အခန်း (၂၅၃-၂၅၄)

အခန်း (၂၅၃) - တောင်မက် ရွာ

ဖုန်းကျိုးဘက်မှ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် လီယန်ချူလည်း စိုးရိမ်မိသည်။

သူသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဖုန်းကျိုး၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းက အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဝန်ကို ထမ်းထားသော်လည်း အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့သည်။

လီယန်ချူတွင် ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနိုင်သော အစွမ်းရှိသဖြင့် လေးလံသော ဝံပုလွေသွားတုတ်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ဝန်ပိုမတိုးလာပေ။

နှင်းပေါ်တွင် ခြေရာမကျန်အောင် လမ်းလျှောက်ခြင်း ကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုမှာ အလွန်ပင် အဆင့်မြင့်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကျိုး၏ မျက်နှာမှာ ရဲသွားသော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြိုးကို ဆွဲကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန်းကျိုးကို ပွေ့ဖက်၍ လျင်မြန်စွာပင် အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားသည်။

ထိုချောက်ကမ်းပါး အက်ကြောင်းမှာ အလွန်ပင် မှောင်မိုက်ပြီး အလင်းရောင် မရှိသလောက် ဖြစ်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အေးစက်စက် သေသူ၏ မျက်နှာတစ်ခုက အောက်သို့ ငိုက်ကျလာမည့်အလား ထင်ရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို မဖော်ပြဘဲ အမှောင်ဖုံးခြင်း အတတ်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စူးစမ်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဤတာအို တန်ခိုးမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး ကံတရား မပြင်းထန်သူများဆိုပါက လီယန်ချူ ရှိနေသည်ကိုပင် လုံးဝ မေ့လျော့သွားနိုင်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေသို့ အဆင်ပြေစွာ ဆင်းသက်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ မီးတုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မီးညှိလိုက်သည်

ဖုန်းကျိုး - "..."

မီးတုတ်မျိုးကို ရင်ဘတ်ထဲကနေ ထုတ်နိုင်တာလား

“ဆရာကြီး၊ မင်းက အစုံအလင်ပဲ ပြင်ဆင်ထားတာပဲ ”

လီယန်ချူက အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက သင်ယူထားတာပါ၊ သူနဲ့အတူ ဂူသချိုင်းဆင်းတဲ့အခါ မည်းနက်တဲ့ မြည်းခွာ နဲ့ စားစရာတွေအပြင် လိုယန် ပေါက်တူး ပါ အဆင်သင့် ပြင်ထားတတ်တယ်၊ အရမ်း ကျွမ်းကျင်တယ် ”

အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မဟုတ်လှဘူး

ဖုန်းကျိုး အံ့သြသွားသည်။

“ဒီတစ်ခါ ဂိုဏ်းက ထွက်လာပြီး ရှာရမယ့် သူငယ်ချင်းကို ပြောတာလား ”

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့ကို အမြဲ ပြောတတ်တယ်၊ ညီအစ်ကိုဆိုတာ သစ္စာရှိရမယ်တဲ့ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ သူ အန္တရာယ် ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါ ရှမန်ဂိုဏ်း ကို သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ပစ်မယ် ”

သူ့မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ မရှိပေ။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာက ဖုန်းကျိုးကို အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားမည့် အေးစက်မှုကို ခံစားစေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

ဖုန်းကျိုးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး၊ ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး၊ ဒီနေရာက သတင်းကို ငါ လွှင့်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ၊ ရှမန်ဂိုဏ်းကလူတွေသာ မင်းသူငယ်ချင်းကို ဖမ်းသွားပြီး ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို လာရှာရင် ဒီနေရာက သူတို့ ဖြတ်သန်းရမယ့် နေရာပဲ ”

လီယန်ချူ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ ”

သူတို့ နှစ်ဦးသည် အက်ကြောင်းအတိုင်း ရှာဖွေရင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

မြေပြင်နှင့် ကျောက်နံရံများမှာ လွန်စွာ ခြောက်သွေ့နေပြီး တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကဲ့သို့ပင် အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသည်။

လမ်းငါးမိုင်၊ ခြောက်မိုင်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ဦးသည် ကျောက်ဂူကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။

ကျောက်နံရံ တစ်ဖက်တွင် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားဖြင့် အတင်းအကျပ် တူးဖော်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားခြင်း မဟုတ်သလို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“မင်း ပြောတဲ့ ဖေး က ဒီထဲမှာ ရှိတာလား ”

“ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအက်ကြောင်းအောက်မှာ ရှိနေတာတော့ သေချာတယ် ”

