အခန်း (၅၈၉-၅၉၁)

Chapter 589: ဟန်ဆောင်သူငယ်ချင်း

ရှိထျန်းဟောက်၏ အပြုံးမှာ ရိုးသားဖြူစင်လှသည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာလည်း နှိမ့်ချမှုရှိလှရာ ဘေးလူကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်စေပြီး သူနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုစိတ် အမှန်တကယ် ပေါက်လာစေသည်။

ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။

ရင်ဖွင့်ဖော်လား။

တစ်သက်တာ လက်တွဲမည့် သူငယ်ချင်းလား။

အပြောကတော့ ဟုတ်တာပေါ့။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုး ကြယ်တာရာ ကံကြမ္မာဗီဇမှာ ကလေးဘဝတွင် မိဘကို ဒုက္ခပေးပြီး အရွယ်ရောက်လျှင် မိတ်ဆွေကို ဒုက္ခပေးတတ်သည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးလာသူတိုင်း မလွဲမသွေ ဘေးဒုက္ခ ကြုံရပေလိမ့်မည်။

"မင်းကို ဒါပြန်မပေးခင် တစ်ခုလောက် ပြောပြပါဦး… ဒီရွှေရောင်စာမျက်နှာက တကယ်တမ်း ဘာလုပ်တာလဲ" ရှန်မိုက ရှိထျန်းဟောက်ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှိထျန်းဟောက်၏ အမူအရာမှာ တောင့်ခဲသွား၏။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းကပင် ဖော်ရွေမှုများဖြင့် ဝင်းပနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တင်းမာအေးစက်သွားတော့သည်။

"မိတ်ဆွေ... ဒါကို ငါ တကယ်ပြောလို့ မရဘူး။" "ငါသာ ပြောပြလိုက်ရင် မင်းပါ ကြီးမားတဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုထဲ ဆွဲသွင်းခံရလိမ့်မယ်… ရွှမ်ယင်း ဂူနန်းတော်က မင်းကိုပါ ခြေရာခံလာနိုင်တယ်" "အကျိုးအကြောင်းအရရော၊ သံယောဇဉ်အရရော မင်းလို လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဒီကိစ္စထဲ မပါစေချင်ဘူး"

"အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ဆန့်ကျင်နေလိမ့်မယ်"

သူသည် စကားလုံးများကို ခေတ္တစီစဉ်လိုက်ပြီးနောက် ရိုးသားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ စေတနာအပြည့်ရှိနေဟန် ပေါက်နေပြီး ရှန်မို၏ ဘေးကင်းရေးကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပေးနေသည့်အလားပင်။

ရှန်မို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းအလိုအတိုင်း မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး… ငါကလည်း ဒီပစ္စည်းကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေတာ"

သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှိထျန်းဟောက်မှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားပြီး ရှန်မို၏ ရှေ့သို့ အမြန်ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... ကြည့်ရတာ မင်းက အလွတ်တန်း ကျင့်ကြံသူ ထင်တယ်… ငါက နဂါးပုန်းကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်ငယ် တစ်ယောက်ပါ"

"မင်းသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် မင်းကို နဂါးပုန်းကျွန်းကို ဝင်ခွင့်ရအောင် ငါ ထောက်ခံပေးနိုင်တယ်"

"တောင်ပိုင်းကျွန်းစုရဲ့ အပြင်ပင်လယ်မှာ ရှိတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အလွတ်တန်း ကျင့်ကြံသူတွေဟာ နဂါးပုန်းကျွန်းကို ဝင်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေကြတာ… သူတို့တွေ ခေါင်းကွဲမတတ် ကြိုးစားရင်တောင် ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရှန်မိုမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ရွှမ်ယင်း ဂူနန်းတော်မှ အရပ်ရှည်ရှည် လူနှင့် အမေးအဖြေ လုပ်စဉ်က အပြင်ပင်လယ်ရှိ ဂိုဏ်းများအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း သိခဲ့ရသည်။ ရာနှင့်ချီသော ဂိုဏ်းများအကြားတွင် နဂါးပုန်းကျွန်းမှာ ပထမတန်းစား အင်အားစုအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ အပင်ကြီးကို အမှီပြုကာ အရိပ်ခိုလိုသောကြောင့် ဝင်ခွင့်ရရန် တောင့်တနေကြသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသော်လည်း ဝင်ပေါက်ပင် ရှာမတွေ့ကြပေ။

သေချာသည်မှာ ရှန်မိုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံရန် နဂါးပုန်းကျွန်းသို့ ဝင်လိုခြင်း မဟုတ်ပါ။

