အခန်း (၅၁၅-၅၁၆)

အပိုင်း (၅၁၅) ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်

"ဤဌာနမှ အရေးပေါ်သတင်း ထုတ်ပြန်ချက် - ယနေ့ နံနက် ၃ နာရီအချိန်ခန့်တွင် ဂျီ (G) ပြည်နယ်၌ ပြင်းအား ၈ အဆင့်ရှိ အင်အားပြင်း ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရာ ဘေးဒဏ်သင့်ရာဒေသမှာ စတုရန်းကီလိုမီတာ ၂,၀၀၀ ကျော်အထိ ကျယ်ပြန့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပါသည် ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ချိန်တွင် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ကူညီကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များမှာ ဘေးသင့်ဒေသသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်နေကြပြီဖြစ်ရာ..."

မင်ယွဲ့ နိုးထလာချိန်၌ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤကြေကွဲဖွယ် သတင်းအချက်ပေးချက်ကို ဦးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သာမန်ဖျော်ဖြေရေးသတင်းမျိုး ဖြစ်ပါက သူမအနေဖြင့် လျစ်လျူရှုနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်ကြီးမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သတင်းအသေးစိတ်ကို နှိပ်၍ ဖတ်ရှုလိုက်တော့သည်။

သတင်းထောက်များ၏ ကွင်းဆင်းရိုက်ကူးချက်များအရ ဘေးသင့်ဒေသမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး မြင့်မားလှသော အဆောက်အအုံများမှာ အုတ်ပုံအတိ ဖြစ်နေကာ များစွာသော လူတို့မှာလည်း အပျက်အစီးများအောက်တွင် ပိတ်မိနေကြရှာသည်။

မင်ယွဲ့ ကုမ္ပဏီသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးက အလှူငွေများ စတင်ကောက်ခံနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

"တစ်နေရာတွင် ဒုက္ခရောက်ပါက အရပ်မျက်နှာအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းကူညီကြသည်"

ဟူသော အမျိုးသားရေး စည်းလုံးညီညွတ်မှု အနှစ်သာရမှာ ယခုအချိန်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ လက်အောက်ရှိ လုပ်ငန်းခွဲများမှ မန်နေဂျာအားလုံးကို အရေးပေါ် အစည်းအဝေး ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာမင်... သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းပါတယ် ကျွန်တော်တို့ဘက်က တတ်နိုင်သမျှ ကူညီလက်ကမ်းပေးသင့်ပါတယ်"

ဟု မန်နေဂျာတစ်ဦးက ဆိုသည်။

မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်ဖောင်ဒေးရှင်း ထူထောင်ထားသူတစ်ဦးသည် ဤဘေးဒုက္ခအပေါ် နှုတ်ဆိတ်နေလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း အားလုံးက ယုံကြည်ထားကြသည်။

"အမှန်ပါပဲ အခု ကျွန်မတို့ ဘာတွေလှူကြမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်ရအောင်"

ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုသည်။

ယခုကဲ့သို့ အရေးပေါ်ကာလတွင် ငွေကြေးသည် ပထမဦးစားပေး မဟုတ်နိုင်ချေ။

လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ပြတ်တောက်နေချိန်တွင် ငွေရှိသော်လည်း လိုအပ်ချက်များကို ချက်ချင်း မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် အခြေခံစားသောက်ကုန်တွေဖြစ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက်၊ ဆန်၊ သောက်ရေသန့်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ အသားတွေကို လှူကြတာပေါ့"

"အခြေခံဆေးဝါးတွေဖြစ်တဲ့ ပတ်တီး၊ အအေးမိပျောက်ဆေးနဲ့ ပိုးသတ်ဆေးတွေလည်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်"

မန်နေဂျာများက အသီးသီး အကြံပြုကြရာ မင်ယွဲ့က စားပွဲကို စည်းချက်မှန်မှန် ခေါက်ရင်း နားထောင်နေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းသံ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် တာဝန်များကို စနစ်တကျ ခွဲဝေပေးလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ဝမ်ကျန်း၊ နင်က ဆေးဝါးဝယ်ယူရေးကို တာဝန်ယူပါ

ကျန်းဟင် ရှင်ကတော့ ခေါက်ဆွဲခြောက်၊ ပေါင်မုန့်နဲ့ သောက်ရေသန့် စတဲ့ အသင့်စား စားသောက်ကုန်တွေကို ဝယ်ယူပါ

