အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အပိုင်း (၁၈၁) ဇာတ်သိမ်း

တကယ်တမ်းမှာတော့ သမီးဖြစ်သူက သူ့လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပြုတ်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ အားထောင်သည် "အား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ချက်ချင်း စီးကျလာကာ အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားum အားထောင်အမေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး ပါးစပ်မှလည်း မရပ်မနား ငိုယိုအော်ဟစ်နေတော့သည်။

"အမေ... ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ၊ လာရင်လည်း သမီးကို မပြောဘူး၊ အမေ... အမေ နေကောင်းရဲ့လား၊ သမီး ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ရွှင့်မားမားက အမေ့ကို အနိုင်ကျင့်သေးလား... ဝူးဝူး..."

သူမ အိပ်မက်ထဲတွင် အမေ သူ့ကို လာခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးကြတာ၊ အမေ ပိုက်ဆံစုမိလို့ တာ့မင်ဖူ ပြန်လာပြီး အမေ့ကို ရွေးတာ၊ နောက်ဆုံး ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်ကိုပဲ ကျောပိုးပြီး ပြန်လာရတာ စသဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မက်ဖူးသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ငိုရင်း လန့်နိုးလာရသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်။

အခုတော့ အမေက တကယ့်အစစ်၊ အရှင်လတ်လတ် သူမရှေ့ ရောက်နေပြီ။ သူမ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရှန်မိသားစုက လူတိုင်း သူမအပေါ် ကောင်းပါတယ် ဆိုတာ သိနေပေမယ့် ဝမ်းနည်းစိတ်က ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး နှာခေါင်းထဲတွင် စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ဆက်မမေးနိုင်တော့ဘဲ အမေရင်းကို ဖက်ပြီး အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ငိုကြွေးနေတော့သည်။

"သမီး အမေ့ကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ"

"သမီး တကယ် ကြီးလာပါပြီ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်ဆံရှာတတ်နေပြီ၊ အကုန်လုံးလည်း လုပ်တတ်နေပြီ..." သူမ မျက်နှာကို ပိန်ပါးသော အမေဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကြားတွင် အပ်ထားပြီး မျက်ရည်၊ နှာရည်များဖြင့် ငိုကြွေးနေလေသည်။ "ဒါပေမဲ့ သမီး အမေ့ကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ"

........

ရှန်မြောင် ခြံဝင်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာပြီး အနောက်ဘက်လမ်းကြားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အားထောင်နှင့် သူမအမေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

လမ်းကြားဟောင်းလေးသည် အေးမြနေပြီး အပြင်ဘက်က အပူများကို တားဆီးပေးထားသည်။ ရှန်မြောင်သည် မညီညာသော ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ရင်ထဲတွင် ဆွေးမြေ့နေမိသည်။

လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသောအခါ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် အာရုံခံစားမှုသည် အကြားအာရုံဖြစ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ သူမလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက သူမ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ အသိစိတ်လည်း ဝေဝါးနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မိဘတွေ ငိုကြွေးနေသံကို ကြားနေရသေးတယ်။ အမေ နောက်ဆုံး ပြောလိုက်တဲ့ စကားကိုလည်း ကြားနေရသေးတယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေ လောဘကြီးပြီး သမီးကို အကြာကြီး ဆွဲထားမိတယ်၊ သမီး အရမ်း နာကျင်နေမှာပဲ၊ ဒီနေ့ကစပြီး မနာကျင်ရတော့ပါဘူး၊ သမီး ထွက်သွားပြီးရင် ဖေဖေတို့ မေမေတို့အတွက် စိတ်မပူနဲ့တော့နော်၊ နောက်ဘဝကျရင် ကျန်းကျန်းမာမာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေရပါစေ၊ မကြောက်နဲ့နော်၊ ဖေဖေနဲ့ မေမေ သမီးကို အမြဲ သတိရနေမှာပါ၊ ဆုတောင်းပေးနေမှာပါ..."

ရှန်မြောင် ဖြစ်လာပြီးနောက် သူမ တွေးမိသည်။ သူမ စကားနားထောင်ရမယ်။ ဒီနေရာမှာ ကျန်းကျန်းမာမာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားရမယ်။

ရောက်ခါစ ရက်အနည်းငယ်ကတော့ မိသားစုကို လွမ်းဆွတ်တာ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ လေတိုက်လည်း လွမ်းတယ်၊ တိမ်တွေ့လည်း လွမ်းတယ်၊ ခရမ်းသီးလုံးလုံးလေး မြင်ရင်တောင် လွမ်းမိတယ်။

ဘယ်လောက်ပဲ လွမ်းလွမ်း ပြန်မတွေ့နိုင်တော့ဘူး။

ကမ္ဘာမြေအဆုံးထိ ဝေးကွာတယ်ဆိုတာက လူချင်းကွဲသွားတာလောက် မဝေးကွာပါဘူး။

ဒီကို ရောက်လာပြီးတော့ သူမအတွက် အပြန်လမ်း မရှိတော့ပါဘူး။

ရှန်မြောင်သည် ငေးငိုင်စွာ လျှောက်ရင်း အနောက်ဘက်လမ်းကြားသို့ ရောက်သွားသည်။ မသိစိတ်က ဦးဆောင်မှုဖြင့် ခြေလှမ်းများသည် ကျိုကော၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ယန့်ရှူးသည် တံခါးဝတွင် ကျိုးတာ့နှင့်အတူ မြည်းစာကျွေးရင်း မြည်းချေးကျုံးနေသည်။ သူမကို မြင်သောအခါ ရင်းနှီးစွာ ပြုံးပြလေသည်။ "ရှန်ညန်ဇီ လာတာလား၊ ကျိုကော အထဲမှာ စာဖတ်နေတယ်"

ရှန်မြောင် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ရာ ခြံဝင်းထဲတွင် ချိုးဟောင်က ချယ်ရီပင်အောက်တွင် ရှဲ့ချီ၏ ကျောင်းဝတ်စုံအပြာရောင်ကို တိုက်ချွတ်လျှော်ဖွတ်နေသည်။ တန်းပေါ်တွင် ဖိနပ်နှစ်ရံ လှန်းထားသည်။ ရှန်မြောင်ကို တွေ့သောအခါ အလုပ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လေသည်။ "မင်္ဂလာပါ ရှန်ညန်ဇီ၊ ကျိုကော အခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်"

ရှန်မြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိပါပြီ"

ကျိုကောက ဒီအိမ်က ဆိုင်ခန်းကို စာကြည့်ခန်း လုပ်ထားသဖြင့် သူမ ဝရန်တာအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး တံခါးခုံကို ကျော်ကာ လိုက်ကာကို မကြည့်လိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ရှဲ့ချီသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပါးလွှာသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စာအုပ်ပုံကြားတွင် ဝါးပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ကုလားထိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်နေပြီး သူ တစ်ကိုယ်လုံး အေးချမ်းသက်သာနေပုံ ပေါက်နေသည်။

ရှန်မြောင် သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိသွား၏။

နွေရာသီ နေရောင်ခြည်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြေးမုံကွဲစများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး သူက ရွှေမှုန်များကြားတွင် ထိုင်ပြီး စာဖတ်နေသည်။ ကြည့်လို့ ကောင်းလိုက်တာ။

တံခါးဝတွင် လူရှိနေမှန်း သိလိုက်သောအခါ ရှဲ့ချီက ယန့်ရှူး ၊ ချိုးဟောင် ထင်ပြီး မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်မြောင် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်သောအခါ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး အံ့သြဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အားမြောင်... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ၊ ဆိုင်မှာ အလုပ်မရှုပ်ဘူးလား"

ရှန်မြောင်က အပြုံးနုနုဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "အားမြောင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှန်မြောင်က ခေါင်းထပ်ခါပြလိုက်သည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမ တိတ်တဆိတ် ရှေ့တိုးသွားပြီး လက်နှစ်ဖက် ဖွင့်ကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် လက်မောင်းနှစ်ဖက်က သူမကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ရှန်မြောင် စကားမပြောချင်ပေ။ ရှဲ့ချီလည်း ဘာမှ မမေးဘဲ သူမကို ဒီအတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ ဖက်ထားပေးသည်။

ဘာမှမသိရသော်လည်း သူက ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်နှင့် ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ဝမ်းနည်းနေသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြှူနေသကဲ့သို့ပင်။

စိတ်ငြိမ်သက်စေသော ထင်းရှူးနံ့က သူမကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ရှန်မြောင် သက်တောင့်သက်သာဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ထားသည်မှာ နေ့လယ်ဘက် ဘယ်တော့မှ မအိပ်သော ရှန်မြောင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားခြင်းပင်။ ပြန်နိုးလာသောအခါ အခန်းတစ်ခုလုံး နေဝင်ချိန် ရွှေရောင်လွှမ်းနေပြီး သူမသည် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှဲ့ချီ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးနေမိသည်။

သူမကိုယ်တိုင် အံ့သြသွားမိ၏။ အိပ်မက်မမက်ဘဲ ဒီလောက် ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလား။ ဝါးပက်လက်ကုလားထိုင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ထမ်းထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ခါနေတုန်းပင်။

ရှဲ့ချီလည်း အိပ်ပျော်နေသည်။ သို့သော် သူမကို ဖက်ထားသော လက်မောင်းများကို မလျှော့ထားပေ။

သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်အိပ်ပျော်နေသော ရှဲ့ချီ၏ပုံစံလေးကို ငေးကြည့်နေမိပြီး သူ့နှာတံဘေးတွင် အရိပ်ကျနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် အလွန် ငြိမ်းချမ်းနေလေသည်။

မျက်နှာကို ရှဲ့ချီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် ပြန်အပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

...

