အခန်း (၂၃၅-၂၃၆)
Vol. 24 Ch. 235-236
အခန်း (၂၃၅) - ဝူယွမ် Vs ဟိုကျန်း(၂)
စင်အောက်ရှိ တပည့်များမှာ ဝူယွမ် စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ဝူယွမ်၏ နောက်တွင် ရှိနေသော ယင်းဟွမ်ဟွမ်မှာမူ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဖခင်ကို သတိရသွားမိသည်။ သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လုံခြုံမှုအပြည့် ခံစားရလေ့ရှိသည်။
“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်... အဲဒီလူကို ပညာပေးလိုက်ပါ၊ ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...”
“ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်က ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတာကို... သူက လက်ပါရဲတယ်လား...”
“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်... ဒါက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲနော်...”
တပည့်များအားလုံးမှာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုနေပြီး ဟိုကျန်းကို အပြစ်တင်ကာ ဝူယွမ်ကို ထောက်ခံအားပေးနေကြသည်။
“မင်းက တပည့်တစ်ယောက်သက်သက်ပဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဘာမို့လို့ ဆရာကြီးလုပ်နေတာလဲ... မင်းရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆို ငါနဲ့စကားပြောဖို့တောင် အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာတပည့်ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်းပါ...” ဟိုကျန်းက မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
တောင်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်သော တပည့်အများစုမှာ လက်ရှိတွင် ကျင့်ကြံနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိထားရာ၊ ယင်းရှောင်ရှောင်သာ ထွက်မလာပါက ကျန်ရှိသူများကို သူအနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်။
“သူက ငါတို့လေပြင်းခန်းမရဲ့ တိုက်ရိုက်အဓိကတပညည့်ပဲ၊ မင်းကို စိန်ခေါ်ဖို့ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်တယ်...”
ထိုစဉ်မှာပင် တောင်ဂိုဏ်းဘက်မှ ဝူတောင်က ရုတ်တရက် စကားထပြောလိုက်သည်။ သူက ဟိုကျန်းကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ပါ၍ မရပေ။
“ဝူယွမ်... သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်စမ်းပါ၊ အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဖြစ်ပါစေ...” ဝူတောင်က ဝူယွမ်ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မှာကြားလိုက်သည်။
ဒုတိယခန်းမသခင် ဝူတောင်ကိုယ်တိုင် ပြောလာပြီဖြစ်ရာ ဟုန်ယာတုန်ဘက်မှလည်း ငြင်းဆန်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသောအကြီးအကဲမှာလည်း ဟိုကျန်းနှင့် ဝူယွမ်တို့၏ တိုက်ပွဲကို သဘောတူလိုက်လေသည်။
“အစ်ကိုကြီးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့...”
ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများက လဆန်းကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားကာ ချိုမြိန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... အောက်ကို ဆင်းလိုက်တော့၊ ဒီလူက မျက်နှာပြောင်လွန်းလို့ ငါမျက်နှာချောင်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်... သူ့သွေးတွေ မင်းဆီ လာမစင်စေနဲ့ဦး...” ဝူယွမ်က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြှး သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေကာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလွန်းလှလေသည်။
“ရှင် ဒီလိုပုံစံနဲ့နေတာကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားလေသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝူယွမ်ကို ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ တပည့်များကြားထဲသို့ အမြန်ဆင်းပြေးသွားတော့သည်။
“တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ လေပြင်းခန်းမက တကယ်ပဲ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီပဲ၊ တိုက်ရိုက်အဓိကတပည့်ဆိုတဲ့သူက နိဗ္ဗာန်အဆင့်ခုနှစ်ပဲ ရှိတော့တာလား... ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဖန်ထုံ ဖြစ်ရမှာလေ၊ ဘာလို့ လူပြောင်းသွားတာလဲ...” ဟိုကျန်းက ဝူယွမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း မရင်းနှီးသလို ခံစားနေရသည်။ သူက တောင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း အားလုံးနီးပါးကို သိသော်လည်း ဤလူကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။
ဝူယွမ်က “ဟဲဟဲ... မင်းက ငါတို့တောင်ဂိုဏ်းအကြောင်း အတော်လေး သိထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ၊ သူများဂိုဏ်းအရေး လိုက်စပ်စုမနေနဲ့၊ မင်းက ငါတို့တောင်ဂိုဏ်းသားမှ မဟုတ်တာ... ငါတို့ လူပြောင်းတာ မပြောင်းတာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”
“မင်း...”
