အခန်း (၃၆၁)

“စစ်သူကြီး ပု... ကျွန်တော် စစ်သူကြီးကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးချင်ပါတယ်။ မဟာယန်နိုင်ငံက ဆက်ပြီး တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ စစ်သူကြီး တကယ်ပဲ ထင်လို့လား” ဟု ယွမ်ထျန်းကန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ပုချင်းယွန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ယွမ်ထျန်းကန်းက ဆက်၍ “ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါရစေ။ အိမ်နီးချင်း သုံးနိုင်ငံရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရတဲ့ မဟာယန်နိုင်ငံရဲ့ သက်တမ်းဟာ ရေတွက်လို့ ရနေပါပြီ။ စစ်သူကြီး ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားပါစေ... အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပါစေဦး... အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“လူက အကြံထုတ်ရတာပါ။ အောင်မြင်ခြင်း မအောင်မြင်ခြင်းကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ ငါ့ဘက်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှားအယွင်းမရှိအောင်ပဲ လုပ်ချင်တယ်” ဟု ပုချင်းယွန်က ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် နိုင်ငံအပေါ် သစ္စာစောင့်သိချင်သလို မိသားစုကိုလည်း ကာကွယ်ချင်သည်။ သို့သော် ရှေးယခင်ကတည်းက သစ္စာတရားနှင့် မေတ္တာတရား နှစ်ခုလုံးကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ဆည်းရန်မှာ ခက်ခဲလှသဖြင့် သူသည် ရွေးချယ်မှုများကြားတွင် စိတ်ဒွိဟ ဖြစ်နေရသည်။

ယွမ်ထျန်းကန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်မှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ပြောစမ်းပါဦး” ဟု ပုချင်းယွန်က အလောတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

“စစ်သူကြီး ပု... စစ်သူကြီးရဲ့ မိသားစုကို စစ်ဘေးနဲ့ ကင်းရာ မဟာရှနိုင်ငံဆီကို အရင်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ထားလိုက်ပါ။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ စစ်သူကြီးဟာ မဟာယန်နိုင်ငံအတွက် အဆုံးထိ တိုက်ပွဲဝင်လို့ ရတာပေါ့။ တကယ်လို့ မတောင့်ခံနိုင်တော့လို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင်တောင် စစ်သူကြီးအနေနဲ့ သစ္စာတရားကို စောင့်သိပြီးသား ဖြစ်သွားသလို၊ နောင်တရစရာလည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ မဟာရှနိုင်ငံကို လာပြီး အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ အမှုထမ်းပါ... ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပုချင်းယွန်၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

“ဒါပေမဲ့... မဟာယန်နိုင်ငံကသာ တောင့်ခံနိုင်သွားခဲ့ရင်ကော”

ယွမ်ထျန်းကန်းက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါက ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ စစ်သူကြီး တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကတော့...” ပုချင်းယွန် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။

“ကောင်းပါပြီ... ဒီတစ်ကြိမ် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဒုတိယအကြိမ် ဒါမှမဟုတ် တတိယအကြိမ်တွေကိုကော တောင့်ခံနိုင်ဦးမှာလား။ အင်အားနည်းတာက အပြစ်တစ်ခုပဲ စစ်သူကြီး။ အားနည်းတဲ့သူဟာ အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ခံရပြီး ခေါင်းပုံဖြတ်ခံရမှာပဲ။ အခု သုံးနိုင်ငံ မဟုတ်ရင်တောင် တခြားနိုင်ငံတွေက လာဦးမှာပဲ။ အခု မဟာယန်နိုင်ငံဟာ အရင်တုန်းက မဟာယန်နိုင်ငံ မဟုတ်တော့ဘူး”

ပုချင်းယွန်မှာ ထပ်မံ၍ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မဟာယန်နိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အပေါ် ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

“ကဲ... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ စစ်သူကြီး ပု သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ စစ်သူကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောပြပါ။ စစ်သူကြီးရဲ့ မိသားစု အသက်ရှင်သန်ရေးဟာ စစ်သူကြီးရဲ့ အတွေးတစ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်”

“ဒါနဲ့... ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားလို့... ကျွန်တော်က ယွမ်ထျန်းကန်း ပါ”

