အခန်း (၃၅၅)

ထိုအချိန်တွင် မဟာရှစစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ဒုက္ခသည်တွေ နားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး - "မင်းတို့ သွားစရာမရှိဘူးဆိုရင် ဟိုဘက်ကိုသွားလိုက်ကြ။ အဲဒီမှာ ဒုက္ခသည်တွေကို လက်ခံစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေရေးရုံးရှိတယ်။ စာရင်းသွင်းပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ကို အလုပ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒုက္ခသည်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး - "ဒီလို ဆောင်းတွင်းကြီးထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား"

စစ်သူကြီးက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည် - "ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်ရမှာလဲ။ မင်းတို့က ဒီမှာ အလကား လာနေရမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"စစ်သူကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ဆိုလိုတာက အဲလို မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဒုက္ခသည် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဆိုလိုတာက... ကြည့်ပါဦး၊ အပြင်မှာ အရာအားလုံးက အေးခဲနေတာပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်လုပ်လို့ ရမှာလဲ။ နည်းနည်းလေး သတိလွတ်လိုက်တာနဲ့ အေးခဲပြီး သေသွားနိုင်တယ်လေ"

"ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ အလုပ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင် သဘာဝကျတဲ့ အခြေအနေမျိုးတော့ ထည့်စဉ်းစားပေးရမှာပေါ့"

"ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရာသီဥတုက ခွင့်မပြုဘူးဖြစ်နေတာ"

ယခုအခါ စစ်သူကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသူ ဖြစ်သွားပြီး- "ဘယ်သူက ဒီမှာ အေးခဲနေတယ်လို့ ပြောလို့လဲ။ ဆောင်းတွင်းစကတည်းက မဟာရှနိုင်ငံမှာ နှင်းတစ်စက်မှ မကျသလို လေလည်း သိပ်မတိုက်ဘူး။ လုံးဝမအေးဘူး"

ဒုက္ခသည်များမှာ ထပ်မံ၍ ဆွံ့အသွားကြပြန်သည်။

"ဘာ... နှင်း လုံးဝမကျဘူး ဟုတ်လား"

"လေလည်း မတိုက်ဘူးလား"

"ရာသီဥတုက မအေးဘူးလား"

ကြည့်လိုက်ပါဦး... မဟာဖုန်းနိုင်ငံမှာတော့ နှင်းတွေက ရက်ပေါင်းများစွာ ကျနေပြီး အခုထိ မစဲသေးဘူး။ လေပြင်းတွေကလည်း တရဟောတိုက်ခတ်နေပြီး လူတွေရဲ့ အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်နေတာ။ ရာသီဥတုကတော့ လူသတ်နိုင်လောက်အောင်ကို ခါးသီးလွန်းလှတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ မဟာရှနိုင်ငံကတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကွာခြားနေရတာလဲ။

ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကိုကြည့်ကာ စစ်သူကြီးက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်သည် - "မင်းတို့ ကြာရင် အခြေအနေကို နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ မင်းတို့နဲ့ အဖော်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"

ထို့နောက် ဒုက္ခသည်အုပ်စုသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှည့်ပတ်စုံစမ်းကြည့်ရာ မဟာရှနိုင်ငံသည် ထိုစစ်သူကြီး ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆောင်းတွင်းစကတည်းက နှင်းမကျ၊ လေမတိုက်ဘဲ ရာသီဥတုမှာ အေးသည်ဆိုရုံမျှသာရှိပြီး ဆောင်းဦးရာသီ၏ ပုံမှန် အပူချိန်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

သူတို့၏ မဟာဖုန်းနိုင်ငံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ကွာခြားလှသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် မဟာရှနိုင်ငံသည် ထုတ်လုပ်မှုများကို ရပ်တန့်မထားဘဲ အကြီးအကျယ် ဆက်လက်လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြသည်။

အေးမြရုံသာရှိသော ဆောင်းရာသီက တကယ်ကို ကောင်းလှသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ အေးခဲပြီး သေစရာမလိုတော့ပေ။ အလုပ်ရှိခြင်းကလည်း အင်မတန် ကောင်းမွန်သည်၊ အလုပ်ရှိလျှင် ငွေရှာနိုင်ပြီး သူတို့၏ ရှိစုမဲ့စုလေးတွေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စာရင်းသွင်းလိုက်ကြပြီး မြေယာအသစ်များ ဖော်ဆောင်ရန် လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

