသလို ရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းတို့မှာမူ ခိုင်မာဆဲပင်။

【လင်ကျင်း... ကျန်းချွန်း အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသား ဖခင်ဖြစ်သူက လောင်းကစားသမား၊ မိခင်က နာတာရှည်လူမနာ၊ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိပြီး ကြေကွဲစရာ ကံကြမ္မာနဲ့ လူငယ်လေးပေါ့】

ယွမ်ပေါ့၏ အေးအေးလူလူ ပြောဆိုသံကြောင့် မင်ယွဲ့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

【ယွမ်ပေါ့... ဒီနေ့ကစပြီး ငါ အင်တာနက် သုံးတာ ရပ်တော့မယ် မင်းကတော့ တစ်နေကုန် 5G ကွန်ရက်ပေါ်မှာ ဘာတွေ လျှောက်သင်နေတာလဲ】

【ဟွန်း... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သုံးနှစ်ဆို တစ်သေတ္တာကွာတယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ အခုတော့ မမနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ကြားမှာ မာရီယာနာ ချောက်ကြီးလောက်ကို ကွာဟနေပြီ】

ယွမ်ပေါ့က စိတ်ကောက်သလို အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

【မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက လူအိုကြီး ဖြစ်နေပြီမို့လို့ပါ】

မင်ယွဲ့က တမင်စနောက်လိုက်သည်။

【စနစ်ရဲ့ အသက်တွက်ချက်မှုအရ ကျွန်တော်က ကလေးပဲ ရှိသေးတာပါနော်】

မင်ယွဲ့ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အင်တာဗျူးဖြေနေ သည့် လင်ကျင်းကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

အရောင်လွင့်နေသည့် ကျောင်းဝတ်စုံနှင့် ပွန်းပဲ့နေသော ကန်ဗတ်ဖိနပ်တို့က ယွမ်ပေါ့ ပြောသည့် "ကြေကွဲစရာ" ဆိုသည့် စကားနှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်လှသည်။

"မင်းမှာ ဘာထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိလဲ"

လင်ကျင်းက အသေးစိတ် မပြောသော်လည်း ခေါင်းငုံ့ထားသည့် သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အင်တာဗျူးစစ်သူက သူ၏ ခက်ခဲသော အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

လင်ကျင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှ မသိသေးပေမယ့် သင်ယူနိုင် စွမ်း အရမ်းကောင်းပါတယ် ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူပြီး အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ"

ထိုခဏ၌ သူ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံတွင် တောက်လောင်နေသော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အင်တာဗျူးစစ်သူ သုံးဦးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးကြသည်။

ကုမ္ပဏီက လူသစ်လိုသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ့တွင် ဘာအခြေခံမှ မရှိသည့်အတွက် လေ့ကျင့်ပေးရမည့် ကုန်ကျစရိတ်မှာ မြင့်မားနိုင်သည်။

"မင်းက စာတော်တယ်လို့ ပြောတယ်နော်၊ ဒါဆို မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ဘယ်လိုလဲ"

အင်တာဗျူးစစ်သူက အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်ကျင်း၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးတို့မှာ ပြေလျော့သွားပြီး သူ သိလိုက်သည်၊ ဒါသည် အခွင့်အရေးပင်။

"အရမ်းကောင်းပါတယ်"

နှိမ့်ချတတ်သော သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ ထိုသို့ မပြောတတ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူ့ထံ၌ အခြားအားသာချက် မရှိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိသည်။

"ဒါဆို စမ်းကြည့်တာပေါ့ ဒီစာသားတွေကို ကျက်ဖို့ ငါးမိနစ် အချိန်ပေးမယ်"

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မှတ်စုစာအုပ်ကို ပေးလိုက်ရာ လင်ကျင်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အာရုံစိုက် ကျက်မှတ်တော့သည်။

အချိန်ပြည့်သောအခါ သူက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြန်လည်ရွတ်ဆိုပြသည်။ စာလုံးပေါင်း တစ်လုံးမကျန် မတူသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ လုံးဝ မလွဲချော်ပေ။

အင်တာဗျူးစစ်သူက ကျေနပ်သွားသည်။ သရုပ်ဆောင်လောကထဲ ဝင်မည်ဆိုလျှင် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်းက အားသာချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ကလည်း သဘောကျသွားသည်။

လင်ကျင်း၏ ရုပ်ရည်က ဖျော်ဖြေရေးလောကအတွက် အဆင့်မြင့်သည့် ဝင်ခွင့်လက်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သိသည်။