“သွားကြမယ် ”

လီယန်ချူက မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဂူထဲသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဖုန်းကျိုးလည်း သူ၏ နောက်မှ မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ လိုက်ပါသွားသည်။

နှစ်ဦး၏ တာအို ဝတ်ရုံမှာ ပုံစံတူပင်ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းကျိုး၏ ဝတ်ရုံမှာ လီယန်ချူ၏ ဝတ်ရုံဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ကြီးမားနေကာ ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ လှုပ်ယမ်းနေသည်။

သို့သော်လည်း

သူတို့ နှစ်ဦး ကြည့်ရသည်မှာ သဟဇာတ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကျိုး လက်ထဲက ဝံပုလွေသွားတုတ် မပါဝင်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။

ထိုဆရာနှင့် တပည့်အယောင်ဆောင်ထားသူ နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်က ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တစ်ယောက်က ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်ထားသဖြင့် တာအိုဆရာများဟု မဆိုသာဘဲ လမ်းပေါ်က လူမိုက်များ သို့မဟုတ် စစ်မြေပြင်က သူရဲကောင်းများကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အန္တရာယ်များ ကြုံတွေ့ရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကုသိုလ်မှတ်များ ရနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဖုန်းကျိုး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း နောက်ကျောကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်မှလွဲ၍ ထူးခြားသည့် အခြေအနေမျိုး မတွေ့ရပေ။

လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်

ဤချောက်ကမ်းပါး အက်ကြောင်းအောက်တွင် အသံဟူ၍ မရှိပေ။

စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းသည်။

ဖုန်းကျိုးသည် ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သတိဝီရိယ ရှိနေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသည်နှင့် ချက်ချင်း ရိုက်ချရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

မီးတုတ်အလင်းရောင်က သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး အရိပ်များမှာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့။

နှစ်ဦးသား ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလွန် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟိန်းသံတောင်တန်း၊ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြားမှ ထွက်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။

ရိုးရှင်းသော ရွာလေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မီးခိုးငွေ့များ တလူလူ တက်နေသည်။

ရွာဦးတွင် လူငယ်အချို့သည် လောင်းကစား လုပ်နေကြပြီး အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဆူညံနေသည်။

သိုးကျောင်းသားလေး တစ်ဦးသည် ကျွဲကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး လက်ထဲတွင် စာအုပ်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ လောင်းကစားဝိုင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေပုံ ရသည်။

ဤရွာထဲက အိမ်များမှာ အသစ်များ ဖြစ်ပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ ဗိသုကာ ပုံစံများ ဖြစ်သဖြင့် မြောက်ဘက် ခရိုင်များကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။

တံငါသည် တစ်ဦးသည် ခြေသလုံးကို ဖော်၍ ငါးနှစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာသည်။

“ရွာသားတို့၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာပါလဲ”

တံငါသည် လူနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကျိုး၏ လက်ထဲက ဝံပုလွေသွားတုတ်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

အလင်းရောင်ရှိနေသော နေ့ခင်းတွင် မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။

“ တာအိုဆရာတို့၊ ဒီနေရာက တောင်မက် ရွာပါ၊ ဘယ်ကနေ လာကြတာလဲခင်ဗျာ ”

ဖုန်းကျိုး မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“တောင်မက်ရွာက ဘယ်ခရိုင်မှာ ရှိတာလဲ၊ အခု ဘယ်မင်းဆက်လဲ ”

တံငါသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒီ တာအိုဆရာလေးကလည်း စနောက်လိုက်တာ၊ ဒီလို စကားမျိုးကို ဘယ်လိုများ မေးရတာလဲ ”

“တကယ်ပဲ စနောက်တာ ဝါသနာပါတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မေးတော့လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်၊ တောင်မက်ရွာက ကျန်းကျိုး မှာ ရှိတာပါ၊ မင်းပြောတဲ့ ခရိုင်ကတော့ ငါ မသိဘူး ”

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မှန်းဆမိလိုက်သည်။

တံငါသည်က ဆက်ပြောသည်။

“အခုက ရှမင်းဆက်၊ ကျင်ချင် ဆယ်နှစ်မြောက်ပါ၊ တာအိုဆရာတို့ နောက်ထပ် မေးစရာ ရှိသေးလား ”

ဖုန်းကျိုး၏ အလှအပကြောင့် တံငါသည် ဒေါသ မထွက်ဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ဖုန်းကျိုး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အံ့သြမှုများ ရှိနေသည်။