ဟိုကျန်းက ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့သဖြင့် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
“မင်းရဲ့ ပါးစပ်က တော်တော်လေး ထက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကရော အဲဒီလောက် မာပါ့မလားလို့ ငါ သိချင်မိတယ်...”
“ဝုန်း...” ဟိုကျန်း ရုတ်တရက် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်အမင်း အားကောင်းသော ယွမ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖိအားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝူယွမ်ကိုလွှမ်းမိုးထားလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအရှိန်အဝါမှာ ဝူယွမ်၏ ရှေ့သို့ မရောက်မီမှာပင် ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။
ဟိုကျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဝူယွမ်မှာ ရိုးရှင်းသူမဟုတ်ကြောင်း သိသွားသဖြင့် သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြန်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာလည်း အမည်းရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝူယွမ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဂူတောင် လက်သီး...”
သို့သော်လည်း ဝူယွမ်က လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး ဟိုကျန်း၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဟိုကျန်းက ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဝူယွမ်၏ ဖမ်းဆုပ်ထားမှုမှ မည်သို့မျှ မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။ ဝူယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ဟိုကျန်းမှာ ခွေးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ...!”
ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီဖြစ်သည်။
ဝူယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ကြီးမားသော ယွမ်စွမ်းအင်လက်ဝါးကြီးဖြင့် သူက ဟိုကျန်းကို ဖမ်းကိုင်လျက် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဝေ့ယမ်းနေသကဲ့သို့ စင်ပေါ်တွင် ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရိုက်နှက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်သိုင်းပညာရပ်မျှ မပါဝင်ဘဲ စစ်မှန်သော ခွန်အားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ဤလူက သူ၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ဟွမ်ဟွမ်လေးကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲသဖြင့် ဝူယွမ်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဝူယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ဟိုကျန်းမှာ လူသားတူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စင်မြင့်ပေါ်တွင် တရစပ် ရိုက်နှက်ခြင်း ခံနေရသဖြင့် စင်ပေါ်တွင် ကျင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။
အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ပြီးနောက်မှ ဝူယွမ်က သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ကာ မီတာအတော်ကြာသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးလွန်းနေခဲ့သည်။
ဟိုကျန်းက ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ထရပ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရာများ ထင်ကျန်နေသည်။ သူ၏ နား၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ယွမ်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုမှာလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝူယွမ်၏ ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သူ အတော်လေး ဒဏ်ရာရသွားလေသည်။
သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း ညိုမဲမှောင်မိုက်နေကာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသများမှာ ဝူယွမ်ကို ပြာဖြစ်သွားအောင် လောင်မြိုက်ပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။
စောစောက ဝူယွမ်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရခြင်းထက် ပို၍အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ စော်ကားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ယင်းဟွမ်ဟွမ်၊ မိုလင်းနှင့် အခြား တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာမူ ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဟုန်ယာတုန်မှ လူများမှာမူ မျက်နှာများ အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းနေကြသည်။
“မင်းက ငါ့ရဲ့ဒေါသကို အောင်မြင်အောင် ဆွလိုက်တာပဲ...!”
ဟိုကျန်းက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ် ခွန်အားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ယွမ်စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာတော့လေသည်။
“ဟုန်ယာ မိစ္ဆာတောင် ကိုယ်ခန္ဓာ...”
သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး လက်ဟန်များမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အလျှင်အမြန် ပြောင်းလဲနေသည်။ များပြားလှသော ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ အရေပြားအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး၊ မူလအရေပြားအရောင်မှ ညို၀ါရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ ခြောက်သွေ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ အရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာနေသည်။
“ဝုန်း...”
သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အရောင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ ညို၀ါရောင် ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ လက်ထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ညိုဝါရောင်လှံရှည်တစ်စင်းအဖြစ် ရုပ်လုံးပေါ်လာလေသည်။ ထိုလှံရှည်ထံမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
“ဟုန်ယာ မိစ္ဆာလှံ...”
ဟိုကျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက ဝူယွမ်ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသဖြင့် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကိုထုတ်သုံးကာ ဝူယွမ်ထံသို့ အစွမ်းကုန် အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း ထိုမျှ အားကောင်းလှသော လှံတိုက်ချက်ရှေ့တွင်တောင် ဝူယွမ်မှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိ ရပ်မြဲရပ်နေဆဲပင်။
လှိထိပ်ဖြားင သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဝူယွမ်က လက် ဆန့်ထုတ်ကာ လှံထိပ်ဖျားကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏လက်မှာ ခရမ်းရွှေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ လှံထိပ်ဖျားမှာ ကြေမွသွားလေတော့သည်။
ဟိုကျန်းက ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားသော်လည်း ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ယွမ်စွမ်းအင်များကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ကာ လှံဖျားကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြန်သည်။
“ကောင်းကင်ခွင်းလှံ...”
လှံကိုယ်ထည်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံမှာ အရွယ်အစား ထပ်မံကြီးမားလာခဲ့သည်။ လှံထပ်ဖျားတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ စုစည်းနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင်။
“ကြီးလာတာလား... ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ပါဘူး...”
ဝူယွမ်က အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် လက်ခလယ်ကိုသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ လှံဖျားကို အသာအယာ တောက်လိုက်လေသည်။
“မင်းက လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ လှံကြီးကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...” ဟိုကျန်းက ဝူယွမ်ကို ရူးနေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
“ကြီးနေရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ... မင်းရဲ့လှံက မမာဘူးလေ...” ဝူယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ဟိုကျန်း၏ လှံပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ထင်ကျန်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။
“ကဲ... ငါ့ရဲ့ ဓားကြီးကို မြည်းစမ်းကြည့်ဦး...”
ထို့နောက် ဝူယွမ်၏ ကိုယ်အတွင်းမှ လေပြင်းစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းစွမ်းအားများမှာ သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ကြီးမားသည့် ကန္တာရဓားကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထိုကန္တာရဓားကြီးမှာ စင်မြင့်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် အက်ကြောင်းအချို့ ရှိနေကာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
“ဟာ... အကြီးကြီးပဲ...”
လေပြင်းခန်းမမှ တပည့်များမှာ ဝူယွမ် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ကန္တာရဓားကြီးကို မြင်သောအခါ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။
ဤသည်မှာ လေပြင်းခန်းမ၏ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်ပြီး ကန္တာရဓား၏ အရွယ်အစားမှာ မိမိကိုယ်အတွင်းရှိ လေပြင်းစွမ်းအား မည်မျှပြင်းထန်သည်အပေါ် မူတည်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော ကန္တာရဓားမျိုးကို မည်သည့်တပည့်ထံတွင်မှ သူတို့ မမြင်ဖူးထဲ့ကြချေ။ ထို့ပြင် ဝူယွမ်၏ ဓားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လေပြင်းစွမ်းအားမှာ ပိုစူးရှပြီး စင်ကြယ်နေသည်ကို သူတို့ အတိုင်းသား ခံစားနေရသည်။
ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာလည်း ဝိုင်းစက်သွားသည်။ ဝူယွမ်က ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကာစ ရှိသေးသော်လည်း ကန္တာရဓားကို ဤမျှအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဝူယွမ်၏ဟာကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ (ဓားနော်ဓား၊လက်ထဲကဓား၊ အတွေးမမှားကြနဲ့၊ အဟင်းအဟင်း🌚🌚)
ဝူယွမ်က “ငါ့ဓားကြီးရဲ့ ငတ်မွတ်မှုကို မင်း ခံစားမိရဲ့လား...”
