အခန်း (၄၄၃-၄၄၄)
Vol. 45 Ch. 443-444
အခန်း (၄၄၃) ရှား
အားလုံးကို အကဲခတ်ပြီးနောက် သူသည် ရွှင်း ရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
"အဖိုးကြီးနဲ့ ကလေးကတော့ ပြိုင်ပွဲက ထွက်သွားပြီပေါ့။ ဘယ်သူ့ကို ယူမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ ဘယ်သူ့ကို ရွေးမှာလဲ... ဟိုလူငယ်လား ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးကိုပဲ မဟုတ်လား"
"အာ... ဟုတ်တယ်၊ ငါ မိန်းကလေးကိုပဲ ရွေးမယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လုံချန်း ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ရုပ်သေးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိန်းကလေးရုပ်သေးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"နင် ခုနကပြောတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အစားထိုး တိုက်ခိုက်ခိုင်းရင် လူတွေက နင့်ကို ဘယ်လိုထင်မလဲ" ရွှင်းသည် ကလေးရုပ်သေးကို ငြင်းပယ်စဉ်က လုံချန်း ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်သတိရကာ တဟားဟား ရယ်မောတော့သည်။
"ဟာ... ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ဘူး။ နားထောင် ရွှင်း... လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ မူဝါဒအပေါ် အခြေခံပြီး တစ်ခုခုလုပ်နေပြီဆိုရင် သူများပြောတာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သင့်ဘူး။ ငါက ကျား၊ မ တန်းတူညီမျှရေးကို အမြဲ ထောက်ခံတဲ့သူပဲလေ။ ကမ္ဘာကြီးက ဘာပြောမလဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးကို ဘာလို့ ခွဲခြားနေရမှာလဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါက မိန်းကလေးကို ရွေးတာ" လုံချန်းက ရင်ဘတ်ကို မတ်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။
ရွှင်း၏ ရယ်သံမှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသည်။
"အေးပါ... ငါ နင့်ကို ယုံပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမသည် ရယ်သံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။
လုံချန်းက သူမကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုတာ ငါ ခံစားမိပါတယ်။ ထားလိုက်ပါတော့... အခု ငါရွေးပြီးပြီဆိုတော့ ဒီရုပ်သေးအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြဦး"
"ဒီရုပ်သေးက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်။ နင် သူ့ကို အစေခံတစ်ယောက်လို ခိုင်းလို့ရတယ်။ သူက အိပ်စရာလည်း မလိုဘူး၊ စားစရာလည်း မလိုဘူး။ ပြီးတော့ သူ့မှာ ကမ္ဘာမြေနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ခွန်အား ရှိတယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"ကမ္ဘာမြေနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ဆိုတာက သိပ်တော့ မများလှပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မဆိုးပါဘူး၊ တစ်ခါတလေ အသုံးဝင်မှာပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်လို လူမျိုးတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့တော့ အားကိုးလို့ မရဘူးပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက အပြင်ပန်း ပုံစံတင် ရှိသေးလို့ပါ။ အခု နင် မြင်နေရတာက အစေခံပုံစံပဲ။ ဒီပုံစံမှာလည်း နင့်ကို ကာကွယ်ဖို့ တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်ပေမဲ့ သူ့မှာ နောက်ထပ် ပုံစံတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကို တိုက်ပွဲပုံစံလို့ ခေါ်တယ်။ တိုက်ပွဲပုံစံကို ပြောင်းလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ဆိုကာ ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။
"ဒီရုပ်သေးက ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ထက် မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူနဲ့ မတွေ့မချင်း ဘယ်တော့မှ မပျက်စီးနိုင်ဘူး"
လုံချန်းသည် ရုပ်သေး၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းသည် အထူးသဖြင့် ညဘက်များတွင် အလွန်အသုံးဝင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ တောထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ တစ်နေရာရာတွင်ဖြစ်စေ စခန်းချ အိပ်စက်သည့်အခါ ရှားကို ကင်းစောင့်ခိုင်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမက အိပ်စရာမလိုသဖြင့် ရန်သူလာလျှင် ချက်ချင်း အသိပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
