အခန်း (၂၆၁-၂၆၂)

အခန်း (၂၆၁) - မိစ္ဆာကို သုတ်သင်ခြင်း

​သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ခုနကကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး ရရှိခဲ့ပါက အသက်ရှင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုရှမန်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ယိမ်းယိုင်နေပြီး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေကာ စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေသော်လည်း၊ မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲဖြင့် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

လေထဲရှိ အစိမ်းရောင်ခေါင်း၊ အနက်ရောင်ကိုယ်ဖြင့် ပါရှိမြွေ၏ အရိပ်မှာမူ အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ နေရာအချို့မှာ နတ်ဘုရား စွမ်းအားဖြင့် သတ်ဖြတ်သည့် ပါးရှ နှင့် ချောင်ဖုန်း တို့၏ ဖောက်ထွက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

​ယေလူးဂျင်ခသည် ဤပါရှိမြွေ၏ အရိပ်နှင့် ထူးဆန်းသော ပူးပေါင်းရှင်သန်မှုမျိုး ရှိနေပုံရသည်။

မိမိကိုယ်ကို အသိစိတ်ရှိနေစေရင်းဖြင့်၊ နှစ်ဦးသားသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန်ပင် ပေါင်းစပ်ညီညွတ်နေသည်။

မည်သူက အဓိက ဖြစ်ပြီး မည်သူက အထိန်းချုပ် ခံနေရသည်ကို ခွဲခြားရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်

​ယေလူးဂျင်ခမှာ ယခုအခါ အသက်မဲ့သည့် ရုပ်ကလာပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အရှိန်အဝါမှာမူ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်နေသည်။

ထိုမာကျောသော မြွေစွယ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များက ဝန်းရံထားရာ လက်တွေ့ ပုံဖော်နေသကဲ့သို့ပင်။

ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည်မွေးဖွားပေးနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ထိုအေးစက်ပြီး ရက်စက်သော အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့တို့က ယေလူးဂျင်ခ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။

​သူသည် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် ကွင်းဆက်ငါးခုမှာ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အလွန်မှ ထူးဆန်းရက်စက်သော အစီရင်ဖြင့် လီယန်ချူကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အနက်ရောင် သရဲလက်များစွာသည် မြေကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပစ်မှတ်မှာ ပိုင်ဟုန်ထူနှင့် ဖုန်းကျိုးတို့ ဖြစ်သည်။

​ချွင်

လီယန်ချူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်ပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်၏ ကြာရှည် လေ့ကျင့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှု အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့်၊ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လှဲချလိုက်ရာ အနက်ရောင် သရဲလက်များ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ မိစ္ဆာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိ ရှိသဖြင့်၊ အနက်ရောင် တစ္ဆေများ၊ မိစ္ဆာရုပ်ကလာပ်များကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် လက်နက်များအပေါ် အခြားလက်နက်များ မပိုင်ဆိုင်သည့် ဖိနှိပ်နိုင်မှု စွမ်းအား ရှိသည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

အနက်ရောင် ကွင်းဆက်ငါးခုက လီယန်ချူကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ကိုယ်ခန္ဓာအကာအကွယ် စွမ်းအား ရှိနေသဖြင့် ကွင်းဆက်များမှာ ကိုယ်နှင့် တိုက်ရိုက် မထိတွေ့နိုင်ပေ။

ချီး ချီး ချီး

ကိုယ်ခန္ဓာ အကာအကွယ်မှာ မိစ္ဆာကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုအနက်ရောင် ကွင်းဆက်၏ အေးစက်သော စွမ်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် အကာအကွယ်ကို ဆက်တိုက် အားနည်းသွားစေသည်။

​“မိုးကြိုးငါးပါး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တရား ”

​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်

လျှပ်စီး မိုးကြိုး တစ်ချက်မှာ သူ၏ လက်ဝါးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဝုန်း

အနက်ရောင် ကွင်းဆက်များမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်

မိုးကြိုးလျှပ်စီး၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ ယေလူးဂျင်ခ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားစေသည်

ထိုမျှ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးပညာနှင့် တွေ့ပါက၊ အမှောင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်များ အားလုံးတွင် သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်

​ပါရှိမြွေ၏ အရိပ်မှာ ယေလူးဂျင်ခ၏ ထောက်ပံ့မှု မရှိတော့သဖြင့် စွမ်းအားများ ကျဆင်းသွားသည်။

