အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အခန်း (၂၅၁) - ဝံပုလွေသွားတုတ်ကိုင် မိန်းကလေးငယ်

ဤသူတို့မှာ သံတုံးခုံးကို ဆွဲနိုင်ပြီး ဆက်တိုက်မြှားချက်များကို ပစ်ခတ်နိုင်သည့် တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ဝံပုလွေသွားတုတ် မှာ တောင်ပံမြှား သုံးချောင်းကိုသာ ရိုက်ချနိုင်ရန် အချိန်မီသည်။

ညာဘက်သို့ လှိမ့်ကာ မြှားတစ်စင်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်မြှားနှစ်စင်းကိုမူ သူမ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ပေ။

ဖောက်

ဖောက်

မြှားတစ်စင်းမှာ သူမ၏ သေးသွယ်သော ပခုံးတွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။

မြှားတစ်စင်းမှာမူ သူမ၏ ပေါင်ကို မှန်သွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ထူးခြားပုံရပြီး မြှားဒဏ်ကို အလွန်ခံနိုင်သည့် ထူးခြားသော အရည်အချင်းရှိသည်။

သိထားရမည်မှာ ထိုတိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး ကျွမ်းကျင်သူများ ပစ်ခတ်လိုက်သော အဖြူရောင် တောင်ပံမြှားများသည် မာကျောသော ကျောက်တုံးကိုပင် စိုက်ဝင်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုမြှားနှစ်စင်းမှာ မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခြင်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် ဤမိန်းကလေးမှာ ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင်ပင် လေးလံရှည်လျားသော စစ်မြေပြင်သုံး လက်နက်ကြီး ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အလျား ၁.၇ မီတာ၊ တူခေါင်း ၅၀ စင်တီမီတာ ရှည်လျားပြီး တူမျက်နှာပြင်တွင် ထက်မြက်သော သံဆူးများ ပြည့်နှက်နေကာ အပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် သွေးစွန်းထင်းနေသဖြင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဤအချက်များက ပြသနေသည်။

ထိုလှပပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးမှာ မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးသူဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ကြွက်သားများ တောင့်တင်းပြီး မျက်နှာတွင် တက်တူးများ ပါရှိသော တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ မိန်းကလေးကို ဝိုင်းရံထားပြီး "ချွင်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ထက်မြက်သည့် ကွေးဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် နားမလည်နိုင်သော ဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုနေကြပြီး အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် မိန်းကလေးထံ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာသည်။

ချွတ်

တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးက ဦးစွာ ဓားဖြင့် မိန်းကလေးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ထက်မြက်သော ကွေးဓားမှာ ထူးဆန်းသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှပ်စီးအလား မိန်းကလေး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လေကိုပင် ဖြတ်တောက်သွားသည်။

တန့်

မိန်းကလေး၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားပြီး ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လေးလံသော လေတိုးသံနှင့်အတူ ပုတ်ခတ်လိုက်သည်။

နားကွဲလုနီးပါး သံသံကြားလိုက်ရပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။

တန့် တန့် တန့်

ထိုတိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး အမျိုးသားမှာ အားကောင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။

လက်မောင်းမှာ ထုံကျဉ်သွားပြီး လက်ဖဝါးမှာလည်း အလွန် နာကျင်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူဖြစ်ရာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြောင်းလဲကာ အားပြင်းစွာဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ဦး၏ ဓားကွက်မှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သန့်ရှင်းပြီး ရက်စက်သည်။

တန့် တန့် တန့်

သုံးဦး တိုက်ခိုက်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ လွန်စွာ အားကောင်းသည်။

မိန်းကလေး၏ ခါးတွင် ရှိနေသော ပုပ်သိုးနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာမှာ ဆက်လက် ပေါက်ကွဲနေပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူမ ရရှိထားသော ဒဏ်ရာမှာ လွန်စွာ ပြင်းထန်ပြီး သာမန်လူဆိုပါက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချက်က သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို များစွာ ထိခိုက်စေပြီး တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားသည်။

ဘုန်း

အရပ်ပိုမြင့်သော တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ရက်စက်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ မိန်းကလေး၏ ခါးကို ထိမှန်သွားသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ တစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

