အခန်း (၂၆၃-၂၆၄)

အခန်း (၂၆၃) - တောင်စောင့်နတ်နှင့် နဂါးဆယ်ကောင် ဆင်ဆယ်ကောင် စွမ်းအား

​သုံးလကျော်ကြာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်။

လီယန်ချူ နောက်ဆုံးတွင် ဝေမြို့ သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

​ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပြီး ချက်ချင်းပင် မီးဖိုချောင်ကို ဟင်းလျာကောင်းများ စီစဉ်ခိုင်းကာ လီယန်ချူအတွက် ကြိုဆိုပွဲ ပြုလုပ်ပေးသည်။

လက်ရှိ ဝေမြို့ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဖန့်ချင်းလန်လည်း မထွက်ခွာသေးဘဲ စားသောက်ဆိုင်တွင်ပင် ရှိနေသည်။

​ခရီးပန်းလာသဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ ကပ်ငြိနေသော လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး။

ဆ်ုင်ရှင်မအမျိုးသမီးမှာ သူ့အား ဟင်းများ မနားတမ်း ထည့်ပေးနေသည်။

​“အများကြီး စားလိုက်ဦး ”

​ဖန့်ချင်းလန်ကမူ လီယန်ချူကို အကဲခတ်နေသည်။

မျက်လုံးထဲတွင် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ချို့ ရှိနေသည်။

​စားပွဲဝိုင်း၏ လေထုမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနွေးထွေးသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ် နယ်စပ်ကို ကျော်လွန်၍ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သော ရှမန်ဂိုဏ်း၊ တောင်ပင်လယ် ကျမ်း မှ သားရဲကြီး ဖေး နှင့် ပါရှိမြွေ အကြောင်းတို့ကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြသည်။

​ဆိုင်ရှင်မ နှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့မှာ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေကြသည်။

​“ဖုန်းကျိုး ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ချိယွမ်တောင် က တောင်စောင့်နတ်က ခေါ်သွားတယ်လို့ ပြောတာလား ”

ဟု ဆိုင်ရှင်မအမျိုးသမီးက မေးသည်။

​“ဟုတ်တယ်၊ တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ ဖုန်းကျိုးကိုယ်တိုင်က ချိယွမ်တောင် တောင်စောင့်နတ်ဆီကို သွားရောက် ခိုလှုံတာ ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်”

ဟု လီယန်ချူက ရှင်းပြသည်။

​ဆိုင်ရှင်မအမျိုးသမီး ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

​လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝေမြို့သို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ပိုင်ဟုန်ထူမှာ ကျန်းချွမ်း သို့ သွားခဲ့ကာ ဖုန်းကျိုးမှာမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို ရှာဖွေသွားခဲ့သည်။

​ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိုက်မဲသော လူရမ်းကားများနှင့် နတ်ဆိုး၊ တစ္ဆေများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ရပ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။

အဓိကမှာ သူတို့ သုံးဦးမှာ အချိန်ပြည့် ခရီးနှင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ခရီးဝေးများကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ သွားလာနေခြင်းကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် ခဏတာသာ နားနေခြင်းဖြစ်သည်။

​ချိယွမ်တောင်မှာ ဘိုင်ဖုန်းခရိုင် ထဲရှိ တောင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တောင်စောင်းမှာ မတ်စောက်၍ ခန့်ညားလှသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် တောင်ပေါ်တွင် ထိုတောင်စောင့်နတ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​ချိယွမ်တောင် တောင်စောင့်နတ်မှာ လှပသော အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပါးလွှာသော လျှော်ထည် ဆောင်းရာသီ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို ပုံစံကျကျ ထုံးဖွဲ့ထားသည်။

အေးဆေး တည်ငြိမ်လှသည်။

​ဖုန်းကျိုးမှာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချိယွမ်တောင်တွင်သာ ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သဖြင့် လီယန်ချူလည်း တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

​လပြည့်နေ့

မီးပုံးပွဲတော်

လီယန်ချူသည် ဖုန်းကျိုးနှင့် ပိုင်ဟုန်ထူတို့ကို ခွဲခွာခဲ့ပြီးနောက် တိမ်စီးနင်းနိုင်သည့် စွမ်းအားကို သုံး၍ ဝေမြို့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သည်။

