အခန်း (၄၆၁-၄၆၂)

အခန်း (၄၆၁) လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခြင်း

သူမသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ မင်ယွဲ့ကို အတွင်းသို့ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားနှင့် အချိုးအစားကျန လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တို့က ဆရာမဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားထားသည်။

သူမသည် မင်ယွဲ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စမ်းသပ်လိုစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမျိုးမှာ ကပညာအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သလို ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် လည်း လူကြိုက်များမည့် ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်သည်။

သူမသည် မီးမောင်းထိုးပြခံရမည့် စင်မြင့်ထက်က နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးအလား ထင်ရှားနေသော်လည်း ကပညာဘက်တွင် မည်မျှ ထူးချွန်မည်ကိုမူ ဆရာမ မသိသေးပေ။

လင်ကျင်းက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်လာသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အကြည့်တစ်ချက် အောက်တွင် ခြေလှမ်းတို့ ရပ်တန့်သွားရသည်။

သူသည် မင်ယွဲ့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းသစ်များ လူတွေ့စစ်ဆေးစဉ်ကလည်း မင်ယွဲ့သည် ကြာရှည်စွာ မနေခဲ့သဖြင့် သူမကို သိသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ဤကပညာဆရာမမှာလည်း နောက်မှ ခေါ်ယူထားသူဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့ကို မမှတ်မိခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

"ငါတို့နဲ့အတူ သင်တန်းတက်ကြည့်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

မင်ယွဲ့၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို သဘောတူသည်ဟု မှတ်ယူကာ ဆရာမက ထပ်မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဆရာမက ဦးစွာ မင်ယွဲ့ကို အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းအချို့ လုပ်ခိုင်းကြည့်ရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဆရာမကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် ကပညာတွင် အခြေခံကောင်းကောင်းရှိထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လင်ကျင်းပင်လျှင် သူ၏ အထက်လူကြီးက ကပညာကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အံ့ဩနေမိသည်။

အခြားသော သင်တန်းသားများမှာလည်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသည်။

ဤမျှ လှပလွန်းသော လူသစ်တစ်ယောက်အကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် ကောလာဟလပင် မကြားရသနည်းဟု စဉ်းစားမရဖြစ်နေကြသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အထက်လူကြီးတစ်ဦးနှင့် ကချေသည်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို သူတို့ စိတ်ကူးထဲတွင် ပေါင်းစပ်ရန် ခက်ခဲနေကြခြင်းပင်။

"မင်း ကပညာသင်ဖူးတာပဲ၊ ဘယ်လို အမျိုးအစားလဲ"

ဆရာမက အားတက်သရောနှင့် မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ 'သူတော်စင်အတတ်ပညာ ခြောက်ပါး' (ဂီတနှင့် အနုပညာ) အဆင့်မှာ အထူးမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ရှေးဟောင်းတေးဂီတနှင့် ကပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက ၎င်းတို့မှ ဆင့်ပွားလာသော ကပညာအမျိုးမျိုးကိုလည်း လေ့လာလိုက်စားထားသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရပ်နေရုံနှင့်ပင် အတတ်ပညာစုံလင်လှသော စွယ်စုံကျမ်းတစ်စောင်အလား ဂုဏ်ဒြပ်ရှိလှပေသည်။

"နန်းတွင်း အကပါ”

သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ လန့်မသွားစေချင်သဖြင့် သူမ ပထမဆုံး သင်ယူခဲ့ပြီး အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သော အကအမျိုးအစားကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် ပြနိုင်မလား"

ကပညာဆရာမက သင်တန်းသားများကို ဘေးသို့ဖယ်ခိုင်းကာ မင်ယွဲ့အတွက် ကပြရန် နေရာလွတ်လုပ်ပေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် မည်သို့မျှ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချက်ချင်းပင် ချွတ်လိုက်သည်။

အင်္ကျီအောက်တွင် ကိုယ်ကျပ် အနက်ရောင် လက်ရှည်အင်္ကျီနှင့် အောက်ပိုင်းတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အဖြူရောင် ဘောင်းဘီပွကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမသည် ကုမ္ပဏီသို့ လာကြည့်ရုံသာဖြစ်၍ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ဦးစားပေးကာ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပေါ်လွင်ထင်ရှားသော ညှပ်ရိုးများနှင့် ဖြူဖွေးလှပသော လည်တိုင်ရှည်ရှည်တို့မှာ ဟင်္သာမလေးတစ်ကောင်အလား ကျော့ရှင်းနေတော့သည်။