ကျားဖြူခံတပ်တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

မဟာလော့အင်ပါယာသည် အအေးဒဏ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အောက်ခြေလူတန်းစား အရပ်သားများမှာ များပြားလှသဖြင့် လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲသော လူများစွာသည် နှင်းကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကျားဖြူခံတပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မဟာရှနိုင်ငံသို့ ခိုလှုံလာကြသည်။ ထို့နောက် မဟာရှနိုင်ငံမှာ နှင်းနှင့် အအေးဒဏ်မှ လုံးဝကင်းဝေးနေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိသွားကြသဖြင့် ထိုနေရာမှာပင် အပြီးအပိုင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မြောက်ဘက်မှ အလွန်အေးမြသော လေထုလှိုင်းကြီး နောက်တစ်ခု တိုးဝင်လာပြန်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ရာသီဥတုမှာ နံရံများကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်လောက်အောင် ပို၍ အေးစိမ့်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ နှင်းများ ကျဆင်းရုံသာမက မိုးသီးများပါ ကျလာတော့သည်။ ကြက်ဥအရွယ်ခန့်ရှိသော မိုးသီးများကြောင့် အိမ်ခြေများစွာ ပျက်စီးခဲ့ရပြီး လူအချို့ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

နှင်းကပ်ဘေးသည် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် နန်းတော်အတွင်း၌ သားမွေးဝတ်ရုံထူထူကို ခြုံကာ မီးဖိုရှေ့တွင် ကပ်၍ အောင်းနေရသည်။ ထိုသို့ နေသည့်တိုင်အောင် သူသည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်လို တုန်ယင်နေပြီး ခဏခဏ နှာချေနေမိသည်။

"ဒီရာသီဥတုကတော့ လူသတ်နေတာပဲ၊ မြန်မြန်ကုန်သွားရင် ကောင်းမှာပဲ"

သူသည် နွေးထွေးသော လေပူများကို မှုတ်ထုတ်ကာ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုအပေါ်နားတွင် လက်တင်၍ အပူပေးလိုက်မှသာ အနွေးဓာတ်အနည်းငယ် ရလာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အမတ်အုပ်စုမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ဝင်လာကာ နိုင်ငံအတွင်းရှိ အခြေအနေများကို တင်ပြကြသည်။

အစီရင်ခံစာများကို နားထောင်ပြီးနောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်နှလုံး လေးလံသွားခဲ့ရသည်။ မဟာလော့နိုင်ငံအတွက် ဆုံးရှုံးမှုများက ကြီးမားလွန်းလှသည်၊ အေးခဲသေဆုံးသွားသော အရပ်သားအရေအတွက်မှာ ငါးသိန်းအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များစွာမှာလည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ သေဆုံးကုန်ကြသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ရေခဲနှင့်နှင်းများကြောင့် မည်သူမျှ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘဲ နိုင်ငံတော်၏ အရင်းအမြစ်များကိုသာ အလဟဿ သုံးစွဲနေရသဖြင့် ပစ္စည်းပစ္စယ ဆုံးရှုံးမှုမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ - "ဒီနှင်းကပ်ဘေးက တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်။ ငါ့အတွက်တင် ခက်ခဲတာမဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းအတွက်လည်း ခက်ခဲနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလို့ တခြားနိုင်ငံတွေထက်စာရင် အခြေအနေ တော်တော်လေး ကောင်းနေပါသေးတယ်"

"အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတာ မှန်လှပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ တကယ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ၊ တခြားနိုင်ငံတွေက ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဥပမာ - မဟာဖုန်းနိုင်ငံမှာဆိုရင် သေဆုံးသူအရေအတွက်က သုံးသန်းအထိ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်တွေဆိုရင်တော့ ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ပါဘူး"

"မဟာသဲနိုင်ငံမှာလည်း သေဆုံးသူ တစ်သန်းခွဲအထိ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန် ဆုံးရှုံးမှုကတော့..."