“ရှ မင်းဆက် ကျင်ချင် ဆယ်နှစ်မြောက်၊ ဒါဆိုရင် အခုအချိန်ကနေဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာတောင် ရှိနေပြီ ”

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှ မင်းဆက်ခေတ်က အခြေအနေမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ကမ္ဘာ့ အုပ်ချုပ်သူဟု ဆိုသည်။

ဧကရာဇ်တို့၏ ဘွဲ့တော်များလည်း များပြားသည်။

သို့သော် ဤ ကျင်ချင် ဘုရင်ကို လီယန်ချူ သိရှိသည်။

တံငါသည်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောသည်။

“ဧည့်သည်တော်တို့ ရောက်လာပြီ၊ ဆရာကြီးတို့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ခဏလောက် နားပါ၊ ကျွန်တော် တည်ခင်းဧည့်ခံပါမယ် ”

ဖုန်းကျိုး၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားသည်။

လီယန်ချူကမူ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွာသားကြီး”

တံငါသည် ရယ်မောလျက် သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

တောင်မက်ရွာ ဆိုသည့် နာမည်က လီယန်ချူကို ထို နာမည်ကြီး တောင်မက်ရွာ ဆောင်းပါးကို သတိရစေသည်။

အထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာကို ဖြတ်ပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုနေရာသို့ မှားယွင်း ရောက်ရှိသွားသော တံငါသည်မှာလည်း ရွာသားတစ်ဦး၏ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို ခံရကာ အိမ်တွင် တည်းခိုခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ နာမည်ကြီး စာပေတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အခြား တစ်ဖက်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်။

ထိုသည်မှာ တစ္ဆေဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်

ထို တံငါသည်မှာ တစ္ဆေရွာကဲ့သို့သော နေရာသို့ မှားယွင်း ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် နောက်လူများက ဤနေရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် ထိုရွာသားများမှာ ပြဿနာ ရှိနေမလားဟု မည်သူ သိမည်နည်း

လီယန်ချူတို့ နှစ်ဦးမှာ ယခု ထိုအခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဤရွာကို ကြည့်ရသည်မှာ ပြဿနာ ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား၏ အောက်တွင် ရှ မင်းဆက်ခေတ်က ရွာလေးတစ်ရွာ ရှိနေသည်။

အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်အဝါ ကြည့်အတတ်ကို သုံး၍ တောင်မက်ရွာတစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ထူးခြားမှု မတွေ့ရှိရဘဲ လူတိုင်း၏ အသက်ဓာတ်မှာ လူရှင်များအတိုင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီလို တစ္ဆေရွာမျိုးက တကယ့်ကို ဆိုးဝါးတာပဲ ”

လီယန်ချူသည် ဝေ မြို့ အပြင်ဘက် တောအုပ်ကြီးထဲက လုံမန်းရွာ ကို သတိရမိသည်။

အိမ်တစ်အိမ်လုံးမှာ သေပြီး ပြန်ရှင်လာသော အလောင်းများ ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ခေါင်းကိုက်စရာ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမျိုးမှာ အရှိန်အဝါ ကြည့်အတတ်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

သူနှင့် ဖုန်းကျိုးတို့သည် တံငါသည်ကို နောက်မှ လိုက်သွားရာ မကြာခင်မှာပင် တံငါသည်၏ ဇနီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ပင် ဖော်ရွေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၅၄) - တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ

ဖုန်းကျိုးသည် လေးလံသော ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသော ပုံစံဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ နှစ်ဦးသားကို ရင်းနှီးစွာပင် နှုတ်ဆက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးဘေးတွင် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်လောက်ရှိသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိပြီး လက်ထဲတွင် သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေကာ အလွန်ပင် သန်မာပုံပေါက်နေသည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ကြည့်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

“တာအိုဆရာ၊ မင်းရဲ့ဓားကို ငါ ခဏလောက် ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား ”

ကောင်လေးက မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက ဓား ပါ၊ ဓားရှည် မဟုတ်ဘူး ”

ကောင်လေး အံ့သြသွားပြီး "အို" ဟုသာ တုံ့ပြန်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း နေပါစေတော့၊ ငါက ထူးချွန်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ၊ ဓားကောက်တွေ၊ သေနတ်တွေက ဓားရှည်လောက် မမိုက်ဘူး ”