တစ်ယောက်ကို ဘတ်ဂျက် ယွမ် သန်း ၂၀ စီ သတ်မှတ်ပေးမယ်

ရသလောက် အများဆုံး ဝယ်ကြပါ"

မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းများကို စနစ်တကျ ညွှန်ကြားကာ ပြည်တွင်းကုန်သည်များနှင့် ဆက်သွယ်၍ ကုန်ပစ္စည်းများကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းစေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ် နှစ်စင်းကို ယွမ် သန်း ၆၀၀ အကုန်အကျခံကာ ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ယခင်က ထိန်းသိမ်းရခက်မည်စိုး၍ လေယာဉ်မဝယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကုန်းလမ်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲချိန်တွင် လေကြောင်းလိုင်းမှာ အားကိုးရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ထက်မြက်လွန်းပါတယ်”

ဟု ဝမ်ကျန်းတို့အဖွဲ့က မင်ယွဲ့၏ လေယာဉ်ပေါ်သို့ ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင် နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရေရွတ်မိကြသည်။

ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ဘေးသင့်ဒေသသို့ ပို့ဆောင်မည့် ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟု မညည်းဘဲ စေတနာအပြည့်ဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးကြသည်။

"ရှင်တို့ အားလုံး ပြန်ကြပါတော့၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သွားလို့ရပါတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က နှုတ်ဆက်ကာ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်။

"သတိထားပါဦး ဒါရိုက်တာမင်၊ တစ်ခုခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို ဖုန်းဆက်ပါ"

ဟု ဝမ်ကျန်းက စိုးရိမ်တကြီး မှာကြားသည်။

ဘေးသင့်ဒေသတွင် နောက်ဆက်တွဲ ငလျင်များ ရှိနိုင်သဖြင့် အန္တရာယ်မှာ ကြီးမားလှသည်။

"ကျွန်မအကြောင်း သိသားပဲ၊ ကျွန်မက ကံကောင်းတတ်ပြီး ဇွဲလည်း ကြီးပါတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လေယာဉ်ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်အစုံမှာ လေးလံနေမိသည်။ သူမသည် ဆင်းရဲသားဘဝမှ လာသူဖြစ်၍ သူတို့၏ ဒုက္ခကို ပိုမိုနားလည်သည်။

"ဆင်းရဲလျှင် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းအောင်ကျင့်၍၊ ချမ်းသာလျှင် လောကတစ်ခုလုံးကို အကျိုးပြုရမည်"

ဟူသော စကားအတိုင်း ယခုအခါ သူမသည် ကမ္ဘာကြီးကို အကျိုးပြုရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးသင့်ဒေသသို့ မင်ယွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ဒေသခံခေါင်းဆောင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် သူမက ဆိုသည်။

“ကျွန်မ နာမည်က မင်ယွဲ့ပါ၊ လေယာဉ် နှစ်စင်းစာ အစားအသောက်နဲ့ ဆေးဝါးတွေ ယူလာခဲ့ပါတယ် ဒါက ပထမအသုတ်ပါ၊ ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဒုတိယအသုတ်ကိုလည်း ကုန်တင်ကားတွေနဲ့ ပို့ထားပါတယ်"

ဒေသခံခေါင်းဆောင်မှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေလျက် မင်ယွဲ့အား ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရာတွင် ရုပ်မြင်သံကြားမှ မြင်တွေ့ရသည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော မြင်ကွင်းများကို တွေ့ရှိရသည်။

စခန်းအတွင်း၌ ခေါက်ဆွဲခြောက် နံ့သင်းပျံ့လာပြီး ဒုက္ခသည်များမှာ ဆာလောင်မှုဒဏ်ကို ဖြေဖျောက်နေကြရသည်။

မင်ယွဲ့သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ခေါက်ဆွဲကျွေးရင်း ငိုရှိုင်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့သွားသည်။ သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ထုတ်၍ ကလေးငယ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

ဟု မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ ခင်ပွန်း အပျက်အစီးများအောက်မှ ပြန်ထွက်မလာသေးကြောင်း ပြောပြရင်း ရင်ဖွင့်ငိုကြွေးရှာသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စက်ရုပ် 'ရှောင်ယွဲ့' နှင့် အခြားစက်ရုပ် ခြောက်ရုပ်ကို ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွင် အသုံးပြုရန် မြို့တော်ဝန်ကို အကြံပြုလိုက်သည်။