ဆရာမဖြစ်သူမှာ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိသည်။ သင်ခန်းစာပင် မစရသေးမီ ဤကျောင်းသူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အခြားသူများထက် အပြတ်အသတ် သာလွန်နေလေပြီ။

"ဘာသီချင်းနဲ့ ကချင်လဲ"

ဆရာမက သူမအတွက် တေးဂီတရွေးချယ်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် မင်ယွဲ့က "လှေနံဘေးက လှေထိုးသား" သီချင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဂီတသံ စတင်လိုက်သည်နှင့် အလယ်တွင်ရှိသော အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူမသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကချေသည်တစ်ဦး ဖြစ်သွားလေပြီ။

သူမသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် အသာအယာထောက်ကာ၊ ဘေးတိုက်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စတင်လိုက်သည်။

မြေပြင်ကို ညွှန်ပြကာ လက်မောင်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ခြင်း၊ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ နောက်သို့ အသာအယာ နွဲ့နှောင်းကိုင်းညွတ် လိုက်ခြင်း စသည်ဖြင့်—

တေးဂီတ စီးဆင်းမှုနှင့်အတူ လှပသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပြီးတစ်ခုမှာ ချောမွေ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆရာမဖြစ်သူမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။

မင်ယွဲ့ ခက်ခဲသော လှုပ်ရှားမှုများကို မလုပ်နိုင်မှာစိုး၍ ဤသီချင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မင်ယွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ သဘာဝကျကျနှင့် ကျော့ရှင်းလွန်းလှသည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအလား ရှိနေပြီး မည်သည့်ထောင့်ကပင် ဓာတ်ပုံရိုက်ရိုက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလူသစ်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် တော်တာလား၊ သူနဲ့ယှဉ်ရင် ငါတို့က အသုံးမကျတဲ့သူတွေလိုပဲ"

"သူ ကတာ တကယ်ကောင်းလား၊ ငါကတော့ အကအကြောင်း သိပ်မသိလို့"

"ငါလည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အကောင်းအဆိုးကို မခွဲခြားတတ်ရင်တောင် အလှနဲ့ အရုပ်ဆိုးတာကိုတော့ သိသာတယ်၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဟန်က အရမ်းနွဲ့နှောင်းပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ၊ ငါတို့ကျတော့ စက်ရုပ်တွေလို တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေတာ"

"သူက သေချာပေါက် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကချေသည်ပဲ၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဖတ်စာအုပ်ထဲကအတိုင်း တိကျတယ်၊ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအမူအရာတွေကအစ အသက်ဝင်လွန်းတယ်"

ကြည့်ဖူးရုံမျှသာ သိသူများက အလှအပကို ကြည့်ကြသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများကမူ အသေးစိတ် လက်ရာကို ကြည့်ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ကိုယ်လုံးကို တစ်ပတ်လှည့်ကာ အကကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သောအခါ အားလုံးက လက်ခုပ်သံများ တညီတညွတ်တည်း ပေးလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါဟာ တကယ့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အကပဲ၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အတုယူဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

ဆရာမဖြစ်သူမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မင်ယွဲ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

ဤအကမှာ တေးဂီတ၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ကချေသည်၏ အရည်အချင်းမှာ ထိုထက်မက မြင့်မားနေကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။

လင်ကျင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခုပ်တီးရင်း မင်ယွဲ့ကို ကြည့်နေသည်။ ထူးချွန်သူများပင် ဤမျှ ကြိုးစားနေလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုထက်မက ကြိုးစားရန် လိုအပ်ကြောင်း စိတ် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

"မစ္စတာ မင်၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မစ္စတာ ဝမ်က ရှာနေတယ်"

ရုတ်တရက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသူမှာ ဝမ်ကျန်း၏ လက်ထောက်ဖြစ်သည်။ ထိုအသံကြောင့် အားလုံးက မင်ယွဲ့ကို လှည့်ကြည့် လိုက်ကြသည်။

“မစ္စမင် ဟုတ်လား ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးအကဲက သူတို့ရှေ့မှာ ကပြနေခဲ့တာလား”

