အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း (၂၅၅) - အကြီးစား အတိုက်အခိုက်

နက်ရှိုင်းလှသော ဂူအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လေထုမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။

တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် ရှမန်ဂိုဏ်းမှ နက်နဲသော ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးတို့သည် အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူနှင့် ဖုန်းကျိုးတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ထိုအခြေအနေကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

ထိုသုံးဦးထဲမှ ဆံပင်ဖြူနှင့် လူကြီးမှာ ရှမန်ဂိုဏ်း၏ အဓိက အစောင့်အရှောက်နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟာ့ခ်မဟာဆရာကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် အာဏာလုပွဲ၌ ဘန်တူ မဟာဆရာကြီး ကို အနိုင်ယူကာ ရှမန်ဂိုဏ်း၏ တကယ့် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မှော်အတတ်မှာ ဘန်တူထက် သာလွန်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းဂဏတွင် အာဏာရလိုပါက စွမ်းအားသည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ အော်ပြောလိုက်ချိန်တွင် ထိုသုံးဦးစလုံး ကြောင်သွားကြသည်။

ဒီလူတွေက နောက်ကနေ လိုက်လာတာလား

ထိုနေရာမှာ ဟိန်းသံတောင်တန်း ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အလွန် အေးစက်သော နေရာဖြစ်ပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် ဝေးကွာလှသည်။

သူတို့ သုံးဦးမှာ မှော်အတတ်ကို သုံး၍ ခရီးနှင်ခဲ့သောကြောင့်သာ အမြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤသည်မှာ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား၏ အောက်ခြေ ဂူ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကြောင်းကို မည်သူက ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။

အရိုးစုများ၏ စွဲလမ်းမှု အိပ်မက်ဆိုးကိုပင် သာမန် ကျင့်ကြံသူများ ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

အခြေအနေအားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် သူတို့ရှေ့တွင် ပိုင်ဟုန်ထူ ကို သိရှိသူတစ်ဦးကို တွေ့ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။

ယုံကြည်ရခက်လှသည်

လူတို့၏ စိတ်ကူးမှာ လျင်မြန်လှသည်။

လီယန်ချူ အသံကြားလိုက်သည့် တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် ထိုအကြံအစည်များ သူတို့စိတ်တွင် ပေါ်လာသည်။

လူကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးကို လီယန်ချူ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းများထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသည်။

လူဆိုးများက အမြဲတမ်း သူရဲကောင်းများကို လက်နက်ချခိုင်းပြီး မဟုတ်လျှင် ဓားစာခံကို သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လေ့ရှိသည်။

ယခု ရင်ဆိုင်နေရသူ သုံးဦးမှာ နယ်စပ်အလွန် ရှမန်ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သူများဖြစ်ပြီး မှော်ဆရာ၊ စစ်သည်၊ လုပ်ကြံသူ ဟူသော ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သည်ကို သိသာသည်။

ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲလှသည်

လီယန်ချူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မိုးကြီးငါးပါး စင်ကြယ်သော ယန်ဓာတ်၊ ကောင်းကင် တရားတော်၊ သတ် ”

ဘုန်း ဘုန်း

ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာသည်။

ဝုန်း

တို မိုးကြိုးသံမှာ နားစည်ကွဲမတတ် ကြားလိုက်ရသည်။

ဘုန်း ဘုန်း

နောက်ထပ် မိုးကြိုးသံ နှစ်ချက် ထပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်မှာ သုံးကြိမ်သာ အဆင့်မြင့်ထားသည်ထက် ဆယ်ဆကျော် ပိုမို အစွမ်းထက်သည်။

မိုးကြိုးသုံးချက် တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် အဖြူရောင်များသာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိုးကြိုးနိယာမကို အမြဲလေ့လာနေသူဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် အာရုံခံစားမှုများမှာ မိုးကြိုးအရှိန်ကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ အတွေ့အကြုံရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးသမား အာရုံဖြင့်ပင် ကောင်းကင်စွမ်းအား ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

လက်ဖဝါးမှ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသောအခါ မဟာဆရာကြီး နှင့် စစ်သည်များ မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ

သို့သော် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သူမှာမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံမှာ ပြဲစုတ်သွားပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူမှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာသွားပြီးနောက် မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ယန်ချူ၊ မြန်မြန် ထွက်သွား မင်း သူတို့ကို မနိုင်ဘူး”

လီယန်ချူ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားကြောင်း တစ်ခဏချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ လီယန်ချူကို ထွက်ပြေးခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ပြုံးလျက် နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

လက်ညှိုးဖြင့် ရှမန်ဂိုဏ်းမှ သုံးဦး ရှိနေသည့်နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“နှစ်ယောက် သေသွားပြီ၊ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”

ဘိုင်ဟုန်ထူ - “...”

သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သူကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ အဖမ်းခံရတာ ဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲ၊ သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်လား ဒါမှမဟုတ် ဆယ်နှစ်လား ”

ပိုင်ဟုန်ထူ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“တစ်လကျော်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်”

“ဒီနေရာက ဟိန်းသံတောင်တန်း၊ တစ္ဆေအလောင်းတစ်ထောင် တောင်ကြား၊ ငါ လမ်းတစ်လျှောက် ရှာလာခဲ့တာ ”

ပိုင်ဟုန်ထူ မျက်လုံးပြူးကာ ယုံကြည်ရခက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်လ

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်သွားသည်။

သို့သော် သေဆုံးသွားသော စစ်သည်ကို သတိရကာ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သူကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“သူ ဒီလို ဖြစ်နေတာကို မင်း နိုင်မှာလား ”

ပိုင်ဟုန်ထူ မေးသည်။

သူသိသည်မှာ လီယန်ချူတွင် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ရှိပြီး အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။

ယခင်က ဂူသချိုင်းတစ်ခုတွင် လီရွှမ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ မိမိနှင့် တူညီသည်ဟု ထင်ထားသည်။

လီယန်ချူ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ပြုံးလိုက်သည်။

ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့်

“သူ့ကိုလား ”

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ မိုးကြိုးအဆောင်ကြောင့် အလွန်နာကျင်နေသည်။

သူမမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ပေးထားသည့် ပစ္စည်းရှိသဖြင့်သာ သေဆုံးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်ကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ဒါ ဘယ်လို လူမျိုးလဲ

ဘယ်ကနေ ဒီလောက် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်း ရောက်လာတာလဲ

ရောက်ရောက်ချင်းပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ မိုးကြိုးကို သုံးတာပဲ

ပြီးတော့ မေးခွန်းတောင် မမေးဘူး

စည်းကမ်း မရှိလိုက်တာ

ချွင်

ဓားရောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ခေါင်းပြတ်သွားသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

ဘုန်း

ပြင်းထန်သော လက်ဝါးတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုက သူမ၏ အလောင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို အပိုင်းအစ ဖြစ်သွားစေသည်။

လုံးဝ မီးလောင် ပျက်စီးသွားသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူသည် စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ လီယန်ချူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“တစ်လပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်သွားပြီလား"

လီယန်ချူ ပြုံးလျက်

“ငါ လီယန်ချူ မပေါ်ပေါက်လာခင်၊ ချန်နိုင်ငံမှာ ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက အမှောင်ထုသာ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာ ”

ပိုင်ဟုန်ထူ - “...”

မင်းက တကယ်ကို ကြွားတတ်တာပဲ

ဒါပေမဲ့ ဒီစကားက တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းပါတယ်။

ဖုန်းကျိုးသည် စကားကို နားထောင်ရင်း ရယ်ချလိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုနေရာမျိုးတွင် မရယ်သင့်ဟု ထင်သဖြင့် မျက်နှာကို ပြန်တည်လိုက်ရာ ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

“သူမက ဘယ်သူလဲ ”

ပိုင်ဟုန်ထူသည် ဖုန်းကျိုးကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“သူမက ဖုန်းကျိုး၊ ငါ ခရီးလမ်းမှာ ကယ်တင်ခဲ့တာ၊ ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ သတင်းကို သူမပဲ ထုတ်ခဲ့တာ ”

“ပြီးတော့ သူမ သိထားတာက ဒီချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာ တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း ထဲက ဖေး ရှိနေတယ်တဲ့ ”