​နောက်ဆုံးတွင် မီးပုံးပွဲတော်နေ့၌ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ့အတွက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ရသည်မှာ။

​လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီး သည် သုံးရက်ခန့်က၊ ဆိုလိုသည်မှာ လဆန်း ၁၂ ရက်နေ့ကတည်းက ချင်းယွန်းကျောင်း မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အလုပ်ကိစ္စဖြင့် အပြင်ထွက်သွားသည်ဟု ပြောသည်။

ယခုအချိန်အထိ ပြန်မရောက်သေးပေ။

​ဆိုင်ရှင်မအမျိုးသမီးနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့၏ ပြောပြချက်အရ ထိုကာလအတွင်း ဝေမြို့တွင် မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်ရပ်များစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ထိုသက်ကြီး တာအိုဆရာကပင် ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဝါးစက္ကူထီး၊ ဖိနပ်အစုံ၊ အပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံ။

ထိုလုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီး၏ အမည်မှာ ဝေမြို့တွင် သိပ်မကျော်ကြားပေ။

သို့သော် မကောင်းဆိုးဝါး၊ မိစ္ဆာများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဝေမြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါး ကပ်ဘေးများမှာ အတော်ပင် နည်းပါးသွားသည်။

​လီယန်ချူလည်း အေးချမ်းစွာ နေလိုသော်လည်း၊ သူ၏ ဆရာဦးလေး နတ်ဆရာကြီးမှာ သုံးရက်ဆက်တိုက် ပြန်မရောက်လာသေးပေ။

​တာအိုကျောင်းတွင် မြည်းမှာလည်း အရင်အတိုင်းပင် သန်စွမ်းနေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအားမှာ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။

သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သာမန်မြည်းတစ်ကောင်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး ပိုကြီးလာခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမာကျောလာခြင်းမျိုး မရှိပေ။

​နတ်ဆရာကြီးမှာ အခန်းတစ်ခုတွင် သီးသန့် နေထိုင်ပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာဟူ၍လည်း ဘာမျှ မရှိပေ။

လီယန်ချူ၏ ဘဝမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာသည်။

​အခန်းထဲတွင်

လီယန်ချူသည် တရားထိုင်နေပြီး စိတ်အာရုံကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းထားသည်။

ထိုခရီးလမ်းတွင် ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ရန် အချိန်မရခဲ့သော်လည်း သူ၏ တာအိုပညာရပ်မှာမူ သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်။

​လုံဟူရှန်းတောင်၏ ထိုက်ကျိ ယင်ယန် စိတ်အာရုံ လေ့ကျင့်နည်းမှာ အစပျိုး အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်

စိတ်ဝိညာဉ်၏ ခွန်အားမှာ များစွာ တိုးတက်လာပြီး ၎င်းမှာ မိမိဘာသာ အခန်းပိတ်၍ လေ့ကျင့်ရုံဖြင့် မရရှိနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်နည်းကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် သုံးနိုင်သလို စိတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ပိုမို ကြံ့ခိုင်စေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အခြားသူများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ထိုလေ့ကျင့်နည်း၏ အစွမ်းသတ္တိကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်မရသေးပေ။

​ထို့အပြင်

သူပိုင်ဆိုင်သော တာအိုပညာများမှာလည်း သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်။

အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် ၊ အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း၊ မီးကိုနိုင်ခြင်း၊ အမှောင်ဖုံးကွယ်ခြင်း၊ အစာဖြတ်ခြင်း စသည်တို့မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်။

ထို့အပြင် တာအိုဂိုဏ်း၏ အဓိက မန္တန် ရှစ်ခုကိုလည်း ပိုမို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်လာသည်။

​စိတ်ငြိမ် မန္တန်ဖြင့် စိတ်ကယောင်ခြောက်ခြား များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

နှုတ်ငြိမ် မန္တန်ဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ မိစ္ဆာပညာကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

အားလုံးမှာ အလွန် အသုံးဝင်သော မန္တန်များ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် တာအိုပညာသစ်ကို မလေ့ကျင့်သေးဘဲ၊ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကိုယ်ခံပညာ စာအုပ်သုံးအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဥ် ၊ ထျန်းကန်းလက် နှင့် လျိုယန်ဓားကျင့်စဥ် ။

ထိုကိုယ်ခံပညာ သုံးခု၏ စွမ်းအားမှာ တကယ်တမ်းဆိုလျှင် အထွတ်ထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ အချို့သော တာအိုပညာများထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေသည်။

နတ်ဆိုး၊ တစ္ဆေများကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် ခုခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း ဒုတိယတန်းစား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

​“အဆင့်မြှင့်တင်"

​လီယန်ချူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် ထျန်းကန်းလက် စာအုပ်ပေါ်တွင် တာအိုလှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာမျက်နှာရှိ စာသားနှင့် ပုံများမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။

​ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်မှာ ထပ်မံ မြင့်တက်သွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ထျန်းကန်းလက်မှာ အဆင့်မြင့်သော လက်ကွက် ၁၂ မျိုး တိုးလာပြီး၊ လက်သီး၊ လက်ဖဝါး၊ လက်ညှိုး၊ ခြေထောက်တို့၏ အနှစ်သာရများ ပါဝင်သည်။

ထို့ပြင် အရိုး၊ ကြွက်သားနှင့် သွေးသားတို့ကို သန့်စင်ပေးသည့် နည်းလမ်းများလည်း ပါဝင်သည်။

အားလုံးကို လေ့ကျင့်ပြီးပါက လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် သွေးသားမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

​ကုသိုလ်မှတ် တစ်ထောင် အသုံးပြုလိုက်သည်

အဆောင် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် မတူဘဲ၊ ယခင်တစ်ခေါက်ကလည်း ထိုပညာရပ်ကို အဆင့်မြှင့်ရန် ကုသိုလ်မှတ် တစ်ထောင်ပင် ကုန်ကျခဲ့သည်။

​ထျန်းကန်းလက်ဖြင့် နဂါးဆယ်ကောင် ဆင်ဆယ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနဂါးဆင် စွမ်းအားဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အယူအဆမျိုး ဖြစ်သည်ကို လီယန်ချူ သေချာ မသိသေးပေ။

​ဆက်လက်၍

ဟွန့်ယွမ် နှင့် လျိုယန်ဓားနည်း ကို ဆက်လက် အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဥ် မှာ ခုခံရေး ကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အကာအကွယ် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ၊ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသော ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဥ် ကို လေ့ကျင့်ပြီးပါကယခင်က ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သော ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းများမှာ သူ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ရှောင်စဲ့ ၏ မြန်ဆန်သော ဓားချက်များနှင့် ရက်စက်တဲ့ သားရဲ၏ လက်သည်းများကဲ့သို့သော အရာများ ဖြစ်သည်။

​“ခုခံရေးကိုတော့ ထပ်ပြီး တည်ဆောက်ရဦးမယ်”

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

​တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အရိုးအသားမှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့ပြီး ဓားနှင့် ထိုး၍ မရ၊ စုန်းပညာဖြင့် ထိခိုက်ရန် ခက်ခဲသည်။

ထို့အပြင် တာအိုဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်သော အစီရင်ဝတ်စုံ လည်း ရှိသေးသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ထပ်မံ ခုခံရန် စိတ်ကူးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

​အထူဆုံး သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ အပြင်းဆုံးသော အချက်ကို ခံယူမည်

​လျိုယန်ဓားနည်းစနစ် မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော ဓားနည်းဖြစ်ပြီး လျိုယန်စွမ်းအား ကို လေ့ကျင့်နိုင်ကာ နတ်ဆိုးများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် အသွေး အသား အတွက် ကုန်ကျမှုမှာ အတော်ပင် လျော့နည်းသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်သည့် အာနိသင်မှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

​လီယန်ချူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ၊ ထိုအဆင့်မြှင့်ထားသည့် ပညာရပ် သုံးခုကိုသာ လေ့ကျင့်ပြီးပါက၊ အစီရင်ဝတ်စုံ ကို မဝတ်ဆင်ထားလျှင်ပင် ရှောင်စဲ့ပင် သူ့၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခင်က တာအိုနန်းတော် တွင် သူတို့နှစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်စဉ်က အစီရင်ဝတ်စုံ မပါဘဲ တန်းတူပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

​ကိုယ်ခံပညာ စာအုပ်များကို အဆင့်မြှင့်ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် စွမ်းအင်တိုးဆေးလုံး အချို့ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ တာအိုဆေးနည်း ဖြစ်ပြီး အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း။

လူ့လောကရှိ အားဖြည့်ဆေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ၊ သို့သော် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် လိုအပ်ချက် အနည်းငယ် ရှိသည်။

​လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ဒုတိယ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအင်တိုး ဆေးလုံးများကို ဆေးဖိုနှစ်ခုစာ ဖော်စပ်လိုက်သည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက်၊ ထိုဆေးလုံးများမှာ သူ၏ ယခု လေ့ကျင့်နေသော အလွန်အစွမ်းထက်သည့် ကိုယ်ခံပညာရပ်များအတွက် လိုအပ်သည့် သွေးချီ အာဟာရကို အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာကို ပျက်စီးသွားစေမည် မဟုတ်ပေ။

​ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် ငါးထောင် ကုန်ကျခဲ့သည်

ယခင်ကဆိုလျှင် လီယန်ချူအတွက် ဤသည်မှာ ငွေပမာဏ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ လီယန်ချူမှာ ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သိန်းကျော် ရှိသဖြင့် လုံးဝ မနှမြောပေ။

​နောက်လာမည့် ရက်များတွင်

သူသည် နေ့စဉ် ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း ကို လေ့ကျင့်ကာ တာအိုပညာရပ်များကို ရှုမှတ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ သုံးခုကို လေ့ကျင့်နေသည်။

ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင်။

​လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီးမှာ ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

အသက်ရှူသံမှာ အားနည်းပြီး မျက်နှာမှာလည်း မှိန်ဖျော့နေသည်။

သေခါနီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

​အခန်း (၂၆၄) - နတ်ဆရာကြီး ဒဏ်ရာရခြင်းနှင့် ခရီးသွားနတ်ဘုရား များ

​“ဆရာဦးလေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ ”

​လီယန်ချူ အမြန်ပြေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

​နတ်ဆရာကြီးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားမပြောဘဲ လီယန်ချူကို သူ့အား တွဲ၍ အထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြသည်။

​လီယန်ချူသည် နတ်ဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စီစီစီ ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်လာသည်။

ထို့ပြင် ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အော့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

​တာအိုဆရာကြီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး တာအိုကျောင်း အခန်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက်ဝင်ကာ အနေအထိုင် ပုံမှန်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

​ထိုနတ်ဆရာကြီးမှာ သူ၏ အမြင်တွင် အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲသူဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် အဆင့်ကျဆင်းသွားသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင်။

အရင်က လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီး လေးဦး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဟု ခေါ်ဆိုပါကလည်း မမှားပေ။

ယခုမှာ ထိုအခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေရသည်။

​“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဟု လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။

​“မိတ်ဆွေဟောင်း အချို့နဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်ရလို့ အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရသွားတာပါ”

ဟု နတ်ဆရာကြီးက ပြောသည်။

​လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ တင်းမာသွားသည်၊ ဤသည်မှာ အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရခြင်း မဟုတ်ပေ။

ခဏက ထိတွေ့လိုက်ရစဉ်ကပင် ထိုကြီးမားသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများက လီယန်ချူကိုပင် နောက်ဆုတ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ဆိုးရွားသော ကျိန်စာပညာ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

​သူ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျန်းထင်ရှန်း မှရသော စပျစ်သီး သုံးလုံးကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

​“ဆရာဦးလေး၊ စပျစ်သီးတွေမှာ အသက်စွမ်းအားတွေ ပြည့်ဝနေလို့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပြီး ခွန်အား ပြန်ဖြည့်နိုင်ပါတယ်”

​နတ်ဆရာကြီးလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းထင်ရှန်း မှ စပျစ်သီး သုံးလုံးကို စားသုံးလိုက်ရာ ချိုမြိန်ပြီး အေးမြသော စွမ်းအားများမှာ သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

​သို့သော် နတ်ဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထူထပ်သော မိစ္ဆာစွမ်းအားမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့်အလား ဖြစ်နေပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားသာမက ပုပ်သိုးနေသော အလောင်း၏ အနံ့ဆိုးများလည်း ထွက်လာသည်။

အခြားသူသာဆိုလျှင် ဤနတ်ဆရာကြီးမှာ သေပြီးပြန်ရှင်လာသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိကြလိမ့်မည်။

​နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးအဖြူနေရာတွင် ရှိနေသော အမည်းစက်များမှာ စတင် လျော့နည်းလာသည်။

ထိုသည်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး ပူးကပ်ခံထားရသူများတွင်သာ ရှိတတ်သော လက္ခဏာဖြစ်သည်။

လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီးတစ်ဦးကို မကောင်းဆိုးဝါး ပူးကပ်နိုင်သည်ဆိုလျှင် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများ ဖြစ်မည်ကို တွေးကြည့်နိုင်သည်။

​နတ်ဆရာကြီးမှာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်

“ဒါက အလောင်းအဆိပ်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်ဘူး၊ အမြန် ထွက်သွားလိုက် ”

​သူ၏ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်တို့မှ အမည်းရောင် အငွေ့များ စတင် ယိုစီးလာသည်။

နှာခေါင်းရှုံ့ဖွယ် အနံ့ဆိုးများမှာ အမည်းရောင် မိစ္ဆာလက်ဝါးများကဲ့သို့ပင် ပျံ့နှံ့လာသည်။

​လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ငြိမ်သက်နေပြီး အဝါရောင် အဆောင်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူကာ နတ်ဆရာကြီး၏ နဖူးပေါ်သို့ ကပ်လိုက်သည်။

အဆင့်လေးဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် ကပ်ကျော်အဆောင်

ရောင်စုံအလင်းတန်းမှာ တာအိုဆရာကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိစ္ဆာအဆိပ်စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

​ကပ်ကျော် အဆောင်မှာ အဆိပ်ပိုးမွှားများနှင့် အဆိပ်ငွေ့တို့၏ ရန်သူတော် ဖြစ်သည်

နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြည်လင်သော အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်မှာလည်း နိုးကြားလာသည်။

လက်ဖြင့် မန္တန်ပြုကာ ထိုက်ကျိခြင်္သေ့ မန္တန်ကို သုံးစွဲလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

​၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မလာတော့ပေ။

ထိုကြီးမားသော စွမ်းအားများဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်လုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းကာ အရင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

​“ကပ်ကျော် အဆောင် လား ”

သူသည် နဖူးပေါ်ရှိ အဆောင်ကို ဖြုတ်ယူ၍ အံ့သြစွာ မေးသည်။

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းပြခြင်း မပြုပေ။

​နတ်ဆရာကြီးမှာ သက်ပြင်းချ၍

“အိုမင်းလာပြီ၊ တကယ်ကို မသုံးစားနိုင်တော့ဘူး၊ မင်းရှေ့မှာပဲ အရှက်ကွဲရပါလား”

ဟု ပြောသည်။

​“ဆရာဦးလေးရဲ့ တာအိုပညာက နက်နဲပါတယ်၊ ကျနော်မလုပ်ပေးရင်တောင် မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာပါ ဒါကတော့ စေတနာသက်သက်ပါပဲ”

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

​နတ်ဆရာကြီးသည် လီယန်ချူကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​“ဆရာဦးလေး ကျိန်စာပညာနဲ့ ထိခိုက်ထားတာ ကျနော်ဆီမှာ ကျန်းထင်ရှန်းက ရတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးရှိတယ်၊ ကျိန်စာရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး အသက်စွမ်းအားတွေကို ဖြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်”

