အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)

အခန်း (၂၅၇) - သော့

ယခုလေးတင်က မိမိကိုယ်ကို အတုခိုးထားသော ထိုလူကို သတ်ဖြတ်လိုက်သော်လည်း ကုသိုလ်မှတ် မရရှိခဲ့ပေ။

ထိုအချက်က လီယန်ချူကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်။

ထိုမျှသာမက

လီယန်ချူမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို မသိမသာ ခံစားနေရသည်။

ယခုလေးတင်က ထိုသူမှာ တကယ်တမ်း ရှိမနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သုံးဦးသား တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ဖုန်းကျိုးနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူတို့မှာလည်း ခုနက မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မည်သူမှ မသိလိုက်ဘဲ နောက်ကနေ လူတစ်ယောက် လိုက်ပါလာခြင်းပင်

ပိုင်ဟုန်ထူ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖုန်းကျိုးဆီသို့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုး မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

ဒီဖြူနုနုကောင်က တကယ့်ကို လက်တုံ့ပြန်တတ်တာပဲ

မကြာခင်မှာပင် သူမ နားလည်သွားသည်။

သူမ၏ နောက်ကျောမှ "ချီးချီး" ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးကျင့်စဉ် ထိမှန်ထားသဖြင့် အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖုန်းကျိုး ထိတ်လန့်သွားပြီး အသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ ဝံပုလွေသွားတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဝုန်း

ဝံပုလွေသွားတုတ်မှာ လေကို ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

သို့သော် မိမိနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လာသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာ အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ခြေများမှာ အေးစက်သွားကာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာသည်။

ချွင်

ဓားရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး ထိုထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေသော မိန်းကလေးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ပြာအတိ ဖြစ်သွားသည်။

ချွင်

နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ၏ နောက်ကျောတွင် ကပ်နေသော သူ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသည့် အရိပ်ကိုလည်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

“ဒီဟာတွေက ဘာတွေလဲ”

ပိုင်ဟုန်ထူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါကြည့်ရသလောက်တော့ အရိပ်တွေပဲ၊ ဒီသရဲမတွေက အခွင့်အရေးကို စောင့်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးဖို့ ကြံစည်နေတာ”

ဟု လီယန်ချူ ပြောသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူသည် ထိုကြီးမားလှသော ကြေးဝါတံခါးကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးတောနေသည်။

ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်

နယ်စပ်အလွန် ဒဏ္ဍာရီထဲတွင် အသက်ရှည်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိမ်းဆည်းထားသည့်နေရာ။

ယခုအခါ သူတို့ သုံးဦး၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ကြေးဝါတံခါး မပွင့်ခင်မှာပင် မိမိကိုယ်နှင့် တူသော အရိပ်သုံးခု ထွက်လာပြီး ဝင်ပူးရန် ကြံစည်သည်။

တကယ်ကို အန္တရာယ်များလှသည်။

ဖုန်းကျိုးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေး ရှိနေတဲ့ ဂူထဲမှာ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို သွားတဲ့ ဗျူဟာတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါတို့က လမ်းကြောင်းတိုက လာတာပဲ ”

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဖုန်းကျိုး၊ မင်း ဒါတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက် သိနေတာလဲ”

လီယန်ချူ မေးသည်။

“ငါလည်း အိမ်က ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးလို့ပါ”

ဖုန်းကျိုး မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ဖုန်းကျိုးကို ပြန်ပြောရန် ကြံလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ရုတ်တရက်

“မင်းဆီမှာ ဒီနေရာရဲ့ သော့ ရှိလား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ

“မင်း ဘာတွေ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ လောကကြီးမှာ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်မှု ရှိပါ့မလား ”

“ရှိတယ်လေ”

ဖုန်းကျိုးက ချိုသာစွာ ဖြေသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ - “...”

