အခန်း (၄၇၃-၄၇၄)

အခန်း (၄၇၃) မလိုအပ်ပါဘူး

မင်ယွဲ့သည် ထိုသူနှစ်ဦးအကြားရှိ တင်းမာသော ပဋိပက္ခကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

[ယွမ်ပေါ့... ဒီကျောက်နီရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိမလဲ]

မင်ယွဲ့က စိတ်ထဲမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။

[နင်ပဲ အဖြေကို ကြိုမပြောခိုင်းနဲ့ဆိုပြီး အခုကျတော့လည်း မေးနေပြန်ပြီ မိန်းမတွေဟာ တကယ်ပဲ စိတ်ပြောင်းလွယ်လိုက်တာ]

ယွမ်ပေါ့က တတွတ်တွတ် ငြီးတွားနေသော်လည်း အလုပ်ကိုမူ ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးရှာသည်။

[အလယ်မှာ အက်ကြောင်းကြီး ရှိနေပေမဲ့ အောက်ဘက်က အရည်အသွေးက တော်တော်ကောင်းတယ် အလုံးအထည်ကလည်း မသေးဘူးဆိုတော့ စျေးကွက်ပေါက်စျေး ယွမ် ရှစ်သန်း (၈,၀၀၀,၀၀၀) ဝန်းကျင် ရှိလိမ့်မယ်]

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာမူ တီးတိုးဝေဖန်နေကြသည်။

“အက်ကြောင်းက တော်တော်ကြီးတာပဲ အောက်မှာ ကျောက်စိမ်းသား မကျန်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အေးလေ... ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားတယ်ဆိုတာ ဘာမှ အာမခံချက်မရှိဘူးလေ"

လူအချို့ကလည်း ဟောင်းလီကို အကြံပေးကြသည်။

"ဟောင်းလီ... ရတုန်းရောင်းလိုက်ပါတော့ အောက်မှာ ဘာမှမရှိတော့ရင် နင် အရင်းပြုတ်သွားလိမ့်မယ်"

ဟောင်းလီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ အားငယ်နေမိသည်။

စက်ဖြင့် ကျောက်ဖြတ်နေသော အသံမှာ ဆူညံလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ရင်ခုန်သံမှာလည်း ထိုအသံနှင့်အတူ ဒိတ်ဒိတ်တုန်နေတော့သည်။

"ဟောင်းလီ... နင်ရောင်းမယ်ဆိုရင် ငါ အခုဝယ် မယ် ဒါပေမဲ့ အက်ကြောင်းက အရမ်းကြီးနေတော့ အောက်မှာ ကောင်းတာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ငါ ယွမ် ၁.၅ သန်း (၁,၅၀၀,၀၀၀) ပဲ ပေးနိုင်မယ်"

ထိုသူသည် စျေးကို ချက်ချင်းပင် နှိမ်ချလိုက် သည်။

စီးပွားရေးသမားပီပီ အကွက်ချောင်းခြင်းဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဒုက္ခရောက်နေသူကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ နင်းခြေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟောင်းလီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရောင်းချရန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ယွမ် ၆ သိန်း ရင်းပြီး ၁.၅ သန်း ပြန်ရလျှင် မရှုံးသော်လည်း ထိုလူယုတ်မာနှင့် စီးပွားဖက်လုပ်ရမည်ကိုမူ သူ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်လှသည်။

"နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့် ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ တကယ်လို့ အောက်မှာ

အကောင်းတွေ ရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

မင်ယွဲ့က ဟောင်းလီ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်သည်။

ကျူးကျွင်းမှာလည်း မင်ယွဲ့၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မင်ယွဲ့သည် အများအားဖြင့် သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်ပါလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပေ။

မင်ယွဲ့၏ စကားမှာ ဟောင်းလီအတွက်မူ အားဆေးတစ်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

သူသည် အားတင်းကာ—

"အကုန်လုံး ဖြတ်ထုတ်မယ်... မရောင်းဘူး"

ဟု ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စက်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အားလုံးမှာ အသက်ရှူမှားမတတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"ကျောက်နီပဲ... အောက်မှာလည်း ကျောက်နီသားတွေချည်းပဲ”

"ဟောင်းလီ... နင်တော့ ကံပွင့်ပြီဟေ့ ချမ်းသာပြီ”

ဘေးလူများက ဝိုင်းဝန်းဂုဏ်ပြုကြသည်။

၂ သန်းဖြင့်ပင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော ဤမျှကြီးမားသည့် ကျောက်နီသားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံးက မနာလိုဖြစ်နေကြသည်။