မိုးချုပ်လာသောအခါ ရှန်မြောင်သည် အားပြန်ပြည့်သွားသကဲ့သို့ တက်ကြွစွာဖြင့် ရှန်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

လေထင်က တံခါးဝတွင် စောင့်နေပြီး သူမလက်ကို လျှာဖြင့် လျက်လေသည်။ ချီလင်ကိုတော့ ရှန်းအာက ပွေ့ထားပြီး အမွှေးဖြီးပေးနေသည်။ ချန်ချွမ်းက ရှစ်ယီးလန်၊ ရှစ်အာ့ညန်တို့၏ တဲထဲတွင် မြက်ခြောက် လဲပေးနေသည်။

ထန်အာနှင့် ဖူရှင်းတို့သည် ကြက်သားတုံးပြီး၊ သပွတ်အူအခွံနွှာပြီး၊ ချဉ်ပေါင်ရွက် ဆေးပြီးပြီ။ ကြက်ဥအချဉ်တောင် အခွံခွာပြီးပြီ။ သူမ လာချက်ဖို့ပဲ စောင့်နေကြသည်။

ခြံထဲတွင် အားထောင်နှင့် သူမအမေကို မတွေ့ပေ။ အမေပြန်ရောက်လာကတည်းက အားထောင် ပါးစပ်မပိတ်တော့ဘဲ ရှန်အိမ်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြ၊ အိမ်ထဲက လူတွေ တိရစ္ဆာန်တွေ အကုန် မိတ်ဆက်ပေး၊ အိမ်မှာမရှိတဲ့ ကျွေးဖုန်းအကြောင်းပါ ပြောပြနေသည်ဟု ထန်အာက ပြန်ပြောပြသည်။

အခုတော့ အမေကိုခေါ်ပြီး ပြန့်ကျင်းမြို့ထဲ လျှောက်သွားနေပြီတဲ့။

ဒီအတိုင်းဆိုရင် ညကျရင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အားထောင်တစ်ယောက်တော့ အမေကို ဖက်ပြီး မိုးလင်းပေါက် စကား ပြောနေတော့မှာ သေချာသည်။

ရှန်မြောင် ခေါင်းခါရယ်မောလိုက်ပြီး လက်မောင်းပင့်တင်ကာ ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အားထောင်အမေ ရောက်လာတာဆိုတော့ ကြိုဆိုပွဲအနေနဲ့ ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ရမယ်။

ကြက်သားပန်းကန်ကြီးချက်၊ ဘဲဥငန်သပွတ်အူဟင်းချို၊ ချဉ်ပေါင်ရွက်ဟင်းရည်အပြင် ငါးကင်နှင့် မာလာပုစွန်တုပ်ပါ လုပ်ပြီး အားလုံး အတူတူ စားကြမည်။

ဒါဆို ညစာက တော်တော် စုံလင်သွားပြီ။

ငါးကင်နှင့် ပုစွန်တုပ်အတွက် အဆာပလာနှင့် ဟင်းအနှစ်က အဆင်သင့်ရှိပြီးသားမို့ လုပ်ရတာ မြန်သည်။ ကြက်သားပန်းကန်ကြီးချက် အရင်လုပ်မည်။

ကြက်သားပန်းကန်ကြီးချက်အတွက် အသားကျစ်သည့် ကြက်ဖက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အတုံးတုံးပြီးနောက် တခြား အဆာပလာများ ပြင်ဆင်ရသည်။ အာလူးနှင့် ကြက်သွန်နီ မရှိသော်လည်း စုန့်ခေတ်တွင် "လော်ချုံး" (ကြက်သွန်တစ်မျိုး) ရှိသည်။ ကြက်သွန်နီအလုံးကြီးနှင့် တူပြီး အရသာလည်း ဆင်တူသဖြင့် အစားထိုးသုံးနိုင်သည်။

အမျိုးအစားနှစ်ခုက မတူသော်လည်း အာလူးအစား ကန်စွန်းဥကို သုံးရမည်။

ရှန်မြောင်သည် ကန်စွန်းဥကို အတုံးလိုက်လှီး၊ ရေစိမ်ပြီး အကျိအချွဲများ ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျူးယွီအနှစ်၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူများကို လှီးဖြတ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဒယ်အိုးတည်၊ ဆီထည့်လိုက်သည်။ ကြက်သားပန်းကန်ကြီးချက်က ဆီများမှ စားကောင်းသည်။

ကြက်သားကို အရေခွံ ရွှေဝါရောင်သမ်းပြီး အသားအရောင်ပြောင်းသွားသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။ ကြက်သားအနံ့ ထွက်လာပြီဆိုလျှင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပဲငပိအနှစ်ကို ထည့်ပြီး ဆီနီထွက်အောင် မွှေလိုက်သည်။ ပြီးမှ ကန်စွန်းဥနှင့် ကြက်သွန်များကို ထည့်မွှေလိုက်သည်။

ကန်စွန်းဥတိုင်းတွင် ဟင်းအနှစ်များ ကပ်ငြိသွားအောင် မွှေပြီးမှ ရေနွေးထည့်၊ အဖုံးအုပ်ပြီး မီးအေးအေးဖြင့် တည်ထားလိုက်သည်။

ကြက်သားနှပ်ထားစဉ် သပွတ်အူဟင်းချို လုပ်လိုက်သည်။

အခွံနွှာပြီး အတုံးလိုက်လှီးထားသော ၇လပိုင်း သပွတ်အူသီးသည် နုလွန်းသဖြင့် ဓားနှင့်ထိလိုက်သည်နှင့် အရည်ထွက်လာသည်။ မြေအိုးထဲ ဆီထည့်၊ ကြက်သွန်ဖြူ ဓားပြားရိုက်ပြီး ဆီသတ်၊ ဘဲဥငန်အနှစ်ကို ဇွန်းဖြင့်ချေပြီး ထည့်ကြော်လိုက်သည်။ အမြှုပ်ထပြီး ဆီထွက်လာပြီဆိုလျှင် သပွတ်အူသီးကို ထည့်လိုက်သည်။ "ရှဲခနဲ" အသံနှင့်အတူ အငွေ့များ ထွက်လာပြီး ဘဲဥငန်အမွှေးနံ့နှင့် သပွတ်အူအနံ့ ရောသွားတော့သည်။

အများကြီး မွှေစရာ မလိုပေ။ ခဏအုပ်ထားလိုက်လျှင် သပွတ်အူသီး နူးအိသွားပြီး ဘဲဥငန်အနှစ်များက သဲလိုဖြစ်ကာ သပွတ်အူပေါ် ကပ်ငြိနေမည်။ ရေနည်းနည်းထည့်၊ ဟင်းရည်ပျစ်ပျစ်လေးရအောင် တည်လိုက်သည်။ ဆားနှင့် ဂိုဂျီသီး ဖြူးလိုက်လျှင် ရပြီ။

တစ်ဇွန်းခပ်သောက်လိုက်လျှင် ငန်ကျိကျိ အရသာထဲတွင် အချိုဓာတ်လေး ပါနေပြီး လျှာပေါ်တင်လိုက်တာသည်နှင့် ပျော်ဝင်သွားသည်။ နွေရာသီအတွက် လတ်ဆတ်နူးညံ့သော ဟင်းတစ်ခွက်ပင်။

ချဉ်ပေါင်ရွက်ကတော့ အရိုးနီသည့်အမျိုးအစားကို ရွေးရမည်။ ဒီနေ့မှ ခူးလာတာဆိုတော့ လတ်ဆတ်နေသည်။

ကြက်ဥအချဉ်ကို လခြမ်းပုံလှီးလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းနက်ရောင် တောက်ပနေပြီး အလယ်တွင် အနှစ်ပျော့ပျော့လေး ပါနေသည်။ ဒါက အကောင်းဆုံး ကြက်ဥအချဉ် ဖြစ်သည်။

သံဒယ်အိုး ပူလာလျှင် ဆီသတ်၊ ကြက်သွန်ဖြူ အမွှေးနံ့ထွက်အောင် ကြော်၊ ကြက်ဥအချဉ် ထည့်ကြော်၊ ရေနွေးထည့်လိုက်လျှင် ဟင်းရည်က နို့နှစ်ရောင် ပြောင်းသွားမည်။ ဆားနှင့် ပုစွန်ခြောက်ထည့်၊ ဟင်းရည်အရသာ အနေတော်ဖြစ်ပြီဆိုမှ ချဉ်ပေါင်ရွက် ထည့်လိုက်သည်။ ချဉ်ပေါင်ရွက်က နုသဖြင့် အကြာကြီး ချက်စရာ မလိုပေ။ ပျော့သွားပြီး အနီရောင် အရည်များ ထွက်လာလျှင် ရပြီ။

ကြွေပန်းကန်လုံးအဖြူထဲ ထည့်လိုက်လျှင် ခရမ်းရောင်ဟင်းရည်ထဲတွင် အစိမ်း၊ အနက်၊ အနီ အရောင်စုံဖြင့် လှပပြီး မွှေးကြိုင်နေသည်။ တစ်ဖတ်လောက် စားလိုက်လျှင် ချဉ်ပေါင်ရွက်က သွားကြားထဲတွင် ပြေးလွှားနေပြီး ကြက်ဥအချဉ်၏ စိမ့်သောအရသာနှင့် သစ်ပင်နံ့သင်းသင်းလေး ရနေသည်။ အချိုဓာတ်လည်း ပါသေးသည်။ ဟင်းရည်ကို ထမင်းဖြူပေါ် ဆမ်းစားလိုက်လျှင် ပန်းရောင်ထမင်းမွှေးမွှေးလေး ရရှိမည်။