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားရသည်။

လင်ကျင်း တစ်ယောက်သာလျှင် အစမှအဆုံး အမှန်တရားကို သိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်ယူကာ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့"

ကလိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် နွေးနေသဖြင့် ကုတ်အင်္ကျီကို မဝတ်ဘဲ လက် မောင်ပေါ်တွင်သာ တင်ထားလိုက်သည်။

ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူမက လှည့်၍ ပြောလိုက် သည်မှာ—

"မင်းတို့အားလုံးကို ငါ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ထားပါတယ်၊ အောင်မြင်ကြပါစေ"

သူမသည် ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားရစ်ကာ လက်ထောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အမလေး... ဥက္ကဋ္ဌမင်က ငါ့ကို ပြုံးပြသွားတာလား၊ ရင်တွေ ခုန်လိုက်တာ"

"မစ္စမင်က တကယ် လှတာပဲ၊ သူက လမင်းကြီးလိုပဲ ဆွတ်ခူးရခက်တဲ့ သူမျိုးပါလား"

ကျောင်းသားများသာမက ဆရာမပါ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် မင်ယွဲ့ကို တပည့်အဖြစ် ဇွတ်မခေါ်ခဲ့မိပေ။

လက်ထောက်က မင်ယွဲ့ကို ရုံးခန်းရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။ မင်ယွဲ့က တံခါးခေါက်လိုက်သောအခါ ဝမ်ကျန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

မင်ယွဲ့သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းသို့ မဝင်သေးဘဲ တံခါးဘောင်ကို အသာအယာ မှီကာ ရပ်နေလိုက်သည်။

"ဟေး... ဝမ်ကျန်း၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"

ရင်းနှီးသော အသံကြောင့် ဝမ်ကျန်းက ချက်ချင်းပင် မော့ကြည့်ကာ လက်ထဲက ဘောပင်ကို ချပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"နင် ကုမ္ပဏီရောက်နေတာ ကြာပြီကို ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ၊ ဖုန်းလည်း မကိုင်ဘူး၊ ငါ နင့်ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ကျန်း၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို အပြေးအလွှား ဖက် လိုက်တော့သည်။

"အကပညာခန်းမဘက် ခဏသွားကြည့်နေတာ၊ လာ... ထမင်းသွားစားရအောင်"

နေ့လယ်စာစားချိန် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကုမ္ပဏီအနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်မသွားတော့ဘဲ အိမ်သို့သာ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်ရောက်သည်နှင့် နည်းပညာ သုတေသနဌာနတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော 'အသွင်ယောင် သင်ယူမှုခန်းမ' အတွင်းသို့ အာရုံနစ်ဝင်သွားတော့သည်။

"ယွမ်ပေါ့... ဒီနေရာက အခုထိ အဆင်မပြေသေးဘူးလား"

သူမသည် ရှင်းယောင်၏ ချစ်ပ်ပြား (Chip) ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် အချက်တစ်ချက်မှာမူ သူမ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာသေးပေ။

"ယွဲ့ယွဲ့... သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသနဆိုတာ ရေရှည်တိုက်ပွဲပဲလေ၊ ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါဦး"

မိုအိမ်တော်တွင် ရှိနေသော ယွမ်ပေါ့က မင်ယွဲ့ကို အားပေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် စိတ်ဓာတ်ကျမသွားဘဲ သုတေသနလုပ်ငန်းတွင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။

နည်းပညာ၏ ဆန်းကြယ်မှုများကို လေ့လာလေလေ၊ သူမသည် ၎င်းအပေါ်တွင် ပိုမို စွဲလန်းနှစ်သက်လာလေလေ ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၄၆၂) မင်းရှိနေခြင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးအရာ

မင်ယွဲ့သည် ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ သုတေသနဌာနသို့ မကြာခဏဆိုသလို လာရောက်လေ့ရှိသဖြင့် ဝန်ထမ်းအားလုံးမှာလည်း သူမ၏ အဝင်အထွက်ကို အသားကျနေကြလေပြီ။

"လျူးယွဲ့... မင်းက စာဖတ်တာ အရမ်းမြန်တာပဲ၊ တကယ်ရော အကုန်မှတ်မိရဲ့လား တကယ်လို့ နားမလည်တာရှိရင် ငါ့ကို အားမနာတမ်း မေးလို့ရတယ်နော်"

အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်က ယခုအခါ မင်ယွဲ့ကို 'လျူးယွဲ့' ဟု ရင်းနှီးချစ်ခင်စွာ ခေါ်ဝေါ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤကာလအတောအတွင်း မင်ယွဲ့သည် အားလပ်ချိန်ရတိုင်း သုတေသနဌာနသို့ လာရောက်ကာ စာတမ်းများကို ဖတ်ရှုလေ့ရှိသည်။

သုတေသနဌာနရှိ ပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံများနှင့် လက်တွေ့စမ်းသပ်ချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကို စာအုပ်ဟု ခေါ်ဆိုရန်ထက် အဖိုးတန်လှသော 'ပညာရပ်ဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းများ' ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

ဤမှတ်တမ်းများသည် လူတိုင်း၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံထားသဖြင့် ပြင်ပလူကို ပြသရန် ဝန်လေးတတ်ကြသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ အနာဂတ်တွင် အုပ်ချုပ်မည့်သူ၏ ဇနီးလောင်းဖြစ်သလို၊ စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းပြီး ပညာလိုလားသူဖြစ်သဖြင့် သူတို့က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် ပြသကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် မှတ်တမ်းတစ်ခုစီကို ဖတ်ရှုတိုင်း သုတေသနလုပ်ငန်းစဉ်တွင် သူမကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရလဒ်များထွက်ပေါ်လာချိန်၌ ဖြစ်ပေါ်တတ်သော ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှု၊ အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်နှင့် ပီတိတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိတွေ့ခံစားနေရသည်။

"အကုန်လုံးကို သဘောပေါက်သွားပါပြီ"

မင်ယွဲ့က လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ပိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီးတော့လည်း အမွှန်းမတင်ပါနဲ့ဦး၊ ဒီမှတ်တမ်းတွေက ဒီမှာတင်ရှိနေတာပဲ မင်း ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်လို့ရပါတယ်"

အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ တကယ် မှတ်မိသွားတာပါ မယုံရင် စမ်းမေးကြည့်လို့ ရပါတယ်"

မင်ယွဲ့က အားနာဟန် အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါ အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်က သူ ယခင်က ပြီးမြောက်ခဲ့သော စီမံကိန်းတစ်ခုအကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ် တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အချက်အလက်တိုင်းကို တိကျမှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုသွားရာ အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ သူ၏ အမြဲတမ်း တည်တင်းနေသော မျက်နှာထားပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

သူမသည် စမ်းသပ်ချက်များကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ဖတ်ရှုနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ အချက်တိုင်းကို အလွတ်မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ဆိုရင် သိပ္ပံသုတေသနလောကအတွက် တကယ့်ကို အလားအလာရှိတဲ့သူပဲ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ"

ရန်ဂေါင်၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ဘာကို နှမြောတာလဲဟင်"

မင်ယွဲ့က သူ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ် နေသည်။

"မင်းက ဘဏ္ဍာရေးပညာရပ်ကို သင်ယူခဲ့တာ နှမြောလို့ပါ ဒါက မင်းရဲ့ ပါရမီကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ"

သုတေသန ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အမြင်တွင် သိပ္ပံသုတေသနထက် အရေးကြီးသောအရာ မရှိပေ။

အနာဂတ် သိပ္ပံကြယ်ပွင့်လေးတစ်ပုဒ် လမ်းမှားရောက်သွားသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

"ဦးလေးရန် မသိသေးတာတစ်ခုရှိတယ်၊ ကျွန်မက နိုင်ငံခြားဘာသာစကားနဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အထူးပြု ဘာသာရပ်နှစ်ခုလုံးမှာ ဘွဲ့ရထားတာပါ ဘာသာစကား ရှစ်မျိုးကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောနိုင်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့က ကြွားဝါလို၍ ပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်စံနှုန်းထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်းနှင့် သုတေသနလုပ်ငန်းများကိုလည်း ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သိစေလို၍ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရန်ဂေါင်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မင်ယွဲ့ လာရောက်သည့်အခါတိုင်း အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုတတ်လာသည်။