"အံ့သြဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လောက်ထိ တိုးလာနိုင်တာလဲ။ တိုက်ပွဲပုံစံမှာ သူ ဘယ်လောက်ထိ သန်မာသွားနိုင်လဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါက နင့်အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ သူ့ရဲ့ တိုက်ပွဲပုံစံကို အသက်သွင်းဖို့ မူလသလင်းကျောက်တွေ လိုအပ်တယ်။ တကယ်လို့ နင်က မူလသလင်းကျောက် တစ်တုံး သုံးရင် နာရီဝက်စာအတွက် သူဟာ ကောင်းကင် အဆင့် ၁ နဲ့ ညီမျှတဲ့ ခွန်အား ရှိလာမယ်။ ၅ တုံး သုံးရင် အဆင့် ၅ နဲ့ ညီမျှမယ်။ အဲဒီလိုပဲ ၁၁ တုံး သုံးရင်တော့ နာရီဝက်စာအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ပိုင်း အဆင့်ထိ ရှိလာလိမ့်မယ်"
"သူ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကရော"
"နင့်မှာ မူလသလင်းကျောက် ၁၆ တုံး ရှိရင်တော့ တိုက်ပွဲပုံစံမှာ သူဟာ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ၅ အထိ အစွမ်းထက်လာနိုင်တယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"မူလသလင်းကျောက် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ။ ဘယ်မှာ ရနိုင်လဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းသည်။ သူသည် ထိုအရာကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
"ဒီရုပ်သေးနဲ့အတူ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ မူလသလင်းကျောက် ၁၁ တုံးကို နင် ရလိမ့်မယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ နင် လိုက်ရှာရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် သွေးမျိုးဆက် စမ်းသပ်မှုတွေ အောင်မြင်တဲ့အခါ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ကနေ ရနိုင်တယ်"
"မူလသလင်းကျောက် ဆိုတာက တကယ်တော့ ဘာလဲ"
"အဲဒါက ကျယ်ပြန့်တဲ့ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြမယ်" ရွှင်းက ဆိုလိုက်သည်။ "နင်က ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ချီစွမ်းအင်ကို သုံးတယ် မဟုတ်လား"
"အေးလေ"
"ချီ ဆိုတာက လူသားတွေ ကျင့်ကြံဖို့ သုံးတဲ့ သဘာဝ စွမ်းအင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ တခြား စွမ်းအင်ပုံစံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မူလစွမ်းအင်ဆိုတာ အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ။ အဲဒါက ချီထက် အများကြီး ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ စွမ်းအင်မျိုးပဲ"
"ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာနယ်မြေက မိစ္ဆာတွေဟာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် မူလစွမ်းအင်ကို သုံးကြတယ်။ လူသားတွေကတော့ ချီကိုပဲ သုံးနိုင်တာ။ လူသားတွေဟာ မူလစွမ်းအင်နဲ့ ကျင့်ကြံလို့ မရသလို၊ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကလည်း ချီနဲ့ ကျင့်ကြံလို့ မရဘူး။ မူလသလင်းကျောက် ဆိုတာကတော့ အဲဒီ မူလစွမ်းအင်တွေ ခဲသွားတဲ့ အဆီအနှစ်တွေပဲ။ လူသားတွေ ကျင့်ကြံဖို့ သုံးတဲ့ ချီကျောက်တုံးတွေနဲ့ သဘောတရားချင်း တူတယ်"
"ရုပ်သေးရဲ့ တိုက်ပွဲပုံစံကို အသက်သွင်းဖို့ အဲဒီ မူလသလင်းကျောက်တွေ လိုတာပဲ"
ရွှင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါက မူလသလင်းကျောက်တွေ လိုတာပေါ့။ ဒီမှာ ရှားပါးလှတဲ့ ချီကျောက်တုံးတွေကိုတောင် ရှာမတွေ့တာ၊ မူလသလင်းကျောက်တွေကို ဘယ်လို ရှာရမှာလဲ"
"ရှာလို့ ရပါတယ်။ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ လူသားလောကက လူတွေက မူလစွမ်းအင်အကြောင်း မသိကြသလို မူလသလင်းကျောက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ စွမ်းအင်ကိုလည်း အာရုံမခံနိုင်ကြဘူး။ ဒီဂြိုဟ်မှာ မူလစွမ်းအင် နည်းပါးလို့ မူလသလင်းကျောက်တွေ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းပေမဲ့ သေချာပေါက် တချို့တလေတော့ ရှိနေမှာပဲ"
"နင့်အတွက် အကြီးဆုံး အားသာချက်က လူတွေက အဲဒါကို မသိကြတော့ ဘယ်သူမှ လုံခြုံရေးသေတ္တာထဲ ထည့်မသိမ်းထားကြဘူး။ အများအားဖြင့်တော့ လူတွေက အလှဆင်ပစ္စည်းတွေ အနေနဲ့ပဲ ဝတ်ဆင်ထားကြလိမ့်မယ်။ နင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ သတိထားကြည့်ရုံနဲ့ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ" ရွှင်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခု မူလသလင်းကျောက်တွေ ရဖို့အတွက် ဒီရုပ်သေးကို နင့်ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် အရင်ဆုံး သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ဦး"
"ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ"
"သားရဲတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပါပဲ"
လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုပ်သေးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် လက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ သွေးထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးရုပ်သေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။
သွေးစက် ထိမှန်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိန်းကလေးရုပ်သေးမှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာတော့သည်။
"သခင်..." ရုပ်သေးမလေးသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး လုံချန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"သူက စကားပြောနိုင်တာလား" လုံချန်း အံ့သြသွားသည်။
"စကားပြောရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ အများကြီး လုပ်နိုင်သေးတယ်။ သူဟာ ဘာမဆို လုပ်နိုင်တဲ့ သာမန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ သူ့မှာ ဉာဏ်ရည်လည်း ရှိတယ်။ နင် အမိန့်မပေးရင်တောင် နင့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့အလိုအလျောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချလိမ့်မယ်။ သူ မလုပ်နိုင်တာ တစ်ခုတည်းက နင့်အမိန့်ကို ဖီဆန်ဖို့နဲ့ နင့်ကို ရန်မူဖို့ပဲ။ သူ့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျက်ပြားမှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
'စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ တကယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုပဲပေါ့၊ ထူးခြားတာက သူဟာ သက်ရှိမဟုတ်တာပဲ။ ငါတို့ ကမ္ဘာက စက်ရုပ်တွေနဲ့ တူတယ်' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။
"ထလိုက်တော့" သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ရှားသည် အမိန့်ကို နာခံကာ ထရပ်လိုက်သည်။
"နင့်နာမည်က ဘယ်သူလဲ"
"ကျွန်မမှာ နာမည်မရှိပါဘူး သခင်။ ကျွန်မကို နာမည်လေး တစ်ခုလောက် ပေးလို့ ရမလားရှင်" မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ကောင်းပြီလေ။ နင် လူမှန်ကို မေးတာပဲ။ နင့်သခင်က နာမည်ပေးတဲ့နေရာမှာ ဆရာကြီးပဲ" လုံချန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ရွှင်းကတော့ မျက်လုံးလှန်ကာ ကြည့်နေမိသည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး နင့်နာမည်က ရှားပဲ"
"နာမည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်။ ရှားက သခင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ရှားက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၄၄၄) အကြွေးဟောင်းများ ရှင်းခြင်း
"ရှား ဟုတ်လား။ အဲဒါ အရင်က နင်တွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးနာမည် မဟုတ်လား" ရွှင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း အရင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နာမည်ကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"အင်း... ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုတုန်းက ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ နာမည်ပဲ။ သူ့နာမည်က ရှားပဲလေ" လုံချန်းက သူချန်ထားခဲ့ရသော မိန်းကလေးကို သတိရရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုလောကသည် အိပ်မက်တစ်ခုဟု သူယူဆထားသော်လည်း ထိုနေရာ၏ အဖြစ်မှန်နှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကိုမူ သူ မသိသေးပေ။
"နင် သူ့ကို အခုထိ မမေ့သေးဘူးပဲ" ရွှင်းက ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။
"အဲဒီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါမမေ့ပါဘူး။ ဘာလို့ သူ့ကို မေ့ရမှာလဲ။ အဲဒီမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ အချိန်တိုင်းကို ငါ မှတ်မိနေတုန်းပဲ" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။
"အိပ်မက်ကမ္ဘာ..." ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဆက်ပြီး ရှင်းမပြတော့ပေ။