ဟင်းပွဲများ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ကျက်လာတော့ ရှန်မြောင်က ထန်အာကို အားထောင်သားအမိ သွားရှာခိုင်းလိုက်ပြီး ရှဲ့ချီနှင့် ယန့်ရှူးကိုလည်း သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ခြံထဲတွင် စားပွဲဝိုင်းကြီး ခင်းထားပြီး ငါးကင်မီးဖို တည်ထားသည်။ မာလာပုစွန်တုပ် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ကြက်သားပန်းကန်ကြီးချက် တစ်ပန်းကန်ကြီး တင်ထားသည်တွင် စားပွဲတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားတော့သည်။

ရှန်းအာက ချန်ချွမ်းကို ခေါ်ပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ စီစဉ်ပေးနေသည်။ ရှန်မြောင်က ချဉ်ပေါင်ရွက်နှင့် သပွတ်အူဟင်းချိုကို ချပေးလိုက်သည်။ မိုးလည်း ချုပ်သွားပြီ။

ညလေပြည်ထဲတွင် မီးပုံးများ လှုပ်ခါနေလေသည်။ ယိုယွီက ရေခပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ ရှဲ့ချီနှင့် ယန့်ရှူးက မီးရောင်အောက် ဝင်ရောက်လာသည်။ ဖူရှင်းကလည်း ကုအိမ်မှ အရက်ဝယ်ပြီး ပြန်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထန်အာက မျက်လုံးအစ်နေသော အားထောင်သားအမိကို မောကြီးပန်းကြီး ဆွဲခေါ်လာတော့၏။

လေထင်နှင့် ချီလင်က စားပွဲထောင့်တွင် ဝိုင်းနေကြပြီး အမွှေးနံ့ကြောင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ လူတွေ၏ ဘောင်းဘီစကို ကုတ်ဖဲ့ပြီး အစာတောင်းနေကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရယ်မောသံများဖြင့် စည်ကားသွားတော့သည်။

ရှန်မြောင်သည် လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အရက်သယ်လာသူ၊ ဟင်းပွဲကိုင်လာသူ၊ သူတို့တွေက ခြံဝင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သလို သူမ၏ နှလုံးသားကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ကြသည်။

ဒါက သူမရဲ့ သာမန်နေ့ရက် တစ်ရက်ပါပဲ။ နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီလိုနေ့ရက်တွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ။

သူမ မျက်လုံးများ ကွေးညွှတ်သွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကဲ... အားလုံး ထိုင်ကြ၊ လက်ဆေးပြီး ထမင်းစားကြမယ်"

-- ဖေဖေ မေမေ... သမီး တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။

-- သမီးကို တကယ်ချစ်တဲ့သူ တွေ့ထားပြီ၊ မိတ်ဆွေတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။

-- သမီးကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့၊ သမီးကို မေ့လိုက်ပါတော့၊ ဖေဖေတို့ မေမေတို့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် နေကြပါ၊ ဘေးကင်းကြပါစေ၊ ကျန်းမာကြပါစေနော်။

နွေရာသီလေညင်းသည် ကွေ့ဟွားပင်၏ အရွက်စိမ်းများကို တိုးဝှေ့သွားလေသည်။ တရှဲရှဲ အသံများကြားတွင် ကြာမြင့်စွာ ခွဲခွာရပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် တစ်ဘဝစာ ခြားနားနေသဖြင့် ပို့ဆောင်၍ မရောက်နိုင်သော ဆုတောင်းမေတ္တာများသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ကြယ်ပွင့်လေးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

-- ပြီးပါပြီ --

အပိုင်း (၁၈၂.၁) အချပ်ပို - ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်

နောက်ထပ် ဆောင်းယဉ်စွန်းချိန်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြန်လေပြီ။ မိုးကောင်းကင်အပြည့် နှင်းများ ကျဆင်းနေလေ၏။

သည်နှစ်တွင် နှင်းကျသည့်အချိန် နောက်ကျလေသည်။ ပြန့်မြစ်သည် ဆောင်းယဉ်စွန်းချိန် ရောက်သည်အထိ လုံးဝ ခဲသွားခြင်းမရှိသေးပေ။ အမှန်တကယ်ပင် နွေးထွေးသည့် ဆောင်းရာသီတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ကျင်းတုရေတံခါးတွင် နောက်ဆုံး ရောက်ရှိလာသည့် ကောက်ပဲသီးနှံ သင်္ဘောတန်းကြီးသည် ခေါင်းနှင့်မြီး ဆက်လျက်ရှိနေ၏။ သံဖုံးထားသည့် သင်္ဘောဦးသည် လှိုင်းများကို ခွင်းကာ ရေခဲများကို ခွဲပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ ရေခဲစများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဆိပ်ကမ်းတွင် ကျောက်ချရပ်နားလိုက်ကြသည်။ သင်္ဘောသားများနှင့် မျက်နှာတွင် ဆေးမင်ကြောင်ထိုးထားသည့် ကင်းလှည့်စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က လေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခရာမှုတ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ကုန်ခါနီး နောက်ဆုံး ဆောင်းရာသီ ရိက္ခာများကို သင်္ဘောပေါ်မှ စတင်ချလေသည်။

နှင်းစများသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံနေကြသည်။ လင်အိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်း ချုံးသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ်ပေါ်သို့ အလုအယက် ခုန်တက်လာပြီး အလုပ်လုနေကြသည့် ကုန်ထမ်းသမားများထဲမှ သန်မာထွားကျိုင်းသူ သုံးယောက်ကို ရွေးလိုက်ပြီး လင်မိသားစု၏ သေတ္တာများကို သင်္ဘောပေါ်မှ ထမ်းချခိုင်းလိုက်သည်။

ဆိပ်ကမ်းတွင် လားလှည်းနှစ်စီးကို ငှားလိုက်ပြီးနောက် အစေခံလေးများကို ပစ္စည်းများ သေချာချည်နှောင်ထားရန် မှာကြားလိုက်၏။ ထို့နောက်မှ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်သွားပြီး သခင်ဖြစ်သူကို လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး လှည်းအဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ၊ သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းလို့ရပါပြီ"

မှောင်မဲနေသည့် သင်္ဘောခန်းထဲမှ လူတစ်ယောက်သည် ခါးကိုကိုင်းကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"သွားကြတာပေါ့"

ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီရှည်ကို ခါလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ တောက်ပသည့် နှင်းရောင်ပြန်ဟပ်သွားမှသာ သူ့မျက်နှာကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ မဲနက်နေသည့် ဆံပင်များကို ဝါးသရဖူထဲတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စည်းနှောင်ထားသည်။ သန့်ရှင်းကြည်လင်သည့် မျက်နှာရှည်ရှည်၊ ရှည်လျားပြီး အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်နေသည့် မျက်လုံးများ၊ ဖြောင့်စင်းသည့် နှာတံပေါ်တွင် ငွေရောင်ဘောင်ကွပ်ထားသည့် သလင်းကျောက် မျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။ ငွေရောင်ကြိုးမျှင်လေးများသည် နားရွက်အနောက်မှ လျော့ရဲရဲလေး သွယ်တန်းကျနေ၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးလေသည်။ အကွက်အဆင်မပါသည့် အင်္ကျီအဟောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူရဲကောင်းဆန်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေဆဲပင်။

"အပြင်မှာ နှင်းကျနေတယ်။ ဒုတိယသခင်လေး ထီးဆောင်းသွားတာ ပိုကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျင်းလျန်တံတား မရောက်ခင် တကိုယ်လုံး နှင်းစိုသွားလိမ့်မယ်"

ဦးကြီးချုံးက ရှေ့တိုးလာပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် စာအုပ်သေတ္တာလေးကို လှမ်းယူကာ ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားလိုက်၏။ ဆီစိမ်စက္ကူထီးတစ်လက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး တကျွိကျွိမြည်နေသည့် သင်္ဘောလှေကားထစ်များကို နင်းကာ ရှေ့မှ လမ်းပြရင်း တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်လေသည်။

"....ဒီနှစ်က နွေးတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် ဒီနေ့ နှင်းကျတာက အေးနေတုန်းပဲ၊ ခရီး စထွက်တုန်းက သခင်လေးကို ခြုံထည်ဝတ်ရုံကြီး တစ်ထည်လောက် ပိုသယ်လာဖို့ ပြောခဲ့သားပဲ၊ သခင်လေးက လေးတယ်ဆိုပြီး မသယ်လာဘူး၊ အခုတော့ ဒုက္ခရောက်ရပြီ မဟုတ်လား၊ ဆောင်းယဉ်စွန်းချိန်ဆိုတော့ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ ကြပ်နေမှာပဲ၊ အတွင်းမြို့ထဲ ရောက်ဖို့ လေဒဏ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံရဦးမလဲ မသိဘူး၊ တော်ကြာ လေအေးမိပြီး ဖျားကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ မကြာခင် ဒုတိယလ (ဆယ့်နှစ်လပိုင်း) ထဲ ဝင်တော့မှာ၊ တကယ်လို့ ဖျားနာသွားရင် သမားတော် ဘယ်မှာ သွားရှာမလဲ၊ ပြီးတော့ ဒုတိယသခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီဆိုရင် မင်းကြီးက သေချာပေါက် ဆင့်ခေါ်တော့မှာ၊ နန်းတော်ထဲ ဝင်ခါနီးမှ နှာချေနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

လင်အာ့လန်၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာပေါ်တွင် မတတ်သာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ အိမ်တော်ထိန်း အဘိုးကြီးက သင်္ဘောပေါ်မှ အောက်ရောက်သည်အထိ ပွစိပွစိ ပြောနေသည်ကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။ သူက စိတ်မပါတပါ နားထောင်ရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ခွဲခွာခဲ့ရသည့် ပြန့်ကျင်းမြို့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