သို့သော် ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

၎င်း၏ အေးစက်သော မြွေမျက်လုံးထဲတွင် လူသားဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

​နတ်ဘုရား စွမ်းအားဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ပါရှ နှင့် ချောင်ဖုန်း တို့မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်စွာဖြင့် ပါရှိမြွေကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုက်ဖြတ် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ပါရှိမြွေ၏ မျက်လုံးထဲမှ အနက်ရောင် အလင်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး လွတ်မြောက်သွားသည်။

ပါရှ နှင့် ချောင်ဖုန်း တို့၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားသည်

​ပိုင်ဟုန်ထူနှင့် ဖုန်းကျိုးတို့၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အကယ်၍ ထိုသားရဲကြီးသာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါက အကျိုးဆက်မှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထားကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှေးဟောင်း ကြီးမားသော လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး

​လီယန်ချူသည် လေးကို ကွေးညွှတ်ပြီး မြားကို တပ်ဆင်လိုက်ရာ၊ ပေါက်ကွဲနိုင်သော ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး ရှေးဟောင်း လေးကို လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်အောင် ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ကျောပြင်မှာ ခန့်ညားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရှိနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

​ဝုန်း

ကြီးမားသော စွမ်းအားဖြင့် စုစည်းထားသော တောက်ပသည့် မြားမှာ လေကို ခွင်း၍ ထွက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပေါက်ကွဲစေသည်။

အစိမ်းရောင် ခေါင်း၊ အနက်ရောင်ကိုယ်ဖြင့် ပါရှိမြွေ၏ အရိပ်မှာ တိုက်ရိုက် ပျံ့နှံ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီး နှစ်ကောင်မှာ ပါရှိမြွေ၏ စွမ်းအားကို စားသုံးလိုက်သဖြင့် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သစ်သားပြားထဲသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

​ဤတိုက်ပွဲ

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသည်။

ပေါက်ကွဲသံများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလောင်းများရှိရာ တောင်တန်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

​ပိုင်ဟုန်ထူမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းကျိုးမှာလည်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

နားထဲတွင် ထိုခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာပြောခဲ့သည့် စကားများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

​ရှမန်ဂိုဏ်းကို သွေးရေချိုးပေးမည်

​ဒါမကသေး

တောင်တန်း နှင့် ပင်လယ် ကျမ်း မှ သားရဲကြီး နှစ်ကောင်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဘေးဆိုးကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဖေး နှင့် ဆင်ကိုပင် စားသည့် ပါရှိမြွေ။

အားလုံးမှာ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကောင်းကင်ထိ တိုင်အောင် ထိန်းမရနိုင်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

​ဟန်မိသားစု ရဲတိုက်

နယ်စပ်ဒေသ၏ အေးစက်သော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိသည်။

မိစ္ဆာများ လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ဟန်မိသားစု ရဲတိုက်၏ စည်ကားမှုကို မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုနေရာသည် နယ်စပ်ကို ကျော်လွန်၍ သဲကန္တာရထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အကြီးဆုံး ရပ်နားရာ နေရာဖြစ်သည်။

မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော နေရာမှ စီးပွားရေးလုပ်ရန် ထွက်လာသူများသည် နတ်ဆိုး၊ မိစ္ဆာများကို ကြားရုံနှင့် နောက်ဆုတ်မည့်သူများ မဟုတ်ပေ။

နတ်ဆိုးများသည် လူသတ်နိုင်သည်ဆိုလျှင်၊ နယ်စပ်ပြင်ပ သဲကန္တာရထဲတွင် ရှိသည့် အန္တရာယ်မျိုးစုံကလည်း လူကို သတ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား

​ဒီနေ့ ဟန်မိသားစု ရဲတိုက်မှာ အထူးကို စည်ကားနေသည်။

ရဲတိုက်သခင်သည် ဧည့်သည်သုံးဦးကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားပြီး ဟန်သခင်မလေး ကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံကာ ပွဲလမ်းသဘောဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးသည်။

လှပသည့် အစေခံများမှာ ဟန်မိသားစု ရဲတိုက်၏ ထူးခြားသည့် အစားအစာများကို ကျွေးမွေးနေသည်။

သူတို့မှာ လီယန်ချူ၊ ပိုင်ဟုန်ထူနှင့် ဖုန်းကျိုး သုံးဦး ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူက လီယန်ချူ၏ ခါးကို တံတောင်ဖြင့် တိုက်လိုက်ပြီး

“ခုနက ဟန်သခင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက မင်းဆီမှာပဲ ကပ်နေတာ၊ ဒီည သူနဲ့ စကားမပြောဘူးလား ”

​လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီလောက်တောင် ခန့်ညားပြီး ချောမောနေတာ၊ ငါ့ဘေးမှာ ရပ်နေတာကို သူက မင်းကို ကြည့်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား ”

​ပိုင်ဟုန်ထူက ရယ်မော၍

“ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ”

ဟု ပြောသည်။

​ဖုန်းကျိုးမှာ နှုတ်ခမ်းကို မအောင့်နိုင်ဘဲ တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဆရာဆိုတာက အရင်က အလွန် တည်ကြည်တဲ့သူ တစ်ယောက်၊ ဘာလို့ ဒီ နုဖက်ဖက် ကောင် နဲ့ တွေ့မှ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ

သူမက ပိုင်ဟုန်ထူကို ပို၍ပင် မကြည့်ချင်တော့ပေ။

လှည့်၍ မိမိ အခန်းဆီသို့ ပြန်သွားသည်။

​ပိုင်ဟုန်ထူက ဖုန်းကျိုး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ

“ငါ့ကို မင်းတပည့်က အမြဲတမ်း ရိုက်ချင်နေသလိုမျိုးပဲ”

ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူမှာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်

“မင်းက ဒီတစ်ခါ အသုံးမကျလို့၊ သူများ အဖမ်းခံရတာမို့ သူက မင်းကို အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ လူညံ့ လို့ ထင်နေတာများလား ”

​ပိုင်ဟုန်ထူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ”

​လီယန်ချူက ရယ်မော၍

“ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး၊ ငါက ဖုန်းကျိုး ဒီလို တွေးနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ”

ဟု ပြောသည်။

​ပိုင်ဟုန်ထူ - “...”

​သူက လီယန်ချူ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတယ်လို့ ထင်သည်။

သို့သော်လည်း ဒီတစ်ခါ လီယန်ချူ သူ့ကို ကယ်ခဲ့တာ၊ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာတဲ့ နေရာကို လာခဲ့တာ။

သူ့ကို စနောက်တာ စနောက်ပါစေ။

​လီယန်ချူက လက်ကို ဆန့်၍ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ဓားရောင် တောက်ပနေသော ရှန်ဓား တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဓားရှည်မှာ တစ်ပေနှင့် သုံးလက်မ ရှိပြီး၊ လက်သုံးချောင်း အကျယ် ရှိကာ၊ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

​“ ပိုင်ကြီး မင်းရဲ့ ဓားပျံ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ဒီဓားကို အရင် သုံးကြည့်ဦး”

​ပိုင်ဟုန်ထူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဓားကောင်းတစ်လက် ပဲ ”

​သူသည် ရှန်ဓားကို လက်ခံယူလိုက်ရာ အလေးချိန်မှာ လေးလံပြီး ဓားမှ ချက်ချင်းပင် ရက်စက်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဓားကိုယ်ထည်မှ ကြည်လင်သော နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သောအလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ ချီးမွမ်းမဆုံး ဖြစ်နေသည်၊ မည်သူမဆို ဒါဟာ ကောင်းတဲ့ဓားတစ်လက်မှန်း သိကြသည်။

ဓားရိုးတွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးနှစ်လုံး ရှိသည်။

“ပီယွမ် ”

​ပိုင်ဟုန်ထူက ထိုစာလုံးနှစ်လုံးကို ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီဓားကို မင်း ဘယ်က ရတာလဲ”

ပိုင်ဟုန်ထူ မေးသည်။

​လီယန်ချူက သူ့အား ယခင်က ဂူထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် အရိုးစုနှင့် ထိုဓားသမား၏ အကြွင်းအကျန်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူလည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

​“ဒီ ပီယွမ်ဓားကို မင်း သုံးလိုက်ပါ၊ မင်းကို ပေးလိုက်တယ်”

လီယန်ချူက ရက်ရောစွာ ပြောသည်။

​သို့သော်လည်း

ပိုင်ဟုန်ထူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒီဓားက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်တယ်၊ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ ငါ မသုံးနိုင်ဘူး”