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပြီးတော့ ဒါကို ယုံကြည်ရခက်လှသည်

နောက်ဆုံးတွင်။

ဖုန်းကျိုး၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဝံပုလွေသွားတုတ်ပေါ်ရှိ ချွန်ထက်သော ဆူးများကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလင်းရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အစွမ်းထက်သော ဓားသွားများဖြင့် ပြည့်နေသည့် ဝံပုလွေသွားတုတ်မှာ အပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားသည်။

လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိ ကြေးဝါသော့တစ်ချောင်းမှာ အထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။

ဖုန်းကျိုးက ကြေးဝါသော့ကို မြှောက်ပြကာ ပြုံးလျက်

“ဒါက ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ သော့ပဲ၊ နှစ်ချောင်း ရှိတယ်၊ နှစ်ချောင်းလုံးက တံခါးဖွင့်လို့ ရတယ် ”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူကမူ အော်ဟစ်လိုက်သည်

“ဒီလိုတောင် ရှိသေးတာလား၊ မိန်းမငယ်လေး မင်းဆီမှာ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ သော့ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ၊ ဒါက တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ် ”

ဖုန်းကျိုး ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

ဘန်တူ မဟာဆရာကြီးက နယ်စပ်အလွန်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့ကို တားဆီးသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မှာ ဖုန်းကျိုးကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဖုန်းကျိုးက အရင်ဆုံး နယ်စပ်အလွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဟိန်းသံတောင်တန်းထဲသို့ ရောက်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဖုန်းကျိုး လက်ထဲတွင် အမြဲ ကိုင်ထားသည့် လေးလံသော ဝံပုလွေသွားတုတ်။

လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကိုး

“မင်းက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ”

လီယန်ချူ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းကျိုး ကြေးဝါသော့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်

“ဆရာကြီး၊ ဒီ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ သော့ကို ဆရာ့ကို ပေးမယ်၊ ဒီထဲမှာ အသက်ရှည်ခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတယ်နော် ”

လီယန်ချူ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သော့ကို လက်ခံလိုက်သည်။

“ငါ တစ်ခါက နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုကို ရောက်ဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီထဲမှာလည်း အသက်ရှည်ခြင်း အကြောင်း ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထဲမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီးပဲ၊ မိစ္ဆာတွေ၊ သရဲတွေနဲ့ ငရဲလိုပဲ ”

“အခု အသက်ရှည်ခြင်း ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားရတယ်”

ပိုင်ဟုန်ထူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“ဟုတ်တယ်၊ ယန်ချူပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်က ရှမန်ဂိုဏ်းရဲ့ မြေနေရာပဲ၊ သူတို့ရဲ့ စရိုက်အတိုင်းဆိုရင် ဒီထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေနိုင်တယ်၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ စဉ်းစားသင့်တယ်"

ဖုန်းကျိုး အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖွင့်လိုက်မိသည်။

ဆရာကြီးက အသက်ရှည်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား

ပြီးတော့ ဒီဖြူနုနုကောင်ကလည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်တည်ငြိမ်နေရတာလဲ

“မင်း ဒီထဲကို ဝင်ချင်တာလား ”

လီယန်ချူ ဖုန်းကျိုးကို မေးသည်။

ဖုန်းကျိုး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏကြာပြီးနောက်။

သူမ ခေါင်းမော့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘာလို့ သွားရမှာလဲ”

“ငါက စပ်စုရုံတင်ပါ ”

လီယန်ချူ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

သုံးဦးသား ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကာ မြင့်မားသော လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ဂူအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကြေးဝါတံခါးလည်း မရှိ၊ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်လည်း မရှိတော့ပေ။

ဖုန်းကျိုး အံ့သြစွာ

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ ”

ပိုင်ဟုန်ထူလည်း အံ့အားသင့်သည်။

သူ ခုနက သတိထားပြီး အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

သူသည် တာအိုလမ်းစဥ်၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၇၂ နေရာ ကိုတောင် စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ အမျိုးသားဖြစ်သည်။

သာမန်ဆိုရင် ပိုင်ဒုတိယသခင်လေး ဟာ ချမ်းသာတဲ့ ကျန်းချွမ်မြို့မှာ ချစ်သူလေးနဲ့အတူ အရက်သောက်ပြီး သီချင်းနားထောင်နေမှာပါ။

လီယန်ချူက ဖြည်းညှင်းစွာ

"ဖုန်းကျိုးရဲ့ အိမ်က ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ဘယ်သူရေးမှန်း ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှတ်တမ်းမှာ မှားယွင်းမှု ရှိနေပုံရတယ် ”

ဖုန်းကျိုး အံ့သြစွာ

“ဘာ သဘောလဲ ”

လီယန်ချူ

“ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဒီ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်က ဒဏ္ဍာရီထဲမှာ နန်းတော်ပုံစံနဲ့ ပေါ်လာတာ၊ ရေကန်ထဲက အရိပ်လိုမျိုးပေါ့ ”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မြင်ခဲ့ရတာက ကျောက်ဖြူ လှေကားထစ်၊ ကြီးမားတဲ့ ကြေးဝါတံခါး ”