“ခွေးမသားတွေ”

မိန်းကလေးငယ်က ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ခါးရှိ ဒဏ်ရာမှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး အသက်ရှူခြင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

သာမန်လူဆိုပါက ထိုကန်ချက်ကြောင့်ပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားနိုင်ပါသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမျှ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဤမျှ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုလိုက်ခြင်းမှာ လူအများ လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးမှာ တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုးများ ဖြစ်၍ တရုတ်စကားကို နားမလည်ပေ။

မိန်းကလေးမှာ ဆဲဆိုရင်းဖြင့်သာ ရှိနေသည်။

မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးကာ နာကျင်စွာဖြင့် အသက်ရှူသည်။

“မင်းတို့ တကယ့် လူမဆန်တဲ့ လူယုတ်မာတွေ တကယ်လို့သာ ငါ ဒဏ်ရာမရထားရင် မင်းတို့ ခေါင်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်မှာ ”

မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေပြီး ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသက်ဓာတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။

သို့သော်လည်း သူမမှာ အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စိတ်သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားကြောင်း ပြသနေသည်။

မျက်နှာတွင် တက်တူးပါသော တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုးမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော စိတ်ဖြင့် ရှိနေသည်။

လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားသည့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း အေးစက်စွာ တိုးကပ်လာပြီး မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ပစ်ပေါက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှူး

ပြင်းထန်သော လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပူနွေးသော သွေးနှင့် အသားများမှာ အခြား တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုးနှင့် မိန်းကလေးအပေါ်သို့ စင်ကြယ်သွားသည်။

မိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘာဖြစ်မှန်း မသိတော့ပေ။

တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး အမျိုးသားမှာမူ သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ အကြည့်ဖြင့် ဝေးလံသော နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားကို ချထားလိုက်ပြီး သံတုံးခုံးကို ယူကာ အိတ်ထဲမှ အဖြူရောင် တောင်ပံမြှား သုံးချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကြွက်သားများ တောင့်တင်းသော လက်မောင်းဖြင့် နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။

အပြည့်အဝ ဆွဲလိုက်သည်။

ဆက်တိုက်မြှားချက်များ

ရှူး ရှူး ရှူး

အဖြူရောင် မြှားသုံးချောင်းမှာ ပုံစံတစ်ခုဖြင့် ဝေးလံသော နေရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ရှူး

ယခုလေးတင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်သော လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး မြှားပစ်ကျွမ်းကျင်သော ထိုတိုင်းတစ်ပါးလူမျိုးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

မိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝေးလံသော နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မတ်ရပ်ဖြစ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

လာသူမှာ တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သာမန် အနက်ရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ ခါးတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသည်။

ရှေးဟောင်း လက်နက်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း ထက်မြတ်လှသည်။

“ဟင် ”

“ဘယ်လောက် ချောမောတဲ့ တာအိုဆရာလဲ ”

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။

လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်လာပြီး ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ လဲကျသွားသည်။

ဘုန်း

ခေါင်းမှာ မြေပြင်ကို ထိမိပြီး အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူ - "..."

ဖုန်းကျိုး မှာ သတိပြန်လည်လာသည်။

သူမ၏ ကိုယ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေပြီး တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“ငါ သေသွားပြီး နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားတာလား”

သူမ သတိပြန်ရလာပြီးနောက် ပထမဆုံး ပြောသည့် စကားမှာ ထိုစကားပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ ခမ်းနားသော တောင်တန်းများရှိပြီး အောက်ပိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းအပိုင်းအစများ ရှိနေသည်။

အနက်ရောင် သွေးစက်များမှာလည်း အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုနေရာမှာ လူ့ပြည်ပင် ဖြစ်သည်။

ခွေးမသား လူ့ပြည်

သူမ၏ အကြည့်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

တာအိုဆရာမှာ ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး တည်ငြိမ်သည်။

မျက်နှာတွင် ခရီးပန်းမှုများ ရှိနေသည်။

မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာမူ လွန်စွာ တောက်ပနေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာလား ”

ဖုန်းကျိုးက မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ထင်ရှားနေတာပဲလေ”