ယွမ်ထျန်းကန်းနှင့် အဖွဲ့မှာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စစ်သူကြီး ပုချင်းယွန်သည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားရာ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေလေသည်။

ထို့နောက်တွင် ယွမ်ထျန်းကန်းသည် မဟာယန်နိုင်ငံ၏ အခြားစစ်သူကြီးများနှင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်များထံသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် နားချခြင်း၊ အကျိုးအကြောင်းပြ၍ ဆွေးနွေးခြင်းနှင့် အကျိုးအမြတ်ဖြင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း စသည့် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးထားသူများကို စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် စည်းရုံးသည်။

အကျိုးအမြတ်ကို မက်မောသူများကို ဆုလာဘ်များဖြင့် မြှူဆွယ်သည်။

ယွမ်ထျန်းကန်းသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သဖြင့် သူတို့ မငြင်းဆန်နိုင်သော ကမ်းလှမ်းချက်များကို ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လင်းပိုင်ဖန်က သူ့ကို သံတမန်အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရက်များအတွင်းမှာပင် မဟာယန်နိုင်ငံနှင့် အိမ်နီးချင်း သုံးနိုင်ငံတို့၏ စစ်ပွဲမှာ ပြင်းထန်စွာ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ရန်သူ သုံးနိုင်ငံမှာ အင်အားကြီးမားလွန်းသဖြင့် သုံးရက်အတွင်းမှာပင် မဟာယန်နိုင်ငံ နယ်မြေ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ စစ်သည် သုံးသန်းအနက် တစ်သန်းနီးပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

စစ်သူကြီး ပုချင်းယွန်သည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသော်လည်း သူဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် သူသည် ရန်သူ့ဘက်မှ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ မည်သို့မျှ မလွယ်ကူပေ။

သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်ခြင်းကပင် အတော်လေး ဟန်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စစ်သည်များကိုမူ သူ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ရန်သူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူ၏ မိသားစုသည်လည်း ရန်သူတို့၏ စစ်ဖိနပ်အောက်တွင် ဤကဲ့သို့ ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ကြုံရတော့မည်လား။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ကျန်တော့သည်။

လေးငါးရက်မျှသာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သူ့အတွက်မူ အလွန်ပင် ကြာရှည်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

မိနစ်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းတွင် နှိပ်စက်နေခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

“သူတို့ ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲ”

တစ်စုံတစ်ခုကို အပြင်းအထန် တမ်းတနေလျှင် ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာပေးတတ်သည်ဟု ဆိုရမည်လား။

ရင်းနှီးနေသော ဇီသာသံကို သူ ပြန်လည် ကြားလိုက်ရသည်။ စစ်သူကြီး ပုချင်းယွန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ တွေဝေမနေဘဲ တဲပြင်သို့ ပြေးထွက်လိုက်ပြီး အသံလာရာနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

ထိုအခါတွင် သူသည် ရင်းနှီးနေသော လူငါးဦးကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွမ်ထျန်းကန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “စစ်သူကြီး ပု... ငါးရက် ကုန်သွားပြီဆိုတော့ စစ်သူကြီး ဘာများ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငါ သဘောတူတယ်...။ မင်းတို့ အခုချက်ချင်း မြို့တော်ကို သွားပြီး ငါ့မိသားစုကို ဘေးကင်းရာဆီ ပြောင်းရွှေ့ပေးပါ။ စစ်ပွဲပြီးသွားရင်တော့ ငါ မဟာရှနိုင်ငံကို လာပြီး အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ အမှုထမ်းပါ့မယ်”

“ကောင်းပါပြီ...၊ စစ်သူကြီးဟာ တကယ်ကို အမြော်အမြင်ရှိတဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး” ဟု ယွမ်ထျန်းကန်းက ဆိုလိုက်သည်။ “စစ်သူကြီးရဲ့ မိသားစုကို ယုံကြည်အောင် ပြောဖို့အတွက် စစ်သူကြီးရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုခုနဲ့ စာတစ်စောင်ကို ပေးလိုက်ပါဦး”

“ငါ အားလုံး ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ” စစ်သူကြီး ပုချင်းယွန်က သူ၏ မိသားစုထံ ရေးထားသော စာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ယွမ်ထျန်းကန်းသည် အခြား ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များထံသို့ ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