ဟု လီယန်ချူက ဆိုပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ လူပုံသဏ္ဌာန် အသီး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​ဤ လူပုံသဏ္ဌာန် အသီးတွင် ယခုအခါ စင်ကြယ်သော အသက်စွမ်းအားများသာ ရှိပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအား လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်ကြည်လင်ပြီး ရောဂါများ ပျောက်ကင်းသွားသလို ခံစားရသည်။

​“ဒါက နတ်သမီးပုံပြင်ထဲက လူပုံသဏ္ဌာန် အသီးပဲ၊ စားလိုက်ရင် အိုမင်းမှု့ မရှိဘဲ နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မင်း မနှမြောဘူးလား ”

ဟု နတ်ဆရာကြီးက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးသည်။

​“ဒါ လူပုံသဏ္ဌာန် အသီးဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ အိုမင်းမှု့ မရှိတာကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ ဆရာဦးလေးရဲ့ ဒဏ်ရာကို ပျောက်ကင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလို အဖိုးတန်ပစ္စည်းက အရေးမပါပါဘူး”

ဟု လီယန်ချူက ပြောသည်။

​“ဟားဟားဟား”

“မင်းက သိတတ်သားပဲ ရွှမ်ချိန် က မင်းကို တပည့်ခံထားတာ မှားယွင်းမှု မရှိဘူး ”

ဟု နတ်ဆရာကြီးက ရယ်မောသည်။

​“ဒီအသီးက ထူးခြားပေမဲ့ ငါ့အတွက် အရေးတကြီး မဟုတ်သေးဘူး၊ နောင် မင်း တတိယအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒါကို သုံးရင် ပိုပြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်၊ ငါ့အတွက်နဲ့ အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့”

ဟု နတ်ဆရာကြီးက ပြုံး၍ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

​“ကြားရသလောက်တော့ ဆရာဦးလေး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒဏ်ရာရခဲ့လို့ အဆင့်ကျခဲ့တာလို့ ကြားတယ်၊ ဒီအသီးက ဆရာဦးလေးကို ကုသပေးနိုင်မလား ”

ဟု လီယန်ချူက မေးသည်။

​နတ်ဆရာကြီးက ခေါင်းခါ၍

“ဒီလောက်နဲ့ မရဘူး၊ ငါ့ပြဿနာက စိတ်အခြေအနေနဲ့ ဆိုင်တယ်၊ ဘယ်လို ဆေးမျိုးနဲ့မှ မရဘူး၊ မင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟု ပြောသည်။

​သူသည် လီယန်ချူကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​“ဒီကျေးဇူးကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်၊ နောင်အခါ ဒီအရာကို လူမြင်အောင် မထုတ်ပြနဲ့၊ ဒီထဲမှာ အသက်စွမ်းအားတွေ အပြည့်ပါလို့ ခရီးသွားနတ်ဘုရား တွေ အတွက် ဆွဲဆောင်မှု အရမ်းကြီးတယ် သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်တဲ့အထိ စွမ်းတယ် တစ်ခြားသူကို လောဘမတက်မိအောင် သတိထားပါ”

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒီအရာကို ကျန်းထင်ရှန်း မှာတုန်းက လူအချို့ မြင်ဖူးကြတယ်၊ တာ့ရှန်ကော်ဘုရားကျောင်း က ကိုယ်တော် တစ်ပါးလည်း ပါတယ်”

​ချန်ယန်၊ ရှောင်စဲ့တို့မှာ သူနှင့် ရင်းနှီးမှု အနည်းငယ် ရှိပြီး၊ တင်းရုံ မှာလည်း သူ့ကြောင့် အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးမှာမူ မည်သူမည်ဝါမှန်းပင် မသိရပေ။

တာ့ရှန်းကော်ဘုရားကျောင်း မှ ကိုယ်တော် မှာမူ အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသဖြင့် လီယန်ချူမှာ လောဘတက်လာမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