တခြားနိုင်ငံများ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေများကို ကြားရသောအခါ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အတော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

'ငါ့ရဲ့ မဟာလော့နိုင်ငံက အခြေအနေ မကောင်းပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ထက် ပိုဆိုးနေတာပဲ၊ ဟားဟား'

"ဒါနဲ့... မဟာရှနိုင်ငံကရော ဘယ်လိုလဲ"

မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး မဟာလော့ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည် - "နောက်ထပ် အအေးလှိုင်းတစ်ခုက တောင်ဘက်ကို ဆင်းလာပြီလေ။ ဒီအအေးလှိုင်းက အရင်ထက် ပိုပြင်းထန်တဲ့အပြင် မိုးသီးတွေတောင် ပါသေးတယ်။ သူတို့လည်း အခုဆိုရင် ထိခိုက်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

အမတ်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေကြသည်။

မဟာလော့ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် - "ဒီလောက် အေးစိမ့်လှတဲ့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ သူတို့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် လုံးဝမယုံဘူး။ မဟာရှဧကရာဇ်လည်း အခုဆိုရင်တော့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေလောက်ပြီ။ ဟားဟား... ဘယ်အမတ်က မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ အခြေအနေကို ငါ့ကို တင်ပြနိုင်မလဲ"

အမတ်များမှာ တစ်ခွန်းမှ မပြောရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့နေကြမြဲ ဖြစ်သည်။ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်လာကာ - "ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မောင်မင်းတို့အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြတာလား။ စောစောကတော့ စကားတွေ တရစပ်ပြောနေပြီး မဟာရှနိုင်ငံအကြောင်းကျမှ ဘာလို့ ဘာမှမပြောနိုင်တော့တာလဲ"

မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ တစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားမရှိတော့ - "ဝန်ကြီးချုပ်၊ မောင်မင်းက အမတ်တွေရဲ့ အကြီးအကဲပဲ၊ မောင်မင်း ပြောစမ်း"

ဝန်ကြီးချုပ်မှာ မတတ်သာဘဲ ရှေ့သို့ထွက်ကာ - "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကို လျှောက်တင်ခွင့်ပြုပါ။ အပြစ်မယူဘူးလို့ အရင် ကတိပေးပါ အရှင်မင်းကြီး"

မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ခံစားလိုက်ရသည် - "မဟာရှနိုင်ငံက ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးလို့တော့ မောင်မင်း ပြောမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

ဝန်ကြီးချုပ်က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး - "အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်တတ်တာပဲ၊ မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

"F**k" မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ထပ်မံ၍ အငိုက်မိသွားပြန်သည်။

‘ဘုရားရေ၊ ဒါကတော့ လွန်လွန်းပါတယ်၊ ငါက ဒီမှာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်လို အေးခဲနေရတာကို သူတို့က ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးလို့ မင်းက ပြောနေတာလား။ ဒီလောကမှာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား။ ဥပဒေတွေရော မရှိတော့ဘူးလား’

"ဝန်ကြီးချုပ်၊ မောင်မင်း အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာလား၊ ငါကိုယ်တော်ကို တမင်သက်သက် လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်က နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝန်ကြီးချုပ်က ခါးသီးသောအပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်က နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရှင်သခင်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့က ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရဲပါ့မလဲ။ မဟာရှနိုင်ငံဟာ တကယ်ပဲ နှင်းကပ်ဘေးရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံရပါဘူး။ နှင်းမကျ၊ လေမတိုက်ဘဲ သူတို့ရဲ့ တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေကိုတောင် ဆက်ပြီး လုပ်နေကြပါတယ်"

"တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို ဆက်လုပ်နေတယ် ဟုတ်လား" မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ မနာလိုစိတ်ကြောင့် တွန့်လိမ်သွားသည်။

မဟာလော့နိုင်ငံရှိ အေးခဲနေသော မြေပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် နိုင်ငံတော်၏ အရင်းအမြစ်များကိုသာ စားသုံးနေရသည်။ နှင်းကပ်ဘေးကြီး ပြီးသွားပါက နိုင်ငံအင်အားမှာ သိသိသာသာ ဆုတ်ယုတ်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။ သို့သော် မဟာရှနိုင်ငံကမူ လုပ်ငန်းများကို ဆက်လုပ်နေသဖြင့် ကပ်ဘေးပြီးလျှင် သူတို့၏ အင်အားမှာ ပို၍ပင် တောင့်တင်းလာပေလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်က ဆုံးရှုံးနေချိန်တွင် နောက်တစ်ဖက်က တိုးတက်နေသဖြင့် ကွာဟချက်က ပို၍ ကြီးမားလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူသည် အသည်းနှလုံးများ လောင်မြိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထပ်မံ၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည် - "ကောင်းကင်ကြီးက တကယ်ကို မတရားဘူးပဲ"