အခန်း (၄၃၇-၄၃၈)

အခန်း (၄၃၇) ထပ်မံကြိုးစားခြင်း

​"အဲဒါအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ မင်းအတွက် အပိုင်အကွက်တစ်ခု ငါစဉ်းစားပေးမယ်။ မင်းဘက်က မင်းလုပ်ရမယ့် အပိုင်းကို ပီပြင်အောင်လုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်၊ ကျန်တာ အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" လန်ကျင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းက သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ အခုအချိန်မှာ သူအလိုချင်ဆုံးက ထိုအဖိုးကြီး အမြန်ထွက်သွားဖို့သာ ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ လန်ကျင်းကို သတ်ပြီး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်လော။ သို့သော် ထိုအဖိုးကြီး ရှိနေသရွေ့တော့ သူ ဘာမှလုပ်၍မရပေ။

​"မင်းမှာ ဟို... ပုံရိပ်ယောင် ပညာရပ်ရှိတယ် မဟုတ်လား" လန်ကျင်းက မေးသည်။

​သူသည် လုံချန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်စဉ်ကတည်းက ထိုစွမ်းအားကို မြင်ဖူးထားသည်။ အကယ်၍ သူသာ သတိမထားမိပါက ထိုစဉ်ကတည်းက အသတ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိခဲ့သည်။ လန်ကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် လုံချန်း၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

​"ရှိပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"အဲဒါကို ဂိုဏ်းချုပ်အပေါ်မှာ သုံးစေချင်တာ။ သူ့အပေါ်မှာသာ ထိရောက်သွားရင် ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေက ကလေးကစားသလို လွယ်သွားလိမ့်မယ်" လန်ကျင်းက ဆိုသည်။

​"သူက ပုံရိပ်ယောင် ပညာရပ်ကို သိတာလား။ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား" အဖိုးကြီးက အံ့သြတကြီး မေးသည်။ သူ ဤအချက်ကို မသိခဲ့ပေ။

​"ဖြစ်မှာပါ။ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ပညာက တကယ်ကို ကောင်းတယ်" လန်ကျင်းက အဖိုးကြီးကို ပြောပြလိုက်သည်။

​"အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် ငါကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ငါ့အပေါ်မှာ စမ်းကြည့်စမ်း" အဖိုးကြီးက ဆိုလာသည်။

​'ဒါဟာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖိုးကြီးက သန်မာလွန်းတယ်။ မြွေဘုရင်ထက်တောင် ပိုသန်မာနေသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် စွမ်းအားက သူ့အပေါ်မှာ တကယ်အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားတောင် မသေချာဘူး။ လောလောဆယ်တော့ အခွင့်အရေး မရမချင်း သူတို့အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လိုက်လျောပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ဒီဂိုဏ်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရမှာပဲ' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် ထိုလူကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို အသုံးပြုပြီး အဖိုးကြီး၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပျံသန်းနေသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကို မြင်အောင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအဖိုးကြီးအပေါ် ပုံရိပ်ယောင် သက်ရောက်စေရန် ကြိုးစားရာတွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအား အတော်လေး စိုက်ထုတ်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံရိပ်ယောင်က အလုပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း စိတ်ပင်ပန်းမှုမှာ ကြီးမားလှသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားချက်မှာလည်း မနည်းလှသဖြင့် ဤသို့ဖြစ်သည်မှာ မဆန်းပေ။

​ပုံရိပ်ယောင်ကို မြင်လိုက်ရသော အဖိုးကြီးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​"ဟားဟားဟား... ဒီလို ခေတ်နောက်ကျတဲ့ တိုက်ကြီးမှာ ဒီလိုပညာမျိုး သုံးနိုင်တဲ့သူ ရှိတာ တကယ် အံ့သြစရာပဲ။ တကယ်လို့ အသင်္ချေ ပုံရိပ်ယောင်ဂိုဏ်းသာ ဒီကောင်လေးအကြောင်း သိရင် သူ့ကို ချက်ချင်း တပည့်အဖြစ် ခေါ်သွားကြမှာ သေချာတယ်။ ကမ္ဘာမြေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် တစ်ပိုင်း ရှိတဲ့သူကို ဒီလောက် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် အာရုံမှားအောင် လုပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"အဖိုးကြီးက ချီးကျူးလိုက်သည်။