သူသည် မင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောရင်း သူမကို စမ်းသပ်ရန် မေးခွန်းခက်ခဲများကို တမင်တကာ မေးလေ့ရှိသည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့က ဖြေဆိုရုံသာမက ဘာသာရပ်အပေါ် ရှုထောင့်အသစ်များ၊ ဆန်းသစ်သော အတွေးအခေါ်များကိုပါ တင်ပြနိုင်သဖြင့် ရန်ဂေါင်အတွက် လွန်စွာ အံ့ဩဝမ်းသာစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ငါ့မှာ 'ယန်ကျင်း သုတေသနဌာန’ မှာ ဩဇာရှိတယ်၊ မင်း အဲဒီကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဖြစ်သည့် ကာလအတွင်း မင်ယွဲ့၏ ဗဟုသုတနှင့် ပါရမီမှာ အံ့မခန်းဖြစ်ကြောင်း ရန်ဂေါင် သိရှိသွားသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို လက်လွတ်မခံနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မ ကျောင်းမပြီးသေးဘူးလေ"

မင်ယွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူမသည် ကိုယ်ပိုင် သုတေသနဌာနကိုသာ တည်ထောင်လိုသည်။

အခြားသူများ၏ ဌာနမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမ လိုလားသော လွတ်လပ်မှုကိုမူ ပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ မင်ယွဲ့ ငြင်းပယ်လိုက်သဖြင့် အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်မှာ အလွန် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာရန်၊ ကျွန်မရဲ့ သုတေသန ရလဒ်တွေ ထွက်လာရင် ဦးလေးဆီ အရင်ဆုံး လာပြပါ့မယ်"

မင်ယွဲ့၏ ထိုစကားက ရန်ဂေါင်၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဌာနသို့ မလာသော်လည်း အနာဂတ်တွင် သိပ္ပံလောက၌ တောက်ပလာမည်ဆိုပါက သူမ၏ ပါရမီများမှာ လေလွင့်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် မိုဟန်ကျီက လာရောက်စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သုတေသနဌာနက လူများမှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ ရှိနေသရွေ့ ဥက္ကဋ္ဌမိုက အချိန်မှန်မှန် ရောက်လာတတ်စမြဲပင်။

"ကျွန်မကို လာကြိုနေပြီ၊ ဒါဆို သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့က ရန်ဂေါင်ကို နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။

"သွားတော့... နက်ဖြန်လည်း စောစောလာဦးနော်"

ဦးလေးရန်က အားမရသေးဟန်ဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... မင်း နောက်ပိုင်း ငါ့ကို ပစ်ထားတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား"

ကုမ္ပဏီတံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဘေးက အမျိုးသားက သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

"အိုး..."

ဧည့်ကြိုကောင်မလေးမှာ ထိုခန့်ညားလှပသော စုံတွဲကို ငေးကြည့်နေရင်း ဤရင်ခုန်စရာမြင်ကွင်းကို အမီဖမ်းလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌမိုက ဒီလောက်အထိ ချစ်ဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ငါ့ရဲ့ မိန်းကလေးနှလုံးသားလေး အရည်ပျော်ကုန်ပြီ"

ကုမ္ပဏီခန်းမရှိ ဧည့်ကြိုမလေးသည် သူတို့ဘာပြောသည်ကို မကြားရသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

"ဒါက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ မိုဟန်ကျီက ကလေးလေးလို ချွဲနေတာလား"

မင်ယွဲ့က သူ၏ ဆံပင်တိုတိုလေးများကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပြီး ပွတ်တိုက်မိသောအခါ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားရသည်။

"အဲဒီတော့... ယွဲ့ယွဲ့က ငါ ချွဲတာကို ကြိုက်လား"

သူ၏ စကားလုံးများမှာ နွဲ့နှောင်းနေပြီး ရပ်နားလိုက်သော အခိုက်အတန့်က မင်ယွဲ့၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"ကြိုက်တယ်"

မင်ယွဲ့၏ ပါးစပ်မှ မစဉ်းစားဘဲ ထွက်သွားမိသည်။ ရှက်နေစရာ မလိုတော့ပြီဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။

"ချွဲတတ် နွဲ့တတ်တဲ့ ယောကျ်ားတွေက ကံအကောင်းဆုံးပဲတဲ့၊ ဒါကြောင့် နင်လည်း သူတို့ဆီက သင်ယူသင့်တယ်"

မင်ယွဲ့က သူ၏ ခေါင်းကို အသာပုတ်ကာ မော့ခိုင်းလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီက မခွာချင်သေးဟန်ဖြင့် သူမ၏ ပုခုံးကို မှီတွယ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ တည်ငြိမ်နူးညံ့သော ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းရှိနေတာက ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ"

