အခန်း (၂၆၉-၂၇၀)
Vol. 27 Ch. 269-270
အခန်း (၂၆၉) - သတ်
ဘုန်း
ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်သော အစွမ်းထက်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
မြေပြင်သွား ယက္ခ၏ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးဝင်လာသည်။
နတ်ဘုရားဒဏ္ဍာရီမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်
အကြည့်မှာ စူးရဲထက်မြက်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မခန့်လေးစား လုပ်သည်။
“မင်းလောက်နဲ့လား ”
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုအဆောင်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်သွား ယက္ခ၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်သည်။
ဘုန်း
နောက်ကျောမှ ကြွက်သားများမှာ နဂါးကြီးကဲ့သို့ ထင်ရှားနေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။
ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကို အပြည့်အဝ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
လေထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ တန်းခနဲ ပေါ်လာသည်
မြေပြင်သွား ယက္ခ မှာ မှော်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဖုန်းနတ်ဘုရား လေးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာ၊ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဒီမှော်မြားရဲ့ အစွမ်းက ပိုတိုးလာတာပဲ”
လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ဆူပွက်နေပြီး၊ ရှေးခေတ်လူသားတို့၏ ထူးချွန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ပြသနေသည်။
၎င်းမှာ ဖုန်းနတ်ဘုရား လေး ၏ သဘောသဘာဝနှင့် အလွန်ကိုက်ညီနေသည်။
ထို့ကြောင့် စွမ်းအားမှာ အဆမတန် တိုးပွားလာသည်
သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်သည့် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကြောင့် ကောင်းကင်မှ နှင်းများမှာပင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီးမှာ သူ၏ နည်းလမ်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ အဝါရောင် စက္ကူထီးကို ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ ဘေးမှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေးပင် ကြည့်ရှုနေသည်။
မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
“ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးပါလား၊ ဒီကောင်လေးက ဟုန်ပိုင်ဝေကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား ”
နတ်ဆရာကြီးက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေသည်။
ဖုန်းနတ်ဘုရား၊ ဖုန်းဘိုးတော်ဟုလည်း ခေါ်သည်
သူ၏ တာဝန်မှာ လေ (၈) မျိုး၏ သတင်းများကို သိရှိခြင်းနှင့် နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာကို စီမံခြင်းဖြစ်သည်။
ထို ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးမှာ မော်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုမှ ရရှိထားကာ၊ နတ်ဘုရားဒဏ္ဍာရီလာ နေကို ပစ်ချသည့်လေးပြီးလျှင် စွမ်းအားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ မိုင်တစ်ထောင် အကွာမှ ရန်သူကို သတ်နိုင်သည်။
နတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်
“ဒီကောင်လေးရဲ့ နဂါးနှင့် ဆင် ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ဒီလေးက သုံးဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ ”
နတ်ဆရာကြီးမှာ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ဆန်းစစ်နေသည်။
ဘုန်း
ဘုန်း
မှော်မြားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ပြင်းထန်လှသည်
မြေပြင်သွား ယက္ခမှာ လက်ထဲမှ မှော်လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ အစိမ်းရောင် မီးတောက်များက တောင်ကြား၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အစိမ်းရောင် ဖြစ်သွားစေသည်။
မာကျောသော ကျောက်ဆောင်မြေကြီးမှာ ပို၍မာကျောသွားပြီး၊ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်များမှာ မီးလောင် ပျက်စီးသွားသည်။
ယက္ခမှာ ရှစ်ပါးသော ကောင်းကင်နဂါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
မြေပြင်သွား ယက္ခမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ဆိုးကာ ကြမ်းတမ်းပြီး ဝိညာဉ်များကို စားသုံးတတ်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ရုပ်ပုံသွင်ပြင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မိစ္ဆာရဟန်း ဒူးခူးမှာ လီယန်ချူ လက်ထဲရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မှော်မြားကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။