​"မင်း ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ထားတာလား။ ငါ အသင်္ချေ ပုံရိပ်ယောင်ဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖူးတယ်။ သူတို့လည်း ဒါကိုပဲ လေ့လာကြတာ။ မင်းက ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်ထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နေတာ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။ ငါသာ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ဆရာဆီ ခေါ်သွားရင် သူ သေချာပေါက် ဝမ်းသာလိမ့်မယ်" အဖိုးကြီးက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"ကောင်လေး... မင်းသာ ဒီကိစ္စကို အောင်အောင်မြင်မြင် လုပ်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်က မင်းထင်ထားတာထက် ပိုပြီး တောက်ပလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်။ မင်းကို ငါနဲ့အတူ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ နေရာတစ်နေရာကို ခေါ်သွားမယ်။ မင်းရဲ့ ဘဝက ပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်။ မင်းဟာ ကြီးကျယ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာတာပဲ" အဖိုးကြီးက ဆိုသည်။

​"ကျုပ်ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမှာလဲ" လုံချန်းက အခွင့်အရေးရတုန်း သတင်းအချက်အလက် နှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

​"အဲဒါက ဒီလို နောက်ကျကျန်နေတဲ့ တိုက်ကြီးနဲ့ မဆိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက် ကျယ်ပြောလဲဆိုတာ မင်း မြင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အောင်မြင်မှပဲ ဖြစ်မယ်။ ငါတို့ကိုတောင် မကူညီနိုင်ရင်တော့ မင်းကို ကူညီဖို့ အကြောင်းပြချက် ငါမမြင်ဘူး" အဖိုးကြီးက ပြောသည်။ "မင်း အောင်မြင်ပြီးသွားရင်တော့ ငါ အသေးစိတ် ထပ်ပြောပြမယ်"

​"ကောင်းပါပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"ရော့... ဒီအဆိပ်ထိန်းဆေးလုံးကို ယူထားလိုက်။ ဒါက တစ်ပတ်စာ အဆိပ်ကို ထိန်းပေးထားလိမ့်မယ်။ မင်း ငါတို့ကို ကူညီရင် အသက်ရှင်ပြီး ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်မယ်၊ ရှုံးနိမ့်ရင်တော့ သေရုံပဲရှိတယ်။ အခု ပြန်လို့ရပြီ။ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ငါတို့ဘက်က ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ လာပြောမယ်" လန်ကျင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​"အဖေ... တကယ်ပဲ သူ့ကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားမှာလား" လန်ကျင်းက မေးသည်။

​"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမနဲ့ဆိုရင် သူ ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းနိုင်မလဲဆိုတာ မင်းမသိပါဘူး။ ဟိုရောက်ရင် မင်း သိလာလိမ့်မယ်။ အသင်္ချေ ပုံရိပ်ယောင်ဂိုဏ်းက သေးတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုမှာတော့ အုပ်ချုပ်သူတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ဒီကောင်လေးက သူနဲ့ရွယ်တူ တပည့်တွေထက် ပုံရိပ်ယောင်ပညာမှာ ပိုပြီး ပါရမီရှိတယ်။ သူ့ကို ခေါ်သွားနိုင်ရင် ဆရာ သေချာပေါက် ကျေနပ်လိမ့်မယ်" အဖိုးကြီးက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။ လမ်းတလျှောက်တွင် သူ၏ မျက်မှောင်မှာ ကြုတ်ထားလျက်ပင်။

​သူသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ 'ကံကတော့ တကယ်ပဲ။ အဲဒီအဖိုးကြီးက ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်း မသိဘဲ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်။ သူသာ မရှိရင် လန်ကျင်းကို သတ်ဖို့က အရမ်းလွယ်တာ။ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး လှုပ်မရအောင် လုပ်ထားရင် ငါ သတ်လို့ရပြီ။ အခုတော့ အကုန် ပျက်ကုန်ပြီ' သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​'ငါ့အထင်မမှားရင် အဲဒီလူက ဒီဂိုဏ်းထဲမှာ ခိုအောင်းနေတာပဲ။ အရင်ခေါက်တွေ လန်ကျင်းဆီသွားတုန်းက သူ မရှိဘူး။ ဆိုလိုတာက သူဟာ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ထွက်နိုင်တယ်ပေါ့။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် တစ်ပိုင်းဆိုတော့ ဒါက မဆန်းပါဘူး။ ဒါဆို ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အဓိက မဟာအကြီးအကဲတို့က ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်မှာပဲ' သူ တွေးနေမိသည်။