"ဒါနဲ့... ရှားက သက်ရှိမဟုတ်တော့ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ထည့်ထားလို့ရတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့။ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ဆိုရင် သူက အချိန်ခဲနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာ။ နင် ပြန်ထုတ်တဲ့အထိပေါ့"
"ကောင်းပြီ"
လုံချန်းသည် သူ၏အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှားကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှား... ငါ နင့်ကို နင်မှတ်မိမှာမဟုတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုထဲကို ခဏပို့ထားမယ်။ ငါတို့က အခု တကယ့်ကမ္ဘာမှာ ရှိမနေလို့ နင့်ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားဖို့အတွက် အဲဒီလိုပဲ လုပ်ရလိမ့်မယ်။ ဟုတ်ပြီလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ရှား နားလည်ပါတယ် သခင်" ရှားက တကယ့်မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အမူအရာများမှာ လူသားစစ်စစ်နှင့် တူလွန်းလှသဖြင့် သေသေချာချာ မကြည့်လျှင် ရုပ်သေးရုပ်မှန်း သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
လုံချန်းသည် ရှားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ငါ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ရှားက ဒီတစ်ခါရတဲ့ ဆုလာဘ်တွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူက လိုအပ်ရင် ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် ပျင်းရင်လည်း စကားပြောဖော်ရတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါ ဆုလာဘ်တွေကို အရင်တစ်ခါထက် ပိုသဘောကျတယ်"
"နင်ကတော့ မိန်းကလေးမို့လို့ ပိုသဘောကျမှာပေါ့။ တကယ်လို့သာ နင်ရတာက အဖိုးကြီးရုပ်သေးဆိုရင် နင် ဒီလောက် ပျော်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသေချာတယ်" ရွှင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "အဲဒီကျရင်တော့ နင်က ရွေးချယ်ခွင့်မပေးဘူးဆိုပြီး ညည်းတွားနေဦးမှာ"
"နင် ကြိုက်သလို တွေးနိုင်ပါတယ်။ ငါ ဘယ်လိုပဲပြောပြော နင်ကတော့ စိတ်ပြောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ခပ်မြုံ့မြုံ့ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့... ဒီမှာ တခြား ရတနာ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ငါ ထွက်သွားလို့ ရပြီလား"
ရွှင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မရှိတော့ဘူး။ ဒီတံခါးကို ဖွင့်ပြီး နောက်တစ်ခန်းကို သွားလို့ရပြီ"
လုံချန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အခန်းသစ်တစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှာ လုံချန်း ရောက်ဖူးနေကျ နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာကို ရရှိခဲ့သော အခန်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာကို ငါ မှတ်မိတယ်"
အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ဗလာကျင်းနေသော်လည်း နံရံများပေါ်တွင် ထူးခြားသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည်။ အပင်ပုံ၊ ဓားပုံ၊ နေမင်းနှင့်တူသော ပုံစံ၊ မြင်းပုံ၊ ရာဇပလ္လင်ပုံ၊ တူပုံ၊ ပလွေပုံနှင့် အခြားပုံစံများစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ စာလုံးများကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လုံချန်းအနေဖြင့် တစ်လုံးမျှ မဖတ်တတ်ပေ။
"အရင်တစ်ခါလိုပဲ တစ်ခုခုကို ရွေးပြီး ပညာရပ်တစ်ခု ယူရမှာလား"
"ဟုတ်တယ်။ တစ်ခုကို ရွေးပြီး ထိလိုက်ရုံပဲ။ အဲဒီ ပညာရပ်ရဲ့ အသိဉာဏ်တွေ နင့်ဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်"
"ငါ့ကို ကူရွေးပေးပါလား။ ဒါတွေက ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ငါမသိဘူး"
"ငါ ကူညီလို့ မရဘူး။ ငါ့ကို ခွင့်ပြုထားတဲ့ထက် ပိုပြောလို့ မရဘူးလေ" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ ပြောနိုင်တာ တစ်ခုကတော့ အရင်တစ်ခါနဲ့ နည်းနည်းကွာတယ်။ အရင်တစ်ခါက ပုံစံတွေက သူတို့ပေးမယ့် ပညာရပ်နဲ့ ဆက်စပ်နေပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ပညာရပ်တွေက နေရာလွဲနေလိမ့်မယ်။ အချို့က အရင်အတိုင်း ဖြစ်နေနိုင်သလို အချို့ကတော့ တခြားနေရာကို ပြောင်းသွားတာမျိုး ရှိနိုင်တယ်"
လုံချန်းသည် နံရံက ပုံစံများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆို အပင်ပုံစံက ဆေးပညာရပ် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ ငါသာ ