အခန်း (၄၃၉-၄၄၀)

အခန်း (၄၃၉) သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ

​လုံချန်းသည် ကျောင်းတော်၏ အဓိကခန်းမဆောင်ကဲ့သို့ပင် ကြီးမားသော အခြားအခန်းတစ်ခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခန်းမှာ အဖြူရောင် ကြမ်းပြင်နှင့် အနက်ရောင် နံရံများရှိပြီး အဓိကခန်းမနှင့် ပြောင်းပြန်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ အခန်း၏ တစ်ဖက်အစွန်းတွင် သူဝင်လာခဲ့သော တံခါးကဲ့သို့ပင် ရွှေရောင်တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေပြန်သည်။

​သူ့ရှေ့တွင် စားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုပုလင်းထဲတွင် ဆေးလုံးအချို့ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းက အနားသို့သွားကာ ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ​ပုလင်းထဲတွင် ဆေးလုံး ၃ လုံး ရှိနေသည်။

​"ဒါတွေက ဘာဆေးလုံးတွေလဲ" သူက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်အဆင့် အမြင့်ဆုံး ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဤဆေးလုံးများကို မမှတ်မိပေ။ သူ ယခင်က မြင်ဖူးသမျှ ဆေးလုံးများနှင့် မတူဘဲ ဖန်ပုလင်းလေးကဲ့သို့ပင် တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသည်။

​"နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်အတွက် စိတ်မပူနဲ့လို့ ငါပြောခဲ့တာ မှတ်မိတယ်မလား" ရွှင်းက မေးသည်။

​"အေးလေ... လန်ကျင်းကို သတ်ပြီး စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်ရင် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်က ငါ့ကို ကုသပေးလိမ့်မယ်လို့ နင်ပြောခဲ့တာပဲ"

​"ဟုတ်တယ်။ အခု နင့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာက ကောင်းကင် ပြန်လည်ဆန်းသစ်ခြင်း ဆေးလုံး ၃ လုံးပဲ။ ဒီဆေးလုံးတွေက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်။ နင့်မှာ ဘယ်လိုရောဂါမျိုး၊ ဘယ်လိုဒဏ်ရာမျိုးပဲ ရှိရှိ ဒီဆေးလုံးတွေက ကုသပေးနိုင်တယ်။ နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကိုလည်း အလွယ်လေး ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"ဪ... ဒါဆို နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းမှာ ငါသောက်ခဲ့တဲ့ ဆေးရည်တွေလို အလုပ်လုပ်တာပေါ့။ ကောင်းတာပေါ့... နောက်တစ်ခါ အဆိပ်မိခဲ့ရင်တောင် ငါ့ကိုယ်ငါ ကုသနိုင်ပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်ကာ ဆေးပုလင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

​"အစပိုင်းကတော့ မဆိုးဘူးပဲ။ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ရတာကို မုန်းပေမဲ့ ဆုလာဘ်တွေကတော့ အမြဲတမ်း ကောင်းတာပဲ"

​"ရှေ့ကို ဆက်သွားဦး။ ဒါတွေက ဆုလာဘ် အားလုံးမဟုတ်သေးဘူး" ရွှင်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ရောက်သွားပြန်ရာ ထိုအခန်းမှာလည်း ယခင်အခန်းကဲ့သို့ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

​ယခုတစ်ခါတွင် အခန်းတစ်ခန်းလုံးမှာ အဖြူရောင် ဖြစ်နေပြီး အပြာရောင် အလင်းလုံးလေးများမှာ ဟိုမှဒီမှ ဝဲပျံနေကြသည်။ ထိုအလင်းလုံးများမှာ အရွယ်အစားတူ၊ အရောင်တူဖြစ်ပြီး အချင်း ၃၀ စင်တီမီတာခန့်သာ ရှိကြသည်။

​"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက ပညာရပ်ခန်းမနဲ့ ဆင်သလိုပဲ။ အဲဒီလိုပဲလား" လုံချန်းက မေးသည်။

​"အဲဒါနဲ့ ဆင်ပါတယ်။ ဒီအလင်းလုံး တစ်လုံးချင်းစီမှာ ပညာရပ်တစ်ခုစီ ပါဝင်တယ်။ အချို့က အစွမ်းထက်ပြီး အချို့ကတော့ နည်းနည်း အားနည်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သိထားရမှာက ဒီမှာရှိတဲ့ အားနည်းဆုံး ပညာရပ်ကတောင် နင် အခုထိ မြင်ဖူးသမျှ ပညာရပ်တွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်ဆိုတာပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"ငါ ဒီထဲကနေ ဘယ်နှစ်ခု ရွေးလို့ရမလဲ"