ဟောင်းလီ၏ ဘဝမှာ တစ်ပတ်အတွင်း ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ဘုရားသခင်က သူ့ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့လေပြီ။

"ဘယ်သူဝယ်ချင်လဲ"

ဟောင်းလီက မေးလိုက်သည်။

သူသည် ဆိုင်ကို ဆက်မဖွင့်တော့ဘဲ ရရှိသည့်ငွေဖြင့် ဇာတိမြေသို့ပြန်ကာ မိဘများကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"ငါ ၆ သန်း ပေးမယ် အားလုံးက ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

ဟောင်းလီ၏ ဇနီးကို ခိုးပြေးခဲ့သော ထိုလူယုတ်မာက ထပ်မံ စျေးခေါ်ပြန်သည်။

ဘေးလူများမှာ ထိုသူအား မုန်းတီးကြသော်လည်း သူ၏ နောက်ခံအဆက်အသွယ်များကို ကြောက်သဖြင့် ငြိမ်နေကြကာ စျေးပြိုင်မခေါ်ဝံ့ကြပေ။

"မရောင်းဘူး”

ဟောင်းလီက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဟောင်းလီ... နင်ကလည်း မာနကို ဘေးဖယ်ထားစမ်းပါ ပိုက်ဆံရှိမှ ဖြစ်မှာလေ နင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ငါနဲ့ ရှောင်အာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလိမ့်မယ်"

ထိုသူသည် ဟောင်းလီအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါက နင်တို့လို ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်နေတဲ့အထိ မဆင်းရဲသေးဘူး"

ဟောင်းလီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက် သည်။

"ကောင်းပြီလေ လီချင်းဖျင် နင့်မှာ သတ္တိရှိသားပဲ နင့်ကျောက်ကို ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ လောင်းကြေးထပ်ရဲတယ် နင် ဘယ်လိုအသက်ရှင်မလဲ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်"

ထိုသူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ကျူးကျွင်းသည် ထိုကျောက်နီကို အလွန်အမင်း လိုချင်နေမိသည်။

အက်ကြောင်းရှိသော်လည်း ပရိယာယ်ကြွယ်ဝစွာ ဖြတ်တောက်နိုင်လျှင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူမ၌ လက်ရှိတွင် ငွေအလုံအလောက် မရှိပေ။

"ကျွန်မ ၈ သန်း ပေးမယ်"

မင်ယွဲ့က လေသံအေးအေးဖြင့် စျေးခေါ်လိုက် သည်။

ဟောင်းလီမှာ အံ့အားသင့်သွားကာ—

“ဒီမိန်ကလေး လိုချင်တယ်ဆိုရင် ၆ သန်းနဲ့ပဲ ယူပါ"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... ငါ့ကို ရန်စဖို့ သေချာပြီလား"

ထိုသူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

“ငါက နင်တို့လိုလူတွေ မထိရဲတဲ့သူပဲ နင့်ရဲ့ လက်ခြေတွေကို တန်ဖိုးထားချင်ရင် အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်စမ်း"

မင်ယွဲ့သည် ထိုသူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အားလုံး၏ ရှေ့မှာပင် ရဲစခန်းသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် ရဲများမရောက်လာမီ စည်ပင်သာယာဝန်ထမ်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုဝန်ထမ်းများမှာ ထိုလူယုတ်မာနှင့် တစ်ဖွဲ့တည်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့၏ အပြုအမူများက သက်သေပြနေသည်။

"ဒါက ရိုးရိုးစကားများကြတာပဲဟာ၊ ရဲခေါ်စရာ လိုလို့လား ဒီလမ်းက ငါ့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိတာ"

စည်ပင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မင်ယွဲ့ကို ရန်လိုစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကို ယနေ့ လက်တွေ့ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

စည်ပင်ဝန်ထမ်းများက မင်ယွဲ့၏ လက်ကို နောက်ပြန်ချုပ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူမက မခုခံဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

"ဒီလူကလည်း သူနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ၊ နှစ် ယောက်လုံးကို ဖမ်းသွားလိုက်"

ထိုလူယုတ်မာက ဟောင်းလီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဟောင်းလီသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်—

"ကျောက်နီကို နင့်ကို ရောင်းပါ့မယ်၊ ဒီမိန်းကလေးကိုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

ဟု တောင်းပန်ရှာသည်။

ထိုသူက အားရပါးရ ရယ်မောလျက်—

"အခုတော့ ငါက မဝယ်ချင်တော့ဘူး ကျောက်ကိုလည်း ယူမယ်၊ လူကိုလည်း ဖမ်းမယ်"