​'ငါ အချိန်အများကြီး ဆွဲလို့မရဘူး။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း အနီးနားမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သတင်းတွေ ဒီကို ရောက်လာနိုင်တယ်။ ကံကောင်းတာတစ်ခုက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကို ဘယ်သူမှ မသိကြတာပဲ။ သတင်းရောက်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အများကြီးတော့ စောင့်လို့မဖြစ်ဘူး။ ဒီညပဲ လန်ကျင်းအိမ်ကို သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား။ အဲဒီအဖိုးကြီးက အမြဲတမ်း ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ ရှိချင်မှ ရှိမှာ။ အဲဒါဆိုရင် ငါ့ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းလို့ရပြီ။ သူ့ကိုသတ်ပြီး ငါ့အင်အား ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖယ်ရှားလို့ရပြီ'

​လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။ ၅ နာရီခန့်သာ အိပ်ပြီးနောက် မနက် ၁ နာရီခန့်တွင် သူ ပြန်နိုးလာသည်။ သူသည် အိပ်ရာမှထကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

​ညည့်ဦးယံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်ချင်း ထိခတ်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။ အေးစက်သော လေညင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသော်လည်း အလင်းရောင် သိပ်မထွက်ပေ။ ယနေ့ညသည် ပို၍ မှောင်မည်းနေသလို လမင်းကြီးမှာလည်း ပို၍ ကြီးမားနေပုံရသည်။ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်သည်။ ဓားသည် လုံချန်းကို သယ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားသည်။

​သူသည် မြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များကို မြင်နေရသည်။ ထိုအစောင့်များသည် ကောင်းကင်ယံကိုတော့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ကောင်းကင်ယံကို စောင့်ကြည့်သော အစောင့်များကိုမူ ဂိုဏ်း၏ နယ်နိမိတ် အစွန်အဖျားများတွင်သာ ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်းတွင်မူ ကောင်းကင်ယံ လုံခြုံရေးမှာ ထိုမျှအထိ မတင်းကျပ်လှပေ။

​လုံချန်းသည် စိုးရိမ်မှုမရှိဘဲ ပျံသန်းနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို အသုံးပြုရသည်မှာလည်း အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို သုံးလျှင် အတောင်ပံခတ်သံကြောင့် အစောင့်များ သတိထားမိသွားနိုင်သလို သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာအတောင်ပံများမှာလည်း အလွန် တောက်ပလွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေအတွက် ဓားကို စီးခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင်။

​မကြာမီမှာပင် သူသည် လန်ကျင်း၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

အခန်း (၄၃၈) တာဝန်အောင်မြင်ခြင်း

​လုံချန်းသည် လန်ကျင်း၏ အိမ်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ အမှောင်ထဲတွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အဖိုးကြီးသာ ရှိနေခဲ့လျှင် အမိမခံရစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီး မရှိပါစေနဲ့ဟု ဆုတောင်းနေသော်လည်း လုံချန်းသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆတော့ မလုပ်ပေ။

​သူ၏ ပန်းတိုင်နီးသို့ ရောက်သောအခါ လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီး ဝိညာဉ်ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအဖိုးကြီး ရှိ၊ မရှိ သိနိုင်ရန် ဝိညာဉ်အာရုံကို ပတ်ပတ်လည်သို့ ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် လန်ကျင်းကို သူ၏ အခန်းထဲတွင် မြင်တွေ့ရသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံနေပုံရသည်။ လန်ကျင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ လုံချန်း မတွေ့ရပေ။

​'ငါထင်တာ မှန်တယ်၊ အဲဒီလူကြီး ဒီမှာ မရှိဘူး' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် မြွေဘုရင်ထံသို့ အဆင်သင့်ရှိနေရန် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ သတင်းပို့လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ထွက်လာသည့်အခါ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရန်လည်း မှာကြားလိုက်သည်။ လန်ကျင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိမထားမိခင်မှာတင် မြွေဘုရင်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို လှုပ်မရအောင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် လန်ကျင်း၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် တံခါး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို အသုံးပြုကာ လန်ကျင်း၏ အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ သူသည် ယခင်က ဤနေရာကို ရောက်ဖူးထားသဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းရန် ခက်ခဲမှု မရှိပေ။