ထိုအမျိုးသမီးက ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သည်။

“သွားစမ်းပါ၊ ဒီမှာ ကြွားမနေနဲ့တော့၊ ပန်းပဲဆရာရဲ့ သမီးလေး ရှောင်လိန်က ဓားသမားကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ မင်းက တစ်နေ့လုံး ဒီသစ်သားဓားကိုပဲ ဖက်ထားတော့တာပဲ ”

ကောင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ရဲသွားပြီးနောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ရွာထဲရှိ အသက်ဓာတ် အပြောင်းအလဲများကို အသေအချာ စစ်ဆေးရင်း ထိုင်ခုံတစ်လုံး၏ ထောင့်စွန်းကို ခိုးပြီး ဖိချိုးကြည့်လိုက်သည်။

အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

သူသည် အားသုံး၍ ဖိချကြည့်သော်လည်း ထိုင်ခုံမှာမူ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။

လက်ထဲရှိ တုတ်ချောင်းများ၊ ခွက်များမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကျိုး၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ မွှေးပျံ့နေသော ဟင်းလျာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ချက်မျှပင် မထိတွေ့ပေ။

သူမသည် လီယန်ချူကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးဖြင့် လှမ်း၍ အချက်ပြလိုက်သည်။

ဒီနေရာမှာ ပြဿနာ ရှိနေတယ်

ဘယ်လိုလုပ်မလဲ

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို စိတ်အေးစေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“သွားကြမယ်၊ ဒီနေရာမှာ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူး”

လီယန်ချူ ထရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကျိုးကို ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုး အံ့သြသွားသော်လည်း လီယန်ချူနောက်သို့ နာခံစွာ လိုက်လာခဲ့သည်။

ထိုမျှ ပြတ်သားသော အပြုအမူက လီယန်ချူကို သဘောကျစေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အခြေအနေကို မရှင်းလင်းခင်မှာ မလိုအပ်ဘဲ စကားများနေခြင်း သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

သူမသည် လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ပေါင် ၃၀ သို့မဟုတ် ၄၀ ရှိသော ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ယခင်က မြားချက်နှစ်ချက်ကို ကာကွယ်ခဲ့စဉ်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည်ကို မစဉ်းစားမိပါက အမှန်တကယ်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုဇနီးမောင်နှံက သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊

လီယန်ချူ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လက်ကို အသာမြှောက်ကာ ရှေးဟောင်းကြီးမားသော နတ်ဘုရားလေး တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး

မော်ရှန်းဂိုဏ်း မှ ဟုန်ပိုင်ဝေ ၏ အစွမ်းထက် လက်နက်

ဟုတ်ပါသည်

ယခုအခါ ၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ တရားဝင် လက်နက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လေးကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများ ထွက်လာပြီး ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကို လုံးဝန်းသည့် လမင်းကဲ့သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျောပြင်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး နဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။

အသက်ဓာတ်ဖြင့် စုစည်းထားသော မြားတစ်စင်း ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နေမင်းကြီးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ရှူး

လေးကြိုးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ထိုမြားမှာ ကောင်းကင်တွင် အဖြူရောင် လှိုင်းထန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နေမင်းကြီးမှာ မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် တူပြီး ရုတ်တရက် ပိတ်သွားသည်။

လူတစ်ယောက်က အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ အလိုလို မျက်စိမှိတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဘုန်း

ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ နေမင်းကြီးမှာ နက်ရှိုင်းသော အနက်ရောင်တွင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အပြာရောင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုတွင်းမှစ၍ အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကွဲအက်နေသော ကြွေထည်ပစ္စည်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"..."

ဖုန်းကျိုး အံ့သြသွားသည်။

ဒါက လူသားအမျိုးအနွယ်၏ ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်းတစ်ဦး နေကို မြားဖြင့် ပစ်ချခဲ့သော ပုံစံမျိုးလား

ခရစ်

ခရစ်

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကွဲအက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလုံးမှာ အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ဂူတစ်ခု ရှိနေသည်။

ရှေးလူများက တောင်ကို တူးဖော်ကာ ကျင့်ကြံသည့် နေရာ သို့မဟုတ် ဂူသချိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။

ဤနေရာမှာ ဂူတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း။

ဂူအတွင်းတွင် ကျောက်စားပွဲ၊ ကျောက်ထိုင်ခုံများ မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များသာ ရှိသည်။

နေရာအနှံ့တွင် လူသေအရိုးစုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအရိုးစုများထဲတွင် တစ်ခုမှာ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ဖျော့တော့သော အရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှေးဟောင်း ပုံစံရှိ ရှ ဓားတစ်လက်မှာ အရိုးစုဘေးတွင် ရှိသည်။

