အခန်း (၄၂၃-၄၂၄)

အခန်း (၄၂၃) သတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သော အရာ

​လုံချန်းသည် အသက်ဝင်လာသော အပင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက်ခုခံနေရသည်။ ယခင်က မြက်ပင်များသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မြေပြင်မှ သစ်ကိုင်းများပါ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလာကြသည်။

​"ဒါက တော်တော် စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းလာပြီ" လုံချန်းက သူ့အနားသို့ တိုးလာသမျှကို ပိုင်းဖြတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဒါတွေက ရပ်တန့်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ နေရာအနှံ့ ရေဖြန်းနေတဲ့ ဒီရေပန်းက သူတို့ကို ကူညီပေးနေတာများလား" ရွှင်းက ရေပန်းကို ကြည့်ရင်း ထောက်ပြလိုက်သည်။

​"ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ ဒီရေပန်းကို ရပ်တန့်ပစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ရေပန်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ထွက်လာမယ့် ရေပမာဏက ပိုတိုးလာမှာပဲ" လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ လုပ်ကြည့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရေက နေရာအနှံ့ စင်မနေတော့ဘဲ တစ်နေရာတည်းကပဲ ထွက်လာမှာပေါ့" ထိုသို့ ပြောကာ သူ့အနားသို့ ရောက်လာသော သစ်ကိုင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ အားကုန်သုံး၍ ဓားဖြင့် လွှဲပစ်လိုက်ရာ ရေပန်းမှာ အလယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ ရေပန်း၏ အပေါ်ပိုင်းမှာ ဘေးသို့ လျောကျသွားပြီး ပြုတ်ကျသွားသည်။ ရေပန်း ပြတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ကိုင်းများမှာလည်း မြေပြင်ထဲမှ ထွက်မလာတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

​"အလုပ်ဖြစ်ပုံရတယ်နော်" ရွှင်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အခုထိတော့ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်တော့ မအေးသေးဘူး" လုံချန်းက ရေပန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

​သူသည် ၁၀ မိနစ်ခန့် စောင့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။

​"နင် အများကြီး တွေးနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခန်းတုန်းကလိုပဲပေါ့၊ အခန်းကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ရိုးရှင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု လုပ်ဖို့ပဲ လိုတာ။ အရင်အခန်းက အဲဒီနေရာလေးကို နှိပ်ဖို့ဆိုရင် ဒီမှာက ရေပန်းကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"အခုတော့ အရင်အခန်းမှာတုန်းကလိုပဲ နောက်အခန်းကို သွားမယ့်လမ်း ပွင့်လာဖို့ ခဏ စောင့်ရုံပါပဲ" သူမက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

​"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း အနောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် မြေပြင်မှ တုန်ခါမှုများကို စတင် ခံစားလိုက်ရသည်။

​မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသဖြင့် လုံချန်းသည် ရေပန်းရှိရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ ရွှင်းသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေပန်းရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

​တုန်ခါမှုများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ရေပန်းထဲမှ ရေများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ထိုရေများမှာ ရေပန်းအနားသို့ ပြန်ကျလာပြီး ရေအိုင်တစ်အိုင်အဖြစ် စုဝေးလာသည်။

​"ငါတို့ အခြေအနေကို ပိုဆိုးအောင် လုပ်မိသွားပြီ ထင်တယ်" ရွှင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ရပါတယ်... အဆိုးဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ ရေနစ်ရုံပဲ ရှိမှာပါ" လုံချန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

​ဤနေရာတွင် သေဆုံးရန် အခွင့်အလမ်း မရှိကြောင်း သူ သိသည်။ အခြေအနေက တကယ်ကို ဆိုးရွားလာခဲ့လျှင် သူသည် ဤမျှော်စင်အတွင်းမှ အပြင်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်း ထွက်ခွာသွားရုံသာ ရှိသည်။ ထိုကိစ္စတွင်မူ သူ့၌ အားသာချက် ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှော်စင်သည် သူ့ကို နိယာမများ သုံးခြင်းမှ တားဆီးထားခြင်း မရှိကြောင်း သူ စမ်းသပ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​သူသည် တစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိဘဲ ရေပန်းမှ ရေများမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ရေပန်းအနီးရှိ ရေအိုင်ကြီးတစ်အိုင်သာ ဖြစ်သည်။

​ရေအိုင်ကြီးမှာ မြေပြင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်သွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လုံချန်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ရေများ ပျောက်ကွယ်သွားသော ထိုနေရာမှ မြေပြင်မှာ စတင် အက်ကွဲလာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