စုစုပေါင်း အနေဖြင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ခြောက်ဦးကို မဟာရှနိုင်ငံ၌ အမှုထမ်းရန် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများကို တွေ့သောအခါ ကျန်သည့် လူလေးဦးမှာ သူ့ကို များစွာ လေးစားသွားကြသည်။

“ဆရာကြီးက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက ဆရာကြီးကို ဘာလို့ အလေးထားသလဲဆိုတာ အခုမှပဲ သိတော့တယ်”

ယွမ်ထျန်းကန်းက မဟာရှနိုင်ငံ ရှိရာဘက်သို့ အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “ဒါက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောလွန်းရာ ကျနေပါပြီ။ ဒါတွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီးဟာ ပညာရှိပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်တဲ့သူ ဖြစ်သလို၊ နိုင်ငံတော်ကိုလည်း ကောင်းမွန်အောင် တည်ထောင်ထားနိုင်သူပါ။ ဒါကြောင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက လူတွေက အရှင်မင်းကြီးဆီကို လာချင်နေကြတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့ကို အခွင့်အရေးလေးတစ်ခု ပေးရုံပါပဲ။ သူတို့က လာချင်နေကြတာဆိုတော့ ဒါက ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဆရာကြီးက တော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ပိုပြီးတော့ တော်တယ်” ဟု လူလေးဦးက တညီတညွတ်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။

“ကဲ... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေကြနဲ့ဦး... မဟာရှနိုင်ငံကို အမြန်ဆုံး ပြန်နိုင်ဖို့ အလုပ်တွေကို မြန်မြန် လုပ်ကြရအောင်”

ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် လင်းပိုင်ဖန်က မဟာယန်နိုင်ငံအတွင်း တိတ်တဆိတ် ထားရှိခဲ့သော အင်အားစုများကို အသုံးပြုကာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ခြောက်ဦး၏ မိသားစုများကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့သည်။

မိသားစုအတွက် စိတ်ပူစရာ မရှိတော့သဖြင့် သိုင်းပညာရှင် ခြောက်ဦးမှာ မဟာယန်နိုင်ငံအတွက် အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

သုံးနိုင်ငံ၏ စစ်အင်အားမှာ သန်မာလွန်းလှသည်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကို သူတို့ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

စစ်ပွဲစတင်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်ပတ်မပြည့်ခင်မှာပင် သုံးနိုင်ငံ၏ စစ်တပ်များက မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

မဟာယန်နိုင်ငံ၏ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် ဧကရာဇ်ကို ကယ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ မာနကြီးသော ဧကရာဇ်သည် ထွက်မပြေးဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့ကာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် မဟာယန်နိုင်ငံမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့သော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ခြောက်ဦးမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် မဟာရှနိုင်ငံရှိ လင်းပိုင်ဖန်ထံသို့ လာရောက် ခစားကြတော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”

“ဒင်! ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာသောကြောင့် သင်၏ ခွန်အားသည်လည်း တပြိုင်နက်တည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် ထိုက်ရွှမ်ကျင့်ကို ရရှိခဲ့သည်”

“ထိုက်ရွှမ်ကျင့် သည် မဟာကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ၏ စွယ်စုံကျမ်းဟုလည်း လူသိများသည်။ အစဦး၌ တာအိုရှိ၏...၊ တာအိုသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့်အတူ ရှိ၏။ တာအိုသည် ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံနှင့် တာအိုသည် သဘာဝတရားပင် ဖြစ်လေသည်...”

လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုသိုင်းပညာကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဤသိုင်းပညာမှာ သူ၏ အခြားသော နည်းစနစ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အင်အား အလွန်ကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သိုင်းပညာဆိုင်ရာ အခြေခံ သဘောတရားများစွာ ပါဝင်နေသည့် ထူးခြားသော ကျမ်းတစ်စောင် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းရည်များကို ပိုမို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အဓိကအားဖြင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ၏ သစ္စာခံမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု အသစ်ရောက်လာသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ခြောက်ဦးနှင့်ဆိုလျှင် လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်အောက်ရှိ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက်မှာ ငါးဆယ်နီးပါး ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အရေအတွက်မှာ အချို့သော အင်ပါယာကြီးများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို တွေးမိရင်း လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေတော့သည်။