ဝိညာဉ်များ တုန်လှုပ်သွားသည်
ခဏလေးကမှ တည်မြဲနေသော မြေပြင်သွား ယက္ခမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်တော့ပေ။
“လာလေ ကတုံးလေး "
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ဆူပွက်နေသည်။
ဘုန်း
အလင်းတန်းများ စုစည်းထားသော မြားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသည်။
မြေပြင်သွား ယက္ခာမှာ နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားရသည်
သူ၏ ဒုတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ရုပ်သွင်ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။
မိစ္ဆာရဟန်း ဒူးခူးမှာ မြေပြင်သွား ယက္ခကို အသုံးပြုလျှင် လီယန်ချူကို သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
မြားအနည်းငယ် ပိုပစ်လိုက်ရုံမျှသာ ဖြစ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ
အလွန်ပင် နာကျည်းစွာ သေဆုံးသွားရသည်
လီယန်ချူမှာ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပြင်းထန်လှသည်
အလောင်းမိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်မှာ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားသည်။
သူမှာ စူးရဲသော မျက်လုံးများရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးပုံစံဖြစ်ပြီး၊ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးကာ မုန်းတီးဖွယ်ရာ အမူအရာရှိသည်။
အမျိုးသားပုံစံနှင့် အမျိုးသမီးပုံစံ ရောထွေးနေသည်။
ယခုအခါတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လီယန်ချူကြောင့် အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေသည်
နတ်ဆရာကြီးကို ဝိုင်းရံထားစဉ်က မသေချာမရေရာသည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းအတွက် နာမည်ကျော်ကြားရန် အခွင့်အရေးကောင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့မှာ နာမည်မကြီးသော လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်။
“ထွက်ပြေးမလို့လား”
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေသည်။
သူက ဝိညာဉ် ရုပ်သွင်ကို မထုတ်ဘဲ၊ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကိုလည်း မသုံးဘဲ၊ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်ရာ ခြေအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ပေါ်လာပြီး လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်သွားသည်။
နတ်ဆရာကြီး - “....”
တိမ်စီး၍ ပျံသန်းခြင်းလား
နတ်ဆရာကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူ ဝိညာဉ် ရုပ်သွင်ကို မထုတ်ဘဲ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခြင်းပင်
လီယန်ချူမှာ တိမ်စီး၍ ပျံသန်းကာ အလောင်းမိစ္ဆာ ၏ ဝိညာဉ်ကို လျင်မြန်စွာ လိုက်မီသွားသည်။
သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီး ဝိညာဉ်မှာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“တတိယအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ မြေပြင်မှ လေထဲသို့ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းလား ”
သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူမှာ လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ရုပ်သွင်ပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အကူအညီပေးရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်မည်လော
လူတို့၏ အတွေးမှာ လျင်မြန်လှသည်၊ အတွေးပေါင်းများစွာမှာ အလောင်းမိစ္ဆာ ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“ငနူးးးကျန်းဟွိုင်ဟဲ ငါ မင်း မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ကျိန်ဆဲတယ်၊ မင်း ငါ့ကို လှည့်စားတာပဲ ”
အသံမှာ အလွန်ပင် နာကျည်းစရာကောင်းလှသည်!
နတ်ဆရာကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
စကားပြောရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူမှာလည်း ထိုအခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူ ကျိန်ဆဲရန် မပြင်ဆင်ရသေးမီ။
လီယန်ချူမှာ နောက်မှ လိုက်မီလာပြီး အလောင်းမိစ္ဆာ ဘာကြောင့် နတ်ဆရာကြီးကို ကျိန်ဆဲနေသည်ကို စဉ်းစားမနေတော့ပေ။
ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်
ချိန်း
ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလောင်းမိစ္ဆာ ၏ ဝိညာဉ်ကို ထိမှန်သွားပြီး၊ ပူပြင်းသော သွေးပူ အရှိန်အဝါများက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို မီးရှို့လိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင် တစ်ကောင်အနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ခွာ၍ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ အလွန်ပင် မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။