အလျား ၁.၃ မီတာ၊ အနံ လက်သုံးလုံးစာရှိပြီး ဓားသွားမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ကာ ရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ စူးရှသွားသည်။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား

ဖုန်းကျိုးက အံ့သြစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ကောင်းတဲ့ဓားပဲ၊ ဓားအရှိန်အဝါက အေးစက်နေတာပဲ ”

ဤ ရှ ဓားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထက်မြက်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် မျက်လုံးများ နာကျင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့်

ထိုအချိန်က ဤဓားကို သုံးခဲ့သော ဓားသမားမှာလည်း တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား၏ ဂူထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အမည်ကိုပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ ရှေ့သို့တိုး၍ ထို ရှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သော နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အရိုးစုကို လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှေးဟောင်းပုံစံရှိ ထိုဓားကို ယူဆောင်သွားသည်။

အရိုးစုမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ လီယန်ချူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် အရိုးစုပေါ်ရှိ အငြိုးအတေးများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

ထိုဖျော့တော့သော အရောင်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဖွယ်မရှိတော့သော်လည်း အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

“ဆရာကြီး၊ ဒီ လူသေအရိုးက ဘာကြည့်ကောင်းလို့လဲ”

ဖုန်းကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

ယခုလေးတင်က တောင်မက်ရွာမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်း သူမ မသိခင် လီယန်ချူ မြားပစ်လိုက်သော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်းတစ်ဦး နေကို ပစ်ချသည့် မြင်ကွင်းကဲ့သို့ပင် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လေးစားမိသည်။

ယခုတွင် အရိုးစုကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဖုန်းကျိုး မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါတို့ ခုနက စိတ်အထင်မှားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဂူထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်တရ အပိုင်းအစ၊ ဒါမှမဟုတ် စွဲလမ်းမှု လို့ပဲ ခေါ်ရမလား ”

“စွဲလမ်းမှု”

ဖုန်းကျိုး မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်”

လီယန်ချူ ပြောသည်။

“တောင်မက်ရွာက ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက် ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်တွေ မရှိဘူး ”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမှာ မိစ္ဆာဆိုတာ မရှိလို့ပဲ”

စွဲလမ်းမှုဆိုသည့် စကားကို ဖုန်းကျိုး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်။

လီယန်ချူ၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် သူမ နားလည်လာသည်။

နှစ်ဦးသားသည် ထိုအမည်မသိ ကျင့်ကြံသူ၏ ဂူကို စူးစမ်းခဲ့သော်လည်း ထူးခြားမှု မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက်

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟိန်း

အသံမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းသည်။

ဤအရှိန်အဝါမှာ တောထဲက မိစ္ဆာများ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော အတတ်ပညာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး၏ အစွမ်းဖြင့် နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးရှည်များကို ပစ်ချခဲ့သည်။

သို့သော် စွဲလမ်းမှုထဲတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းက အပြင်ဘက်ကို သက်ရောက်မှု ရှိမရှိ မသိရပေ။

သူသည် အသံလာရာ အရပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

အသံထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာတွင် နွားခန္ဓာကိုယ်၊ မြွေအမြီးရှိသည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းသာ ရှိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆိတ်ငြိမ်ပြီး ရှေးကျသည်။

သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အလောင်းသုံးလောင်း ရှိသည်။

အားလုံးမှာ တိုင်းတစ်ပါးလူမျိုး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရိုးအကြော သန်မာသူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အသက်ဓာတ် အစုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်ပါက ကွာခြားမှု ရှိသည်။

ထိုသုံးယောက်မှာ အဆိပ်မိ၍ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်ဓာတ်ကို ဆွဲယူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအချို့မှာ ထိုတောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း ထဲက ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော လူကြီးတစ်ဦး၊ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး။

ထို့ပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ဦး။

နောက်ထပ် လှပသော လူငယ်တစ်ဦး။

ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၂၀ ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ ပွင့်လင်းနေသည်။

ရုပ်သေးရုပ် သို့မဟုတ် အခြား အတတ်ပညာတစ်ခုခုဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရပုံ ရသည်။

လီယန်ချူသည် ဖုန်းကျိုးကို ခေါ်ဆောင်၍ ရောက်ရှိလာသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်းထဲက ဖေး ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူငယ်ဆီသို့ အကြည့် ရောက်သွားသည်။

“ပိုင်ကြီး ”

လီယန်ချူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

လူငယ်မှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ မျက်လုံးများမှာလည်း အလင်းမရှိပေ။