နှင်းများ ဝေနေသည့် ဆိပ်ကမ်းပေါ်တွင် သက်ကယ်တဲတန်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို ဆောက်ထားသည်။ အထဲတွင် အထပ်နှစ်ထပ်ပါသည့် သစ်သားစားပွဲရှည်ကြီးများ ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အပေါက်ဖောက်ထားပြီး မီးသွေးမီးဖို ထည့်ထားကာ အပေါ်တွင် သံဇလုံကြီးများကို မြှုပ်ထားသည်။ သံဇလုံထဲတွင် ဟင်းပူပူများ အပြည့်ထည့်ထားပြီး ကုန်ထမ်းသမား အများအပြားသည် ပန်းကန်များကို ကိုင်ကာ တဲရှေ့တွင် တန်းစီနေကြသည်။

ဒါသည် သူ မထွက်ခွာခင်က မရှိခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမျိုးပင်။ အရင်နှစ်များကဆိုလျှင် ဆိပ်ကမ်းပေါ်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားသည့် ကုန်ထမ်းသမားများ အများအပြား ရှိတတ်သည်။ ဆောင်းရာသီ ရောက်တိုင်း မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့သည် လက်တွန်းလှည်းများကို တွန်းကာ လမ်းတစ်လျှောက် အလောင်းကောက်ရသည့် အလုပ်ကို လုပ်ကြရသည်။ သည်နှစ်တွင်တော့ ထိုအခြေအနေမျိုးကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ထိုကုန်ထမ်းသမားများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဂွမ်းအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

လင်အာ့လန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေမိ၏။

လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်က မင်းကြီးသည် အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုများကို ရှင်းလင်းခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ဟုန်ကျိုးတွင် အခြေပြုကာ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ကာလကို ဖြတ်သန်းနေရသည့် သူပင် ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဝမ်ယုံးက ပေးစာများထဲတွင် မင်းကြီး၏ လုပ်ရပ်သည် ပြည်သူများ၏ ခေါင်းပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၃ နှစ်အတွင်း စုန့်ခေတ်၏ ပြည်သူ့ဘဝသည် သေချာပေါက် ပြောင်းလဲလာလိမ့်မည် ဟု ရဲရဲတောက် ရေးသားခဲ့ဖူးသည်။

အခုကြည့်ရတာ သူ ခန့်မှန်းတာ မှန်ကန်ခဲ့ပုံရသည်။

မြင်းလှည်းဘီးများသည် ပြန့်ကျင်းမြို့ဘက်သို့ တလိမ့်လိမ့် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မြို့ပြင်ရောက်ရန် လမ်းတစ်ပိုင်း ကျန်နေသေးသည်။ မြို့ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဂျုံခင်းများသည် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဖြူဖွေးနေပြီး ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကျယ်ပြောလှသည့် နှင်းပြင်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသလို အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် လယ်ကွင်းပြင် တစ်နေရာတွင်မူ အုတ်တံတိုင်းများ ခတ်ထားသည်။ အထဲတွင် ရေကန်ကို မှီကာ အိမ်တန်းရှည်များကို ဆောက်ထားလေသည်။ တိရစ္ဆာန်အော်သံများနှင့် ခွေးဟောင်သံများ ရောနှောကာ တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

'ဒီနေရာက အရင်တုန်းက ဖုန်းမိသားစုရဲ့ လယ်မြေ မဟုတ်ဘူးလား'

လင်အာ့လန်သည် သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ကျယ်ဝန်းသည့် တံခါးကြီး နှစ်ချပ်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွား၏။ မီးပုံးနီကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားသည့် အမိုးအောက်တွင် ညာဘက်နံရံ၌ ဒေါင်လိုက်ဆိုင်းဘုတ်ရှည် တစ်ခုကို ရိုက်ထားသည်။ အပေါ်တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် လက်ရေးဖြင့် "ရှန်ကျိ မန်ဖုန်း လယ်တော" ဟု ရေးသားထားသည်။ ဘေးတွင် ဧရာမ စာတမ်းကြီး တစ်ခုကို တံတိုင်းအပြည့် ကပ်ထားလေသည်။ လက်ရေးမူကို ကြည့်ရသည်မှာ လူတစ်ယောက်တည်း ရေးထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

"ကြက်၊ ဘဲ၊ နွား၊ သိုး ရှိတယ်။ တောင်ရှိတယ်။ ရေရှိတယ်။ ဂျုံခင်းရှိတယ်။ ဒီနေရာက ရှန်ကျိ မန်ဖုန်း လယ်တောပါ၊ သင်တို့အတွက် လောကစည်းစိမ်ခံစားရာ ဝင်ပေါက်ပါပဲ - ကြက်၊ ဘဲ၊ နွား၊ သိုး အစာကျွေးရင် တစ်ကြိမ်ကို ၃ ဝမ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခူးရင် တစ်ကျင်းကို ဝမ် ၂၀..."

လင်အာ့လန် "....."

'ဒီလောက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ လက်ရေးလှတွေနဲ့ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စာသားတွေကို ရေးထားတာ မြင်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ'

ရှေ့ဆက်သွားသော် အစစ်ဆေးခံပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရလေသည်။

ဆောင်းယဉ်စွန်းချိန် ဖြစ်သဖြင့် လမ်းမအပြည့် မီးထွန်းကာ တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။ အတွင်းမြို့ထဲ ရောက်သည်နှင့် ပိုပြီး ကြပ်ပိတ်လာသည်။ တိုးဝှေ့နေကြသည့် ဆိုင်ခန်းများ၏ ရှေ့တွင် အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းကာ အသံကုန်ဟစ်ပြီး ဈေးခေါ်နေကြသည်။ ဆိုင်းဘုတ် အလံမျိုးစုံသည် နှင်းထဲတွင် တလူလူ လွင့်ပျံနေပြီး ဝါးတားတား ဖြစ်နေလေသည်။

လားလှည်းသည် ကျင်းလျန်တံတားဘက်သို့ သွားလေလေ ပိုပြီး သွားမရလေလေ ဖြစ်နေသည်။ ဦးကြီးချုံးပင် ထူးဆန်းနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းကဆိုရင် ဖန်လို စားသောက်ဆိုင် ရှိတဲ့ ကျင်းမင်ဖန် ရပ်ကွက်လောက်ပဲ ပိတ်တာလေ၊ သည်နှစ်ကျမှ ဘာလို့ ကျင်းလျန်တံတား ရောက်တာနဲ့ ပိတ်ကုန်ရတာလဲ၊ ဒီနေ့က တာ့ရှန့်ကော် ဘုရားကျောင်းမှာ ပွဲဈေးခင်းတဲ့ရက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ရှေ့မှ လှည်းမောင်းသူကတော့ အကြောင်းသိနေ၏။ သူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးတို့ နှစ်ယောက်က မြို့တော်ကို မပြန်လာတာ ကြာပြီ ထင်တယ်။ အခု ကျင်းလျန်တံတားကလည်း ကျင်းမင်ဖန် ရပ်ကွက်လိုပဲ ပြန့်ကျင်းမြို့မှာ ထိပ်ဆုံးက အစည်ကားဆုံး နေရာ ဖြစ်နေပြီ၊ ကျင်းမင်ဖန်က ဖန်လို ကြောင့် စည်ကားတာ၊ ကျင်းလျန်တံတားကတော့ ရှန်ကျိ ကြောင့် နာမည်ကြီးတာလေ"

ရှန်ကျိ.. လား။

လင်အာ့လန်နှင့် ဦးကြီးချုံးတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဝမ်ယုံး စာထဲတွင် ရေးထားသည်ကို သတိရသွားကြသည်။

'ချန်ကျိုးကို ရောက်တာနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်မယ့်ရက်နဲ့ ရေကြောင်းပို့ဆောင်ရေး ကြေးပြားနံပါတ်ကို လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ၊ အစ်ကိုကြီးက ကျင်းလျန်တံတားက ရှန်ကျိ မှာ ညီလေးအတွက် ကြိုပြီး ဧည့်ခံပွဲ ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်'

ထို့ကြောင့် လင်အာ့လန်သည် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း ကျင်းလျန်တံတားသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယုံးက သူ့စာကို ရပြီးနောက် ဒီနေ့ "ရှန်ကျိ" တွင် နေရာကြိုယူကာ သူ့ကို စောင့်နေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က "ရှန်ကျိ" ဆိုသည်ကို မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သည်ဆိုင်က ဖန်လို နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် နာမည်ကြီးနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ ဖန်လို ဆိုသည်မှာ နန်းတော်ထက်ပင် မြင့်မားသည့် ဆိုင်ကြီး မဟုတ်ပါလား။

အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လားလှည်းသည် နောက်ဆုံးတော့ ကျင်းလျန်တံတားပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တံတားအောက်သို့ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် "ရှန်ကျိ" ၏ ထင်ရှားလှသည့် အနီရောင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြင့်မားစွာ ထိုးထွက်နေသည့် ဆိုင်းဘုတ်ဘေးတွင် ဧရာမ ဆိုင်းဘုတ်ပြားကြီး တစ်ခု ရှိလေသည်။

သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ပြားမှာ ရွှေချထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးကြီး လေးလုံး "ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်" ဟု ရေးသားထားသည်။ "ကျိ" နှင့် "စား" ကြား အပေါ်ဘက်တွင် တံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခု နှိပ်ထားသည်။ ထိုလက်ရေးသည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တင့်တယ်လှပလေသည်။ သိပ်ပြီး မကောင်းမွန်လှသော်လည်း... "ပေါင်ယွမ် နန်းတွင်းလက်ရေး" ဟူသော အနီရောင် တံဆိပ်တုံးကို မကြည့်လျှင်တောင် ဒါသည် မင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသည့် လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလေသည်။