ရှိထျန်းဟောက်ကြောင့်သာ ဝင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ နဂါးပုန်းကျွန်း၏ တပည့်ဖြစ်လာပါက ရှိထျန်းဟောက်နှင့် ခဏခဏ ဆုံတွေ့နိုင်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခြေရာခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤဆူဖြိုးလှသော သိုးကြီးထံမှ ရတနာများကို နေ့တိုင်း နုတ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်မို၏ စိတ်ဓာတ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှိထျန်းဟောက် ချက်ချင်းပင် ထပ်ဆင့် မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

"ငါ အထင်မမှားဘူးဆိုရင် မိတ်ဆွေက နိဗ္ဗာန်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား”

"နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကို လောင်ကျွမ်းဖို့အတွက် ပြင်ပမီးလျှံတွေ လိုအပ်တယ်… မင်း အဲဒီကိစ္စအတွက် အခက်တွေ့နေမှာ သေချာတယ်"

"အပြင်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးမှာ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နဂါးပုန်းကျွန်းထက် ပိုသာတဲ့ ဂိုဏ်းမရှိဘူး"

"ငါတို့ဆီမှာ ပင်လယ်အောက် မီးတောင်တန်းတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတာ မင်းသိမှာပါနော်"

"အဲဒီကနေ နှစ်တစ်ထောင် မြေကမ္ဘာမီးလျှံ အဆီအနှစ်တွေ၊ နောက်ပြီး နှစ်တစ်သောင်း မြေကမ္ဘာမီးလျှံ အဆီအနှစ်တွေတောင် အဆက်မပြတ် ထွက်နေတာ… ဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးပြုမှုတွေ လုံလောက်အောင် လုပ်နိုင်ရင် နှစ်တစ်သောင်း အဆီအနှစ်ထက်တောင် သာလွန်တဲ့ မြေကမ္ဘာမီးလျှံ အမြုတေကိုတောင် လဲလှယ်ယူလို့ ရတယ်"

"ဒီလို ကောင်းကင်ဘုံကုန်ကြမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဓမ္မရုပ်ပွားတော် လောင်ကျွမ်းမှုနဲ့ ဓမ္မအမှတ်အသားတွေ ပေါ်ထွက်လာမှုကို ပိုပြီး အရှိန်မြှင့်နိုင်လိမ့်မယ်”

ရှိထျန်းဟောက်က ရိုးသားစွာ ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

"ငါ့ရဲ့ စေတနာအမှန်ကို ပြတဲ့အနေနဲ့ အခုပဲ မင်းကို နှစ်တစ်ထောင် မြေကမ္ဘာမီးလျှံ အဆီအနှစ် တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးချင်ပါတယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် အံကို ကြိတ်ကာ တွန့်တိုစွာဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် မြေကမ္ဘာမီးလျှံ အဆီအနှစ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မိမိတံခါးရှေ့အထိ အလကား လာပို့ပေးသည့် ရှားပါးရတနာကို ရှန်မို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

"ရှိမိတ်ဆွေက နဂါးပုန်းကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်ငယ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး… တကယ် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

"နဂါးပုန်းကျွန်းရဲ့ အစွမ်းအစအကြောင်းကို ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြားဖူးပါတယ်"

"ကျွန်းသခင်ရှိက ဒီလောက်တောင် နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုနေမှတော့ မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံရမှာပေါ့"

ရှန်မိုမှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွတ်တန်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ပုံစံအတွင်းသို့ အပြည့်အဝ စီးဝင်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စု၍ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်… သိပ်ကောင်းတယ်… အခုကစပြီး ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ ရှန်မိတ်ဆွေ"

"လာ... အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းကို သွားကြရအောင်… မင်းအတွက် ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားတစ်ခု ငါ ပြင်ဆင်ပေးမယ်"

ရှိထျန်းဟောက်က ရှန်မို၏ လက်မောင်းကို အလွန်အမင်း တက်ကြွစွာဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်လေတော့သည်။

Chapter 590: လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်း

ရှန်မိုနှင့် ရှိထျန်းဟောက်တို့နှစ်ဦး လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အရှိန်အဟုန် အလွန်ကြီးမားလှသော စစ်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းသည် ထိုအမည်မရှိကျွန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေပြီး ထူထပ်သော ခရမ်းရောင်မြူခိုးများက ဝေ့ဝဲနေ၏။ ကုန်းပတ်၏ ဝဲယာတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သန်မာတောင့်တင်းသော အမျိုးသားများ တစ်ဒါဇင်ကျော် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့နေပြီး ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့အလယ်တွင် ပါးလွှာသော ပိုးသားကန့်လန့်ကာများ ကာရံထားသည့် နန်းဆောင်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ လှပသော အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြ၏။ လိုက်ကာနောက်ကွယ်ရှိ နူးညံ့သော ခုတင်ထက်တွင်မူ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