​လက်တစ်ဖက်မှာ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ဒုတိယ လက်တစ်ဖက်မှာလည်း အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြန်သည်။ မြေပြင်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှာ ၃ မီတာခန့်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ထိုလက်များ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော သတ္တဝါ၏ ခေါင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

​၎င်းသည် မြေပြင်မှ ထွက်လာပြီး လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

​"သစ်ပင်လူသားလား" ရွှင်းက ဝေခွဲမရစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​၎င်းမှာ လူနှင့်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်အချို့ ရှိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သစ်သားနှင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတွင် လက်နှင့် ခြေထောက်များ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏လက်များမှာ သာမန်လူထက် အချိုးအစား မမျှအောင် ရှည်လျားလှသည်။ သစ်ပင်လူသား၏ လက်မှာ သူ၏ ဒူးအထိ ကျရောက်နေသည်။ ဦးခေါင်းမှာ စတုရန်းပုံစံ ရှိသည်။

​"ဒါက ခက်ခဲတဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ။ သစ်ပင်လူသားတွေဟာ သတ္တဝါတွေထဲမှာ ကြံ့ခိုင်မှု အရှိဆုံးနဲ့ သတ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးလို့ ဆိုကြတယ်။ အချို့ သစ်ပင်လူသားတွေဟာ လူသားလောကမှာ နေထိုင်ကြတယ်လို့ သိရပေမဲ့ သူတို့ကို ရှာဖို့တော့ မလွယ်ကူဘူး" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောပြသည်။

​"သူက အသက်ရှိတာလား။ အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကြီးနဲ့ တူတယ်"

​"သူက အသက်မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ အသက်ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ အခုလို မွဲခြောက်ခြောက် အရောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး လန်းဆန်းတဲ့ အရောင်မျိုး ရှိမှာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းကို ကြည့်ရင်လည်း သိနိုင်ပါတယ်။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ သစ်ရွက်တွေ မရှိဘူး။ အသက်ရှိတဲ့ သစ်ပင်လူသားတွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာတော့ အမြဲတမ်း စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ရွက်တွေ ရှိတတ်တယ်။ အဲဒီသစ်ရွက်တွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ကိုလည်း ဖော်ပြပေးတယ်။ သစ်ရွက် တစ်ရွက်ရှိရင် အသက် ၁ နှစ်၊ နှစ်ရွက်ဆိုရင် အသက် ၁၀၀ စသဖြင့်ပေါ့" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"ဒါဆိုရင် ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။ သူက သိပ်ပြီး အင်အားကြီးတဲ့ပုံ မရပါဘူး။ အသက်မရှိဘူးဆိုရင် သစ်ပင်လူသားတွေမှာ ရှိတဲ့ အားသာချက်တွေလည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ ဓားကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

​သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် သစ်ပင်လူသားကို စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်ပင်လူသား၏ လည်ပင်းကို ပစ်မှတ်ထားကာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

​သစ်ပင်လူသားမှာ လှုပ်တောင် မလှုပ်ရသေးခင်မှာပင် ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လုံချန်းသည် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က ခေါင်းပြတ်သွားသော နေရာတွင် ခေါင်းသစ်တစ်လုံး ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့သြသွားတော့သည်။

​"အဲဒါကြောင့် ငါ နင့်ကို ပြောတာပေါ့၊ သူတို့ကို သတ်ဖို့က အခက်ခဲဆုံးပဲလို့။ သူတို့မှာ ထူးကဲတဲ့ ကုသနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ နင် ဘာပဲလုပ်လုပ် သူတို့က ပြန်ပြီး ကောင်းသွားမှာပဲ" ရွှင်းက ပြောလိုက်သည်။

​'ဒါကတော့ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ။ အမြဲတမ်း ပြန်ကောင်းနေမယ်ဆိုရင် သတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။ နေဦး... သူတို့က သစ်ပင်တွေပဲလေ၊ သူတို့ကို ပြာဖြစ်သွားအောင် ငါ မီးရှို့လိုက်ရင်ကော' လုံချန်းက ရွှင်းကို စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သော်လည်း ရွှင်း ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် သစ်ပင်လူသားက စတင် တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

​သစ်ပင်လူသားသည် လုံချန်းထံသို့ အပြေးတိုက်ခိုက်လာသည်။ သစ်ပင်လူသားများ၏ အားနည်းချက်မှာ လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များက သူ့ကို မြန်မြန်ပြေးနိုင်အောင် မကူညီပေးနိုင်ပေ။