စုန့်ခေတ် ကျန်းနန် အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးတွင် ကလေးပါရမီရှင်များ မကြာခဏ ပေါ်ထွက်လေ့ ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာက ဖူကျိုး လင်ချွမ်ဒေသတွင် ၁၄ နှစ်သား ကျင့်ရှီပညာရှင် တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲ့ဖူးသည်။ လင်အာ့လန်သည် ထိုလူ၏ နောက်တွင် စုန့်ခေတ်၏ အသက်အငယ်ဆုံး ကလေးပါရမီရှင် အဖြစ် ဒုတိယ နေရာယူထားသည်။ ၁၂ နှစ်တွင် ရှို့ချိုင် ၊ ၁၅ နှစ်တွင် ကျွီရန် နှင့် နောက်တစ်နှစ်တွင် ကျင့်ရှီ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် အမေးအဖြေများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခင်မင်းကြီး၏ ချီးကျူးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ အတွင်းဝန်ရုံးတွင် အတွင်းဝန် အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီး အိမ်ရှေ့စံ ကျောက်ပေါ်ယွင်နှင့်အတူ စာဖတ်ရန် အိမ်ရှေ့စံ၏ စာဖတ်ဖော်အဖြစ် တာဝန်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သူသည် မင်းကြီးထက် နှစ်နှစ် ငယ်သည်။ နန်းတွင်းအာဏာသိမ်းပွဲတွင် ကျင့်မင်းသား၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး ထောင်ထဲတွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရကာ ကျန်းမာရေး ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း မိခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားသဖြင့် (ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ဖြတ်သန်းရန် နားနေရသဖြင့်) သာ မဟုတ်လျှင် ယခု ခိုင်ဖုန်း(ပြန့်ကျင်း)မြို့ဝန် နေရာတွင် ထိုင်နေရသူမှာ ဝမ်ယုံး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လားလှည်းသည် တံတားအောက် ရောက်သည်နှင့် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။ လှည်းမောင်းသူသည် အချိန်အကြာကြီး ကြိုးစားသော်လည်း အရာမထင်သဖြင့် ချွေးများကို သုတ်ကာ နောက်လှည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သခင်လေးတို့ နှစ်ယောက်က လမ်းလွှဲသွားကြမလား၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာတင် နာရီဝက်လောက် ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်"

လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင် ရှေ့က ကွင်းပြင်တွင် လှည်းများ၊ မြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ထပ် လှည်းများ၊ မြင်းများကလည်း အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာနေသည်။ မြင်းထိန်းအချို့သည် လမ်းထိပ်တွင် လက်များကို အစွမ်းကုန် ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကုန်ဟစ်နေကြသည်။

"ရှေ့ပေါက်မှာ မြင်းရပ်ဖို့ နေရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ တကယ် ထပ်ထိုးထည့်လို့ မရတော့ပါဘူး၊ လူကြီးမင်းတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ပေါက်ကို ပတ်သွားပေးကြပါ၊ နောက်ပေါက်မှာ ရပ်လို့ ရပါသေးတယ်။ ဟို ကျူး စာလုံးပါတဲ့ လှည်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြားမဖြတ်ပါနဲ့၊ ဟာ ဟာ.. မရိုက်ကြနဲ့လေ၊ သင့်သင်းမြတ်မြတ်ရှိဖို့က အရေးကြီးဆုံးပါဗျာ"

လင်အာ့လန်သည် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ဦးကြီးချုံးကို ပြောလိုက်သည်။

"ဦးကြီးချုံး အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ နေရာချလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်မယ်"

ဦးကြီးချုံးက ဒီအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် လင်အာ့လန် လက်ထဲသို့ ထီးကို အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး ဒီအဘိုးကြီးကို သနားပါ၊ နှင်းတွေ ကျနေတာ၊ ထီး ကောင်းကောင်း ဆောင်းသွားပါ"

လင်အာ့လန်သည် ထီးကို ဖွင့်ဆောင်းလိုက်ရတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ ဦးကြီးချုံးက ကျေနပ်သွားပြီး လှည်းမောင်းသူကို လှည့်ခိုင်းကာ တော်ဝင်ကျောင်းတော် နောက်ပေါက်လမ်းကြားဘက်သို့ မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

လင်မိသားစု အိမ်သည် နှစ်ထပ်အိမ်လေးသာ ဖြစ်ပြီး လင်အာ့လန်၏ အဘိုး တော်ဝင်ကျောင်းတော်တွင် စာချပါမောက္ခ လုပ်စဉ်က ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မျိုးဆက် သုံးဆက်လုံး ရာထူး ဘယ်လောက်ကြီးကြီး ရသည်ဖြစ်စေ ထိုအိမ်လေးထဲတွင်သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြွတ်သိပ် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ဦးကြီးချုံး ဆရာကြီးယောင်ကို သွားတွေ့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

လင်အာ့လန်သည် ဝမ်ယုံး၏ စာထဲတွင် ပါရှိသည့် ယောင်မိသားစု၏ ကံဆိုးမှုများအကြောင်း သတင်းများကို သတိရသွားပြီး မျက်မှောင်ကျုတ်လိုက်၏။

"ဟုန်ကျိုးကနေ ဆေးကြမ်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ်။ အောက်ဆုံးက ထင်းရှူးသေတ္တာထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ ခင်ဗျား အရင်ဆုံး ယောင်မိသားစုဆီ ယူသွားလိုက်၊ ပြီးတော့ ဆရာ့ ရောဂါအခြေအနေကိုပါ ကြည့်ခဲ့၊ တကယ်လို့ မကောင်းဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် စားသောက်ပွဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုပြီး အားနာမနေနဲ့၊ လူလွှတ်ပြီး လာပြော၊ ကျွန်တော် မင်းကြီးဆီ ချက်ချင်းဝင်ပြီး တော်ဝင်သမားတော် လာကြည့်ပေးဖို့ အသနားခံစာ တင်ပေးမယ်"

ဦးကြီးချုံးက လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေပြီး ဦးညွှတ်ကာ လှည်းပေါ် ပြန်တက်သွားသည်။

ဦးကြီးချုံး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ လင်အာ့လန်သည် ထီးကို ကိုင်ကာ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင် အမိုးအောက်သို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဝမ်ယုံး၏ ကိုယ်ရံတော်နှင့် တွေ့လေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသော်လည်း ထိုအစေခံက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ခါးကိုကိုင်းပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးလင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ကျွန်တော့်သခင်က အပေါ်ထပ်မှာ ရောက်နေပါပြီ၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

လင်အာ့လန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က အခု ရာထူးမရှိတဲ့ သာမန်အရပ်သားပါ၊ ဒီလို မခေါ်ပါနဲ့"

ထိုအစေခံက ခါးကို ကပျာကယာ ကိုင်းလိုက်ပြီး ပြင်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လင်လန်ကျွင်း"

လင်အာ့လန်သည် ဝမ်အိမ်တော် အစေခံနောက်မှ လိုက်ကာ တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ တံခါးခုံကို ကျော်လိုက်ချိန်တွင် သူက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆိုင်ခန်းမျက်နှာစာက ဤမျှ ကျယ်ဝန်းသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးပေါက်သည် သာမန်ဆိုင်များထက် သုံးဆလောက် ကျယ်ဝန်းပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ပထမထပ် ခန်းမဆောင်တွင် စားပွဲဝိုင်း အကြီးအသေးများ အပြည့်ခင်းထားပြီး နေရာလွတ် တစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ စားပွဲတိုင်းတွင် စားပွဲနံပါတ်များ ထွင်းထားသည်။ စားပွဲထိုးများက ကျဉ်းမြောင်းသည့် တွန်းလှည်းလေးများကို တွန်းကာ လျင်မြန်စွာ သွားလာနေကြသည်။ လှည်းပေါ်တွင် သေးငယ်ပြီး ဝိုင်းစက်နေသည့် ဝါးပေါင်းအိုးလေးများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားပြီး အားလုံးတွင် စာတန်းလေးများ ကပ်ထားသည်။

ဆူညံသံများကြားတွင် ပူနွေးသည့် အစားအသောက် အနံ့များက မျက်နှာကို လာဟပ်နေပြီး ဆိုင်ထဲတွင် အလွန် နွေးထွေးလှသည်။ လင်အာ့လန်သည် ထီးကို သိမ်းလိုက်ပြီး နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဟင်းလျာ ပန်းချီကားများကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် အကြီးဆုံး ပန်းချီကားသည် နံရံတစ်ဖက်၏ တစ်ဝက်ခန့် ရှိသည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် စားပွဲဝိုင်းကြီး တစ်လုံးပေါ်၌ ဟင်းလျာ ၁၀ မျိုးကို စီရရီ တင်ထားသည်။ ဟင်းပွဲတိုင်း၏ ဘေးတွင် မိတ်ဆက်စာသားလေးများ ရေးထားသည်။ လင်အာ့လန်သည် "ပျော်ရွှင်ခြင်းလေးဖြာ အသားလုံး"၊ "ဝန်ချန်ကြက်"၊ "မြေမနင်းသားဝက်ကင်"၊ "သိုးသားအချိုပေါင်း"၊ "အမွှေးအကြိုင် နွားနံရိုးကင်"၊ "လင်နန် ကွေ့ဟွားငါး"၊ "ခိုပျိုပေါင်း" စသည့် ဟင်းပွဲအချို့ကို တစေ့တစောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ပန်းချီကားက အလွန် လက်ရာမြောက်ပြီး အသက်ဝင်လှ၏။

ထိုပန်းချီကားကြီးပေါ်တွင် "တောင်နှင့်မြောက် ပေါင်းစည်းခြင်း၊ အစားအသောက်တွင် အကောင်းဆုံးကို မငြီးငွေ့ခြင်း" ဟု ရေးသားထားသည်။ ကြည့်ရတာ ဒီဟင်းပွဲ ၁၀ မျိုးက ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ကြီး ဟင်းပွဲတွေ ဖြစ်လောက်တယ်။