အခန်း (၂၃၆) - မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းနှင့် ဆန်းကြယ်ရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်အား ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ခြင်း
ဝူယွမ် လွှဲယမ်းလိုက်သော ပေ ၁၃၀ ကျော် ရှည်လျားသည့် လေပြင်းဓားကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာရာ ဟိုကျန်းအနေဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်သာ ရှိတော့၏။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုဓားကြီး အောက်တွင် ဟိုကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသနှင့် ရက်စက်မှုများကြောင့် အေးစက်နေပြီး သွေးစွန်းနေသော လက်များဖြင့် ဆန်းကြယ်သည့် လက်ကွက်များကို မြန်ဆန်စွာ ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။
ထိုခဏ၌ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းများ ထိုးထွက်လာကာ ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုတောင်ကြီးပေါ်ရှိ လှိုင်ဂူများမှာ ဆန်းကြယ်သော အစီအရင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။
အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ထိပ်သီးတပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူ၏ စွမ်းအားမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ လွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ ဝူယွမ်သာ သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို အသုံးမပြုပါက ဤတိုက်ပွဲမှာ ခက်ခဲနိုင်ဖွယ်ရှိ၏။ သို့သော် ဂိုဏ်းသို့လာရောက် စိန်ခေါ်သည့် ဟိုကျန်းကဲ့သို့သော တပည့်တစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာ ယောင်လင်ကဲ့သို့ ရက်စက်သော လူသတ်သမားကို ကိုင်တွယ်ခြင်းနှင့် မတူပေ။ ထို့ကြောင့် ဝူယွမ်အနေဖြင့် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို အသုံးမပြုဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟိုကျန်း ဖန်တီးလိုက်သော တောင်ကြီး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာမြေကြီးအတွင်းရှိ ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့၏။
ဟုန်ယာတုန်မှ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များမှာလည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေရာမှ ပြန်လည် နိုးကြားလာကြပြီး မျက်နှာများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် နီမြန်းနေကြသည်။
အကြောင်းမှာ ဟိုကျန်းက ဟုန်ယာတုန်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်သည့် ‘ဟုန်ယာတုန်သိုင်းကျမ်း’ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
သို့သော် ဝူယွမ်၏ အစွမ်းကို သိထားကြသော တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များကမူ သူတို့၏ စီနီယာအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
သွေးကျောက်မြေရိုင်းမှ ယောင်လင်ကဲ့သို့ လူယုတ်မာကိုပင် ဝူယွမ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤဟိုကျန်းမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ကလေးသာသာပဲဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ဝူယွမ်က တောင်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံးဖြစ်သော မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကိုပါ တတ်မြောက်ထားသူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။
ဝူယွမ်မှာ ထိုကျမ်းကို ထုတ်ပင်မသုံးရသေးသလို ဟိုကျန်းအနေဖြင့် ဝူယွမ်ကို ထိုအဆင့်အထိ တွန်းပို့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟုလည်း သူတို့ယုံကြည်နေကြသည်။
ကောင်းကင်ယံမှ လေပြင်းဓားကြီး ကျဆင်းလာသောအခါ လေပြင်းစွမ်းအားများ သိသိသာသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်ပွဲစင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်များ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
တောင်ကြီးပေါ်ရှိ လှိုင်ဂူများမှလည်း အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တောင်ခြေ၌ ကြီးမားသော အလင်းအစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။
ဝူယွမ်က ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်၏ ဝိညာဉ်ကို ကမ္ဘာသစ်ပင်၏ အဆီအနှစ်အချို့ တိုက်ကျွေးပြီး၊ လေပြင်းစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန်စုပ်ယူထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ လေပြင်းစွမ်းအားမှာ လေပြင်းခန်းမရှိ ‘နိဗ္ဗာန်အဆင့်ကိုး’ အကြီးအကဲများထက် မနိမ့်ကျတော့ဘဲ ဝူတောင်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လေပြင်းစွမ်းအားမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ကိုး ကျငိ့ကြံသူများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေ၏။
“ချလွမ်း...”
လေပြင်းဓားကြီးက တောင်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် လေပြင်းစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ဟိုကျန်း၏ တောင်ကြီးကို နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
တောင်ကြီးတစ်လုံးမှ တောင်ထိပ်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလယ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့၏။
ဓားကြီး၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်သေးပဲ ဟိုကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်သွားသည်။
“ဟုန်ယာ မိစ္ဆာတောင် ခန္ဓာကိုယ်...”
ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာအမူရာမှာ ကြောက်ရွံ့နေဟန် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ကွက်များကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ အလျင်မန်ြ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သူ၏ အရေပြားမှာ တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ညိုဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူက ဝူယွမ်၏ ဓားကို ခုခံနိုင်ရန် ကိုယ်ခန္ဓာ သန့်စင်ခြင်း သိုင်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော်သို့သော် ထိုမျှကြီးမားသော လေပြင်းဓားကို သူ မည်သို့ တားဆီးနိုင်ပါမည်နည်း။ လေပြင်းဓားကြီးက ဟိုကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြတ်တောက်မသွားဘဲ ဓားကြီးကသာ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
အားလုံးက တိုက်ပွဲပြီးဆုံးပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသော်လည်း ဟိုကျန်းမှာမူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလျင်အမြန် အိုမင်းရင့်ရော်လာပြီး အရေပြားများ တွန့်လိပ်ကာ ဆံပင်များမှာလည်း ဝါဖျော့သွားတော့သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လေပြင်းစွမ်းအားများက သောင်းကျန်းနေပြီး သူ၏ ဇီဝစွမ်းအားများကို တရစပ် ဝါးမျိုဖျက်ဆီးပစ်နေကြ၏။
“အရှုံးပေးပီလား...” ဝူယွမ်က ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။
“ရှုံး... ရှုံးတယ် ဟုတ်လား၊ မင်းကသာ အရှုံးပေးရမှာ...” ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရက်စက် ယုတ်မာတော့မည့်ဟန် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝူယွမ်၏ လည်ပင်းကို ဦးတည်ကာ အဆိပ်အပ်တစ်စင်းကို လျှို့ဝှက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် လျှို့၀က် တိုက်ခိုက်မှုပဲဖြစ်သည်။ ဝူယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ထိုအပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
အပ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်စက် အလင်းရောင်မှာ ထိုအပ်က အဆိပ်ရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သို့သော် ထိုအပ်မှာ ဝူယွမ်၏ လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက အပ်၏ စွမ်းအားကို တားဆီးထားလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါတို့ဂိုဏ်းကို လာရောက်စိန်ခေါ်တာက မိတ်ဆွေအချင်းချင်း အရည်အချင်းချင်း နှီးနှောဖလှယ်တာလို့ပဲ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တခြားသူတွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဝင်နှောက်ယှက်ရုံတင်မကဘဲ ငါ့ရဲ့ ညီမလေး ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ အခုလည်း ရှုံးတော့မယ့်အခြေအနေရောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ပြန်ပြီ၊ ငါတို့ တောင်ဂိုဏ်းက မင်းတို့ကို အလျော့ပေးလွန်းနေပြီ ထင်တယ်...” ဝူယွမ်၏ အသံမှာ အေးစက်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ဟိုကျန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားတော့၏။
ဝူယွမ်က ထိုအဆိပ်အပ်ကို ဟိုကျန်းဆီသို့ ပြန်လည် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဟုန်ယာတုန်မှ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ချက်ချင်း ကြားဖြတ်နှောက်ယှက်လိုက်ရသည်။
ထိုအကြီးအကဲက ဟိုကျန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး အဆိပ်အပ်ကို ဖယ်ရှားကာ ဝူယွမ်ထံသို့ လေပြင်းတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။
“အပေါ်ကယိုင်တော့ အောက်ကကိုင်းတာ မဆန်းပါဘူး၊ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေနဲ့ ဒါကို ကြားဖြတ် မနှောက်ယှက်သင့်ဘူး...” ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ထိုလေပြင်းမှာ သူ့အနားသို့ပင် မရောက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဒါကတော့...” ချန်ကျန်းက ဝူယွမ်ကို ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝူတောင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကာ “အရင် စောင့်ကြည့်ရအောင်...” ဟုပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
“ဒါက လက်ရည်စမ်းပွဲကို မင်းရဲ့ လက်က အရမ်း ရက်စက်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...” မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးကြီးက ဝူယွမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“သူခိုးက လူဟစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့၊ သူ အဆိပ်အပ်နဲ့ ခိုးတိုက်ခိုက်တာကိုကြ ခဗျား မမြင်ဘူးလား...” ဝူယွမ်က ချက်ချင်းပဲ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မင်းက တားဆီးနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ မင်းရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှကတော့ ဟိုကျန်း သေသွားနိုင်တယ်လေ...” ထိုအကြီးအကဲက စူးရှသောအရှိန်အဝါဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။