ယွမ်ပေါ့၏ အဆိုအရ လင်ကျင်းသည် စာတော်သော်လည်း မိခင်၏ ဆေးဖိုးနှင့် ဖခင်၏ လောင်းကစားကြွေးကြောင့် ငွေရှာရန် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံနေရသူ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ပါရမီရှင်တို့ကို တန်ဖိုးထားတတ်သူဖြစ်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမက သူမ၏ ဝန်ထမ်းကတ်ကို အိတ်ထဲမှ ထုတ်ပြီး လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မေးပါရစေ၊ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ လက်ရှိအခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်ကော ယွဲ့ဟွာ ဖျော်ဖြေရေးကို ဝင်ချင်သေးရဲ့လား"

မင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သဖြင့် အားလုံး၏ အာရုံက သူမထံ ရောက်လာသည်။

သူမ၏ လှပလွန်းသည့် ရုပ်ရည်ကြောင့် အားလုံးမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားကြသည်။

အင်တာဗျူးစစ်သူက မင်ယွဲ့ကို မမှတ်မိသော်လည်း သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဝမ်ကျန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ကုမ္ပဏီ၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းကလည်း သူမ၏ ဝန်ထမ်းကတ်ကို ထုတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ လျှောက်လာသောအခါ ဝန်ထမ်းများက ချက်ချင်း ထိုင်ခုံပေးကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌဝမ်... ဥက္ကဋ္ဌမင်”

မင်ယွဲ့၏ ရာထူးကို မြင်သည်နှင့် အင်တာဗျူးစစ်သူများက အရိုအသေပေးကာ ထရပ်ကြသည်။

မင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျန်း၏ လည်ပင်းဆွဲကြိုးမှာ အမည်းရောင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်လိုင်းများ ဖြစ်ပြီး အင်တာဗျူးစစ်သူများမှာ အနီရောင် ဖြစ်သည်။

ဤအရောင်များက ကုမ္ပဏီအတွင်းရှိ အဆင့်အတန်းကို ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ မေးတာကို ဖြေပါဦး၊ တခြားရွေးချယ် စရာ ရှိရင်ကော ဒီကို လာဦးမှာလား"

မင်ယွဲ့တွင် ကုမ္ပဏီပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

လင်ကျင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သူမျိုးကို သူမက ပညာသင်ဆုပေးနိုင်သလို ကုမ္ပဏီအတွက် တခြားကဏ္ဍတွင်လည်း အသုံးချနိုင်သည်။

"လာမှာပါ"

လင်ကျင်းက မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား"

"ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်ချင်တယ်၊ မတူညီတဲ့ ဘဝတွေကို ခံစားချင်လို့ပါ"

သူ့ဘဝ၏ (၁၇) နှစ်တာမှာ အလွန်ခြောက်သွေ့လွန်းခဲ့သည်။ သရုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သူသည် ဘဝအမျိုးမျိုးကို အစားထိုး ခံစားနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် သူတစ်ပါး၏ အကူအညီထက် မိမိအားကိုးဖြင့်သာ မိခင်ကို ကုသပေးချင်သည်။

"ကျွန်မ မင်းကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်တယ်"

မင်ယွဲ့က ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် မလိုအပ်ပါဘူး"

လင်ကျင်းက ခိုင်မာစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကုမ္ပဏီနဲ့အတူ တိုးတက်လာမယ့် မင်းကို ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်နေမယ်"

မင်ယွဲ့က စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် သူ့ကို ပို၍ပင် လေးစားသွားသည်။

ဤလူငယ်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း လောကဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့် သံမဏိစိတ်ဓာတ် ရှိသူပင်။

မင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းက ဖုန်းကြည့်ရန် ပြောသဖြင့် မင်ယွဲ့က Weibo ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူမ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။

【လျိုယဲ့သည် ကြိုးဆိုင်း ပြုတ်ကျမှုကြောင့် ဆေးရုံတွင် ကုသမှု ခံယူနေရသည်...】

မင်ယွဲ့က လျိုယဲ့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက် သော်လည်း လက်ထောက်ကသာ ကိုင်သည်။

"မစ္စမင်... ရှောင်ယဲ့ အခုထိ သတိမရသေးဘူး"

"ဘယ်ဆေးရုံလဲ၊ ငါ အခုလာခဲ့မယ်"

ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ လျိုယဲ့မှာ သတိရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ကျောက်ပတ်တီးဖြင့်၊ ခေါင်းတွင်လည်း ပတ်တီးအဖွေးသားနှင့် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက မတော်တဆလား ဒါမှမဟုတ် တမင် လုပ်တာလား"

မင်ယွဲ့က အေးစက်စွာ မေးသည်။

လျိုယဲ့က ဘာမှမသိသလို လက်ထောက်ကို ကြည့်သည်။ လက်ထောက်မှာလည်း ခေါင်းငုံ့ထားရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

လျိုယဲ့မှာ နာမည်ကြီးသော်လည်း ခိုင်မာသော ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိသဖြင့် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က သူမကို အရေးမစိုက်ကြပေ။

"မင်းရဲ့ မန်နေဂျာကော ဘယ်မှာလဲ"

မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် မန်နေဂျာ ပျောက်နေခြင်းမှာ လုံးဝ တာဝန်မဲ့လွန်းသည်။ လက်ထောက်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဖုန်းဆက် လိုက်ရာ မင်ယွဲ့က Speaker ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ငါ နယ်မှာ အလုပ်ကိစ္စ ရှိနေလို့ မင်းပဲ လျိုယဲ့ကို စောင့်ကြည့်လိုက် ငါက ဆရာဝန်မှ မဟုတ်တာ၊ သွားလည်း ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျိုယဲ့မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

သူမသည် ကုမ္ပဏီအတွက် ပိုက်ဆံများစွာ ရှာပေးခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အနှိမ်ခံနေရသည်။

မန်နေဂျာက ဆက်တိုက် ဆူပူနေစဉ် မင်ယွဲ့က ဖုန်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းပြန်ဝင်လာသောအခါ Record ဖတ်ကာ ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ဖုန်းကို ချပစ်ရဲတာလဲ လျိုယဲ့လား နည်းနည်း နာမည်ကြီးလာပြီဆိုပြီး ငါ့ကို အာခံချင်တာလား ဒါ ဒဏ်ရာအသေးအဖွဲပဲကို ဘာလို့ ပြဿနာရှာနေတာလဲ အခု ရှောင်ယားက ပွဲထွက်တော့မှာ၊ ငါ အားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မန်နေဂျာ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများက လျိုယဲ့ကို စိတ်နာစေသည်။

သူမ၏ စာချုပ်မှာ ငါးနှစ်ဖြစ်ပြီး လျော်ကြေးငွေက အဆမတန် မြင့်မားသဖြင့် သူမသည် ကုမ္ပဏီ၏ ကျွန်ဖြစ်နေရသည်။

"သူတို့ကို အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းတဲ့ သတ္တိကို ဘယ်သူပေးလဲဆိုတာ မင်း သိချင်တာလား"

မင်ယွဲ့က ဒေါသတကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ လျိုယဲ့ဘက်က ပါနေရတာလဲ"

"ကျွန်မ နာမည်က မင်ယွဲ့ပါ ကျွန်မမှာရော လျိုယဲ့အတွက် ပြောပေးဖို့ အရည်အချင်း ရှိမရှိ မင်း စဉ်းစားကြည့်ပေါ့"

တစ်ဖက်မှ အသံမှာ ချက်ချင်း တိတ်သွားပြီး လေသံ ပြောင်းသွားသည်။

"မစ္စမင်... မင်းပါ ရောက်နေတာလား"

သူသည် မင်ယွဲ့နှင့် လျိုယဲ့ကြားရှိ ရင်းနှီးမှုကို လျှော့တွက်မိသွားပုံရသည်။

"ရှောင်ယဲ့ ဒဏ်ရာရနေတာကို မင်းက ဘာလို့ ရောက်မလာတာလဲ”

"ကျွန်မမှာ တခြားအနုပညာရှင်တွေ ရှိသေးတယ်လေ..."

မန်နေဂျာက ဆင်ခြေပေးသည်။

"မင်း အဲဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်နေရင်တော့ နောက်ဆို ရှောင်ယဲ့ကို ကြည့်ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး"

မင်ယွဲ့က ဖုန်းချလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မန်နေဂျာက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းနေတော့သည်။

"တောက် ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ဘာဖြစ်လဲ ယောက်ျားတွေကို မှီခိုနေတဲ့ဟာမကများ”

သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ဇူယား က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုသည်။

"လျိုယဲ့ကလည်း ကုမ္ပဏီသာ မြှောက်ပင့်မပေးရင် ဘယ်နေရာ ရောက်နေမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခုတော့ လူကြီးလုပ်ချင်နေတာပဲ"