လင်အာ့လန်သည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေရင်း ထိုလက်ရေးကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလက်ရေး... မြို့ပြင်က လယ်တောအပြင်ဘက်မှာ ကပ်ထားတဲ့ လက်ရေးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ ဒီလို သန်မာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဟန် ရှိတဲ့ လက်ရေးမျိုးက တစ်ခါမြင်ဖူးတာနဲ့ မေ့လို့ မရတော့ဘူး။

လင်အာ့လန် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဒီ ရှန်ကျိ နဲ့ မြို့ပြင်လယ်တောက ရှန်ကျိ ဆိုတာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်လောက်တယ်။

ဝမ်အိမ်တော် အစေခံက သူ့ကို လူရှုပ်နေသည့် ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်တွင်တော့ သီးသန့်အခန်းများ ရှိလေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသည့် ကြမ်းခင်းအုတ်များကို ခင်းထားပြီး မည်သို့ ဖုတ်ထားမှန်း မသိရပေ။ နင်းလိုက်လျှင် ညီညာပြီး ချောမွေ့နေသည်။ သီးသန့်အခန်းတိုင်းကို သစ်သားနှင့် ဝါးများဖြင့် လှပစွာ ကန့်ထားပြီး ပန်းအိုးများ၊ သစ်သားပန်းပုများ၊ လေကာမှန်များကို နေရာတကျ ထားရှိထားသည်။

ဒုတိယထပ်က ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သည်။ သီးသန့်အခန်းတိုင်း၏ ရှေ့တွင် အပြာရောင်ဝတ် စားပွဲထိုးများက အဆင်သင့် စောင့်နေကြသည်။ တံခါးပေါ်တွင် "စစ်ရှီချွန်း (ရာသီလေးပါး နွေဦး)"၊ "လျောင်ဟွားဟုန်(ပန်း)"၊ "ရှန်းရူပိ(စိမ်းမြသောတောင်တန်း)" စသည်ဖြင့် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုအခန်းနာမည်လေးများက တောင်ဘက်ဒေသ အငွေ့အသက်များ ရနေသည်။

ဝမ်အိမ်တော် အစေခံက သူ့ကို နောက်ဆုံးအကျဆုံး အငြိမ်းချမ်းဆုံး အခန်းရှေ့သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ လင်အာ့လန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "စန်းပိုင်လိ" (လိုင်ချီးသီး သုံးရာ) ဟု ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အစေခံက တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ရာ အထဲမှ "ဝမ်အန်း ရောက်လာပြီ ထင်တယ်။ အထဲဝင်ခဲ့ပါ" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အပိုင်း (၁၈၂.၂)

အစေခံက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး သူ့ကို အထဲဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်အာ့လန် ခြေလှမ်းကျဲပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။ မထင်မှတ်ထားဘဲ အထဲတွင် ဝမ်ယုံး တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခါးကို အနည်းငယ် ကိုင်းပြီး ရပ်နေသည့် လျန်ချန် (မိန်းမစိုးကြီး လျန်) ကို အရင်ဆုံး တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်ရည် ဝဲသွားခါစ ရှိသေး၊ ရုတ်တရက် ထွားကျိုင်းသန်မာသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့သွားပြီး မဲနက်ဝဖြိုးသည့် လက်မောင်းတစ်စုံက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။

"အာ့လန်ရေ... မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

ဝက်ဝံလက်ဝါးလို ထူထဲကြီးမားသည့် လက်များက သူ့ကျောပြင်ကို ဘုန်းခနဲ ဘုန်းခနဲ ပုတ်လိုက်ရာ သူ့အရိုးများ ကျိုးသွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ကြာမှ ပြန်တွေ့ရသဖြင့် ကျဆင်းလုဆဲဆဲ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ မျက်ရည်များပင် ပြန်ဝင်သွားတော့၏။

ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဝတ်ရုံကို မပြီး ဒူးထောက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"လင်ဝမ်အန်း မင်းကြီးကို ဂါရဝပြု..."

ဒူးပင် မညွှတ်ရသေးခင် ကျောက်ပေါ်ယွင်က သူ့ပခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ ဖိချလိုက်သည်။

"ဟာ... မလုပ်နဲ့ မလုပ်နဲ့၊ ဒီနေ့ ဒီမှာ မင်းကြီးနဲ့ အမတ် မရှိဘူး၊ အရင်တုန်းက အိမ်ရှေ့စံ နန်းဆောင်က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲ ရှိတာ၊ ဒါနဲ့ မင်း စာထဲတုန်းကတော့ မနက်စောစော ရောက်မယ် ဆို၊ ငါနဲ့ ဝမ်ယုံးတောင် မနက်စာ တစ်ခါ စားပြီးသွားပြီ၊ မင်းက အခုမှ ရောက်လာရတာလဲ"

"ဒီနေ့ လမ်းပေါ်မှာ လှည်းတွေ အရမ်းများနေလို့..."

လင်ဝမ်အန်းက ပြောရင်း စားပွဲဝိုင်းဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သည် ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်၏ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ပန်းပုထွင်းထားသည့် စားပွဲဝိုင်းကြီး တစ်လုံးသာ ရှိပြီး ရိုးရာဓလေ့လို စားပွဲခွဲပြီး စားသောက်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

စားပွဲပေါ်တွင် "ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်" စာလုံး လေးလုံး ထိုးထားသည့် ရိုးရှင်းပြီး လှပသော တိမ်တိုက်ကွက် စားပွဲခင်းကို ခင်းထားသည်။ သူက နေရခက်စွာဖြင့် ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။

'ဒီလိုဆို မင်းကြီးနဲ့ တစ်ဝိုင်းတည်း စားရမှာပေါ့၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာနဲ့ ကိုက်ညီမှာလဲ'

ကျောက်ပေါ်ယွင်က လင်ဝမ်အန်း ဘာတွေးနေမှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်၏။ ဂရုမစိုက်သလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လျန်ချန်ကို အပြင်ထွက်ကာ စားပွဲထိုးများကို ဟင်းပွဲပြင်ခိုင်းရန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဟိုလူကြီး ဆရာကြီးယောင် သင်ပေးထားတဲ့ တပည့်လေး ဖြစ်နေတာပဲ၊ ရှေးရိုးစွဲလိုက်တာ၊ ဒီလို စည်းကမ်းတွေကို ဂရုစိုက်မနေစမ်းပါနဲ့၊ ရှန်ညန်ဇီရဲ့ ဒီ ' စားပွဲဝိုင်း' က ထိုင်ရတာ ဘယ်လောက် ဇိမ်ရှိလဲလို့၊ ဒီမှာ လာကြည့်စမ်း၊ ဒီကုလားထိုင်ဆိုရင် ရှန်ညန်ဇီက ငါ့အတွက် သီးသန့် လုပ်ပေးထားတာ၊ ဘာခေါ်လဲ... ဘာပါလိမ့်"

လျန်ချန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောပေးလိုက်သည်။

"နောက်မှီဆိုဖာကုလားထိုင်ပါ"

လင်ဝမ်အန်း ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ ကုလားထိုင် ပုံစံက ထူးခြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပျော့ပျောင်းအိစက်သည့် သားရေကူရှင် တစ်ထပ် ချထားသည်။ ကုလားထိုင် ကျောမှီက ကွေးညွှတ်နေပြီး မင်းကြီး၏ ထွားကျိုင်းသည့် ကျောပြင်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ခေါက်သိမ်း၍ ရသော လက်တင်ဘောင် နှစ်ခု ရှိပြီး အမြင့်ကလည်း မင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုက်ညီအောင် လုပ်ပေးထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ မှီလိုက်လျှင် အနေတော်ပင်။ ကုလားထိုင် ခြေထောက်များက ကျယ်ပြီး ခိုင်ခံ့သည်။ ကုလားထိုင် တစ်ခုလုံး၏ အမြင့်က မင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုက်ညီနေလေသည်။

ကျောက်ပေါ်ယွင်က ကုလားထိုင် ကျောမှီပေါ်တွင် ဇိမ်ကျကျ မှီလိုက်ပြီး စိတ်ပါလက်ပါ ညွှန်းလိုက်သည်။

"ဒီအခန်းကလည်း ရှန်ညန်ဇီက ငါ့အတွက် သီးသန့် ချန်ထားပေးတာ၊ ငါ ခိုး... ငါ နန်းတော်ထဲက ထွက်လာတိုင်း ဒီမှာပဲ လာစားတာ၊ ဘယ်သူမှ လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ချလက်ချသာ စား၊ မင်း အရင်တုန်းက ဒဏ်ရာကုလိုက်၊ ဇာတိပြန်ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းကာလ ဖြတ်သန်းလိုက်နဲ့ဆိုတော့ ပြန်မရောက်တာ ၅ နှစ် ၆ နှစ်လောက် ရှိပြီမလား၊ ရှန်ကျိရဲ့ ဟင်းကောင်းတွေကို တော်တော် လွဲချော်ခဲ့ပြီပဲ၊ ခဏနေ ဟင်းရောက်လာရင် များများသာ စား၊ ငါ ပြောမယ်၊ ရှန်ညန်ဇီရဲ့ လက်ရာက မင်း တစ်နှစ်လောက် စားရင်တောင် ငြီးငွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝလာရုံပဲ ရှိမယ်"

လင်ဝမ်အန်းက မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ မတွေ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သည့် လျန်ချန်သည် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကုန်းကွကွ အဘိုးကြီးကနေ ဝဝကစ်ကစ် အဘိုးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မေးနှစ်ထပ် သုံးထပ် ဖြစ်နေသည့် ကျောက်ပေါ်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗိုက်ပူထွက်နေသည့် ဝမ်ယုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ မင်းကြီး ပြောသည့် စကားများက လုံးဝ ချဲ့ကားပြောနေခြင်း မဟုတ်မှန်း ရုတ်တရက် ယုံကြည်သွားတော့သည်။