ထိုစက်ရုပ်များသည် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

စက်ရုပ်များက အပျက်အစီးများအကြားမှ သက်ရှိလက္ခဏာများကို စတင်ရှာဖွေကြပြီး

"အချက်ပေးသံ အသက်ရှင်သူ ရှိနေသည်”

ဟု ကြေညာလိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

ကြီးမားလှသော ကွန်ကရစ်တုံးကြီးကို လူအင်အားဖြင့် မနိုင်နင်းချိန်တွင် မင်ယွဲ့၏ စက်ရုပ်များက ဘယ်ညာ တစ်ဖက်စီမှ ကိုင် မြှောက်ကာ အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်နှင့် ထူးချွန်သော နည်းပညာတို့ ပေါင်းစပ်ကာ လူသားအသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ဝန်မှာ မင်ယွဲ့အား နတ်သမီးတစ်ပါး မြေသို့ သက်ဆင်းလာသကဲ့သို့ပင် အံ့ဩတကြီး ကျေးဇူးတင်နေလေတော့သည်။

အပိုင်း (၅၁၆) မိုဟန်ကျီ ရောက်ရှိလာခြင်း

မင်ယွဲ့၏ စက်ရုပ်များသည် အားကောင်းလှသော ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေး စွမ်းဆောင်ရည်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ကြပြီး စက်ရုပ် အားလုံးကို ဘေးသင့်ဒေသအနှံ့သို့ စေလွှတ် ဖြန့်ကျက်ထားလိုက်သည်။

ထိုသို့ နည်းပညာအကူအညီ ရရှိလိုက်သဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ရှာဖွေရေးလုပ်ငန်းစဉ်များမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့လေသည်။

မင်ယွဲ့သည် အပျက်အစီးများကြား လျှောက်လှမ်းရင်း ရှေးဦးက ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသော အမျိုးသမီး ညွှန်ပြခဲ့သည့် နေရာသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။

သူမသည် ရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် အသေအချာ ရှာဖွေသော်လည်း စက်ရုပ်၏ အာရုံခံစနစ်တွင် သက်ရှိလက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ချေ။

【 ယွဲ့ယွဲ့... မလှုပ်နဲ့ဦး၊ အောက်ခြေမှာ လူရှိနေသေးတယ် 】

ယွမ်ပေါ့က ရုတ်တရက် အသိပေးလိုက်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ရှောင်ယွဲ့အား ထိုနေရာကို တူးဆွရန် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ခေတ္တအကြာတွင် စက်ရုပ်ထံမှ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"သတိပေးချက် သတိပေးချက် သက်ရှိလက္ခဏာ စမ်းသပ်တွေ့ရှိရပါသဖြင့် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်း စတင်နေပြီဖြစ်သည်"

အပျက်အစီးများအောက်တွင် ပိတ်မိနေသူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်တရာ အားနည်းလွန်းနေသဖြင့် စက်ရုပ်၏ သာမန်အာရုံခံကိရိယာများက မတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကမ္ဘာမြေပြင်ထက် များစွာ သာလွန်သော နည်းပညာပိုင်ရှင် ယွမ်ပေါ့အတွက်မူ ၎င်းမှာ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။ စက်ရုပ်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ လူတစ်ဦး၏ အဝတ်စွန်းကလေးကို မင်ယွဲ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ လူရှိတယ် ရှောင်ယွဲ့... ဒီဘက်ကိုလာ”

စက်ရုပ်များက လမ်းကြောင်းဖော်ပေးပြီးနောက် နုနယ်သိမ်မွေ့သော ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းကိုမူ လူသားကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့က ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ပိတ်မိနေသူကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ လေးလံသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် ဖိမိထားခဲ့သဖြင့် သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေကာ ဖြတ်ပစ်ရမည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရရှာသည်။

"ဘာလို့များလဲ..."