​"နှစ်ခုပဲ ရွေးလို့ရမယ်။ နင် နှစ်ခုရွေးပြီးတာနဲ့ ကျန်တဲ့အလင်းလုံးတွေ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ အလင်းလုံးကို ထိလိုက်ရုံနဲ့ အထဲက ပညာရပ်ကို ရွေးချယ်ပြီးသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

​လုံချန်းသည် အခန်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသော်လည်း အလင်းလုံးများမှာ အကုန်တူနေသဖြင့် မည်ကဲ့သို့ ခွဲခြားရမှန်း မသိပေ။

​"ဒီတစ်ခါတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မှာပဲ။ ငါ့စိတ်ထဲ ရွေးချင်တာတစ်ခုကိုပဲ မျက်စိမှိတ် ရွေးလိုက်တော့မယ်"

​လုံချန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အလင်းလုံးတစ်လုံးကို ထိလိုက်သည်။ ထိုအလင်းလုံးမှာ စာအုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားဘဲ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာသည်။

​"သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ဟုတ်လား"

​လုံချန်းသည် ထိုပညာရပ်၏ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ကြည့်ရင်း အံ့သြသွားသည်။ "ကိုယ့်ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့တင် ရန်သူကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ပညာရပ်လား"

​"အို... နင်က ပထမဆုံး အကြိမ်မှာတင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ရခဲ့တာလား။ နင် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကံဆိုးတယ်လို့ပဲ ပြောရမလား။ ဒီပညာရပ်က တကယ် အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သာမန်အတိုင်း ကျင့်ကြံလို့ မရဘူး။ ဒါကို ကျင့်ကြံဖို့ဆိုရင် လူတွေကို သတ်ရမယ်၊ ပြီးရင် သူတို့ သေဆုံးချိန်မှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူရမယ်။ လူတွေ ပိုသတ်လေလေ နင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါက ပိုပြီး ပြင်းထန်လေလေပဲ"

​"နင့်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဒါပဲ။ ဒါဟာ အရမ်း အသုံးဝင်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ နင်သာ ဒီအရှိန်အဝါရဲ့ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားရင် ရန်သူရဲ့ စွမ်းအားကို ၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက် လျှော့ချပစ်နိုင်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"၅ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ သိပ်မများလှဘူးပဲ" လုံချန်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

​"၅ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ သိပ်မများဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လာလေလေ အဆင့်တစ်ဆင့်ချင်းစီရဲ့ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလာလေလေပဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။ အဲဒီ ၅ ရာခိုင်နှုန်းက နင်ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ၅ ရာခိုင်နှုန်းတည်းကိုပဲ မကြည့်နဲ့။ အဲဒီပညာရပ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ကျင့်နိုင်ရင် ရန်သူရဲ့ စွမ်းအား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို နင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့တင် လျှော့ချပစ်နိုင်မှာ"

​"မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက တစ်ခုပဲ။ ဒီပညာရပ်ကို လူသတ်မှပဲ မြှင့်တင်နိုင်မှာဆိုတော့ ငါ အထွတ်အထိပ် ရောက်ဖို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် သတ်ရမှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒီအကြောင်း မပြောဘဲ နေကြရအောင်။ နင့်ရဲ့ ပညာရပ် အဆင့်အတန်း မြင့်လာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ တစ်နေ့ကျရင် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားမှာပါ" ရွှင်းက ဆိုသည်။ သူမသည် လူသတ်ရမည့် အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် ဖြေရန် ရှောင်လွှဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း လူသတ်နေရတာပဲ။ အခုတော့ အဲဒီသတ်ဖြတ်မှုတွေကို ငါ့ရဲ့ တိုးတက်မှုအတွက် သုံးလို့ရတာပေါ့။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းမှာတုန်းကသာ ဒီပညာရပ် ရှိခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ အဲဒီမှာ လူတွေ အများကြီး သတ်ခဲ့တာကိုး။ အခုတော့ အဲဒါတွေ အလဟဿ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်"

​"အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ နင် အရင်က သတ်ခဲ့တဲ့ လူအရေအတွက်ဟာ နင် အနာဂတ်မှာ သတ်ရမယ့် အရေအတွက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ရွှင်းက ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။