​လုံချန်းအတွက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်အလုံအလောက် ရှိသော်လည်း သစ်ပင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆူးချွန်ပေါင်း ထောင်ချီ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာအနှံ့သို့ ပျံထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ မည်သည့်အရပ်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားသွား ထိုဆူးချွန်များ၏ ထိမှန်ခြင်း ခံရမည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို အသုံးပြု၍ သူ့ထံသို့ လာနေသော ဆူးချွန်များကို ခုခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဓား၏ ခုခံမှုကြားမှ လွတ်ထွက်လာသမျှကိုမူ ဘုရင်ဓားဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။

​ဆူးချွန်ပေါင်း ၅၀ ခန့်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဝိညာဉ်ဓားက အများစုကို ခုခံပေးနိုင်သော်လည်း ၁၀ ချောင်း ခန့်မှာ လုံချန်းထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

​လုံချန်းသည် အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်နှင့် တွေ့ခဲ့သော မျှော်စင်တွင် ရရှိခဲ့သည့် ကာကွယ်ရေး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ ဘေးကင်းမည်ကို သိသော်လည်း မလိုအပ်ဘဲ စွန့်စားမှု မလုပ်လိုပေ။ လန်ကျင်းနှင့် တိုက်ခိုက်မည့် အချိန်တွင် ဤဝတ်ရုံကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေစေချင်သည်။

​အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သစ်ပင်လူသား၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆူးချွန်များမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ အဆက်မပြတ် ပျံထွက်နေသည်။ အချို့သော ဆူးချွန်များမှာ ရွှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားသော်လည်း သူမမှာ ဝိညာဉ်ပုံစံ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်ပေ။

​သစ်ပင်လူသားသည် ဆူးချွန်များကို အဆက်မပြတ် ပစ်ထုတ်ရင်း လုံချန်းထံသို့ လျှောက်လာနေသည်။

​"ငါ့ကို ပြောစမ်း။ မီးနဲ့ ရှို့လိုက်ရင် သူ့ကို သတ်လို့ရမလား။ ငါ အဖြေလိုချင်တယ်။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါ့ကို ပြောပြပါ" လုံချန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရွှင်းကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော ဆူးချွန်များကိုမူ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေလေတော့သည်။

အခန်း (၄၂၄) ကမ္ဘာမြေ

​"မီးက သူတို့အပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ သူတို့က သစ်ပင်လူသားတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ နင့်မှာ နတ်ဘုရားမီးလျှံရှိမှသာ မီးနဲ့ တိုက်ခိုက်လို့ရမှာ" ရွှင်းက ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် နတ်ဘုရားမီးလျှံ ဆိုသည်မှာ မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း သိချင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများရှိနေသဖြင့် နောက်မှသာ မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"အလုပ်မဖြစ်တာကို မပြောနဲ့၊ အလုပ်ဖြစ်မယ့် နည်းလမ်းကိုပဲ ပြော။ သစ်ပင်လူသားတွေက သတ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံး မျိုးနွယ်လို့ နင်ပြောခဲ့ပေမဲ့ သတ်လို့မရဘူးလို့တော့ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ သေချာပေါက် နည်းလမ်း ရှိရမယ်" လုံချန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"သတ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း နှစ်လမ်း ရှိတယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ စတင် ပြောဆိုတော့သည်။

​လုံချန်းသည် ဆူးချွန်များ၏ ရန်မှ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း သစ်ပင်လူသားမှာ သူရှိရာသို့ အတော်လေး နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ သစ်ပင်လူသားနှင့် အဝေးဆုံးနေရာသို့ ထွက်လိုက်သည်။

​သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆူးချွန်အချို့က သူ့ကို ထိမှန်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကာကွယ်ရေးဝတ်ရုံက ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူ့အား ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓားသည်လည်း သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ရန် တာဝန် ပြန်စယူတော့သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

​သစ်ပင်လူသားသည် လုံချန်းထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာပြန်သည်။ သို့သော် သူ၏ အရှိန်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း နှေးကွေးနေဆဲပင်။

​"ပထမ နည်းလမ်းကတော့... သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင် ဖြတ်ပစ်ဖို့ပဲ။ သူ့ခေါင်းကို အကြိမ် တစ်ထောင်မြောက် ဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ သေသွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြောသည်။

​"ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ယူရလိမ့်မယ်။ ဒုတိယ နည်းလမ်းကကော ဘာလဲ။ ပိုပြီး မြန်သလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်... ဒုတိယ နည်းလမ်းက ပိုမြန်တာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင် ကြိုက်မယ့် နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ထျန်းရှန်နဲ့ ငါကတော့ ဒါကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"အဲဒါက ဘာလဲ။ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ"

​"ပထမ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ သွားလိုက်ပါတော့။ ဒုတိယ နည်းလမ်းကို နင် လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒုတိယ နည်းလမ်းက လုပ်ရခက်လို့လား" လုံချန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