ဟု မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချမိသည်။

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်မှာ ရက်စက်လွန်းလှသော်လည်း လူသားတို့၏ မေတ္တာတရားက နွေးထွေးလှပါသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ဘေးဒုက္ခကြီးများရှေ့တွင် လူသားဟူသည် တကယ်ပင် သေးငယ်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ညရောက်သည့်အခါ မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းထဲမှ မလွတ်တမ်းခေါ်ဆိုမှုများကို မြင်သဖြင့် ပြန်လည်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ ကိုယ် မနက်ဖြန် လာခဲ့မယ်"

ဟု မိုဟန်ကျီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလာသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထက်မြက်သူဖြစ်သော်လည်း လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည် နည်း။

ကားအတော်တဆမှု ဖြစ်စဉ်ကတည်းက သူသည် မင်ယွဲ့အား ထပ်မံ၍ အန္တရာယ်မကြုံစေလိုတော့ချေ။ သို့သော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို သူ သိရှိနားလည်သဖြင့် မတားဆီးခဲ့ဘဲ သူ၏ လုပ်ငန်းများကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ကာ လိုက်လာရန်သာ ဆုံးဖြတ် လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသော အမျိုးသမီးသည် သူမအား မြင်သည်နှင့် ဝတ်ပြုဦးချတော့သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကြောင့် မသန်စွမ်းဖြစ်သွားနိုင်သော်လည်း အသက်ရှင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ မင်ယွဲ့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမက ယုံကြည်ထားသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုမိခင်နှင့် ကလေးကို အမြန်ထူမသော်လည်း သူတို့ကမူ မင်ယွဲ့အား ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးတိုက်နေကြလေသည်။

မြို့တော်ဝန်သည်လည်း မင်ယွဲ့အား အလွန် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ အစိုးရတပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် မီးသတ်သမားများ ရောက်ရှိလာသော်လည်း လူအင်အားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။

မင်ယွဲ့ ယူဆောင်လာသော စက်ရုပ်များသည် မမောမပန်းဘဲ ညအချိန်မတော်တွင်ပင် အပျက်အစီးများအောက်မှ လူများကို တိကျစွာ ရှာဖွေပေးနိုင်သဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သော ဘေးသင့်ဒေသတွင် အလင်းရောင်များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ညလယ်တွင် ရုတ်တရက် ရွာသွန်းလာသော မိုးစက်များက လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင့်တက်စေပြန်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... အောက်မှာ ပိတ်မိနေတဲ့သူတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

"မိုးစိုရင် ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန် ကျဆင်းပြီး သေဆုံးနိုင်ခြေ ပိုများသွားလိမ့်မယ်"

ဟု မြို့တော်ဝန်က စိုးရိမ်တကြီး ဆိုသည်။

【 ယွမ်ပေါ့... ဒီမိုးက ဘယ်လောက်အထိ ကြာဦးမှာလဲ 】

ဟု မင်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။

【 မနက် ၅ နာရီလောက်မှ မိုးစဲမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ် ယွဲ့ယွဲ့ 】

မင်ယွဲ့၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားရသည်။

မိုးမှာ ပို၍ပင် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာရာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထုနှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"မြို့တော်ဝန်ကျူး... ကျွန်မလည်း ကယ်ဆယ်ရေးမှာ ဆက်ပြီး ပါဝင်ချင်ပါတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ဤအခြေအနေတွင် အေးဆေးစွာ မအိပ် နိုင်တော့ချေ။

ထိုစဉ် စနစ်တကျ လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"စစ်သားတွေလာပြီ မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီ”

ဟု လူအများက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။

အိမ်နီးချင်းမြို့မှ စစ်ကူတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ဝန်က ဒုက္ခသည်များကို အနားယူစေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ စစ်သားများနှင့်အတူ ကယ်ဆယ်ရေးကွင်းပြင်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"စက်ရုပ်တွေ ပျက်သွားနိုင်မလား"

ဟု မြို့တော်ဝန်က မိုးထဲလေထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော စက်ရုပ်များကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"မပူပါနဲ့... စက်ရုပ်တစ်ကိုယ်လုံးကို ရေစိုခံပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာမို့ မိုးရွာတာကို မကြောက်ပါဘူး"

ဟု မင်ယွဲ့က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းသည် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညတိုင်အောင် အဆက်မပြတ် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ညနှောင်းပိုင်းတွင် မိုးစဲသွားသဖြင့် ရေကြီးမှု အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် မိုဟန်ကျီ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူ ဦးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ရွှံ့များ ပေကျံနေသော်လည်း မျက်လုံးများက တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည့် မင်

ယွဲ့၏ ပုံရိပ်ကလေးပင် ဖြစ်လေတော့သည်။