'ကြည့်ရတာ စားလို့ကောင်းတာက တကယ် ကောင်းပြီး ဝတာကလည်း တကယ် ဝတာပဲ'

"ဒါပေမယ့် မင်း လာတာ အချိန်မကိုက်ဘူး၊ ရှန်ညန်ဇီနဲ့ သူ့ယောင်္ကျားက ခရီးထွက်ပြီး အပန်းဖြေသွားကြတယ်။ အခု ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်မှာ သူ့တပည့်တွေပဲ ချက်ကြတာ၊ ဒါပေမယ့် သူ့တပည့်တွေရဲ့ လက်ရာကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ စားလို့ ဖြစ်ပါတယ်"

ကျောက်ပေါ်ယွင်က နှမြောတသဖြင့် ပါးစပ်ကို သပ်လိုက်ပြန်သည်။ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာ ဝန်ချန်ကြက် ကို တခြားသူတွေ စားရင် မသိသာပေမယ့် သူကတော့ ရှန်ညန်ဇီ ကိုယ်တိုင်ချက်တာ ပိုစားကောင်းတယ်လို့ ထင်မိသည်။

ဝန်ချန်ကြက် အကြောင်း တွေးမိပြီး ကျောက်ပေါ်ယွင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါနဲ့ ငါ လူလွှတ်ပြီး တံတားဟိုဘက်က ရှန်ကျိ ဆိုင်ဟောင်းမှာ ဘဲကင် သွားယူခိုင်းထားတယ်။ ရှန်ကျိရဲ့ ဘဲကင်ကိုလည်း မင်း သေချာပေါက် မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်၊ အခု ဒီဘဲကင်က ရှန်ညန်ဇီ ကိုယ်တိုင်မွေးထားတဲ့ ဘဲတွေနဲ့ ကင်ထားတာ၊ ဘဲကင်ဆရာရဲ့ လက်ရာကလည်း အများကြီး တိုးတက်လာတယ်။ အရင်ကထက် ပိုစားကောင်းလာပြီ"

ကျောက်ပေါ်ယွင်က ဘဲကင်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသော်လည်း ပြောရင်း ပြောရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်လာပြန်သည်။

"ရှန်ညန်ဇီက ဒီစားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ပြီးနောက်ပိုင်း ဆိုင်ဟောင်းဘက်မှာ ဘဲကင်ပဲ သီးသန့် ရောင်းတော့တယ်။ စီးပွားရေးကလည်း ကောင်းတုန်းပဲ၊ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက စေတနာနဲ့ သူ့ကို 'လောကနံပါတ်တစ် ဘဲကင်ဆိုင်' ဆိုပြီး ကိုယ်တိုင် ဆိုင်းဘုတ် ရေးပေးလိုက်သေးတယ်။ သူက ငါ့ကို ပြန်ရေးပေးလို့ ရမလားတဲ့၊ 'ဆိုင်' ဆိုတဲ့ စာလုံး မထည့်နဲ့တဲ့၊ တကယ်ပါပဲ၊ သူက ငါ့ကိုတောင် ရွေးချယ်ခိုင်းနေသေးတယ်။ အဲဒီ 'ဆိုင်' ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ငါ အကောင်းဆုံး ရေးထားတာပါဆို၊ တကယ့်ကို အမြင် မရှိဘူး"

လင်ဝမ်အန်းကတော့ ကျောက်ပေါ်ယွင်၏ ညည်းညူသံများထဲမှ ရင်းနှီးမှု တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းကြီးက အဲဒီ ရှန်ညန်ဇီကို တော်တော် သဘောကျပုံရတယ်"

"မင်း မသိပါဘူး၊ ရှန်ညန်ဇီက ဟင်းချက်ကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ လူကလည်း သဘောထားကြီးပြီး ဖြောင့်မတ်တယ်။ ရှားရှားပါးပါး မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်ပဲ"

ကျောက်ပေါ်ယွင်က ချီးကျူးဖို့ ဝန်မလေးပေ။ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်က လျန်ချန်ကို လွှတ်ပြီး လော့ကျန်းမြို့စား၏မိသားစု စည်းစိမ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပေးပို့ခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ မြင်းရိုင်းအမှုမှာ အပြစ်မရှိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ သူမ မိဘတွေအတွက် လျော်ကြေးသဘောပင်။ ဒါပေမယ့် ရှန်ညန်ဇီက အဲဒီငွေတွေကို လျန်ချန်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး သူမက အဲဒီငွေတွေအစား သူ ကိုယ်တိုင်ရေးပေးတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကိုပဲ လိုချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။

ရှန်ညန်ဇီက ပိုက်ဆံ မလိုချင်ဘူးတဲ့၊ မြင့်မြတ်လိုက်တာ၊ သူက အဲဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့လူမျိုးကို သဘောကျတယ်။ ကျောက်ပေါ်ယွင်က ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမအတွက် "ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်" ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ရေးပေးလိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ ဘုရားပြီး ငြမ်းမဖျက်ဘဲ အကောင်းဆုံး သစ်စေးဆိုင်းဘုတ်ကြီး လုပ်ပေးလိုက်သေးတယ်။ လျန်ချန်ကို နန်းတွင်းဝတ်စုံ ဝတ်ခိုင်းပြီး အရှေ့တံခါးကနေ ကျင်းလျန်တံတား ဟိုဘက်ကမ်းက သူ့ဆိုင်အသစ်ဆီ အရောက် တခြိမ့်ခြိမ့် တသဲသဲနဲ့ သွားပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လူခေါ်ပြီး ချိတ်ခိုင်းလိုက်သေးတယ်။

ဒါက သူမအတွက် ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ။ ဒီအားသာချက်ကို အသုံးချပြီး ရှန်ညန်ဇီက နေရာတကာမှာ ရှန်ကျိ ဆိုတာ "မင်းကြီးတောင် ကြိုက်တဲ့ မနက်စာ" ဆိုပြီး လိုက်ကြော်ငြာတော့တာပဲ။ ဈေးကွက်ကို ကောင်းကောင်း ဖော်ဆောင်ပြီးမှ ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့တာ။

ပထမဆုံးရက်မှာ တံခါးခုံတောင် လူနင်းလွန်းလို့ ပါးသွားမတတ်ပဲ။

ဒါပေမယ့် သူက သူမကို ဒီလောက်ပဲ ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်း ဧည့်သည်တွေ ဒီလောက် အများကြီး မြဲအောင် လုပ်နိုင်တာကတော့ ရှန်ညန်ဇီရဲ့ ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ သူမနဲ့ သူမတပည့်တွေ ချက်ပြုတ်တဲ့ ဟင်းပွဲတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရသာတွေကြောင့်ပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်။ သူမက ၃ နှစ်အတွင်းမှာ လူမမယ် ကလေး လေးငါးယောက်လောက်ကို ဝယ်လိုက်တယ်။ ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးရော ပါတယ်။ ဘေးမှာ ခေါ်ထားပြီး လက်ထပ်သင်ပေးခဲ့တာ။ အခုဆိုရင် ပညာတတ်မြောက်သွားကြပြီ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အားသာချက်တွေ ရှိကြပြီး ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်မှာလည်း နာမည်နည်းနည်း ရနေကြပြီ။

အစတုန်းက ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်က ဒီလောက် မကြီးပါဘူး။ မနှစ်ကမှ ရှန်ညန်ဇီက ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ပြီး ဘေးက ဆိုင်ခန်း ၄ ခန်းကို တစ်ပြိုင်တည်း ဝယ်လိုက်တာ။ သေချာ ပြန်ပြင်ဆင် မွမ်းမံပြီး ဖောက်လိုက်တော့မှ ဒီ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်က အသစ် တဖန် ပြန်ဖြစ်လာတာ။

အဲဒီနောက် သူမက လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တိုးချဲ့တယ်။ မင်္ဂလာဆောင် ဧည့်ခံပွဲတွေ လက်ခံကျင်းပတယ်။ ပြီးတော့ ပိုထူးခြားတာက သူမနဲ့ ရှဲ့အိမ်တော် သခင်လေးတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ဧည့်ခံပွဲကို ဒီဆိုင်မှာပဲ ကျင်းပခဲ့တာ။ ဧည့်သည်တွေကိုလည်း လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သေးတယ်။ ပွဲ ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို အိပ်မက်ဆန်ဆန် ပန်းတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး တံခါးဝကနေ ခန်းမဆောင်အထိ သူမနဲ့ ရှဲ့သခင်လေးရဲ့ ပုံတူ ပန်းချီကားချပ်ကြီးတွေ ချိတ်ဆွဲထားတာလေ။

အဲဒီနေ့တုန်းက ပွဲကြိုက်တဲ့ ကျောက်ပေါ်ယွင်လည်း ရုပ်ဖျက်ပြီး ခိုးထွက် ကြည့်ခဲ့သေးတယ်။

အဲဒီတုန်းက လာကြည့်တဲ့လူတွေ များလွန်းလို့ လမ်းမကြီး ပိတ်ဆို့သွားပြီး သူက ခိုင်ဖုန်းမြို့ဝန် ဝမ်ယုံးရဲ့ မြင်းလှည်းကို ကပ်စီးတာတောင် ဖြတ်လို့ မရဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အားသာချက်ကို အသုံးပြုပြီး ဝမ်ယုံး၊ လျန်ချန်တို့ သုံးယောက်သား မောမောနဲ့ တိုးဝင်ခဲ့ရတယ်။

ရှန်ညန်ဇီရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက တကယ့်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာပါပဲ။

အဓိကက သူမက လှပြီး ရှဲ့သခင်လေးကလည်း ချောတာကိုး။

သူမက ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပြီး ရှန်ကျိရဲ့ နာမည်ကို ဟိန်းနေအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလမ်းခရီးက ဖြောင့်ဖြူးနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်ကို ဒီနေ့လို ဧည့်သည်တွေ တိုးဝှေ့နေတဲ့ အခြေအနေ ရောက်အောင် ၃ နှစ်တိတိ အချိန်ပေးခဲ့ရတယ်။

အဲဒီတုန်းက ရှဲ့ကျို က ကျင့်ရှီ စာမေးပွဲ အောင်ပေမယ့် ကျောက်ပေါ်ယွင်က သူ့နောက်ခံကို သဘောမကျလို့ ရာထူးမပေးခဲ့ဘူး။ သူကလည်း ဂရုစိုက်ပုံ မရပါဘူး။ နေ့တိုင်း ရှန်ညန်ဇီနဲ့ အတူတူ သွားလိုက် ပြန်လိုက် လုပ်နေပြီး မျက်လုံးဖွင့်တာနဲ့ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်အတွက် ပန်းချီဆွဲလိုက်၊ စာရေးလိုက် လုပ်ပေးနေတာ။ ရှန်ညန်ဇီက ပြောတယ်လေ၊ သူမရဲ့ ဆိုင်သစ်က ရာသီလေးပါး ပြောင်းလဲတိုင်း ပန်းချီကား အသစ်တွေ ချိတ်ရမယ်တဲ့၊ ပွဲတော်ရက်တွေ ရောက်ရင် ဆိုင် အပေါ်အောက် အပြင်အဆင်တွေကို သေချာ ပြင်ဆင်ရမယ်တဲ့။

ရှန်ကျိ က ပွဲတော်ရက် ရောက်တိုင်း မတူညီတဲ့ "ခေါင်းစဉ်" တွေ ရှိတတ်တယ်။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက ရှဲ့ကျို စဉ်းစားပြီး ဆွဲပေးထားတာတွေချည်းပဲ။ ရှန်မြောင်က ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရင် လူခေါ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီ လိုက်လုပ်ခိုင်းတာ။

နောက်ပိုင်း ကျောက်ပေါ်ယွင်က သူ ရေးတဲ့ စာတွေက အမြင်ရှိပြီး စာပေပန်းချီမှာ ထူးချွန်တာ မြင်တော့မှ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ဟန်လင်းအကယ်ဒမီကို ပို့လိုက်ပြီး အမိန့်ပြန်တမ်းတွေ၊ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် အမိန့်တွေ၊ နိုင်ငံတော် စာလွှာတွေ ရေးသားဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်တယ်။

ရှန်ညန်ဇီရဲ့ စီးပွားရေးကတော့ ပိုပိုပြီး ကြီးလာတယ်။ အရက်ဆိုင်မှာ မင်္ဂလာဆောင် ကျင်းပတဲ့ ခေတ်သစ်ကို စတင်လိုက်ရုံမကဘူး၊ ပြန့်ကျင်းမြို့မှာ "မနက်လက်ဖက်ရည်၊ နေ့လယ်စာ၊ ညစာစားပွဲ" သုံးခုပေါင်း စီးပွားရေး လမ်းကြောင်းသစ်ကိုပါ ဖောက်လိုက်နိုင်တယ်။

လက်ထပ်ပြီးတော့ သူမက အိမ်တွင်းအောင်း မနေဘဲ သတ္တိတွေ ပိုကောင်းလာတယ်။

တစ်နေ့ကျတော့ လျန်ချန်ကို အကူအညီတောင်းပြီး နန်းတော်ထဲကို "အစိုးရနှင့် ပုဂ္ဂလိက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး စီမံကိန်း" ဆိုတာ ပို့လိုက်တယ်။ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးနဲ့ ကျောက်ပေါ်ယွင်ကို ရှန်ကျိ မှာ ရှယ်ယာဝင်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တာ။ ရှန်ကျိ ကို အစိုးရနဲ့ ပုဂ္ဂလိက ပူးပေါင်းဖွင့်လှစ်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်တဲ့။ ဒါဆိုရင် ရှန်ကျိ က တကယ့် "ကိုယ့်လူ" ဖြစ်သွားပြီ၊ ဟုန်လူဘုရားကျောင်းက နိုင်ငံခြား သံတမန် အဖွဲ့တွေကို ဧည့်ခံတဲ့အခါ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင် အဖြစ် ထားရှိလို့ ရပြီ ဆိုပြီးတော့လေ... သူမက နိုင်ငံတော်အဆင့် စားသောက်ဆိုင်ကြီး လုပ်ချင်နေတာ။

ကျောက်ပေါ်ယွင် ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ရှန်ညန်ဇီကို လေးစားသွားပြီး စိတ်ပါလက်ပါ ယုံကြည်သွားတော့တယ်။

ပြီးတော့ သူက ငြင်းလို့လည်း မရဘူးလေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှန်ညန်ဇီက စီမံကိန်းထဲမှာ ရှယ်ယာဝင်ပြီးရင် တစ်နှစ်ကို ငွေ ဘယ်လောက် ခွဲရနိုင်မလဲ ဆိုတာ တွက်ပြထားလို့ပဲ... ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ၊ အဲဒီပိုက်ဆံတွေသာ ရှိရင် သူက စစ်သူကြီးယွဲ့ကို ရွှေတံဆိပ်ပြားတွေ ထပ်လုပ်ပေးလို့ ရပြီ။

မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်က နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ကုန်သွားပြန်ပြီကိုး။

သူ ဒီနှစ်တွေမှာ အားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေးထန်ဆီက ထန်းပင် (ခေါက်ဆွဲ) လုပ်နည်း ဝယ်လိုက်တယ်။ ယန်ယွင် ၁၆ ခရိုင်မှာ အလုပ်ရုံတွေ အများကြီး ဆောက်တယ်။ နယ်စပ်မှာ လမ်းတွေ ဖောက်တယ်။ အနောက်ဘက်ဒေသကို သံတမန်အဖွဲ့တွေ စေလွှတ်တယ်။

၃ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်က ပြောင်သလင်းခါသွားပြန်ပြီ။ တွေးမိတိုင်း ကျောက်ပေါ်ယွင် မျက်ရည်ကျချင်လာတယ်။ ငွေဆိုတာ ဘာလို့ ဒီလောက် သုံးလို့ ကုန်လွယ်ရတာလဲ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ရှန်ကျိစားသောက်ဆိုင်က အခုလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာရတာပေါ့။ ကျောက်ပေါ်ယွင်က ရှန်ကျိ ကို သဘောထားတဲ့ ပုံစံလည်း ပြောင်းသွားပြီ။ ဒါက သူ ပိုက်ဆံ ရင်းထားတာလေ။ ရှန်ညန်ဇီရဲ့ ရှန်ကျိ လည်း ဟုတ်သလို သူ့ရဲ့ ရှန်ကျိ လည်း ဟုတ်တယ်ဗျ။

"ရှန်ညန်ဇီ ပိုမြတ်လေ သူလည်း ပိုရလေ" ဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျိုးကြည့် စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကျောက်ပေါ်ယွင်က အစတုန်းက ရှန်ကျိ ကို "တရားဝင်ဆိုင်" (အရက်ချက်လုပ်ခွင့်လိုင်စင်ရဆိုင်) လိုင်စင် တိတ်တိတ်လေး ချပေးချင်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှန်ညန်ဇီက ခပ်တိုးတိုး ရယ်ပြီး ပြောတယ်။ သူမက ကုမိသားစုနဲ့ ပေါင်းပြီး သူတို့ရဲ့ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် "တရားဝင်ဆိုင်" လိုင်စင်ကို ငှားထားပြီးပြီတဲ့၊ ပြီးတော့ ချန်ချွမ်း ကို အစိုးရ ဥပဒေတွေ ရှာခိုင်းပြီး ဥပဒေဟာကွက် ရှာတွေ့သွားလို့ အရက်ချက်ပြီး ရောင်းနေတာ ကြာပြီတဲ့...

ကျောက်ပေါ်ယွင် "....."

သူမရဲ့ ဦးနှောက်က သူ စိတ်ပူပေးစရာတောင် မလိုဘူးလေ။

လင်ဝမ်အန်းက မေးထောက်ပြီး နားထောင်နေပြီး ကျောက်ပေါ်ယွင်က မျက်ခုံးပင့် မျက်လုံးကျယ်နှင့် ရှန်ကျိ အကြောင်း တရစပ် ပြောနေသည်။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အိမ်ရှေ့စံ နန်းဆောင်က အိမ်ရှေ့စံ ဝက်ဝံပေါက်လေးကို ပြန်တွေ့နေရသလိုပင်။

အဲဒီတုန်းက အိမ်ရှေ့စံ နန်းဆောင်ကို ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းက ကျောက်ပေါ်ယွင်က ဆီတွေ ရွှဲနေတဲ့ ကြာရွက်နဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ အထုပ်ကို ကိုင်ပြီး နန်းတွင်းထဲ စရောက်လို့ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ သူ့ကို ပထမဆုံး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကလည်း "နန်းတွင်းစားဖိုမှူးအသစ် ကင်ထားတဲ့ ကြာရွက်ထုပ် ဘဲကင်က မဆိုးဘူး၊ မင်း စားမလား" တဲ့။

အပြုံးတို့က မျက်လုံးထောင့်တွင် တွဲခိုလာ၏။ သူက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ပန်းအိုးထိုးထားသည့် နှင်းပန်းနီ တစ်ဝက်က ပြူထွက်နေပြီး ပြတင်းပေါက် တံခါးရွက် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများက မနှေးမမြန် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေလေသည်။

ဆောင်းရာသီ အလယ်ဖြစ်သော်လည်း လူအများကတော့ ဘေးကင်းနေဆဲပင်။

ကောင်းလေစွ။

...