အခန်း (၄၄၁-၄၄၂)
Vol. 45 Ch. 441-442
အခန်း (၄၄၁) အနာဂတ်
"ကောင်းပြီ... အခု လက်သီးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို အပေါ်ဘက် လှည့်ထားလိုက်" ရွှင်းက နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်ကို ပေးလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ အပေါ်သို့ မျက်နှာမူလျက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ပြီးပြီ။ နင့်ရဲ့ ရတနာကို ရွေးချယ်ပြီးသွားပြီ။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လို့ရပြီ" ရွှင်းက ဆိုသည်။
လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အပြာရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်လုံး ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"နင်ရရှိတဲ့ ရတနာက အဲဒီအလင်းလုံးထဲမှာ ရှိတယ်။ ညာဘက်လက်ကို မလှုပ်ဘဲနဲ့ ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ အဲဒီအလင်းလုံးကို ထိလိုက်"
လုံချန်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အလင်းလုံးကို ထိလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများ ထိမိသွားသည်နှင့် အပြာရောင်အလင်းလုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာပြီး ပုံစံပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ထိုအလင်းလုံးမှာ ဓားများ၊ ဓားမြှောင်များကို ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းရသော ဓားအိမ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ဒါက ဘာလဲ" သူက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဒါကတော့ နတ်ဆိုးဓားအိမ်ပဲ။ နင် ဘယ်လိုဓားမျိုး၊ ဓားမြှောင်မျိုးကိုမဆို ဒီထဲမှာ ထည့်ထားလို့ရတယ်။ သူက ထည့်လိုက်တဲ့ လက်နက်ရဲ့ အရွယ်အစားအတိုင်း အလိုအလျောက် ညှိပေးလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ဒါတင်ပဲလား" လုံချန်းက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် မေးသည်။
"မဟုတ်သေးဘူး။ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်က ရတနာဆိုတာ ဒီလောက် မရိုးရှင်းပါဘူး။ ဒါ့ထက် ပိုတဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိသေးတယ်" ရွှင်းက ဆိုလိုက်သည်။
"နင် တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်နက်တစ်လက်ကို ဒီထဲမှာ ထည့်ထားမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ အဲဒီလက်နက်ရဲ့ တကယ့်အဆင့်အတန်း ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအားကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဥပမာ နင့်ဘုရင်ဓားကို ဒီထဲမှာ ထည့်ထားရင် ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒကို ခံစားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ သာမန်ဓားတစ်လက်လို့ပဲ ထင်ရလိမ့်မယ်"
"ဒါကလည်း သိပ်တော့ ထူးခြားမနေပါဘူး။ ငါ့ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ထည့်မထားဘဲ ဘာလို့ ဒီဓားအိမ်ထဲ ထည့်ပြီး သယ်နေရမှာလဲ။ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှ ထုတ်သုံးလည်း ရတာပဲလေ။ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တာ ပိုတောင် သေချာသေးတယ်။ ဒီဓားအိမ်က သိပ်ပြီး အသုံးဝင်ပုံမရဘူး" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောသည်။
"ဒီ နတ်ဆိုးဓားအိမ်ရဲ့ နောက်ထပ် စွမ်းအားတစ်ခုကို ပြောပြရင်တော့ နင် စိတ်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ဒီဓားအိမ်မှာ အထူး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကတော့ လက်နက်ရဲ့ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာပဲ"
"လက်နက်ရဲ့ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ် ဟုတ်လား"
ထိုစကားကြောင့် လုံချန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အကယ်၍ လက်နက်များ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ ရတနာများထဲတွင် အသုံးဝင်ဆုံးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
"ဟုတ်တယ်။ တကယ်လို့ နင်က သာမန်အဆင့်ဓားတစ်လက်ကို ဒီနတ်ဆိုးဓားအိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားမယ်ဆိုရင် ၂ လအတွင်းမှာ ဝိညာဉ်အဆင့် ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။