ဤစကားကြောင့် တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားကြ၏။ သူတို့၏ အမြင်အရ ဝူယွမ်က အတိုက်ခံရလျှင် သေသင့်သော်လည်း ဟုန်ယာတုန်မှ လူများကိုမူ ထိခိုက်၍ မရဟူသော သဘော ဖြစ်နေသည်။
“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော် စိတ်ကောင်း၀င်နေတာကို အခွင့်ကောင်း ယူနေတာလား...” ဝူယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အဘိုးကြီး ဟုတ်လား၊ တောင်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းကြတာလား၊ လူကြီးသူမနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ဘယ်လို ရိုသေရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ လိုနေပြီပဲ၊ ဒီတော့လည်း ဒီအဖိုးကြီးကပဲ မင်းကို ပညာပေးရတော့မှာပေါ့...” ဟုဆိုကာ ထိုအကြီးအကဲက သူ၏ ဆန်းကြယ်ရှင်သန်ခြင်းအဆင့် စွမ်းအားများဖြင့် ဝူယွမ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။
“ဦးလေးချန်ကျန်း... ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်...” ဝူယွမ်က ချန်ကျန်းကို လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။ သူက အဆိပ်အပ်များဖြင့် ကစားရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းရှိ နဂါးချည်မျှင်သလင်းအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
ဝူယွမ်က စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် နဂါးချည်မျှင်အပ် သောင်းဂဏန်းကို ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံနှံ့နေစေပြီး ‘ကစဉ်ကလျှားထိန်းချုပ်ခြင်း’ သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ ထိုအကြီးအကဲနှင့် ဟိုကျန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဆန်းကြယ်ရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း ဝူယွမ့် အပ်များမှာ ထိုအကြီးအကဲ၏ ယွမ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ကို ထိုးဖောက်ကာ ဟိုကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
ဟိုကျန်းမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အပ်များကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှ အကြီးအကဲမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝူယွမ်ကို ‘ဟုန်ယာလက်သီး’ ဖြင့် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဝူယွမ်သည်လည်း ‘ပါ့ကျိလက်သီး’ ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ နှစ်ဦးသား အရှိန်အဝါချင်း မျှနေပြီး စင်မြင့်မှာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းကို ငါတို့ ဟုန်ယာတုန်ကျမ်းရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို ပြရတော့မှာပေါ့...” အကြီးအကဲမှာ ဝူယွမ်ကို အထင်မသေးရဲတော့ဘဲ ပေတစ်ထောင်ကျော် မြင့်မားသော တောင်ကြီးကို ဖန်တီးကာ အားကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်အောင်ကြည့်လိုက်စမ်း...” ဝူယွမ်၏ အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ဝါးထဲမှ သွေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှေးဟောင်းရူန်းစာလုံးတစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထိုအခါ ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဗဟိုပြု၍ ထူးခြားသော တုန်ခါမှုတစ်ခု မြေပြင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်များမှာ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားကာ မြေပြင်များမှာလည်း အက်ကွဲကုန်တော့သည်။ ဝူယွမ်က ကမ္ဘာမြေကြီးမှ အဆီအနှစ်နှင့် စွမ်းအားအားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။
မြေပြင်မှ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောက်နေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ ဝါညစ်ညစ်အရောင် စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေတော့သည်။
“မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း... ဒါဟာ တကယ်ပဲ မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းပဲ...” တောင်ဂိုဏ်း တပည့်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်လိုက်ကြလေတော့သည်။
မည်သူမဆို ဝူယွမ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။
မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အကြီးအကဲမှာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တရသလို ခံစားနေရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ဘဲ တိုက်ပွဲကိုသာ အဆုံးထိ ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ... ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနှင့် ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူလိုသော ပြင်းထန်သည့် စိတ်ဆန္ဒများမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့၏။