​“မသုံးနိုင်ဘူး”

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

​“မှန်တယ်၊ ငါ့ဆရာ သင်ပေးတဲ့ ဓားပျံ ပညာက မွေးရာပါ ဓားပျံ တစ်လက် လိုအပ်တယ် နေ့တိုင်း အာဟာရ ပေးပြီး မွေးမြူရတယ်၊ ၄၉ ရက် ကြာပြီးနောက်မှာ စိတ်ဝိညာဥ် နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်တယ်”

​“ဒီဓားက သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရမ်း ပြင်းထန်တယ်၊ တကယ်တော့ အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းဓားတွေက အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့ ဖန်တီးရတယ်”

​ဒါဟာ ဓားပျံ ပညာရပ်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှု လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေသည်။

အခန်း (၂၆၂) - ပြန်လမ်း

​“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလိုကိုး”

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​သူ့လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ရရှိထားသည့် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ရှိသေးသည်၊ ကြည့်ရတာတော့ ပိုင်ဟုန်ထူ လည်း သုံးနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ဓားပျံပညာရပ်က ဓားအပေါ်တွင် ထိုမျှ တောင်းဆိုမှုများ ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

​သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသက်အရွယ် တူညီကြပြီး စိတ်သဘောထားချင်းလည်း တိုက်ဆိုင်သဖြင့် ရင်းနှီးမှုမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်။

အတူတူ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတွေ ပြောနေကြပြီးနောက်။

ကိုယ်စီ အခန်းများဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။

​လီယန်ချူမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ရရှိလာသော အရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် စုစုပေါင်းမှာ ၂ သိန်း ၃ သောင်း ၇ ထောင် ဖြစ်သည်

ဒါတောင်မှ ကပ်ကျော် အဆောင်နှင့် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်သစ်အတွက် အသုံးပြုလိုက်သော ကုသိုလ်မှတ် များကို နုတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

​အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော လီယန်ချူမှာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်လာခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် အပြုံးမှာ ပို၍ ပြီပြင်လာ သည်။

​“ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သိန်းကျော်ဆိုတော့၊ အခုတော့ တကယ်ကို ကြွယ်ဝနေပြီ ”

​လီယန်ချူ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

သူသည် စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြား ကို ထုတ်ယူ၍ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုကျောက်စိမ်းပြားသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးခြင်း၊ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေခြင်းနှင့် အာရုံကို စုစည်းစေခြင်း စွမ်းအားများ ရှိသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီး ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လီယန်ချူ သိရှိရသည်မှာ ထိုကျောက်စိမ်းပြားထဲရှိ ကြီးမားသော စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ အစွမ်းထက်သော တာအိုပညာရပ်များကို သုံးစွဲနိုင်သည်။

ဥပမာ တာအိုဂိုဏ်း၏ အဓိက မန္တန် ရှစ်ခု

အသုံးပြုရသည်မှာ အလွန် အဆင်ပြေသည်။

​“ဒီ ကျောက်စိမ်းပြားကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးရင် ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ မသိဘူး ”

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ကြီးမားသည့် တာအိုအသံကို အတုယူ၍။

​“အဆင့်မြှင့်တင် ”

​ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် တာအို၏ လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်များ လည်ပတ်နေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက်

တာအို လှိုင်းလုံးများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ပိုမို ကြည်လင် တောက်ပလာကာ စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသည်။

​ကုသိုလ်မှတ် သုံးထောင်

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာမှု ပေါ်လာသည်၊ ဒါဟာ ကျောက်စိမ်းပြားကိုယ်တိုင်က အဆင့်နှစ်ဆင့် မြှင့်တင်ထားသော လက်နက်နှင့် ညီမျှသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

မိစ္ဆာကို ဖိနှိပ်သည့် ရှစ်ခွင်မှန် ထက်ပင် အရည်အသွေး ပိုမြင့်သည်။

​“အဆင့်မြှင့်တင် ”

​ကုသိုလ်ကံ လေးထောင် အသုံးပြုလိုက်သည်

အဆင့်လေးဆင့် မြှင့်တင်ပြီးနောက်၊ ထိုကျောက်စိမ်းပြားမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသော ရောင်ခြည်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဂါးနှင့် ကျားကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များ

ကျောက်စိမ်းပြားနားတွင် ရပ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုကြီးမား ကျယ်ပြန့်သော စွမ်းအားကို ခံစားနိုင်သည်။

​ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းပြားမှာ စွမ်းအားများကို အချိန်ပြည့် စုပ်ယူနေပြီး၊ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော စွမ်းအားစုစည်းသည့် အစီရင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း

လီယန်ချူ စမ်းသပ်ကြည့်ရာတွင် ဤကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ စွမ်းအားမှာ သူ၏ တာအိုပညာကို သုံးစွဲရန်သာ အထောက်အကူ ပြုနိုင်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူ၍ မရပေ။

​“ငါ လောဘကြီးလွန်းသွားတာ ဖြစ်မယ်”

​လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသည့် အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။

သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဆောင် အချို့ကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ခုချင်းစီ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

​၎င်းတို့မှာ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသော အဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်၊ အဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် ကပ်ကျော် အဆောင်၊ အဆင့်သုံးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်နှင့် အဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်တို့ ဖြစ်သည်။

​သူသည် ထိုအဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင်ကို ကိုင်၍ ကျောက်စိမ်းပြားကို အပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသောအရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသော လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။

မကြာခင်မှာပင်

ထိုအဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသော လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင်မှာ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိသွားသည်။

နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်မှာ အလွန် ထူထပ်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးစ အချိန်ကနှင့် လုံးဝ မခြားနားပေ။

​“တကယ်ပဲ ရတာလား”

​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ထို့နောက် ရှမန်ဂိုဏ်းမှ လူသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်စဉ် စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသော အဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်ကို ယူလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားကို အပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

အဝါရောင် အဆောင်ပေါ်ရှိ စွမ်းအားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပြီး၊ ခုနကထက် သုံးဆခန့် ပိုမို အချိန်ကြာသည်။

ဤအဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်မှာ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိသွားသည်

စင်ကြယ်သော မိုးကြိုး စွမ်းအားမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးသည်။

မိုးကြိုးဖြင့် ရွှေကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်ခြင်း

ထိုတွေ့ရှိချက်မှာ လီယန်ချူကို အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားစေသည်။

​“ဒါဆိုရင် ဒါက အားသွင်းစက်ကြီး မဟုတ်လား ”

​သူသည် အလားတူပင် စားပွဲပေါ်ရှိ အဆောင်များကို အားလုံး အားသွင်း ၍ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝစေလိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ နားရွက်အထိ ရောက်သွားသည်။

​ကျောက်စိမ်းပြားထဲရှိ စွမ်းအားကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် တစ်ဝက်ကျော်ခန့်သာ ကုန်ဆုံးသေးသည်။

ထို့ပြင် ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝစွမ်းအားများကို စတင် စုပ်ယူနေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။

​ညတစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်

လီယန်ချူသည် အခြားသော လက်နက်များကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း၊ ကျောက်စိမ်းပြား၏ ထိုစွမ်းဆောင်ချက်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ဆက်လက်၍ မပြုလုပ်တော့ပေ။

သူ့အတွက်မှာပင် အလွန် ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​နောက်တစ်နေ့

သူတို့ သုံးဦးမှာ ကုလားအုပ်များကို စီးနင်း၍ အလယ်ပိုင်းဒေသ သို့ ပြန်မည့် ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ ပြန်လမ်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ နာမည်မှာ ဤနယ်စပ်ကုန်သည်အဖွဲ့များထဲတွင် အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသည်။

တစ္ဆေဖမ်း၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်သော ခွန်အားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

နတ်သမီးပုံပြင်ထဲက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

ဤသို့သော တာအိုဆရာနှင့်အတူ လိုက်ပါရသဖြင့် ကုန်သည်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

​ပိုင်ဟုန်ထူက ကံဆိုးခြင်းများကို အကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်လား မသိပေ၊ ခရီးလမ်းမှာ အန္တရာယ်ကင်းသည်။

ထျန်းဟိုင်ဂိတ် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ သုံးဦးသားမှာ ကုလားအုပ်များကို မြင်းများဖြင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။

အားလုံးမှာ နယ်စပ်ပြင်ပမှ မျိုးကောင်းများဖြစ်ပြီး၊ ခွန်အား အလွန်ကောင်းကာ ခရီးဝေး သွားလာရန် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

​တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့

မီးပုံးပွဲတော်

ဝေမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် မီးပုံးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။