ဟု ဆိုကာ မောက်မာနေတော့သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး"

မင်ယွဲ့သည် မြို့တော်ဝန်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို တိုက်ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဤရပ်ကွက်ဟောင်း ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးတွင် များစွာ ပါဝင်ကူညီခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မကို ဟုန်ဖုန်းလမ်း ပေါ်မှာ စည်ပင်ဝန်ထမ်းတွေက ဖမ်းဆီးထားပါတယ် မြို့တော်ဝန် ကိုယ်တိုင် လာကြည့်ပေးစေချင်ပါတယ် ဒီလူတွေက ဘယ်ကလာပြီး လူတွေကို တရားမဝင် ဖမ်းဆီးပိုင်ခွင့် ဘယ်သူက ပေးထားသလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"

မင်ယွဲ့၏ စကားသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် တစ်ဖက်မှ မြို့တော်ဝန်မှာလည်း အခြေအနေကို ချက်ချင်းရိပ်မိကာ လူကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

"နင် ဘယ်သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်နေတာလဲ ငါက ခွင့်ပြုလို့လား"

စည်ပင်ဝန်ထမ်းများက မင်ယွဲ့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောနေကြသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ယုံကြည်မှုများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာကြတော့သည်။

အခန်း (၄၇၄) နင်တော့ ပြီးသွားပြီ

စည်ပင်သာယာဝန်ထမ်းများသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို လုယူရန် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားကြသော်လည်း မင်ယွဲ့က ကျွမ်းကျင်စွာ တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြန်လည် ကန် ထုတ်လိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရပြီး မင်ယွဲ့ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော ဤမိန်းကလေးထံတွင် ဤမျှ အားအင်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကန်ချက်ကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများပင် နေရာလွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဘေးလူများရှေ့တွင် အရှက်ရမည်စိုးသဖြင့် ဗိုက်ကိုဖိကာ လူးလိမ့်ခြင်း မပြုဘဲ အားတင်း၍ ရပ်နေရရှာသည်။

"ဒါဟာ ဝန်ထမ်းကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာပဲ ငါတို့မှာ နင့်ကို ဖမ်းဆီးပိုင်ခွင့်ရှိတယ်"

မင်ယွဲ့မှာ ရိုးရိုးလူမဟုတ်မှန်း သိသွားသောအခါ စည်ပင်ဝန်ထမ်းများသည် ရဲများမရောက်လာမီ သူမကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

သူတို့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက အနုနည်း၊ အကြမ်းနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း မင်ယွဲ့မှာ လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ဟောင်းလီမှာမူ မင်ယွဲ့သည် လောကအကြောင်း မသိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေရသည်။

သူသည် အကူအညီမဲ့နေသော အခြေအနေတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ခေါ်သွားဖို့ ရှင့်မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး ကျွန်မတို့ ရှေ့နေကို အခုချက်ချင်း ခေါ်လိုက်မယ်၊ ပြည်သူကို အာဏာနဲ့ နှိပ်ကွပ်မှုနဲ့ ရှင့်ကို တရားစွဲမယ်"

ကျူးကျွင်းသည် မင်ယွဲ့၏ ရှေ့တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့အနေဖြင့် အကာအကွယ် မလိုသော်လည်း

သူမ၏နောက်တွင် ရပ်ကာ တစ်စုံတစ်ဦးက မိမိကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ရခြင်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ ဤစီးပွားဖက်မှာ မဆိုးလှဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း... မဖယ်ရင် နင့်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဖမ်းသွားမယ်"

စည်ပင်ဝန်ထမ်းက ကျူးကျွင်းကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကန်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အားပိုပါသွားသဖြင့် ထိုသူမှာ တစ်မီတာခန့် အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"နင်တော့ ပြီးသွားပြီ"

ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားဆိုင် ပိုင်ရှင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစည်ပင်ဝန်ထမ်း၏ မိသားစုနောက်ခံမှာ အတော်အတန် တောင့်တင်းသဖြင့် ဤနယ်မြေတွင် သူတစ်ဦးတည်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေသူ ဖြစ်ရာ သာမန်လူများက မပတ်သက်ရဲကြပေ။

"ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူးနော်”

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းတစ်ကြိမ်သာ ဆက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယွမ်ပေါ့မှတစ်ဆင့် ရှေ့နေရွှီခယ်ထံသို့လည်း အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြို့တော်ဝန်က ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ”