လက်ဝဲဘက်မှ အစေခံ ချန်ယုက ရိုသေစွာဖြင့်

“ဂူနန်းတော်သခင်... ကျွန်မတို့ ရောက်ပါပြီ”

လက်ယာဘက်မှ အစေခံ လော်ယန်ကမူ တည်ကြည်စွာဖြင့်

“ဂူနန်းတော်သခင်... ကျွန်းပေါ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ပါဘူး”

နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှသော အသံတစ်ခု ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျောက်ဝူနဲ့ ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကော… အကုန်သေကုန်ပြီလား… လော်ယန်... ကျွန်းပေါ်ကို သွားကြည့်ချေ”

သူ၏ အမိန့်ကြောင့် လက်ယာဘက်မှ အစေခံမလေးသည် ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ပျံဆင်းသွားပြီး ကမ်းခြေတစ်လျှောက် ခေတ္တရှာဖွေပြီးနောက် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စအချို့နှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဂူနန်းတော်သခင်... ဒါတွေက ရွှမ်ယင်း ဂူနန်းတော်က တပည့်ဝတ်စုံ အပိုင်းအစတွေပါ… သူတို့ သေသွားလောက်ပါပြီ”

လော်ယန်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်၏။

သူ၏ ပွယောင်းယောင်း ကျင့်ကြံသူဝတ်စုံမှာပင် မိန်းကလေး၏ အံ့မခန်းလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အကောက်အကွေ့များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ့ မျက်နှာကိုမူ ပါးလွှာသော ပိုးသားဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် နူးညံ့သော ရုပ်သွင်ကို ဝေဝါးစွာသာ မြင်နိုင်သည်။

“အနီးနားက ကျွန်းတွေကို ရှာပါ”

ချန်ယုမှ ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ဂူနန်းတော်သခင်ကို တင်ပြပါတယ်… အနီးဆုံးကျွန်းကတော့ အရှေ့တောင်ဘက် မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်းအကွာမှာရှိတဲ့ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်း ပါ… အဲဒါက နဂါးပုန်းကျွန်းရဲ့ ပိုင်နက်ဖြစ်ပါတယ်… ရွှမ်ယင်း ဂူနန်းတော်ရဲ့ သခင်တစ်ဦးအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ နယ်မြေထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်ရင် မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်”

လော်ယန်မှ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

“နဂါးပုန်းကျွန်းကို သတ္တိ အဆရှစ်ရာလောက် ထပ်ပေးရင်တောင် သူတို့ ဂူနန်းတော်သခင်ကို မထိရဲပါဘူး… နင်က ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ… ဂူနန်းတော်သခင်က လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းထဲကို သူခိုးလိုမျိုး တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား”

ချန်ယုမှာ ရိုသေစွာဖြင့်

“ကျွန်မက ပစ်မှတ်ကို စောစောစီးစီး ရိပ်မိသွားမှာ စိုးလို့ပါ”

ထိုအမျိုးသမီးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ရွှမ်ယင်း သင်္ဘောက ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ… ချန်ယု၊ လော်ယန်... နင်တို့နှစ်ယောက်လည်း အသင့်အနေအထားနဲ့ စောင့်နေကြ”

ချန်ယု တွေဝေစွာဖြင့်

“ဂူနန်းတော်သခင်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်မတို့ပဲ သခင်မကိုယ်စား ကိုင်တွယ်ပေးလို့ ရပါတယ်”

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

“အမိန့်ကို မကြားဘူးလား”

ထိုအခါမှ ချန်ယုသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

“ဂူနန်းတော်သခင်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ… ကျွန်မက သခင်မရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကူထမ်းပေးချင်ရုံတင်ပါ”

အမျိုးသမီးသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဇိမ်ခံကျင့်ကြံသူဝတ်စုံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးစက်စွာ ဆို၏။

“ဒီလို အလုပ်အသေးအမွှားလေးကို ဟန်ဇန့်ဟွား ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖို့ တခြားသူတွေ မလိုဘူး”

စကားအဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုန်းပတ်ပေါ်မှ လွင့်ပျံထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏ ခြေဖျားလေးဖြင့် အသာအယာ ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးသည် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ချန်ယုနှင့် လော်ယန်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဟန်ဇန့်ဟွားသည် ရေပြင်ထက်၌ ခေတ္တရပ်ကာ စစ်သင်္ဘောရှိရာဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ အမူအရာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ပင်။

“အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေ… အခွင့်အရေးရရင် အဲဒီ အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်ရမယ်”

“ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် အရေးကြီးဆုံးက နဂါးပြာ ရွှေရောင်စာမျက်နှာကို ပြန်ရှာဖို့ပဲ… အပြင်မထွက်ခင် ငါ ကတိပေးခဲ့ပြီးပြီ… ခိုးယူခံလိုက်ရတဲ့ ရွှေရောင်စာမျက်နှာကို ငါ သေချာပေါက် ပြန်ယူရမယ်… အမြန်ဆုံး ပြန်မယူနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ဂူနန်းတော်သခင် ရာထူးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”

ဟန်ဇန့်ဟွားသည် အရှိန်မြှင့်ကာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရှန်မိုနှင့် ရှိထျန်းဟောက်တို့သည် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိခဲ့ကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေသော ပင်လယ်သားရဲ အနည်းငယ်က ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အလွယ်တကူပင် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျွန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှန်မိုသည် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းမှာ တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်း ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီးနှင့် တက်ကြွလှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ အတော်ပင် မြင့်မားသော အဆင့်၌ ရှိကြသည်။ အများစုမှာ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် တွေ့ရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် နိဗ္ဗာန်အဆင့်မှာ ဤကျွန်းပေါ်ရှိ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ဖြစ်ပုံရသည်။

Chapter 591: ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတာလား

ရှန်မို အသက်ကို ခပ်ဖွဖွရှူလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝနေသည်ကို သူ ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စတင်ရောက်ရှိခဲ့သော ကျွန်းထက်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမိုသိပ်သည်းလှ၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တောင်ပိုင်းကျွန်းစု၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရည်အသွေးမှာ ဂုကျိုး ကမ္ဘာထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။ တောင်ပိုင်းကျွန်းစုရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းနေလျှင်ပင် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကြောင့် ဂုကျိုး ကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမိုတိုးတက်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ တောင်ပိုင်းကျွန်းစုပင် ဤသို့ဆိုလျှင် မဟာကမ္ဘာ၏ အခြားဒေသများမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုး ရှိပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် နိဗ္ဗာန်အဆင့်၊ အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့မဟုတ် သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ပို၍ပင် စိပ်ပေလိမ့်မည်။

"လာပါ... ငါ မင်းကို လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်… ငါနဲ့ အစ်ကိုဆုန့်က တော်တော်ရင်းနှီးတာ… သူ ငါတို့ကို သေချာပေါက် ကြိုဆိုပွဲနဲ့ ဧည့်ခံမှာပါ"