ယခုနှစ်မှာတော့ ကောင်းကင်ကြီးက သိပ်မသာယာပေ၊ နှင်းအနည်းငယ်သာ ကျသည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များက ဘိုင်ဖုန်းခရိုင် ၏ နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အခြေအနေနှင့် မတူသော်လည်း၊ လေအေးများမှာ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေဆဲပင်။

​ဆိုင်ရှင်မ မှာ စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် မျက်နှာသွင်ပြင် မပါရှိသော နှင်းရုပ်ငယ် တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။

ထိုသို့သော ရင့်ကျက်ပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တွင် ဤမျှ ကလေးဆန်သည့် စိတ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

သူမသည် ထိုနှင်းရုပ်ကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ့ရှိသည်။

မဟုတ်လျှင်လည်း စားသောက်ဆိုင်တံခါးဝတွင် ထိုင်၍ အပြင်ဘက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေတတ်သည်။

​“လပြည့်နေ့တောင် ရောက်နေပြီ၊ ဘာလို့ ပြန်မရောက်သေးတာလဲ ”

​ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီး၏ နုပျိုလှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ဖန့်ချင်းလန် ဝင်လာပြီး ခါးတွင် သံဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ပိုမို အေးစက်လာသည်။

သူမသည် သူမ၏ အစ်မကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

​“ဘာလဲ၊ သူ့ကို သတိရနေတာလား ”

​ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးက မျက်နှာကို တင်းထားပြီး

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

ဟု ဆိုသည်။

​ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ

“ဒီလောက်ကြာအောင် သွားတာ၊ အပြင်မှာ သေသွားတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားလှပတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြန်မလာချင်တော့တာ ဖြစ်မယ် ”

ဟု ပြောသည်။

​“နင်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ ကောင်းမယ်”

​ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ နေ့တိုင်းလိုလို စကားများလေ့ရှိကြသည်။

ဆိုင်ရှင်မအမျိုးသမီးက သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြည့်စုံလှပသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

လူတွေကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

​ရုတ်တရက်။

သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

​“ငါကြားရတာ ဒါတွေက နင်ကိုယ်တိုင် ပြောနေသလိုမျိုးပဲ ”

​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ထို့နောက် အေးစက်သောပုံစံသို့ ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

​“ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ..”

​ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးက ပြုံး၍

“ချင်းလန်၊ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ နင်သိပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ငါ့ညီမပဲ တခြားသူထက်စာရင် နင်နဲ့အတူ သူ့ကို ပြုစုပေးရတာ ပိုကောင်းတာပေါ့ ”

ဟု ပြောသည်။

​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်သွားပြီး

“နင် အရူးဖြစ်နေတာလား ”

ဟု မေးသည်။

​ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးက တောက်ပစွာ ပြုံးပြီး သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာကို နီးကပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​“ နင့် မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို လိမ်လို့ မရဘူး၊ ဒီ သစ္စာမရှိတဲ့သူက ဒီတစ်ခါ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာရင်၊ ငါ နင့် ကို ကူညီပြီး သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်”

​ဖန်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာပြီး

“နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”

ဟု ဆူပူလိုက်သည်။

​ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်

“သူက တာအိုဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်၊ ငါက တခြားမိန်းမတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အကူအညီ လိုတယ်လေ ”

​“ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ၊ နင့်လို သူရဲကောင်း အမျိုးသမီးမျိုးက သူ့စိတ်ကြိုက်ပဲ၊ ငါတို့ ညီအစ်မတွေ အတူတူဆိုရင် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ပိုပြီး နေရာယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား ”

​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။

​“အစ်မ ”

​သူမ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။

​ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်

“မလိုချင်ဘူးလား”

​“ဘာကို လိုချင်တာလဲ”

​နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်လည်း ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​စားသောက်ဆိုင် တံခါးဝတွင်။

ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်၊ ဓားကဲ့သို့ မျက်ခုံး၊ ကြယ်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ရှိသည်။

ထိုမျက်နှာမှာ ခိုင်မာခြင်း၊ အေးစက်ခြင်း စသည့် စကားလုံးများကို သတိရစေသည်။

ကိုယ်ပေါ်တွင် ခရီးသွားလာခဲ့သည့် ပင်ပန်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ အလွန် ကြည်လင်နေသည်။

​သူက နယ်စပ်ပြင်ပမှ ပြန်လာသော လီယန်ချူ ဖြစ်သည်။