​လုံချန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမက စကားဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒုတိယ ပညာရပ်ကို ရွေးလိုက်ဦး။ ငါတို့ သွားစရာ နေရာတွေ ကျန်သေးတယ်"

​"ကောင်းပါပြီ"

​လုံချန်းသည် အခန်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြန်သည်။ အလင်းလုံးအားလုံးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အခန်း၏ အစွန်ဆုံး၊ သူနှင့် အဝေးဆုံးမှာရှိသော အလင်းလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အဝေးဆုံးက အလင်းလုံးကို ရွေးခြင်းက ပိုကောင်းသည့် ပညာရပ် ရလာမည် မဆိုလိုပေမည့် သူ၏ စိတ်အလိုအတိုင်းသာ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​သူသည် အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝဲပျံနေသော အလင်းလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဒါလည်း အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ ဒါဟာ ငါ့အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ ပညာရပ်ကြီးတော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့" ထိုသို့ ရေရွတ်ကာ သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

​သူ၏ လက်ချောင်းများက အပြာရောင် အလင်းလုံးကို ထိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ပညာရပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

​လုံချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။ "တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဒီပညာရပ်ကတော့ သေချာပေါက် အသုံးဝင်မှာပဲ"

အခန်း (၄၄၀) ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်

​လုံချန်းသည် ဒုတိယမြောက် ပညာရပ်ကို ရွေးချယ်ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုပညာရပ်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဖတ်ရုံမျှဖြင့် ထိုပညာရပ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သာမန်ပညာရပ်များကဲ့သို့ပင် အချိန်ပေး၍ ကျင့်ကြံအားထုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

​"နင် ဘယ်လိုပညာရပ်ကို ရခဲ့တာလဲ" ရွှင်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဒါကို တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်လို့ ခေါ်ရင်တော့ မှားလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျင့်စဉ်လမ်းညွှန်စာအုပ် တစ်ခုပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

​"ကျင့်စဉ်စာအုပ် ဟုတ်လား။ နာမည်လေး ပြောပြပါဦး... ငါ သိချင် သိနေလိမ့်မယ်" ရွှင်းက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

​လုံချန်းက သူရရှိလိုက်သော ကျင့်စဉ်၏ အမည်ကို ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တဲ့"

​"ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက..."

​ရွှင်းသည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လုံချန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒါက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ပညာရပ်မျိုးလား" လုံချန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

​"အဲလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျိန်စာသင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ထျန်းရှန် ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ ပညာရပ်နဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ။ သူ ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုကို နင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရရှိလိုက်တာပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"ငါ သိရသလောက်တော့ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ပညာရပ်ပဲ။ ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံလို့ ရတယ်ဆိုတာ ငါ အရင်က မသိခဲ့ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ရတာပေါ့... ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်လိုပဲ အရေးကြီးတယ်။ နင်က မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံသလို၊ အခု ဒီကျင့်စဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ။ နင် မှတ်ထားရမှာက ဒီကျင့်စဉ်မှာ ပြောတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုတာ နင့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ နင့်ရဲ့ တကယ့် ဝိညာဉ်စစ်စစ်ကို ပြောတာ"

​"နင့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်စစ်ကတော့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်လို အားနည်းနေတုန်းပဲ။ အဲဒါကြောင့် မုကျိန်းက နင့်ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက နင် အပြင်းအထန် နာကျင်ခဲ့ရတာ။ သိုင်းဝိညာဉ်က မထိခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်စစ်က ထိခိုက်သွားလို့ အဲဒီလို နာကျင်ရတာပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်စစ်နဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် မတူဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဝိညာဉ်စစ်စစ်က ငါ မွေးကတည်းက ပါလာတာဖြစ်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကတော့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်လာမှ ရလာတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မြင်ရသလောက်တော့ ဒီကျင့်စဉ်က ဝိညာဉ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ပေးရုံတင် မဟုတ်ဘူးထင်တယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။

​"အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီကျင့်စဉ်က မရိုးရှင်းဘူးလို့ ငါပြောတာပေါ့။ ဝိညာဉ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ပညာရပ်တွေကနေ ကာကွယ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ နင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်နဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်လာလိမ့်မယ်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဒီကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ကျင့်နိုင်ရင် ခန္ဓာကိုယ် သေဆုံးသွားရင်တောင် နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်မှာပဲ" ရွှင်းက ဆိုလိုက်သည်။