“ဒီနှစ်ခုကြားမှာ ကွာခြားချက် ရှိတယ်”

“ဒါတင်မကဘူး၊ ခုနက တံခါးရှေ့က အရိပ်တွေကလည်း အလွန်ထူးဆန်းတယ်၊ တံခါးတောင် မဝင်ရသေးဘဲ ဘာလို့ ဒီလို မိစ္ဆာတွေ ထွက်လာရတာလဲ”

“ခုနက ငါတို့ မြင်ခဲ့ရတာက တကယ့် ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော် မဟုတ်ဘူး၊ ဖုန်းကျိုးရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်တယ် ”

လီယန်ချူ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ ”

ဖုန်းကျိုးနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူ တစ်ပြိုင်နက် အော်လိုက်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဖုန်းကျိုး။း

“မဖြစ်နိုင်တာ ”

သူမ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“ငါတို့ ခုနက မြင်ခဲ့သမျှ အကုန်လုံးက အတုတွေလား ”

လီယန်ချူသည် အသက်ရှုလမ်းကြောင်းကို လေ့လာသူ ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား အလွန်ပင် မြင့်မားသည်။

“အိပ်မက်လိုလို၊ အတုလိုလို၊ အမှန်လိုလို၊ ခုနက မြင်ခဲ့ရတာက အတု၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဖုန်းကျိုး နားမလည်ပေ။

လီယန်ချူနှင့်အတူ လုံမင်ရွာ ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးသော ပိုင်ဟုန်ထူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

“မင်းဆိုလိုတာက၊ ဒါက ဖုန်းကျိုးရဲ့ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်အပေါ် စိတ်ကူးယဉ်မှုအပေါ် အခြေခံထားတာပေါ့၊ သူမဆီမှာ ကြေးဝါသော့ ရှိတဲ့အတွက် ကြေးဝါတံခါးကြီး ရှိမယ်လို့ တွေးလိုက်တာ၊ ဒါက အတု ”

“ဒါပေမဲ့ ခုနက အရိပ်တွေက ငါတို့ကို ဝင်ပူးလိုက်မယ်ဆိုရင် အကုန်လုံးက အမှန် ဖြစ်လာမှာ ”

အခန်း (၂၅၈) - ပျောက်ကွယ်သွားသူ

ပိုင်ဟုန်ထူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤတွေ့ရှိချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့်မှာ နက်ရှိုင်းနေသည်။

“ခုနက ငါတို့ ရွေးချယ်နေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါတို့လည်း ရွေးချယ်ခံနေရတာပဲ"

“တကယ်လို့ ငါတို့သာ ဒီ ဝမ်ရှန် ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဖွင့်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ဖုန်းကျိုးရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေတော့မှာ ”

ဖုန်းကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးရောင်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“ဘာလို့ အတုဖြစ်ရတာလဲ၊ ငါ့ကို လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး ”

ဖုန်းကျိုး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပြီး အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

အလွန်ပင် နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

သုံးဦးသား ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလောင်းများရှိသည့် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ကြိုးများကို လိုက်၍ အပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

ပိုင်ဟုန်ထူ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

“ဒီမှာ ကြိုးငါးချောင်း ရှိတယ် ”

သူ ယခင်က ဤအချက်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နက်ရှိုင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိတ်ထဲ၌ အတွေးများစွာ ရှိနေသဖြင့်။

ခဏတာ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ပိုင်ဟုန်ထူ အံ့အားသင့်သွားသည်

“ကြိုးငါးချောင်း ဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ”

ထို့နောက် သူ တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤတိတ်ဆိတ်နေသော ချောက်ကမ်းပါးကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သောအထိအတွေ့တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

“နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ် ”

ဖုန်းကျိုးမှာ ခုနကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရာ ယခုတွင်လည်း ထိုနှစ်ဦး၏ စကားကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“မှန်တယ်၊ ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ပုန်းကွယ်နေတာ၊ ခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး ”

လီယန်ချူ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မိန်းမောဆေး ကြောင့် သတိလွတ်နေသည့် သူကိုယ်တိုင် အပါအဝင်၊ ရှမန်ဂိုဏ်းမှ စုစုပေါင်း လူလေးယောက် လာကြသည်။

သူတို့မှာ ဟာ့ခ် မဟာဆရာကြီး ၊ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီး၊ နှင့် ထိုကြံ့ခိုင်သော လူကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ကမ်းပါးစွန်းတွင် ကြိုးငါးချောင်း ရှိနေသည်