​"တကယ်တော့ လုပ်ရတာ အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်အကြောင်းကို သိနေတဲ့ ငါ့အနေနဲ့ ပြောရရင်တော့... နင် ဒါကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​"နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒီကိစ္စကို မြန်မြန်အေးချမ်းသွားအောင် ငါ့ကိုသာ ပြောပြစမ်းပါ" လုံချန်းက စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

​"နင် သူ့ကို နမ်းရမှာ" ရွှင်းက ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပြောတယ်။ ရွှင်း... ဒါ နောက်စရာ အချိန်မဟုတ်ဘူးနော်။ ဒုတိယ နည်းလမ်းက ဘာလဲဆိုတာကိုပဲ ပြော။ ငါ ဒါကို ဖြေရှင်းပြီးရင် နင် ကြိုက်သလောက် နောက်လို့ ရတယ်"

​"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ တခြား မျိုးနွယ်စုဝင် ယောက်ျားတစ်ယောက်က သစ်ပင်လူသားကို နမ်းလိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ သဘာဝ စွမ်းအင်တွေ ညစ်ညမ်းသွားပြီး ကုသနိုင်စွမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ နင် သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် သူ အပြီးတိုင် သေသွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ခေါင်းကို အကြိမ် တစ်ထောင် ဖြတ်ရတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို သစ်ပင်လူသားထံသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးအတွက်မူ သူကိုယ်တိုင်နှင့် ဘုရင်ဓားကိုသာ အားကိုးလိုက်တော့သည်။

​ဝိညာဉ်ဓားသည် သစ်ပင်လူသား၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သော်လည်း ဆူးချွန်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။ သစ်ပင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဦးခေါင်းအသစ်တစ်လုံး ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်သည်။ ဝိညာဉ်ဓားမှာမူ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ထပ်မံ ဖြတ်ချလိုက်ပြန်သည်။

​လုံချန်းသည် အနောက်တွင် ရပ်ကာ သူ့ထံသို့ လာနေသော ဆူးချွန်ရာပေါင်းများစွာကို ခုခံနေစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားမှာမူ သစ်ပင်လူသား၏ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ဖြတ်တောက်နေသည်။ သစ်ပင်လူသားမှာမူ လုံချန်းထံသို့ လျှောက်လာခြင်းကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။

​သစ်ပင်လူသားသည် သူ၏ နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် လုံချန်းအနားသို့ နီးကပ်လာသည့်အခါတိုင်း လုံချန်းသည် တစ်နေရာသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားလိုက်သည်။ သစ်ပင်လူသားမှာလည်း အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ သူ့ထံသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာပြန်သည်။

​"သေပြီးသားအရာတွေက အသက်ရှိတဲ့သူတွေလောက် ဘယ်တော့မှ မဉာဏ်မကောင်းနိုင်ဘူး ဆိုတာ မှန်တာပဲ။ သူက လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ လိုက်နေတာ။ သူ သိတာက ငါ့ကို သတ်ဖို့ပဲ၊ ဘယ်လို သတ်ရမလဲဆိုတာကိုတော့ ဦးနှောက်မသုံးတတ်ဘူး" လုံချန်းက သူ့ထံ လျှောက်လာသော သစ်ပင်လူသားကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အင်း... သစ်ပင်လူသားတွေက အသက်ရှိတာဖြစ်စေ သေတာဖြစ်စေ အမြဲတမ်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။ အသက်ရှိတဲ့ သစ်ပင်လူသားတွေက စကားပြောနိုင်ပြီး တခြား အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေလို အခြေခံအလုပ်တွေ လုပ်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်က အသက် ၅ နှစ်ကနေ ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒီတစ်ကောင်ကတော့ သေပြီးသား ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်နေလို့ အသိဉာဏ်က ပိုတောင် နိမ့်ဦးမယ်" ရွှင်းက ပြောသည်။

​"အဲဒါကြောင့်လည်း သူတို့ မျိုးတုံးမသွားတာ ဖြစ်မယ်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ထူးကဲတဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းနဲ့ ခွန်အားတွေကြောင့် တချို့လူတွေအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ သူတို့သာ ဉာဏ်ကောင်းခဲ့ရင် ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်တဲ့ မျိုးနွယ်ဖြစ်ရင်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း မျိုးတုံးအောင် အသတ်ခံရရင် ခံရမှာပေါ့" လုံချန်းက ဆူးချွန်တစ်ခုကို ပိုင်းဖြတ်ရင်း ဆိုသည်။