ရှိထျန်းဟောက်မှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ရှန်မိုကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပြေလျော့သော တောင်ကုန်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုတောင်ကုန်းထက်၌ ခိုင်ခံ့ကြီးမားပြီး အဆက်မပြတ်တည်ရှိနေသော အဆောက်အအုံဝန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။ ထည်ဝါခန့်ညားလှသလို ရှေးဟောင်းအနုပညာလက်ရာများဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် ရှန်မိုတစ်ယောက် ထိုဗိသုကာလက်ရာများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းသွားရန်မှာ လွယ်ကူလှသော်လည်း ထိုသို့လုပ်ခြင်းက အိမ်ရှင်ကို မရိုသေရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ရှန်မိုသည်လည်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလွန်အမင်း မခံယူလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်ပေါ်သို့ ခြေလျင်တက်ခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ကိစ္စအတော်များများကို စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ အချို့သော ကိစ္စများတွင် ရှိထျန်းဟောက် စကားတစ်လုံးမှ ဟလိမ့်မည်မဟုတ်သော်လည်း ရှန်မိုမှာ နဂါးပုန်းကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံအကြောင်းကို အတော်အတန် သိရှိခွင့်ရခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် နဂါးပုန်းကျွန်းတွင် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကျွန်းသခင် ၃၆ ဦး ရှိပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ကျွန်းသခင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းအပြင် လက်အောက်ခံ ကျွန်းငယ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်လည်း ရှိသေး၏။ ထိုကျွန်းငယ် တစ်ခုချင်းစီတွင်လည်း စောင့်ကြပ်ရန် ကျင့်ကြံသူများ လိုအပ်ပေသည်။ ထိုကျွန်းငယ်များကို တာဝန်ယူရသူများမှာ ကျွန်းသခင်ငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်းသခင်ကြီးများမှာမူ အားလုံး နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်းသခင်ငယ်များထဲတွင် သန်မာသူများမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ခြေတစ်လှမ်းအလိုတွင် ရှိကြပြီး အားနည်းသူများမှာမူ ဓမ္မရုပ်ပွားတော် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ ရှိထျန်းဟောက်မှာ ထိုသို့သော ကျွန်းသခင်ငယ် တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်ကျွန်း၏ ကျွန်းသခင် ဆုန့်ကျိန်းဖေးမှာမူ ကျွန်းသခင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောဆိုရာတွင် ရှန်မိုပင်လျှင် မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ရှိထျန်းဟောက်သည် လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချဖော်ရွေတတ်သည်။ သူသည် သူတစ်ပါး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ကာ စိတ်သဘောထားကို ခန့်မှန်းရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လှ၏။ စကားပြောလျှင်လည်း သူတစ်ပါး၏ သဘောထားကို ထောက်ခံပြောဆိုတတ်သည်။ ဤအချက်က သူနှင့် ဆက်ဆံရသူများကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်စေလေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သံယောဇဉ်များ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အခြားလူများမှာ သူတို့၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များကိုပါ သူ့အား ပြောပြလာကြသည်။ သို့သော် သူတို့မသိသည်မှာ ရှိထျန်းဟောက်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ရင်ဖွင့်ဖော် သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်အဖြစ် မသတ်မှတ်ခြင်းပင်။ သူ့အတွက်မူ လူတိုင်းတွင် အသုံးချ၍ရသော တန်ဖိုးတစ်ခုစီ ရှိနေသည်။ ကွာခြားချက်မှာ ထိုတန်ဖိုး မည်မျှကြီးမားသလဲဆိုသည့် အချက်သာ ဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် ရှန်မိုနှင့် ရှိထျန်းဟောက်တို့ နှစ်ယောက်သား ပင်မဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်နေအိမ် ဟုသော စာလုံးကြီးများကို မြင်တွေ့ရသည်။ တံခါးဝတွင်မူ သန်မာသော ကင်းစောင့်နှစ်ဦးက တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြ၍။ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်သော အရှိန်အဝါမှာ လူစိမ်းများကို အနားမကပ်ရန် သတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့မှာ သွေးနှင့် အသက်စွမ်းအား ကျင့်စဉ်အချို့ကို ကျင့်ကြံထားကြောင်း သိသာလှသည်။

"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်… ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဝင်လို့မရဘူး"

လက်ဝဲဘက်မှ ကင်းစောင့်က လက်ကိုဆန့်ကာ ရှန်မိုနှင့် ရှိထျန်းဟောက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ရှိထျန်းဟောက်မှ သူ၏ သက်သေခံတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလျက်

"ငါက ချိုလုံကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်ငယ် ရှိထျန်းဟောက်ပါ… မင်းတို့ရဲ့ ကျွန်းသခင်ဆုန့်နဲ့ ငါက မိတ်ဆွေတွေပါ"

ထိုအခါမှ ကင်းစောင့်များ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်သော အမူအရာများမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။ ကျွန်းသခင်ငယ်တစ်ဦးမှာ ကျွန်းသခင်ကြီးနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဤရာထူးကို မည်သူမဆို ရရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ဤလူက ကျွန်းသခင်ဆုန့်၏ မိတ်ဆွေဟု ဆိုနေသဖြင့် ရန်စမိရန်မှာ ပို၍ပင် မသင့်တော်တော့ပေ။

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ ကျွန်းသခင်ရှိ… ကျွန်းသခင်ဆုန့်က အခု လောလောဆယ် ပင်မခန်းမထဲမှာ တခြားဧည့်သည် နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေပါတယ်… ကျွန်တော် သွားပြီး သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်"

လက်ဝဲဘက်မှ ကင်းစောင့်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှိထျန်းဟောက်မှ ပြုံးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စု၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လက်ယာဘက်မှ ကင်းစောင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာသံမှမထွက်စေဘဲ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ… ကျွန်းသခင်ဆုန့် တွေ့နေတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း သိလား… ငါ့ကို အရိပ်အမြွက်လေးဖြစ်ဖြစ် ပြောပြပေးနိုင်မလား”

လက်ယာဘက်မှ ကင်းစောင့်မှာ ပထမတွင် ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဆင့်မြင့် စ်တ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ဝင်းလက်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။