ဖုန်းကျိုးမှာ အပြုံးဖြင့်

“ကောင်းလိုက်တာ ”

သူမ၏ ကိုယ်တွင် ရှိနေသော အဖြူရောင် တောင်ပံမြှားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခါးရှိ ပုပ်သိုးနေသော ဒဏ်ရာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် သူမကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးနေပြီး အသက်သေဆုံးစေမည့် ထိုဒဏ်ရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ”

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုးက ရယ်မောရင်း

“ငါ သတိမေ့သွားတာ ကြာမယ် မထင်ဘူး”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက

“မှန်ပါတယ်၊ ၁၀ စက္ကန့်လောက်ပဲ ”

ဟု ပြောသည်။

၁၀ စက္ကန့်

ဖုန်းကျိုးမှာ အံ့သြသွားသည်။

ခေါင်းကို ငုံ့၍ ကိုယ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်ရာ ခါးရှိ ဒဏ်ရာမှာ အသစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမာရွတ်ပင် မကျန်ခဲ့ပေ။

အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော ဒဏ်ရာမှာ ယခုအခါတွင်မူ နုနယ်သော အရေပြားများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာ ရှက်ရွံ့သွားသည်။

“ဒီတာအိုဆရာ၊ မင်းက တကယ့်ကို တော်တာပဲ၊ ဒါက နတ်ဘုရားအစွမ်းပဲ ”

လီယန်ချူမှာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာ ထလိုက်ပြီး ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“နောက်မှ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးလုပ်ခိုင်းမယ်... အဲ... မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အမျိုးသမီး လုပ်ပေးမယ် ”

လီယန်ချူ - "..."

ဒီမိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

မိန်းကလေးမှာ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ကို မရှောင်နိုင်ပေ။

သူမ နာကျင်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“ကောင်မလေး၊ မင်းက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူး ”

ဟု ပြောသည်။

အခန်း (၂၅၂) - ဖုန်းကျိုး ၊ ဖေး

မိန်းကလေးငယ်မှာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း လျှောက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား၊ ငါ ဘယ်လောက်လှလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား ”

လီယန်ချူ - "..."

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာမူ အမှတ်မထင် ခြေတစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ခြေသလုံးကို တိုက်ရိုက် ကန်လိုက်သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ဆွဲငင်သွားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် လွင့်စင်သွားသည်။

ဘုန်း

တင်ပါးမှာ မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာ အလျှော့မပေးဘဲ ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို မြေပြင်သို့ အားကုန် စိုက်ထူလိုက်သည်။

တန့်

အသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တိုက်ရိုက်ပင် ခြေလှမ်းတက်၍ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုမှာ ပြတ်သားပြီး တိုက်ကွက်မှာလည်း အလယ်ပိုင်းဒေသ ၏ ကိုယ်ခံပညာ လမ်းစဉ်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

ဘုန်း

ဖုန်းကျိုးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် လွင့်စင်သွားပြန်သည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်များကို အနိုင်ကျင့်ရန် စိတ်မကူးပေ။

ဘေးနားရှိ လူလေးငါးယောက် ပွေ့ဖက်၍ ရသော သစ်ပင်ကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ခရစ်

သစ်ပင်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားပြီး အတင်းအကျပ် ရိုက်ချိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိြကဲ့သို့ ရက်စက်သော တိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်း။

ချက်ချင်းပင် ဖုန်းကျိုးကို ရပ်တန့်သွားစေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားစေသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာလဲ”

“မင်း ငါ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပါလား၊ ဝတ္ထုစာပေတွေထဲမှာ ဒီလိုပဲ ရေးထားတာပဲ၊ ငါ့အရွယ်က မင်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ သင့်တော်တယ် ”

မင်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ... လီယန်ချူ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သဘောအတိုင်းသာ နေတော့ ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ တည်နေရာကို ငါသိတယ်၊ မင်းကို ပြောပြနိုင်တယ် ”

ဖုန်းကျိုးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်”

ဖုန်းကျိုးမှာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“အရင်ဆုံး ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ငါ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို စိတ်ဝင်စားနေမှန်း မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ ”

ဖုန်းကျိုးမှာ နာကျင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြားထဲမှာ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါ လွှင့်ထားတာလေ ”

“ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဆရာကြီးကို ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းဂဏကလူ ဖြစ်မယ်၊ နောက်ပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသသား ဖြစ်မယ်၊ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကို တကူးတက လာတယ်ဆိုတာ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ မဟုတ်ဘူးလား ”

ဒီကလေးမလေးက မရိုးရှင်းဘူးပဲ... လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

“ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်နဲ့ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား ပတ်သက်တဲ့ သတင်းကို မင်း လွှင့်ထားတာလို့ ပြောတာလား ”

ဖုန်းကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါက အရေးပါတဲ့သူ တချို့ဆီကို သတင်းပေးပြီး တမင် လွှင့်ထားတာပါ၊ ဘယ်သူလာမလဲဆိုတာ ကြည့်မလို့ ”

“ဘာလို့လဲ”

လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုး မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။

“တခြားသူတွေ မေးရင်တော့ ပျော်စရာကောင်းလို့ လို့ပဲ ဖြေမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးမေးလို့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်၊ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြားထဲက ဖေး ကို သတ်ဖို့ပါ ”

ဖေး

လီယန်ချူ အံ့သြသွားပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း ထဲက ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါ

ဖုန်းကျိုးက အေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ လွှင့်ထားတဲ့ သဲလွန်စအတိုင်းဆိုရင် ဒီ ဖေး ကို သတ်မှပဲ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာတွေ့မှာ”

ဖေးမှာ နွားခန္ဓာကိုယ်၊ မြွေအမြီးရှိပြီး ခေါင်းဖြူကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်း ပါရှိသည်။

ရေထဲဆင်းလျှင် ရေခန်းသွားပြီး မြက်ခင်းထဲလျှောက်လျှင် မြက်များ သေဆုံးသွားကာ တွေ့မြင်ရပါက ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကပ်ရောဂါ ဆိုက်ရောက်တတ်သည်။

“ဒါက တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းလား ”

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ဝင်ရောက်လာသည်။

တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား

ထိုနေရာမှာ လွန်စွာ မှောင်မိုက်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု ရှိသည်။

တခါတရံတွင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မြင်ခဲ့ဖူးပြီး မိစ္ဆာမျက်လုံး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဟုတ်ပါသည်

ယခုအခါ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြားမှာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤချောက်ကမ်းပါးမှာ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ဒဏ္ဍာရီလာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ကြိုးများ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးကို အသုံးပြု၍ ဆင်းသွားပုံရသည်။

ရှေးဟောင်း ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးမှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မိန်းကလေးမှာ ကျယ်ပြန့်သော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်ကာ ရေစက်ကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး မျက်ခုံးများမှာ ရှည်လျားသည်။

သို့သော်လည်း လက်ထဲတွင် လေးလံသော ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် မသင့်တော်ပေ။

သူတို့မှာ လီယန်ချူနှင့် ဖုန်းကျိုးတို့ ဖြစ်သည်။

သူသည် အတူတူ ခရီးသွားရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း ဖုန်းကျိုး၏ ဆရာ လုပ်ရန် သဘောမတူပေ။

သူမ၏ ခင်ပွန်း လုပ်ရန်မှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှသည်။

သူသည် ဆိုင်ရှင်မ ကဲ့သို့ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးများကို သဘောကျသည်၊ သို့မဟုတ် ဖန့်ချင်းလန် ကဲ့သို့ အေးစက်သော အမျိုးသမီး သူရဲကောင်းကို သဘောကျသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာမူ ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသည့် မိန်းကလေးငယ် ဖြစ်သည်။

ယခင် ဘဝတွင်ဆိုလျှင် အလယ်တန်း ကျောင်းသူအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က အရင် ဆင်းသွားပြီ ထင်တယ်”

လီယန်ချူ အရှိန်အဝါ ကြည့်အတတ် ကို သုံး၍ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“နယ်စပ်အလွန်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသလောက် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါးသေးသေးလေးတွေတော့ ရှိမှာပေါ့”

လီယန်ချူ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

အရှိန်အဝါ ကြည့်အတတ်က ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မပြပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ သွေးစွန်းသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် ရက်စက်သော နေရာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးပါက မိစ္ဆာများအဖြစ် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် လျင်မြန်စွာ လက်စသတ်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရား လေး ကို အသုံးပြု၍ တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော အလောင်းအပိုင်းအစများကို မီးရှို့လိုက်သည်။