လုံချန်း တစ်စုံတစ်ခု မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွှင်းကပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘာမေးချင်လဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ရွှေအဆင့် ဝိညာဉ်ဓားကို ၂ လအတွင်းမှာ ကမ္ဘာမြေအဆင့် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သလားဆိုတော့... မရဘူး။ လက်နက်ရဲ့ အဆင့်မြင့်လေလေ၊ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့အတွက် ခွန်အားတွေ ပိုလိုအပ်တာကြောင့် အချိန်ပိုယူရလိမ့်မယ်"
"ရွှေအဆင့်ဓားက သာမန်အဆင့်ထက် နှစ်ဆင့်လောက် မြင့်နေတာကြောင့် အဆင့်တက်ဖို့ ၆ လလောက် ကြာနိုင်တယ်။ ဒါက အများဆုံးကြာမယ့် အချိန်ကို ပြောတာပါ။ တစ်ခါတလေ ၃ လ ဒါမှမဟုတ် ၂ လနဲ့လည်း အဆင့်တက်သွားနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဒီဖြစ်စဉ်က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးပါတယ်" ရွှင်းက အတတ်နိုင်ဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဪ... တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ဒီဓားအိမ်ရဲ့ အစွမ်းက အပြင်မှာ ရှိနေမှပဲ အလုပ်လုပ်တာ။ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ထည့်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်ထားရင်တော့ အဆင့်တက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အပြင်မှာပဲ ထားရမယ်" သူမက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
"တကယ်လား။ ငါကတော့ ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ မထားဘဲ ကျောမှာ လွယ်ထားတဲ့သူတွေကို ကြွားချင်လို့ လုပ်တာလို့ပဲ အမြဲထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလို လုပ်ရတော့မှာပေါ့" လုံချန်းက ခပ်မြုံ့မြုံ့ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ဓားအိမ်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ကျောတွင် သိုင်းလွယ်လိုက်သည်။
"ငါ့ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ" သူက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
ရွှင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ "နင့်ပုံစံက ငါ ဓားသမားတစ်ယောက်ပါ ဆိုတာကို ကြွားချင်နေတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်"
"ငါက ဓားသမားစစ်စစ်ပဲလေ။ နောင်အနာဂတ် မျိုးဆက်တွေ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားသမားကြီးပေါ့" လုံချန်းက နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ နင် ဘာပဲလုပ်လုပ် နင့်ကို မေ့သွားမယ့်သူတွေ ရှိနေမှာပဲ" ရွှင်းက ပြန်ပြောသည်။
"တကယ်လို့ ငါက မဖြစ်နိုင်တာတွေကို လုပ်ပြခဲ့ရင်ရော။ အဲဒါမှ ဒဏ္ဍာရီအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ခံရမှာ မဟုတ်လား"
"အဲဒါက နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကျယ်ပြောတယ်။ ဒဏ္ဍာရီတွေကို မသိတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေမှာပဲ။ နင် နတ်ဘုရားလောကကို ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဘုရားသားရဲ မျိုးနွယ်စုတွေကို သုတ်သင်ပစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါကို မေ့သွားမယ့်သူတွေ ရှိနေမှာပဲ။ အဲဒါဟာ လူတွေရဲ့ သဘာဝပဲ" ရွှင်းက ဆိုလိုက်သည်။ "သူ့လို လူမျိုးတောင် မေ့ပျောက်ခြင်း ခံရတယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို မေ့ပျောက်ခြင်း ခံရမှာပဲ"
ရွှင်း ပြောနေသော ထိုသူမှာ ဤသွေးမျိုးဆက်၏ မူလပိုင်ရှင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုံချန်း တွေးမိသည်။ ထိုမျှလောက်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သူကိုတောင် ဤသာမန် လူသားလောကတွင် မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ရွှင်း ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ဒဏ္ဍာရီတိုင်းသည် နေရာတိုင်းသို့ မရောက်နိုင်ပေ။
လုံချန်းသည် သမိုင်းတွင် သူ၏ အမှတ်အသားကို ထားရစ်ခဲ့နိုင်မလားဆိုသည်ကို မသေချာသော်လည်း၊ မေ့ပျောက်၍မရနိုင်သော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် သူ မသိနိုင်သည်မှာ အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသော အရာများ စောင့်ကြိုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရှည်လျားသော သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မိစ္ဆာများစွာ ပေါ်ထွန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း မကြာမီ ပေါ်ထွန်းလာတော့မည့် မိစ္ဆာမှာမူ ဤကမ္ဘာကြီး တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသေးသော အရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကမ္ဘာကြီးအပေါ်တွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲထင်ကျန်ရစ်မည့်သူ၊ နောင်မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအထိ ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကိုပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေမည့် အမည်နာမတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်မည့်သူ။