​လုံချန်းသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ လန်ကျင်း ကျင့်ကြံနေသည်ကို သိသော်လည်း သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ နေလိမ့်မည်ဟုတော့ မယူဆပေ။ လန်ကျင်းကဲ့သို့ လူမျိုးမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို အမြဲ သတိရှိနေတတ်သည်။ လုံချန်းသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ယိုစိမ့်မထွက်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားသည်။ တိုက်ခိုက်မည့် အချိန်မတိုင်မီ လန်ကျင်း သတိမထားမိစေရန် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။

​မည်သည့်အသံမျှ မထွက်စေဘဲ လုံချန်းသည် လန်ကျင်း၏ အခန်းနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လန်ကျင်းသည် နံရံဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ကျင့်ကြံနေသည်။ လုံချန်းသည် သူ့နောက်တွင် အသင့်နေရာယူလိုက်ပြီး မြွေဘုရင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ မြွေဘုရင်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။

​မြွေဘုရင်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ လန်ကျင်းကို တစ်လက်မမျှ မလှုပ်နိုင်အောင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ လန်ကျင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားမိသည်နှင့် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားရုန်းကန်သော်လည်း မလှုပ်နိုင်ပေ။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လည်ပင်းထဲသို့ ဓားတစ်ချက် တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို လန်ကျင်း၏ နားနားသို့ ကပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင် ငါတို့ အကြွေးကြေပြီပေါ့"

​လန်ကျင်းသည် ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။ သူသည် ထိုအသံကို မှတ်မိလိုက်သလို သူ့ကို မည်သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကိုလည်း သိသွားသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လန်ကျင်း၏ ခေါင်းကို ကိုယ်ထည်မှ သီးခြားစီ ဖြစ်သွားအောင် ဖြတ်ချလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးတစ်စက်မျှ မကျစေရန်လည်း သတိထားလိုက်သည်။

​သူသည် လန်ကျင်းကို သတ်ခဲ့ကြောင်း မည်သူ့ကိုမျှ မသိစေလိုပေ။ မြွေဘုရင်အား သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လန်ကျင်း၏ အလောင်းကိုလည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ထိုနေရာမှ အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး သူ၏ အိမ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ ခြံဝင်းနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ရောက်လိုက်သည်။

​"အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားပြီ" လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခန်းမှာ မှောင်မည်းသွားပြီး သူသည် ကြီးမားသော ဘုရားကျောင်းကဲ့သို့ နေရာတစ်နေရာ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​သူ့ရှေ့တွင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွှင်းသည် သူမ အမြဲဝတ်ဆင်နေကျ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားသော်လည်း ယနေ့တွင် ပို၍ ရွှင်မြူးနေပုံရသည်။ လုံချန်းသည် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ သူ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

​"နင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒုတိယမြောက် သွေးမျိုးဆက်စမ်းသပ်မှုကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးဆုံးခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ နင့်ရဲ့ အင်အားအပေါ် ကန့်သတ်ချက်တွေကို အခု ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ။ အခုကစပြီး နင်ဟာ နင့်ရဲ့ အင်အား ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းလုံးကို ပြန်သုံးလို့ရပြီ"

​သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ လုံချန်းလည်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

​"နင်က ငါ့ထက်တောင် ပိုပျော်နေသလိုပဲ။ အဲဒီလို ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"သိပ်တော့ မရှိပါဘူး။ နင် နင့်ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို ပြန်သုံးနိုင်ပြီဆိုတော့ နင် သေသွားမှာကို ငါ ထပ်ပြီး စိတ်ပူစရာ မလိုတော့လို့ပါ" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​"ငါ အားနည်းနေတုန်းမှာလည်း သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိတာ နင် သိသားပဲ"

​"နင့်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေ အကုန်လုံးကို ငါ မြင်ဖူးသလို၊ အဲဒါတွေ ရှုံးနိမ့်သွားတာကိုလည်း ငါ မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ နင် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကို ရောက်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား" ထိုသို့ ပြောကာ ရွှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