​"အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ သန်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်က သေပြီးရင်တောင် ဆက်ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ"

​"အဲဒါက လူသားတွေအတွက် မမှန်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတွေပဲ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားရင်တောင် ဝိညာဉ်က ဆက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်တာ။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ကို ထာဝရရှင်သန်သူလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ လူသားတွေကတော့ သေတာနဲ့ ဝိညာဉ်က လူဝင်စားခြင်း သံသရာထဲကို ရောက်သွားရတာပဲ။ နတ်ဘုရားတွေလို ရွေးချယ်ခွင့် မရှိဘူး" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"ဒါဆို ငါတွေ့ခဲ့တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေကရော။ သူတို့က နတ်ဘုရားတွေ မဟုတ်တာတော့ ငါ သေချာပေါက် သိတယ်"

​လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားကို လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်ပေ။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းတွင် သူတွေ့ခဲ့သော အဖိုးကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဟု သူ ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​"အဲဒါက ငါပြောတဲ့အထဲ မပါဘူး။ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားတဲ့ သူတွေက လွဲမှားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးခဲ့ကြလို့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် တစ်ဝက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ဝက်ကျော်လောက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတာ။ နောက်တစ်နည်းကတော့ မှော်လက်နက်တွေကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်အဖြစ် နေထိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလူတွေက အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေအဖြစ်နဲ့ပဲ ထာဝရ လွင့်မျောနေရတတ်တယ်"

​"ဒါကြောင့် ဝိညာဉ်အဖြစ် ထာဝရ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ တကယ့် နည်းလမ်းကတော့ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဒီကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ကျင့်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။ ဘယ်လမ်းက ပိုလွယ်မလဲဆိုတာ ငါ သိသလိုပဲ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ထျန်းရှန်က ဒီကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် ကြာခဲ့လဲ"

​ရွှင်းက ထိုမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ "နင် ပညာရပ်ကို ရပြီပဲ... ဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေတာလဲ။ လာ... သွားစရာ ရှိသေးတယ်။ နင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေ ကျန်သေးတယ်"

​လုံချန်းသည် သက်ပြင်းချကာ သူမနောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ တံခါး၏ အပြင်ဘက်တွင် ဘာမှမရှိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ရှိနေသည်။

​"ငါ အဲဒီထဲကို သွားရမှာလား"

​"ဟုတ်တယ်... သွားရမှာ။ စိတ်မပူနဲ့... ခုန်ချလိုက်ရုံပဲ။ ဒါက ဟင်းလင်းပြင်မို့လို့ နင် ပြုတ်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လွင့်မျောနေမှာပဲ"

​လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး အနောက်က တံခါးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​"အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ထွက်ပေါက်လည်း မရှိဘူး၊ ဆုလာဘ်လည်း မမြင်ရဘူး"

​"ဆုလာဘ်က နင့်မျက်စိရှေ့မှာပဲ ရှိတယ်။ နင် ရွေးချယ်ဖို့ပဲ လိုတယ်"

​"ဘာကို ရွေးရမှာလဲ။ ဒီမှာ ဘာမှမှ မရှိတာ" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြယ်များပင် မမြင်ရဘဲ မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။

​"နင် အခုထိ မမြင်ရသေးတာပါ။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်... နင် ဆုလာဘ် ရလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။ လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

​"အရင်ဆုံး... မျက်လုံးမှိတ်လိုက်"

​လုံချန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

​"နင် ကြိုက်တဲ့ ဘက်ကို ရွေးပြီး ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်။ မှတ်ထားပါ... နင်ရွေးတဲ့ ဦးတည်ချက်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ သေချာ စဉ်းစားပြီး ရွေးချယ်ပါ"

​လုံချန်းသည် ရှေ့တည့်တည့်ကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ... အခု လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်" ရွှင်းက အမိန့်ပေးသည်။

​လုံချန်းသည် သူမခိုင်းသည့်အတိုင်း လက်သီးဆုပ်လိုက်သော်လည်း သူ ဘာလုပ်နေသည်၊ ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်သေးပေ။ သူသည် နောက်ထပ် အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ရှီယန်၏ အသံမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

​"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရဦးမလဲ" သူက မေးလိုက်သည်။

​"ရှူးးး... ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ နေပါ။ ဘာမှ မလှုပ်နဲ့။ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့လိုရင် ငါ ပြောမယ်" ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူမ စကားကို နားထောင်ကာ မလိုအပ်ဘဲ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။