ထိုအချက်က ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ထိုအချိန်က သူတို့နှင့်အတူ ကြိုးကိုဆွဲပြီး အောက်သို့ ဆင်းလာသူ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

သေချာပေါက် တစ်ချိန်တည်း ဆင်းလာခြင်း ဖြစ်ရမည်

သူကိုယ်တိုင် မိန်းမောဆေးမိပြီး ထိုမှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့

တကယ်လို့ နောက်မှ လာသူဆိုရင် ကြိုးနောက်တစ်ချောင်း ချစရာ မလိုပေ။

လီယန်ချူတို့နှစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မူလရှိနှင့်ပြီးသား ကြိုးကိုပဲ လိုက်ဆင်းလာ၍ ရသည်။

ထို့ပြင်

ဤကြိုးငါးချောင်းမှာ ပုံစံနှင့် ပစ္စည်းမှာ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်နေရာတည်းမှ လာခြင်းမှာ သေချာသည်။

“လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အလောင်းမတွေ့ဘူး၊ လမ်းမှာ သေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး ”

လီယန်ချူ ပြောသည်။

ဤတွေ့ရှိချက်က သုံးဦးသား၏ စိတ်ထဲတွင် ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်လာစေသည်။

ထိုလူ ဘယ်ရောက်သွားသလဲ

တူတူ လိုက်လာတာဆိုရင်၊ ဘာလို့ ခုနက ဖေး ရှိတဲ့ ဂူထဲမှာ မပေါ်လာရတာလဲ။

သို့မဟုတ်ပါက...

လီယန်ချူ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီတုန်းက ဖေး ရှိတဲ့ ဂူထဲမှာ ငါတို့ မမြင်လိုက်တဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေတာများလား...”

မမြင်နိုင်သော လူတစ်ယောက်။

ပိုင်ဟုန်ထူ အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး

“မင်းပြောတာက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊ လူသုံးယောက်ရဲ့ အာရုံခံမှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီလူက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်”

ဟု ပြောသည်။

သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက်။

အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှု၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ ပေါ်လာပြီးနောက် ဖျောက်ဖျက်၍ မရတော့ပေ။

သူကိုယ်တိုင် ကြောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ ဒီအကြည့်ကို ခံစားနေရတာလားဆိုတာတောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်

“သံသယများရင် တစ္ဆေအမျိုးမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်၊ ဒီလိုလူ ရှိနေရင်တောင် ပုန်းကွယ်နေတဲ့အတွက် ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

“တကယ်လို့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိရင် ခုချိန်ထိ တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီ ”

“ခုထိ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အပေါ်ကို အရင်ပြန်တက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြမယ် ”

ပိုင်ဟုန်ထူ ခေါင်းညိတ်သည်

“ကောင်းပြီ ”

သူ ခုနက ခေါင်းမွေးစင်းသွားသလို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ယခုတွင်လည်း ဤထူးဆန်းသော ချောက်ကမ်းပါးကို အလွန်ပင် ရွံရှာနေသည်။

စောစောစီးစီး ထွက်သွားချင်နေသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာ နှစ်ဦး၏ နောက်တွင် နာခံစွာ လိုက်ပါလာပြီး အကြည့်များမှာ ဝေဝါးနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

သုံးဦးသား ကြိုးတစ်ချောင်းစီကို ရှာလိုက်ကြပြီး လီယန်ချူက ပိုင်ဟုန်ထူကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းလိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ပိုင်ဟုန်ထူ အေးဆေးစွာပင် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီ

သုံးဦးသား အပေါ်သို့ စတင် တက်လာကြသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာ လျင်မြန်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းလာစဉ်က စိုးရိမ်နေသော်လည်း

ယခုတွင်မူ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည်။

စိတ်ထဲတွင် လေးလံသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် လူတစ်ယောက် လျော့နည်းသွားသည်ကို သိလိုက်ရသော်လည်း သိပ်မကြောက်လန့်နေတော့ပေ။

သုံးဦးထဲတွင် အမြန်နှုန်း အနှေးဆုံးမှာ ပိုင်ဟုန်ထူ ဖြစ်သည်။

ထိုယဉ်ကျေးသော ပညာရှိ လူငယ်လေးမှာ ယခင်က လီယန်ချူနှင့်အတူ နံရံကျော်၍ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းစဉ်ကပင်သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ ပိုတော်သည်။

လီယန်ချူက မီးတုတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ထိုမှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းရောင် ပေးထားသည်။