ပိုင်ဟုန်ထူသည် နွားခန္ဓာကိုယ်၊ မြွေအမြီးရှိသော သတ္တဝါကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံနှင့် ဖုန်းကျိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဒီမိန်းကလေးကို ကြည့်ရတာ လူကောင်းပုံ မပေါက်ဘူး ”

ပိုင်ဟုန်ထူ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“...” ဖုန်းကျိုး

ထိုသူငယ်ချင်းမှာ ကယ်တင်ပြီးနောက် စကားပြန်လာပြောပုံကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ”

ဖုန်းကျိုး အော်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့်

“ဆရာကြီး၊ သူက ကျွန်မကို ပုတ်ခတ်နေတာပုတ်ခတ်နေတာ ”

ပိုင်ဟုန်ထူက ဝင်ပြောသည်။

“ဒီဆရာကြီးဆိုတာလည်း မင်း အတင်း အပ်နှံထားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”

ဖုန်းကျိုး ပိုင်ဟုန်ထူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းလို ကောင် ငါ့သတင်းသာ မပါရင် မင်း အခုထိ သူတို့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာ၊ တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းလိုက်တာ ”

ပိုင်ဟုန်ထူ ရယ်မောကာ စကားမပြောတော့ပေ။

တစ်တောင်လုံးကို သေဆုံးခြင်း ဖြစ်စေမည့် တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း ထဲက သတ္တဝါမှာ ယခုအချိန်တွင်မူ အလွန်ပင် ငြိမ်သက်နေသည်။

နောက်ခံ ပုံရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက်

ထို့နောက်

နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၂၅၆) - ကပ်ရောဂါနှိမ်နင်းခြင်း၊ ပါးရှ နှင့် ချောင်ဖုန်း

အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်

ယခုလေးတင်က လူသားတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး သူကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။

သို့သော် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုလူငယ်က သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ယုံကြည်ရခက်လှသည်

တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါ ဖေး ပင်လျှင် ထိုသို့သော လူမျိုးနှင့် မယှဉ်ပြိုင်လိုပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုသတ္တဝါကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသားအား

“သွားကြမယ်၊ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာမနေသင့်ဘူး ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

“ဆရာကြီး၊ ဒီ ဖေး ကို မသတ်ရသေးဘူးလေ ”

ဖေး မှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။

ဖုန်းကျိုးကို ကြည့်လိုက်သော သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အငြိုးအတေးများ ပေါ်လာသည်။

ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ

ကံမကောင်းစွာဖြင့်။

လီယန်ချူက ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ပိုင်ဟုန်ထူ ကလည်း ထိုအတိုင်းဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းကျိုး၏ အကြံပြုချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူမအမြင်တွင် လီယန်ချူ၌ ဖေး ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော စွမ်းအား အပြည့်ရှိသည်ဟု ထင်မြင်သည်။

အကြောင်းမှာ ခုနက လူသုံးဦးမှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော်လည်း တစ်ချက်တည်းနှင့် နှစ်ဦးသေ၊ တစ်ဦးဒဏ်ရာရ ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဆရာ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ထိုမျှမြင့်မားလျက်နှင့် ဖေး ကို မသတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှသည်။

သုံးဦးသား ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ဖေး လည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း

ကံကြမ္မာ၏ အသွားအလာမှာ လူတို့အလိုအတိုင်း မဟုတ်ပေ

အနက်ရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖေး ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အပြုသဘောမှ အပျက်သဘောသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖေး ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပင် ဆိုးရွားသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုတစ်ဖက်တည်းသော မျက်လုံးကြီးထဲတွင် အငြိုးအတေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟိန်း

ဖေး သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ့ဗဟိုပြု၍ လေလှိုင်းများ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသည်

ပိုင်ဟုန်ထူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“ဒီကောင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေတာလဲ၊ မိစ္ဆာဝင်တာများလား ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားက လီယန်ချူကို အရိပ်အမြွက် ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီ ဖေး ၏ အရှိန်အဝါ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ အညှီဓာတ် များဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခြင်းကြောင့်လား

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အနက်ရောင် ငွေ့တန်းများက ချိတ်ဆက်နေသည်။

ထိုဂူတစ်ခုလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော ဗျူဟာတစ်ခု ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအားများ လည်ပတ်မှုမှာလည်း ကျပ်တည်းလာသည်။

ဖေး ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနက်ရောင် ငွေ့တန်းများမှာ ဒီရေကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့လာသည်။

“သူသွားလျှင် ရေခန်းခြောက်၊ မြက်ပင်တို့ သေဆုံး၊ သူပေါ်လာလျှင် ကမ္ဘာလောက၌ ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားသည် ”

တောင်နှင့် ပင်လယ်ကျမ်း၊ အရှေ့တောင်တန်းကျမ်း

ထို ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါမှာ ကပ်ဘေးကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ကပ်ကျော် အဆောင် ကို လီယန်ချူ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။

“ကောင်းကင်လှည့် မြေလှည့် ခြေလှမ်းခုနစ်ရပ်၊ ကြယ်တာရာတို့ကို နင်းလျှောက်၊ မိစ္ဆာများ ပုန်းကွယ်သွားပါစေ၊ ကပ်ဘေးတို့ ပျောက်ကွယ်ပြီး ငါတို့ အသက်ရှည်ပါစေ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်း ဖြစ်စေ”

ထိုသည်မှာ သူ အဆင့်မြင့်ထားသည့် ကပ်ကျော်အဆောင်ဖြစ်ပြီး လေးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရောင်ငါးမျိုးတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းမှာ အဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုအနက်ရောင် ငွေ့တန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ခံရပြီး ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

ထိုမျှသာမက

ဖေး ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကပ်ဘေးအရှိန်အဝါများမှာလည်း ငါးရောင်စုံအလင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆိပ်ဓာတ်များ အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားသည်။

ဟိန်း

ဖေး သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တည်းသော မျက်လုံးထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း လေးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားသည့် ကပ်ကျော်အဆောင်ကိုမူ မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ဟင်းလင်းပြင်မှ နတ်ဘုရားဆန်သော သစ်သားပြား နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ ပါးရှ ကျောက်ရုပ်ထံမှ ရရှိခဲ့သော သစ်သားပြားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုကို မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဟုန်ပိုင်ဝေ ထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ အသုံးပြုပုံကို မသိခဲ့သော်လည်း၊

နောင်တွင် လုံဟူရှန်းတောင် ၏ ထိုက်ကျိ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာကာ ထိုသစ်သားပြား နှစ်ခု၏ အသုံးပြုပုံကို နားလည်သွားသည်။

သူ လက်ကို အသုံးပြု၍ ကျင့်စဉ်ကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်နေသည်။

“အမိန့်တော် ”

သူ့စကားသံအဆုံးတွင်။

ဟိန်း

ဟိန်း

သားရဲဟိန်းသံ နှစ်ချက်မှာ နားစည်ကွဲမတတ် ကြားလိုက်ရသည်။

သစ်သားပြားထဲမှ ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော သားရဲ နှစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ပါးရှ နှင့် ချောင်ဖုန်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပိုင်ဟုန်ထူနှင့် ဖုန်းကျိုးတို့ မျက်လုံးပြူးကုန်သည်။

မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်

ပါးရှနှင့် ချောင်ဖုန်းတို့သည် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဖေး မှာ ယခင်ကတည်းက ကပ်ကျော် အဆောင်ကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော သားရဲနှစ်ကောင်ကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အပိုင်းအစ ဖြစ်သွားရသည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၉၀၀၀

သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ ကုသိုလ်မှတ် မှာ လီယန်ချူထံ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့ပြင် သားရဲကြီးမှာလည်း အပိုင်းအစ ဖြစ်သွားကာ ပါးရှ နှင့် ချောင်ဖုန်းတို့က မျိုချလိုက်ကြသည်။

နတ်ဘုရားဆန်သော သားရဲနှစ်ကောင်၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။

လီယန်ချူ သစ်သားပြား နှစ်ခုကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရာ ပါးရှ နှင့် ချောင်ဖုန်းတို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဂူအတွင်း၌