ကြောက်လန့်လွန်း၍သာ ဖြစ်သည်
လီယန်ချူမှာ အလောင်းမိစ္ဆာ ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်များမှ မြေပြင်သို့ ပြန်ဆင်းလာရာ၊ သူ၏ ပုံစံမှာ နတ်ဘုရားတို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး ဓားရောင်မှာလည်း စူးရှနေသည်။
နတ်ဘုရားတို့၏ အစောင့်အရှောက် နတ်ဆရာကြီးကဲ့သို့ပင်
“ရှူးးး”
နတ်ဆရာကြီးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူလိုက်သည်။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ဂူဖုန်း၊ အလောင်းမိစ္ဆာ၊ ဒူးခူးတို့မှာ ဝေမြို့ ဝူတောင်တွင် ပျက်စီးသွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီးမှာ မှင်သက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူကို တာအိုဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်သစ်ဟု ထင်ထားပြီး ကောင်းမွန်စွာ ပျိုးထောင်ပါက ထိုအရေးကြီးသည့် အချိန်တွင် တာဝန်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းအတွက်လည်း ဂုဏ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
လက်ရှိ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်သီး ပုဂ္ဂိုလ်များကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဒီလောက်ထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ
လီယန်ချူအပေါ် ယခင်က သံသယရှိခဲ့ခြင်းမှာ နတ်ဆရာကြီးအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာသည်။
နတ်ဆရာကြီး လူကို မှန်ကန်စွာ မမြင်နိုင်ခဲ့ဟု မပြောနိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူမှာ ထုံးစံအတိုင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။
လီယန်ချူမှာ စစ်မြေပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အလောင်းများကို မီးရှို့ကာ၊ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မှော်လက်နက်များကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အဆောင်ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို အသုံးပြု၍ မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် သဘာဝအတိုင်း၊ အညစ်အကြေးများကို ရှင်းလင်း၊ မိစ္ဆာများကို ချုပ်နှောင်၊ လူသားများကို ကယ်တင်၊ အညစ်အကြေးများ ပျောက်ကွယ်၊ တရားလမ်းစဉ် တည်မြဲစေ၊ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်းဖြစ်စေ ”
၎င်းမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးဆုံး မန္တန် (၈) ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာမြေကို သန့်စင်စေသည့် မန္တန်
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် အညစ်အကြေးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ ထပ်မံ ပေါက်ဖွားလာမည်ကို ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒီအလုပ်တွေကို ငါငယ်ငယ်ကထက်တောင် ပိုပြီး စနစ်တကျ လုပ်နိုင်တာပဲ...”
နတ်ဆရာကြီးက အဝါရောင် စက္ကူထီးကို ညှပ်ထားရင်း ပြုံး၍ ချီးကျူးသည်။
“အကုန်လုံးက ဆရာဦးလေးရဲ့ သွန်သင်မှုကြောင့်ပါ၊ ကျနော်ကတော့ အနည်းငယ်သာ လုပ်နိုင်တာပါ”
လီယန်ချူက ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်းတွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေသေးတာပဲ မလျှော့ပါနဲ့တော့ ”
နတ်ဆရာကြီးက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။
ဖုန်း နတ်ဘုရားလေးကို အခြားသူသုံးလျှင် ဤမျှ ပြင်းထန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချက်ကို နတ်ဆရာကြီး ကောင်းကောင်း သိသည်။
နတ်ဆရာကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်
“ငါက ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမဲ့၊ ငါ့အသက်က ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းက လူသုံးယောက်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်၊ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”
လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
မိမိ၏ ဖုန်း နတ်ဘုရားလေးနှင့် ပျံသန်းနိုင်သည့် အစွမ်းကို ပြသခဲ့သော်လည်း နတ်ဆရာကြီးမှာ လောဘမဖြစ်ခဲ့ပေ။
သူက မိမိအား မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားသည်ဟု ခံစားရသည်။
နတ်ဆရာကြီးမှာ တစ်ခါတရံ စကားကို အစွန်းထွက်အောင် ပြောလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ရိုးရှင်းသော အပြုအမူများက လူတို့အား ရင်းနှီးစေသည်။
အခန်း (၂၇၀) - ချီလုံ တာအိုဆရာ၊ ဘိုင်မယ်တော်
သူတို့နှစ်ဦး ဝေမြို့ သို့ အတူတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဒီနေ့ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်ဘုရင် သုံးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ကမ္ဘာတစ်ခွင် လှုပ်ခတ်သွားစေမည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူအတွက်မူကား၊ အဆင့်အတန်းမရှိသော သူခိုးလေးများကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို ခုတ်ထစ်ရသလောက်ပင် လွယ်ကူလှသည်
ဤထူးခြားသည့် စိတ်အခြေအနေကြောင့် နတ်ဆရာကြီးမှာ အလွန်ပင် ချီးကျူးမိသည်။
“ယန်ချူ၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဟုန်ပိုင်ဝေမှာ စိတ်နေသဘောထား မောက်မာသူဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ သေဆုံးသွားတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတယ်၊ အဲဒါ မင်းလက်ချက်လား ”
နတ်ဆရာကြီးက မေးသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်
“ဟုတ်ပါတယ်၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းသားတွေကိုလည်း ကျွန်တော် အကုန်လုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့အားလုံးက အညစ်အကြေးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူယုတ်မာတွေချည်းပါပဲ ”
နတ်ဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်
“မော်ရှန်းဂိုဏ်းက အင်အားကြီးတယ်၊ လုံဟူရှန်းတောင်လိုမျိုး အခုအခါမှာ နာမည်ကြီးပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အလေးပေးမှုကို မရရှိထားပေမဲ့၊ တာအိုဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ မင်း ပြဿနာတက်မှာ မကြောက်ဘူးလား ”
“မော်ရှန်းဂိုဏ်းက ဟုန်ပိုင်ဝေလို လူမျိုးကို အဲဒီလို လူယုတ်မာတွေနဲ့အတူ မကောင်းမှုတွေ လုပ်ခွင့်ပေးထားတယ်ဆိုတော့၊ တာအိုဂိုဏ်းကြီး ဆိုတဲ့ စကားလုံးကလည်း နာမည်နဲ့မလိုက်ဘူးလို့ပဲ မြင်တယ်၊ သူတို့ကို ငါ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ ”
နတ်ဆရာကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ထို့နောက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟုန်ပိုင်ဝေရဲ့ ဖခင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား ”
“မော်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ သက်ကြီးဝါကြီးတစ်ဦးလို့ ကြားဖူးပါတယ် ”
“မော်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ချီလုံ တာအိုဆရာဖြစ်ပြီး၊ သူက အသက် (၁၆၀) ရှိနေပြီ၊ ဟုန်ပိုင်ဝေက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား၊ အသက်ကြီးမှ ရတဲ့သား ဖြစ်တယ်လေ ”
လီယန်ချူမှာ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး နတ်ဆရာကြီးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီ ချီလုံ တာအိုဆရာက ဒေါသကြီးမယ့်ပုံပဲ ”
နတ်ဆရာကြီးက ပြုံး၍ ပြောသည်
“ဒီကိစ္စက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပါ၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှာရှိတဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းသာ မပြောပြရင် အပြင်လူတွေ ဘယ်လိုမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
“ဟုန်ပိုင်ဝေ သေဆုံးတာ ကြာပြီဖြစ်လို့၊ ဒီ ချီလုံ တာအိုဆရာသာ လက်စားချေချင်ရင် အရင်ကတည်းက လှုပ်ရှားနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား ”
လီယန်ချူက မေးသည်။
“မှန်ပါတယ်”
နတ်ဆရာကြီးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ချီလုံ တာအိုဆရာက ဟုန်ပိုင်ဝေ သေဆုံးကြောင်း သတင်းကြားပြီးကတည်းက တရားကျင့်ဖို့ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တာပါ ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီ ချီလုံ တာအိုဆရာနဲ့ ငါ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ သူက စိတ်နေစိတ်ထား မောက်မာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အရင်မျိုးဆက် ခေါင်းဆောင်၊ ဆိုလိုတာက သူ့ဆရာကသာ မထိန်းထားရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရောက်ပြီး ဒေသတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးနေမှာ ကြာပြီ"
“မင်းက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကို သတ်လိုက်တဲ့အတွက်၊ သူက ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူအိုကြီးက ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာတော့ မသိရသေးဘူး ”
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားမှုများ ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်
“ဒီ ချီလုံ တာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သိလား ”
“ငါ စတင် ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာ သူက ဒုတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းရှိတဲ့ ပညာရှင်ကြီးပဲ၊ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ရှီယန် နတ်မီးကို လေ့ကျင့်ထားတယ်၊ တောင်ပေါ်ကဆင်းပြီး မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့အခါမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တာ ”
“အခုတော့ မသိတော့ဘူး၊ တတိယအဆင့်ရဲ့ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားပြီလားတော့ မသိဘူး ”
နတ်ဆရာကြီးက လီယန်ချူကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပေးလိုက်သည်။
“ဆရာဦးလေး၊ ဆရာဦးလေး ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ”
“နှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ”
“အခုတော့ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”
“ရှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ”
လီယန်ချူမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
နှစ်ပေါင်း (၆၀) ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။
ဒီ ချီလုံ တာအိုဆရာက ဒုတိယအဆင့်မှာပဲ ဒီလောက်ကြာအောင် ရပ်တန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူက နတ်ဆရာကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် ဝေဖန်လိုက်သည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ တွက်ချက်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့သူပါ၊ ဒီအချိန်မှာကျတော့ အသေးစိတ် မပြောပြဘူး ”
“မင်းက ငါက ဟောကိန်းထုတ်တတ်လို့ အကုန်လုံး သိနေမယ်လို့ မထင်ပါနဲ့”
နတ်ဆရာကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။
စိတ်ဖတ်ခြင်းလား
ဆရာဦးလေးက ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်တာလား
နှစ်ဦးသား လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောရင်း ဝေမြို့သို့ ပြန်လာကြသည်။
လီယန်ချူလည်း နတ်ဆရာကြီးထံမှ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို သိလိုက်ရသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ သူတူး သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ဘဲ လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး၊ တိုက်ရိုက် လက်အောက်ငယ်သားလည်း မရှိပေ။
သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးထဲတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဝိညာဉ်မှ ဖြစ်လာသော မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရရှိထားသည်။
ဘယ်လို မိစ္ဆာအမျိုးအစားလဲဆိုတာတော့ မသိရပေ။
နောက်တစ်ခုက ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်။
ဘိုင်မယ်တော် ဟု ခေါ်သည်။
သူမမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှပဂေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူသတ်မှုများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။
ဒရမ်ကြီး ဘုရားကျောင်း၏ စည်းကမ်းဌာန ခေါင်းဆောင်၏ တပည့်တစ်ဦးမှာ ဘိုင်မယ်တော်၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် မှားယွင်းခဲ့ရသည်။
အရည်အချင်း အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပညာရှင် လူငယ်တစ်ဦးမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်သွားသည်။
လူထုကို သတ်ဖြတ်ပြီး သွေးဆေးလုံးများကို လေ့ကျင့်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားကျောင်း၏ စည်းကမ်းဌာန ခေါင်းဆောင်က ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဘိုင်မယ်တော်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သတင်းအစအန မရတော့ဘဲ၊ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းကို ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးက ဦးဆောင်နေသည်။
“ဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေက ပျောက်ကွယ်သွားရတာ ကြိုက်ကြတာလား ”
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးသည်။
နယ်စပ်က ရှမန်ဂိုဏ်းမှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ပါရှိ အမွေဆက်ခံသူ ယေလူဂျင်းခ မှာ အပြင်ပန်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်သည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသည်။
လီယန်ချူက ဘိုင်မယ်တော်လည်း ဒီအတိုင်းပင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဆရာကြီး ပြောပြဖူးသည်။
ဒီ ဘိုင်မယ်တော်မှာ ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အစေ့များကို စစ်သားများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ကာ မိုးရွာစေနိုင်သည်။