မြို့တော်ဝန်သည် အလျင်စလို လာခဲ့ရသဖြင့် သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော ဆံပင်များပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

မင်ယွဲ့၏ လက်တွင် ထိပ်တုံးခတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော စည်ပင်ဝန်ထမ်းများမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။

သူတို့သည် သူဌေးနောက်လိုက်ကာ အမြဲတစေ မောက်မာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ရုပ်မြင်သံကြားတွင်သာ မြင်ဖူးသည့် မြို့တော်ဝန်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ဆိုင်မန်နေဂျာမှာလည်း မင်ယွဲ့အား ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

"မြို့တော်ဝန်ကြီးရှင့်... ကျွန်မအနေနဲ့ ဒီဒေသက စည်ပင်ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် သံသယအကြီးအကျယ် ရှိနေပါတယ် သူတို့ဟာ အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားဘဲ လူယုတ်မာတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို အကြောင်းမဲ့ ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ် ဒီကိစ္စအတွက် ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့သည် မည်သည့်အမှားမျှ မရှိသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းစွာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာကာ စည်ပင်ဝန်ထမ်းများကို ဝိုင်းရံထားလိုက် တော့သည်။

စည်ပင်ဝန်ထမ်းခေါင်းဆောင်မှာမူ မျက်နှာပျက်လျက် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် စာပို့သော်လည်း ဥပဒေအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်လိမ့်မည်ဟူသော အဖြေကြောင့် အားကိုးရာမဲ့သွားတော့သည်။

ရှေ့နေရွှီခယ် ရောက်လာသောအခါ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို မင်ယွဲ့ထံမှ အသေးစိတ် မေးမြန်းစုံစမ်းလေသည်။

"ဒါဟာ အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်မှုပဲ စည်ပင်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲတွေရဲ့ တာဝန်ကို ဝင်ယူပြီး လူတွေကို ဖမ်းဆီးပိုင်ခွင့် ရှိနေရတာလဲ ဘယ်သူက အဲဒီလို အာဏာမျိုး ပေးထားတာလဲ"

မြို့တော်ဝန်က ပြတ်သားစွာ စစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သောအခါ စည်ပင်ဝန်ထမ်းများမှာ ဇွဲလုံ့လ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ထိုင်ခုံများပေါ်သို့ ပုံကျသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့အား မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့သော ထိုလူယုတ်မာကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

"မစ္စမင်... အချိန်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ထမင်းဖိတ်ကျွေးပါရစေ"

မြို့တော်ဝန်က ရိုသေလေးစားစွာ ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က မငြင်းဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ ဟောင်းလီကလည်း သူမအား ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ကျောက်နီကို လက်ဆောင်ပေးလိုသော်လည်း မင်ယွဲ့က ယွမ် ၈ သန်း အပြည့်ပေးကာ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ မြို့တော်ဝန်က လမ်းသစ်စီမံကိန်းများနှင့် ဒေသတွင်း ဥပဒေစိုးမိုးရေး အခြေအနေများကို မင်ယွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ကျူးကျွင်းမှာမူ မြို့တော်ဝန် ထွက်ခွာသွားမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"မစ္စမင်... အဲဒီလူ ပြစ်ဒဏ်ခံရမှာလား"

"လွတ်လမ်းမရှိပါဘူး သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေပါ ပါသွားနိုင်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့သည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စည်ပင်။ ဝန်ထမ်းများ၏ နောက်ကွယ်ကို စုံစမ်းကြည့် လိုက်သည်။

သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း တူဖြစ်သူက သူ၏အမည်ကို အသုံးချကာ ဗိုလ်ကျနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိုအရာရှိကြီးမှာ ရာထူးတိုးရန် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း မိမိ၏ အမျိုးအဆွေများကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရသွားခဲ့ရသည်။

ဟောင်းလီသည် ယွမ် ၈ သန်း ရရှိလိုက်သဖြင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ မိဘများကမူ ဇာတိသို့ပြန်ကာ အနားယူရန် တိုက်တွန်းကြသော်လည်း သူကမူ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်လိုသော ဆန္ဒ ရှိနေသေးသည်။

သူသည် ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဖောက်ပြန်ခဲ့သော ဇနီးဟောင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ချင်းဖျင်... တို့တွေရဲ့ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ခါတော့ ကူညီပေးပါဦးနော်"

သူမ၏ စကားသံမှာ ချွဲနွဲ့နေသော်လည်း ဟောင်းလီ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ရွံရှာမှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။