ကပ်ဘေးကို ကိုယ်စားပြုသော ဖေး မှာ ဤသို့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှမန်ဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သူ သုံးဦးမှာလည်း အရိုးပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျက်စီးသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် အစီရင်ဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဓားအရှိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားသော နေရာကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ဝုန်းးးးး

ပိုင်ဟုန်ထူ အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ

သူ လီယန်ချူသည် ကြွားဝါနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

သုံးဦးသား ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြသော်လည်း

နောက်တစ်ခဏတွင် အပြာရောင် အလင်းရောင် တစ်ခုက သူတို့သုံးဦးကို ဝါးမြိုသွားသည်။

ဤနေ့တွင် ဟိန်းသံတောင်တန်း တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့အားလုံး နတ်ဘုရား နန်းတော်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားများ၏ လက်ရာပင် ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အလွန်မှ လျှို့ဝှက်ချက်များကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် တွေးတောမိကြသည်။

ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်

လီယန်ချူတို့ သုံးဦးမှာမူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ကြီးမားသော လှေကားထစ် တစ်ခုပေါ်တွင် ရောက်ရှိသွားသည်။

လှေကားထစ် တစ်ခုစီမှာ လူတစ်ရပ်စာခန့် ရှိပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါက တိမ်တိုက်များထိ မြင့်မားနေသည်။

ယခုအခါ သူတို့ သုံးဦးမှာ ခရီးသွားများကဲ့သို့ အတူတကွ ရောက်ရှိနေကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူက ဦးစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဖုန်းကျိုး၊ ဒါက မင်းပြောတဲ့ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ သဲလွန်စလား ”

ဖုန်းကျိုး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ဆီ သွားတဲ့ နတ်ဘုရား လှေကားထစ်တွေပဲ ”

သူမသည် ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်း အသေးစိတ်ကို မပြောခဲ့သဖြင့် လီယန်ချူက သူမကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သူမက တကယ်ပင် သိရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ အခြား လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသည်။

သုံးဦးသား ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း နောက်မှ မမြင်နိုင်သော လက်ကြီးတစ်ခုက ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အလွန်ပင် ဖိအားများသည်။

သုံးဦးသား အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ အခက်အခဲဖြင့် ရောက်ရှိသွားသောအခါ။

ရှေ့တွင် ကြီးမားလှသော ကြေးဝါ တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံစံများ ရှိပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားလေးလံသည်။

သမိုင်းဝင် အမွေအနှစ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထို့ပြင် ကြေးဝါတံခါးတွင် သော့ပေါက် နှစ်ခု ရှိသည်။

တံခါးမှာ ကြီးမားသော်လည်း သော့ပေါက်၏ ဒီဇိုင်းမှာမူ လူတစ်ယောက်၏ အမြင့်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

“ဒီ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဝင်ဖို့ သော့လိုတာပဲ”

ပိုင်ဟုန်ထူ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို အရင်မစဉ်းစားနဲ့၊ ငါတို့. နောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် လိုက်လာနေတယ် ”

သူ၏ စကားသံအဆုံးတွင်

ချက်ချင်းပင် နောက်လှည့်၍ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ချွင်

ဓားအရှိန်မှာ ပြင်းထန်ပြီး အပူချိန်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သည်။

အရိပ်ယောင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပထမတွင် အကြမ်းဖျင်း ပုံစံ၊ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာ

၎င်းမှာ ခိုင်မာသော အမူအရာနှင့် ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။

သုံးဦးသား ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“သတ္တိရှိလှတဲ့ မိစ္ဆာ၊ ငါ့ကို အတုခိုးရဲတယ် ”

လီယန်ချူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံပေါ်ရှိ စင်ကြယ်သော ယန်ဓာတ်များ ပေါင်းစပ်သွားပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ဘုန်း

သူ့လက်သီးတွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများနှင့် ပူပြင်းသော သွေးဓာတ်များ ရှိသည်။

သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော အရိပ်ယောင်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

သို့သော်၊ လီယန်ချူ၏ မျက်မှောင်မှာ ပိုမိုကြုတ်သွားသည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။