သူမမှာ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်ကို ရရှိထားသည်။
ကောင်းကင်ဘေး မကျရောက်သရွေ့။
မည်သူမျှ သူမကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှာ အင်အားကြီးပြီး လူထုကြားတွင် တရားဟောလေ့ရှိကာ၊ တော်ဝင်မိသားစုက အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းလင်းသော်လည်း မြက်ပင်များကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် ပေါက်ဖွားနေသည်။
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဧကရာဇ်များကို ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သည်။
လီယန်ချူကတော့ ဒီပြဿနာကို မြင်သည်။
သူ နတ်ဆရာကြီးနှင့် ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးချိန်တွင် သူ၏ အမြင်ကို ပြောသည်။
“ချိကဲဘက် ဂိုဏ်းကို ဒီလောက်ရှင်းရ ခက်နေတာ၊ သူတို့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီး ရှိနေလို့ပဲ ”
“ပြီးတော့ ဒါဟာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ထိပ်ပိုင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းသား မင်းသမီး အဆင့်လောက် ရှိရမယ် ”
နတ်ဆရာကြီးက ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အနည်းငယ်သာ ပြုံးသည်။
ဒီကိစ္စကို သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက သံသယရှိခဲ့ပြီး၊ တာအိုဂိုဏ်း၏ နည်းလမ်းဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်က သူက တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရပြီး အခြေခံ အုတ်မြစ် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
၎င်းမှာ အလွန် အရေးပါသူတစ်ဦးနှင့် ဆက်နွှယ်နေ၍ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် မင်းကြီးများဆိုလျှင် ဒီလောက်တန်ပြန်မှု မရှိနိုင်ပေ။
နောက်ကွယ်မှသူမှာ တော်ဝင်မိသားစုဝင် ဖြစ်ရမည်
မကြာမီပင်။
နှစ်ဦးသား ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း လူနေမှုပုံစံ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ဝေမြို့ကို ပြန်မြင်ရသည်။
နတ်ဆရာကြီးမှာ ကမ္ဘာသစ်ကို ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“စွမ်းအင်တွေကို ကုန်ဆုံးမယ့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားပြီး ကိုယ့်အတွက် ဟောကိန်းထုတ်ကြည့်လိုက်တာ၊ ဟောကိန်းတောင် ကွဲကြေသွားပြီး ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို တွက်မိပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ပြန်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ ”
နတ်ဆရာကြီးက သူ အလွန်နှစ်သက်သည့် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေး လီယန်ချူက ဒီလောက်တောင် ရဲရင့်ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ
လီယန်ချူမှာ ချင်းယွန်းကျောင်းရှိ သူ၏ အခန်းသို့ ရောက်သွားပြီး ဒီတစ်ခါ ရရှိလာသည့် အကျိုးအမြတ်များကို စစ်ဆေးသည်။
ပထမဆုံးမှာ ကုသိုလ်မှတ်ဖြစ်သည်။
ချိကဲဘက် ဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်ဘုရင် သုံးပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် (၂၅,၀၀၀) ရရှိသည်။
ဒူးခူး၏ ဗုဒ္ဓတေးသွား မှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ် အများအပြားကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးမဟုတ်ဘဲ အဆင့်မြင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ် မရခဲ့ပေ။
ပစ္စည်းပစ္စယများမှာလည်း အချို့ရှိသည်။
ပုတီးတစ်လုံး၊ ရှေးဟောင်း စာလုံးများ ရေးထိုးထားပြီး ဂူဖုန်း ၏ မှော်လက်နက် ဖြစ်သည်။
တာအိုစင် ပုတီး
ဒီပုတီးမှာ လူသတ်ရန် သို့မဟုတ် ဒုက္ခပေးရန်မဟုတ်ဘဲ ချင်ချန်တောင်၏ မှော်လက်နက် ဖြစ်သည်။
ဂုဏ်သတ္တိ တစ်ခုသာ ရှိသည်။
ဆုတောင်းခြင်း
မိမိအတွက် ဆုတောင်းပြီး အောင်မြင်မှုကို တိုးတက်စေသလို၊ ပြိုင်ဘက်၏ ကံကြမ္မာကို လျှော့ချပေးနိုင်သည်။
ယခုလေးတင် နတ်ဆရာကြီးမှာ ဂူဖုန်း ၏ တာအိုစင် ပုတီးကြောင့် အထိခံလိုက်ရပြီး ကံကြမ္မာ လျော့နည်းသွားသည်။
နတ်ဆရာကြီးသာ ကံကြမ္မာ မကောင်းလျှင် အထိခံရသည်မှာ သာမန်ထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်သည်။
လီယန်ချူ စစ်မြေပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်စဉ်က ဒီပုတီးကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူက မသိခဲ့ပေ။
သို့သော် နတ်ဆရာကြီးမှာ နိုင်ငံ၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ဒီ တာအိုစင် ပုတီးကို သိရှိသည်။
ဒီ ချင်ချန်တောင်မှ မှော်လက်နက်က ဘာကြောင့် ဂူဖုန်း လက်ထဲ ရောက်နေတာလဲဆိုတာတော့ မသိရပေ။