“မင်းလည်း ဆင်းမှာလား”

လီယန်ချူ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

ဖုန်းကျိုး၏ လှပသော မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။

“သေချာတာပေါ့၊ ဖေး ကို သတ်တာကို ကိုယ်တိုင် မြင်ရရင် အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပဲ ”

လီယန်ချူ စကားမပြောတော့ပေ။

ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်နိုင်သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း တကယ့်ကို ရက်စက်လှသည်။

သူသည် ကြိုးကို အားကုန် ဆွဲလိုက်ပြီး ကြိုးအတိုင်း ဆင်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူ့တွင် တိမ်တိုက်စီးခြင်း အစွမ်းရှိသော်လည်း ထိုချောက်ကမ်းပါးတွင် မည်သည့် အန္တရာယ် ရှိသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သတိထားရမည်

မလိုအပ်ဘဲ မပြသသင့်ပေ

ဤချောက်ကမ်းပါး အက်ကြောင်းမှာ ဟိန်းသံတောင်တန်းကို အတင်းအဓမ္မ ခွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သဘာဝ စွမ်းအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ဖုန်းကျိုး၏ နောက်ကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ဖုန်းကျိုးက သူမ၏ နာမည်ကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။

မြို့တော်မှ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ အနည်းငယ် သင်ယူထားကာ ထွက်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။

ဤအချက်အလက်ကို လီယန်ချူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သို့သော်လည်း

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယ်တွင် ဖြူစင်သော စွမ်းအားများ ရှိပြီး မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များ မရှိပေ

သူမသည် အရာရာကို သိရှိပုံရသဖြင့် လီယန်ချူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ချောက်ကမ်းပါးမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းပြီး နှစ်ယောက်သား ကြိုးအတိုင်း ဆင်းသွားသော်လည်း အောက်ခြေသို့ မရောက်သေးပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနက်ရောင်များသာ ဖြစ်နေသည်။

မည်မျှတောင် နက်ရှိုင်းနေသလဲ

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုးမှာလည်း ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင်မူ ပေါ့ပါးနေသည်။

လီယန်ချူသည် ဖုန်းကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တာအို စွမ်းအားကို ပို့လွှတ်၍ အသက်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးလိုက်သည်။

ကပ်ကျော်အဆောင်ကို သုံး၍ ဖုန်းကျိုး၏ ခါးရှိ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီး အဆိပ်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ မှ ရတနာ တစ်ခုဖြစ်သည့် စပျစ်သီးကို ကျွေးလိုက်မှသာ သူမ အသက်ရှင်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။

“ဆရာကြီး၊ ချောက်ထဲ ဆင်းလာပြီးကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ကြည့်နေသလိုပဲ၊ နောက်ကျောတောင် ချမ်းတုန်သွားတယ် ”

လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဖုန်းကျိုး၊ မင်းက ဖေး ကို သတ်မယ့်သူပဲလေ၊ ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ ”

“အဲဒီ ဖေး ဆိုတဲ့ ကောင်ကပဲ အမှောင်ထဲကနေ မင်းကို ကြည့်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့ ”

ဖုန်းကျိုး မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ဆရာကြီး၊ မင်းကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံး တစ်စုံ ရှိနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား ”

လီယန်ချူ သူမကို တပည့်အဖြစ် မလက်ခံသေးသော်လည်း ဖုန်းကျိုးကမူ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်နေသည်။

“ဒီနေရာမှာ အနက်ရောင် စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်၊ လူရဲ့ အရိုးထဲအထိ ဝင်ရောက်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်တွေကို ဖောက်ပြန်စေတာပါ၊ မလိုအပ်တာတွေ တွေးမနေနဲ့ ”

လီယန်ချူ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံတွင် တာအို စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် လူကို တည်ငြိမ်စေသည်။

ဖုန်းကျိုး၏ ဘက်မှ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများ ပုံမှန် ဖြစ်သွားသည်။

“ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ် ”

လီယန်ချူ အသံပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဖုန်းကျိုးရှိရာ ကြိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။