​"အဲဒါက တစ်ခါတလေ ဖြစ်တတ်တာပါ။ အဲဒီကနေ ငါ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ အခုဆိုရင် တကယ့်ကို အရေးမကြီးဘဲနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ခရီးသွားတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ။ အခြေအနေတွေကိုလည်း ပိုပြီး သုံးသပ်တတ်လာပြီ။ နောက်ပြီးတော့ ဒီအခြေအနေက သိပ်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒီလိုသာ မဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ဒါကို ကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"နင် အမှားတွေကနေ သင်ခန်းစာ ရခဲ့တာ ကောင်းပါတယ်။ နင် အသက်ဆုံးရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှားတွေကြောင့် မဖြစ်စေနဲ့ပေါ့" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် စမ်းသပ်မှုကို ပြီးသွားပြီ။ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်လိုက်။ နင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေက စောင့်နေတယ်" ရွှင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ကျောင်းတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကိုဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ဤနေရာကို ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်ကြောင့် သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။

​သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ယခင်က မြင်ခဲ့ရသည်များနှင့် ယခု မြင်နေရသည်များမှာ တူညီမှု တစ်ခုမျှ မရှိချေ။ တူညီသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ဤနေရာ၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ယခင်အတိုင်း ကြီးမားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယခင်နှင့်မတူဘဲ ယခုတစ်ခါတွင် ကြမ်းပြင်မှာ အနက်ရောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်နက်မှောင်သော အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး အစက်အပြောက်တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ နံရံများမှာလည်း အဖြူရောင် သက်သက် ဖြစ်နေပြီး အနက်ရောင် ကြမ်းပြင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ နံရံများပေါ်တွင် မည်သည့် စာသားမျှ ရေးထိုးမထားပေ။

​လုံချန်းက ရွှင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​"နင် ဒီမှာ ဆေးသုတ်လိုက်တာလား။ အရင်တစ်ခါနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး"

​"ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ဒီမှာ အာရုံစိုက်ရမယ့် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

​ရွှင်းသည် ကျောင်းတော် ပုံစံပြောင်းသွားရခြင်း အကြောင်းကို ဘာမှ မရှင်းပြပေ။ သူမသည် သူတို့ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ရွှေရောင်တံခါးကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားရင်း သူ့ကို လိုက်ခဲ့ရန်သာ ပြောလိုက်သည်။

​ရွှေရောင်တံခါးကြီးမှာ အဓိကတံခါးနှင့် အရွယ်အစား တူညီပြီး အလွန်ကြီးမားလှသည်။ တံခါးပေါ်တွင် အလှဆင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဂြိုဟ်နှစ်လုံးဟု ယူဆရသော ပုံများ ထွင်းထုထားသည်။ တံခါးတစ်ခန်းလုံးမှာ ရွှေရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုဂြိုဟ်ပုံများမှာလည်း ရွှေရောင် ဖြစ်နေသည်။

​"ဒါတွေက တကယ့် ဂြိုဟ်တွေကို ပုံဖော်ထားတာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"မဟုတ်ဘူး။ ဒီဂြိုဟ်တွေက ဘာကို ကိုယ်စားပြုလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ဂြိုဟ်တွေကိုတော့ ကိုယ်စားပြုတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်အကြောင်း အကုန်လုံးကို မသိပါဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ငါကတော့ ဒါတွေဟာ ပိုမြင့်တဲ့ နယ်မြေက ဂြိုဟ်တွေ ဖြစ်မယ် ထင်နေတာ။ ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့ ဆရာသခင် မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ဂြိုဟ်တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သူက ဂြိုဟ်နှစ်လုံးမှာ တစ်ပြိုင်တည်း မွေးဖွားလို့ မရပါဘူး"

​"ဒုတိယဂြိုဟ်က သူ့မိန်းမ မွေးတဲ့နေရာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါက ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ"

​"သူ့မှာ ဇနီး မရှိပါဘူး။ ငါသိသလောက်တော့ သူဟာ ချစ်သူတောင် မရှိခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး၊ သူဟာ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့တာ" ရွှင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဝင်လိုက်တော့... ဒီလိုကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောမနေနဲ့တော့"

​လုံချန်းသည် လေးလံပုံရသော ထိုရွှေရောင်တံခါးကြီးကို အလွယ်တကူ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းကဲ့သို့ နေရာအတွင်းသို့ ဝင်လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။