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် ခန့်ညားလှသော စီအီးအိုကြီးက ထိုကဲ့သို့ ရင်ခုန်စရာ စကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားရသည်

"ကဲ... တော်ပါတော့၊ လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့"

မင်ယွဲ့က သူ၏လက်ကို ဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"ဒါ အမှန်တရားပဲလေ"

သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချင်း ချိတ်ဆက်ထားမှုကို ခံစားမိရင်း မင်ယွဲ့၏ နားရွက်လေးများ နီရဲလာသည်။

တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းလေးပင် သူမ၏ ရင်ထဲက နွေးထွေးမှုကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုနေ့ညတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိုအိမ်တော်၌ ညစာစားကာ အိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်တော်တွင် နေထိုင်သည့်အခါတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အခန်းခွဲအိပ်ကြရသဖြင့် မိုဟန်ကျီမှာ နံရံတစ်ဖက်ခြားလျက်နှင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေရသည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်ရခြင်းကို မကျင့်သားတော့ဘဲ အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ 'အသွင်ယောင် သင်ယူမှုခန်းမ' အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် ချစ်ပ်ပြားများကိုသာ အာရုံစိုက် သုတေသနပြုနေခဲ့သဖြင့် စိတ်ပင်ပန်းနေကာ အနားယူလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူမသည် 'နန်းမူ' သစ်သားတုံးတစ်တုံးကို ယူကာ စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်သည်။

ပုံဖော်ပြီးသည်နှင့် ကိရိယာများကို ယူကာ စတင်ထွင်းထုတော့သည်။ သူမသည် သစ်သားပန်းပု ပညာရပ်ကို လျစ်လျူရှုမထားခဲ့ဘဲ ယခုအခါ အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် သစ်သားတုံးကို ကြမ်းတမ်းသော ပုံကြမ်းဖော်ကာ၊ ထို့နောက် အချောသတ်ရန်အတွက် ကိရိယာအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလဲအသုံးပြုသည်။

ဝေဝါးနေသော လူရုပ်ပုံလေးမှသည် မျက်နှာပေါက် တိတိကျကျ၊ ဆံပင်အမျှင်လေးများ၊ လွင့်မြောနေသော အဝတ်အစားနှင့် ဝတ်စုံ၏ အတွန့်အခေါက်များအထိ ပေါ်လွင်လာသည်။

ထို့နောက် လက်ချောင်းလေးများကြားတွင် နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်၊ အရွက်ကြီးတစ်ရွက်နှင့် အသေးတစ်ရွက်ပါသော လှပလှသော နှင်းဆီနီလေးတစ်ပွင့်ကို ထွင်းထုလိုက်သည်။

မျက်လွှာချထားသော ကောင်လေးနှင့် နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်၏ ပုံရိပ်က "မင်းသားလေး" ပုံပြင်ကို ချက်ချင်း အမှတ်ရစေသည်။

အသေးစိတ်များ ပြီးသွားသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာ စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝ မရသေးပေ။ သူမသည် သစ်သားမျက်နှာပြင်ကို ချောမွေ့နေအောင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပွတ်တိုက်နေမိသည်။

နန်းမူသစ်သား၏ သဘာဝအကြောများကို မဖျက်ဆီးလိုသဖြင့် အရောင်မတင်ဘဲ သဘာဝအတိုင်းသာ ထားလိုက်ရာ ပိုမို၍ အနုပညာမြောက်သွားတော့သည်။

မင်းသားလေးနှင့် နှင်းဆီပြီးလျှင်၊ မြေခွေးနှင့် လမင်းကြီးကိုပါ ထပ်မံ ထွင်းထုလိုက်သည်။ အားလုံးပြီးစီးမှသာ သူမ အိပ်စက်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦး ရှင်းယောင်း

လုပ်ငန်းစုသို့ အတူတူ သွားခဲ့ကြသည်။

"ဒီသုတေသန လမ်းကြောင်းကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"

မင်ယွဲ့ ရောက်သည်နှင့် အင်ဂျင်နီယာချုပ် ရန်က စာရွက်စာတမ်းအထပ်လိုက်ကို ပြသလာသည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် ယူကြည့်လိုက်ရာ—

"အလင်းလှိုင်း ချစ်ပ်ပြား လား"