​"တကယ်လို့ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင် အင်အားကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်တွေက သူတို့ကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်လူသားတွေက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ရောင့်ရဲတတ်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့အတွက် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက ဆက်ပြောသည်။

​"လောကကြီးက အဲဒီလို မလည်ပတ်ဘူး လုံချန်း။ တစ်ယောက်ယောက်က နင် သန်မာလာတာကို မြင်ရင် နင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မူဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိရင်တောင်မှ နင်က သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို နောင်မှာ ထိခိုက်နိုင်တယ်လို့ သံသယဝင်တာနဲ့တင် သူတို့က နင့်ကို ဒုက္ခပေးကြမှာပဲ။ နင် မသိအောင်ကို သူတို့ လုပ်ကြလိမ့်မယ်" ရွှင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါကတော့ တစ်မျိုး စဉ်းစားစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောနေတာက သစ်ပင်လူသား မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံးကို ပြောတာပါ၊ လူတစ်ယောက်တည်းကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ သံသယတစ်ခုတည်းနဲ့ မျိုးနွယ်စု တစ်စုလုံးကို လိုက်လံ နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို လုပ်ရတာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲပါတယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

​သူသည် သစ်ပင်လူသား၏ ခေါင်းကို အခါခါ ဖြတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပျင်းလာသဖြင့် ရွှင်းနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဆူးချွန်များ၏ လမ်းကြောင်းကို သူ ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခုခံရသည်မှာလည်း မခက်ခဲတော့ပေ။

​"အဲဒါက နင် မျိုးနွယ်စုပေါင်း ဘယ်လောက်များများ အသတ်ခံခဲ့ရလဲဆိုတာ မသိလို့ပါ။ နင် အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာတွေကို ရောက်လာပြီး ဒီစကြဝဠာအကြောင်း ဗဟုသုတတွေ ပိုရလာရင် သိလာပါလိမ့်မယ်။ လူသားလောကက တိုက်ကြီးတစ်တိုက်ရဲ့ ဗဟုသုတဆိုတာ ဒီစကြဝဠာကြီးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ လူသားလောက အားလုံးကိုသာ နင် လိုက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အံ့သြသွားလိမ့်မယ်"

​"လူသားလောက အားလုံး ဟုတ်လား။ ဒီလို ကမ္ဘာမျိုး ဘယ်နှစ်လုံးလောက် ရှိတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိတယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"တခြား လူသားလောကတွေကလည်း ဒီလိုပဲလား။ နင် အဲဒီကို ရောက်ဖူးလား"

​"ငါ အချို့နေရာတွေကိုတော့ ရောက်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ တချို့က ဒီနေရာနဲ့ တူပေမဲ့ တချို့ကတော့ လုံးဝကို ကွဲပြားတယ်"

​"ဟုတ်လား။ နင် ချီစွမ်းအင်လည်း မရှိ၊ ကျင့်ကြံသူတွေလည်း မရှိတဲ့ လူသားလောကကို မြင်ဖူးလား။ သူတို့မှာ တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို သွားဖို့ သတ္တုပစ္စည်းတွေကို သုံးကြတယ်။ လေထဲမှာ ပျံသန်းဖို့အတွက်လည်း သတ္တုပစ္စည်းတွေကိုပဲ သုံးကြတယ်။ အဲဒီလောကမှာ သားရဲတွေ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတဲ့ သားရဲတွေရဲ့ ပုံစံကွဲတွေတော့ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ နေရာတိုင်းမှာ မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦးတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီလို နေရာမျိုးကို နင် သိသလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။

​သူသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ကမ္ဘာမြေသည် ဤစကြဝဠာထဲမှာ ရှိ မရှိ သိချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"လူတွေ လေထဲမှာ ပျံဖို့ သတ္တုပစ္စည်းတွေကို သုံးတယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီလို အရာမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ နင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ အိပ်မက်မက်တာလား" ရွှင်းက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ဪ..." လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​ထိုသို့နှင့် ၅ နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက သစ်ပင်လူသား၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖြတ်ချလိုက်သောအခါ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခေါင်းအသစ် ပြန်ထွက်မလာတော့ပေ။ ခေါင်းမပါသော သစ်ပင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

​"အကြိမ် တစ်ထောင် ပြည့်သွားပြီ ထင်တယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

​"နင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ တခြား ဘာမှ ထပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ နောက်တစ်နေရာကို သွားဖို့ လမ်းပွင့်လာတော့မှာပါ" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​သူမ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အလင်းတန်းတစ်တန်း တောက်ပလာပြီး သူတို့သည် နောက်ထပ် အခန်းသစ်တစ်ခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။