သူသည် လူသားစစ်စစ် ဖြစ်သော်လည်း အစစ်အမှန် မိစ္ဆာများထက်ပင် ပို၍ မိစ္ဆာဆန်နေလိမ့်မည်။ တကယ့် မိစ္ဆာများပင် ထိုသူကို မြင်လျှင် အံ့အားသင့်ရလိမ့်မည်။
မောက်မာသော နတ်ဘုရားများနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော မိစ္ဆာများသာမက၊ နတ်ဘုရားသားရဲများပင်လျှင် နတ်ဘုရားများကို မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ခြောက်လှန့်မည့် ထိုသူ၏ ဒေါသကို ခံစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အနာဂတ်နှင့် အရာရာ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို မသိသေးပေ။ ဤကမ္ဘာကြီးအား ရိုက်ခတ်တော့မည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဆူနာမီလှိုင်းကြီး၏ အစစ်အမှန် အကြောင်းရင်းကို မည်သူမျှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာအားလုံး၏ အစနှင့် အဆုံးကို သိမြင်မည့်သူမှာ နှစ်ဦးသာ ရှိလိမ့်မည်။ တစ်ဦးမှာ လုံချန်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ သူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသော ရတနာဝိညာဉ် ရွှင်းပင် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ရွှင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အနာဂတ်အား မသိသေးသော်လည်း ဤကမ္ဘာ၏ အခြားတစ်နေရာတွင် အရာအားလုံးကို စတင်စေခဲ့သည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။
ကမ္ဘာကြီး၏ ဝေးလံသော ထောင့်တစ်နေရာ၊ အကျဉ်းထောင်နှင့်တူသော မှောင်မည်းသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နေရာတစ်နေရာ အတွင်းတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
သူသည် အမှောင်ဆုံးသော ညများထက်ပင် ပို၍ မှောင်မည်းနေသော အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း ကြည့်နေကြသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ ရှိမနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကမ္ဘာကြီး၏ အရာအားလုံးကို မြင်ဖူးသော်လည်း မေ့ပစ်လိုက်သည့် သူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများနှင့် တူနေသည်။
ထိုကောင်လေး၏ အနီးတွင် အသီးတစ်လုံးတည်းသာ သီးနေသော အပင်ငယ်လေးတစ်ပင် ရှိနေလေတော့သည်။
အခန်း (၄၄၂) ရွေးချယ်ခြင်း
လုံချန်းသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီဓားအိမ်ကို အခု သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာပဲ ထည့်ထားလိုက်ပါ။ သွေးမျိုးဆက် ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ထုတ်ထားရင်လည်း သူက အစွမ်းပြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီးမှပဲ ပြန်ထုတ်လိုက်တော့" ရွှင်းက အကြံပေးသည်။
လုံချန်းက သူမပြောသည့်အတိုင်း ဓားအိမ်နှင့် ဘုရင်ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် မည်သည့်ထွက်ပေါက်မျှ မတွေ့ရသေးပေ။
"ငါ ဒီမှာ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တစ်ခု ထပ်ရဦးမှာလား" သူက မေးလိုက်သည်။
ရွှင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မရတော့ဘူး။ ဒီနေရာမှာတော့ နင်ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ဦးတည်ချက်အပေါ် မူတည်ပြီး ရတနာတစ်ခုပဲ ရမှာပါ"
"ဪ... ဒါဆိုရင် အရင်အခန်းတုန်းကလိုပဲပေါ့။ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုတုန်းက ဆုလာဘ်တွေက ပိုကောင်းသလိုပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ပညာရပ်ကို ရွေးလို့ရသေးတယ်။ အခုတော့ အကုန်လုံးက ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... ငါရလိုက်တဲ့ ရတနာက တခြားဘက်ကို ရွေးရင် ရလာမယ့် ရတနာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"
"ငါပြောရရင်တော့ နင်ဟာ အကောင်းဆုံး ရတနာတွေထဲက တစ်ခုကို ရွေးမိသွားတာပဲ။ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အဲဒါက သိပ်မထူးခြားဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒါဟာ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပါ။ နင့်ရဲ့ လက်နက်ကို နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်တဲ့အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာကို စဉ်းစားကြည့်လေ။ အဲဒါက နင်ရလိုက်တဲ့ ရတနာနဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့အရာပဲ"