​နတ်ဆရာကြီးမှာမူ အေးဆေးပင်

“အဲဒီ ကိုယ်တော် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာပါ မိစ္ဆာဖြစ်ဖို့ စိုးရိမ်ရပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုယ်တော်ကြီးတစ်ပါးရဲ့ ဓာတ်တော် ပါနေလို့ မကောင်းတာ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဓာတ်တော်ရဲ့ ကံကြမ္မာက ကြီးမားလို့ ရဟန်းတစ်ပါးအနေနဲ့ မခံနိုင်ဘူး”

“အခြားသူတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ငါ ကြိုပြောထားပြီးသားပါ၊ မင်းက ငါတို့ လုံဟူရှန်းတောင်က လူဖြစ်လို့ ဘယ်ဂိုဏ်းကြီးကမှ မင်းကို မထိရဲဘူး ”

ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူ မျက်လုံး မှိတ်ချလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းကြီးတွေလား”

နတ်ဆရာကြီးက ရယ်မော၍

“မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေက အားနည်းပေမဲ့ အသက်ကို ပဓာနမထားသူတွေ အများကြီးပဲ၊ အချို့အတွက်ဆိုရင် လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ နာမည်က သိပ်မတိုးဘူး”

ဟု ပြောသည်။

​ဤအချက်မှာ နားလည်ရ လွယ်ကူသည်။

နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းများမှာ အကြောင်းရင်း ရှိကြပြီး ပြဿနာ ဖြစ်ပါက စားပွဲဝိုင်းတွင် ညှိနှိုင်းကြသည်။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းများနှင့် လေလွင့် မိစ္ဆာများမှာမူ လုံဟူရှန်းတောင်မှ လူများ၏ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်းကို ခံနေရသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် လုံဟူရှန်းတောင်ကို ကြောက်နေဖို့ မလိုတော့ပေ။

သူတို့အတွက်ကတော့ ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိတော့ပေ။

​“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဦးလေး”

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

​“မင်းက ငါ့ကို ဆရာဦးလေးလို့ ခေါ်တာပဲ၊ မင်းကို စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အပေါ်ယံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့”

ဟု တာအိုဆရာကြီးက ပြုံး၍ ပြောသည်။

​“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျနော် ဘေးနားက လူတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

​လီယန်ချူ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

​နတ်ဆရာကြီးမှာ အနည်းငယ် ပြုံး၍

“စောင့်ရှောက်တယ်လို့ မပြောနိုင်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ မိန်းမ နှစ်ယောက်က... တစ်ယောက်မှ မရိုးရှင်းကြဘူး”

ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူ အံ့သြသွားပြီးမှ နတ်ဆရာကြီးက ဆိုင်ရှင်မ နှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် ဖန့်ချင်းလန်မှာ သူ၏ မိန်းမ မဟုတ်ကြောင်း မရှင်းပြတော့ပေ။

ထို့နောက် နတ်ဆရာကြီး၏ နောက်ဆုံး စကားကြောင့် အံ့သြသွားရသည်။

​“တစ်ယောက်မှ မရိုးရှင်းဘူး၊ ဖန့်ချင်းလန်က သာမန် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်သူ မဟုတ်ဘူးလား”

​လီယန်ချူ အံ့သြစွာ မေးသည်။

​နတ်ဆရာကြီးက မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်

“မင်းက ထိုက်ဖင် တည်းခိုခန်း က ဆိုင်ရှင်မကို သာမန်လူ မဟုတ်မှန်း သိပြီးသားပဲ မဟုတ်လား”

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် အတူရှိခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ပြဿနာ ရှိမှန်း မသိလျှင် သူဟာ လူမိုက် ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။

​နတ်ဆရာကြီးမှာ ဆက်ပြောသည်

“ဖန့်ချင်းလန် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကုသိုလ်ကံတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတယ်၊ အရင်က ဘယ်လိုလဲ မသိပေမဲ့ အခုတော့ ခရီးသွား နတ်ဘုရားတွေ လို နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အဆင့် ရောက်နေပြီ ”

​“ဆိုင်ရှင်မ ကတော့ ကံကြမ္မာတွေက နက်နဲလွန်းလို့ ငါတောင် သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကို မသိနိုင်ဘူး”