မီးရောင်က သုံးဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

ကံကောင်းစွာပင်

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်လာပေ။

တက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းရုံသာ ရှိသည်။

အရိုးထဲထိအောင် အေးစက်သော လေပြင်းများလည်း မရှိပေ။

အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများလည်း ထွက်မလာပေ။

ဤသည်မှာ လေငြိမ်ပုတီး နှင့် လေးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားသော ကပ်ကျော်အဆောင် တို့၏ ထူးခြားမှုပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုမှာ လေကို ငြိမ်စေခြင်း။

ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းမှ မိစ္ဆာလေများကို မထိခိုက်စေရန် နှင့် အေးစက်သော လေကြောင့် ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများ မကုန်ဆုံးစေရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုမှာ အဆိပ်ပိုးမွှားများကို နှင်ထုတ်ခြင်း

တောင်ထဲတွင် အဆိပ်များ ပေါက်တတ်သည်မှာ မလွဲမသွေပင် ဖြစ်ပြီး ဆေးသမားများ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာသို့ တက်သည့်အခါ အဆိပ်ကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးတတ်သည်။

ထိုပစ္စည်းနှစ်ခု၏ အကူအညီကြောင့် သုံးဦးသား အပေါ်သို့ တက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ သွေးချီမှာ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး မဖုံးကွယ်ထားပေ။

ဓားမှာလည်း အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သာမန် ဝိညာဉ်သရဲများ နီးကပ်လာလျှင်ပင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။

နောက်ကျောတွင် သေဆုံးနေသူတစ်ဦး ရှိနေသလိုမျိုး၊ နားထဲသို့ လေမှုတ်နေသလိုမျိုး အခြေအနေမျိုး မဖြစ်လာပေ။

သို့မဟုတ် တောင်တစ္ဆေများကြောင့် အိပ်မက်ယောင်ယောင်နှင့် ချောက်ကမ်းပါးမှ ပြုတ်ကျခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။

အုပ်စုလိုက် အားဖြည့်ပေးထားသည့် အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သုံးဦးသား အပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကမ်းပါးထိပ်မှ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စိတ်ထဲမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပေါ့သွားသည်။

ရုတ်တရက်

ကောင်းကင်မှ စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ခုန်အုပ်လာသည်

သားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ခြေသည်းများမှာ ချိတ်ကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး ပိုင်ဟုန်ထူကို တိုက်ခိုက်လာသည်

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

ကြီးမားသော ကြံ့ခိုင်သည့် အရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင် တောက်ပနေသည်။

ကြွက်သားများမှာ ထူးခြားစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤသည်မှာ လူမျက်နှာမျောက် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

အပေါ်သို့ တက်ခါနီး အချိန်မှာ လူတို့ အပေါ့ပါးဆုံး ဖြစ်သည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

သို့သော်။

ဤအချိန်တွင်မှ ပြဿနာ ဖြစ်လာသည်။

လူမျက်နှာမျောက်မှာ အရှိန်အဟုန် ပြင်းစွာဖြင့် ခုန်အုပ်ချလိုက်သည်

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အသတ်အဖြတ် စိတ်ဓာတ်များ ပေါ်လာသည်။

ချွင်

ဓားအိမ်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ အပေါ်သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

လေထုတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လူမျက်နှာမျောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်မဆုတ်ပေ

ဆက်လက်၍ ခုန်အုပ်ချလိုက်သည်။

ဖျတ်ခနဲ

ဓားစွမ်းအားမှာ လူမျက်နှာမျောက်ကို ချက်ချင်း အပိုင်းအစ ဖြစ်သွားစေပြီး အလွန်လျင်မြန်သော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ နောက်ကျောမှ ခုန်ချလာသည်။

လီယန်ချူကို တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လာသည်။

၎င်းမှာ ရုပ်ဆိုးသော ဘေ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများ ပြည့်နေကာ လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို ခြေသည်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

စကားပုံအရ၊ ဝံပုလွေနှင့် ဘေ တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်သည်။

လူမျက်နှာမျောက်မှာ အကာအကွယ်သာ ဖြစ်ပြီး နောက်ကျောတွင် ဘေ ကပ်နေသည်မှာ ထင်မထားမိပေ

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အကာအကွယ် အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်

ကိုယ်ခန္ဓာ အကာအကွယ်

သို့သော် ထို ဘေ က အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဂလန်း

သံချောင်းများ တိုက်မိသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်း သံချပ်ကာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အစီရင် ဝတ်စုံံ