"တခြားဘက်မှာ ရှိတဲ့ ရတနာတွေက တိုက်ခိုက်ရေး ဒါမှမဟုတ် ကာကွယ်ရေးမှာ တိုက်ရိုက် အထောက်အကူပြုနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ နင်ရလိုက်တဲ့ အရာကတော့ သူ့ကဏ္ဍမှာ အမြင့်ဆုံး ရတနာတစ်ခုပဲ။ နင်ရနိုင်တဲ့ အသုံးဝင်ဆုံး အမြဲတမ်းအထောက်အကူပြု ရတနာ တွေထဲက တစ်ခုပေါ့" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။ "နောက်ပြီး အဲဒီရွေးချယ်မှုအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာအချို့ လာဦးမှာပါ။ အဲဒီကျရင်တော့ နင်ကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက် ရွေးရမှာပဲ"
"အဲဒါ ကြားရတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ ဒါနဲ့... ဒီမှာ ထပ်ရစရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုထွက်ရမလဲ။ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တွေရဖို့ တခြားနေရာကို သွားရဦးမယ် မဟုတ်လား"
"နင့်ရှေ့မှာရှိတဲ့ အဖြူရောင် အလင်းလုံးကို ထိလိုက်ရုံပဲ။ အဲဒါဆိုရင် နောက်တစ်နေရာကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်"
"ဘယ်မှာလဲ အဖြူရောင် အလင်းလုံး... ဘာမှလည်း မရှိ... အဲ" လုံချန်း စကားပင် မဆုံးသေးမီ သူ့ရှေ့တွင် သေးငယ်သော အဖြူရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
လုံချန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအလင်းလုံးကို ထိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် အခြားနေရာတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
သူရောက်သွားသည့် နေရာမှာ သဘာဝ မြက်ခင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခင်းနှင့် တူသည်။ အပေါ်တွင် တောက်ပသော ကောင်းကင်ယံရှိသော်လည်း နေမင်းကြီးကိုမူ မမြင်ရပေ။ လေညင်းများမှာ သာမန်အတိုင်း တိုက်ခတ်နေသည်။ မြက်ခင်းပြင်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုနေရာကို နံရံများ ဝန်းရံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒါလည်း အခန်းတွေထဲက တစ်ခန်းပဲ ဖြစ်မှာပါ" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ဆုလာဘ်ကို ဘယ်လိုယူရမှာလဲ"
"ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ဒီမြက်ခင်းပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်အစွန်းကို လမ်းလျှောက်သွားလိုက်။ အဲဒီမှာ နောက်တစ်နေရာကို သွားမယ့် တံခါးရှိတယ်။ အဲဒီတံခါး မရောက်ခင်မှာပဲ နင် ဆုလာဘ်ကို ရလိမ့်မယ်"
လုံချန်းသည် ရွှင်းပြောသည့်အတိုင်း အခြားတစ်ဖက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ နူးညံ့သော မြက်ခင်းမှာ တစ်မျိုးထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း မြက်ပင်များထဲမှ စိမ်းစိုသော အရည်များ ထွက်လာသည်။ သူ၏ ဖိနပ်ပေါ်နှင့် သူနင်းခဲ့သော နေရာများတွင် ထိုအရည်များကို မြင်နေရသည်။
"ဒါက ဘာတွေလဲ"
"ဒါက နင့်အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါက တကယ်ပဲ မြက်ပင်တွေလား။ ငါတော့ သံသယဖြစ်လာပြီ" လုံချန်းက ဆက်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မြက်ပင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင် မြင်ဖူးနေကျ သာမန်မြက်ပင်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပိုမြင့်တဲ့ နယ်မြေတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူသားလောကတွေက အချို့နေရာတွေမှာ ဒါမျိုးတွေကို နင် တွေ့ရလိမ့်မယ်"
"ဒီအပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရတာ တမျိုးကြီးပဲ" သူက ခပ်မြုံ့မြုံ့ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်လာရာ ခဏအကြာတွင် ထိုထူးဆန်းသော အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် လူလေးယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ပထမတစ်ဦးမှာ မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဖိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုလူငယ်သည်လည်း အဖြူရောင် ဝတ်ထားသော်လည်း ကျောဘက်တွင် ကြက်သွေးရောင် ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနီရောင်ဖြစ်ပြီး ရှည်လျားလှသည်။
တတိယမြောက် လူမှာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် လှပသော အပြာရောင် ဆံပင်များရှိသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံမှာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဘဲဥပုံကျကျ လှပပြီး နှုတ်ခမ်းပါးလေးများနှင့် လေးကိုင်းပုံ မျက်ခုံးမွှေးများ ရှိသည်။
နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ ၁၀ နှစ်၊ ၁၂ နှစ်ခန့်သာရှိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အဖိုးကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်များနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။
လုံချန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူတို့အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ အဝေးကနေ မြင်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် အသေးစိတ်ကို သေချာမမြင်ရပေ။
"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"
"သူတို့အနား ရောက်ရင် နင် သိလာမှာပါ။ အဲဒါ နင့်ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ နင့်ရဲ့ ဆုလာဘ်တွေပဲ" ရွှင်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူမကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုလူလေးယောက်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်မှသာ လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
"သူတို့ အသက်မရှူကြဘူးပဲ။ ဒါတွေက ရုပ်သေးရုပ်တွေလား"
သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုလူလေးယောက်မှာ အသက်ရှူသံ မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသည့်အလား ဟာလာဟင်းလင်း ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒါတွေက ရုပ်သေးရုပ်တွေပဲ။ နင် ကြိုက်တဲ့ တစ်ရုပ်ကို ရွေးချယ်လို့ရတယ်။ သူတို့ အားလုံးက ခွန်အားချင်း အတူတူပဲ" ရွှင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ နင်အလိုရှိတဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်ပဲလေ"
"ဝိုး... ငါ မြင်ဖူးသမျှ ရုပ်သေးတွေထက် လူနဲ့ ပိုတူတာပဲ။ အသက်မရှူတာကို သတိမထားမိရင် ဒါတွေက ရုပ်သေးတွေလို့ ငါ လုံးဝ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စူးစမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်များကို မြင်လျှင် ခွဲခြားရန် လွယ်ကူသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ သက်မဲ့ဆန်ပြီး သေနေသော လူများနှင့် တူတတ်သည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ ရှေ့မှ ရုပ်သေးများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ အသက်ရှူသံသာ မကြားရလျှင် အသက်ရှင်နေသော လူများဟုပင် ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။
"တစ်ရုပ် ရွေးလိုက်လေ၊ ပြီးရင် ငါ သူတို့အကြောင်း အသေးစိတ် ထပ်ပြောပြမယ်။ သူတို့က တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်။ နင် သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ"
လုံချန်းသည် ညာဘက်အစွန်ဆုံးမှ အဖိုးကြီးဆီမှ စတင်ကြည့်ရှုသည်။
"ငါကတော့ အဖိုးကြီးဆိုရင် ပိုသန်မာမယ် ထင်ပြီး ရွေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က ခွန်အားချင်း အတူတူပဲဆိုတော့ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ အဖိုးကြီးကိုတော့ ငါ မရွေးတော့ဘူး"ထိုသို့ ဆိုကာ နောက်တစ်ယောက်ဆီသို့ ကူးသွားသည်။
"ဒီလူကလည်း သန်မာပုံရသလို ကြည့်ကောင်းတယ်။ ဝတ်စားပုံကိုလည်း ငါ သဘောကျတယ်" ရေရွတ်ရင်း တတိယမြောက် လူဖြစ်သော မိန်းကလေးထံသို့ သွားလိုက်သည်။
"မိန်းကလေး... သူက အရမ်းငယ်သေးတာပဲ။ ဒီရုပ်သေးတွေကို တကယ့် လူသေအလောင်းတွေနဲ့ လုပ်တာလား ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းနဲ့ လုပ်တာလား ငါ သိချင်မိတယ်။ သူက ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ဉာဏ်လည်း ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။ ရုပ်သေးတွေက ဦးနှောက်ကို အသုံးမချနိုင်တာပဲ နှမြောစရာကောင်းတယ်" သူ သက်ပြင်းချရင်း နောက်ဆုံးဖြစ်သော ကလေးငယ်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။
"ကလေးကိုတော့ ငါ မရွေးဘူး။ ငါ့အစား တိုက်ခိုက်ဖို့ ကလေးတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ရင် ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ။ သူက လူနဲ့ အရမ်းတူနေတော့ ပိုဆိုးတယ်။ ငါ တိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်နေတဲ့သူတွေက ဒါဟာ ရုပ်သေးလို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါဟာ ကလေးတစ်ယောက်ကို အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေနေတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်လေသည်။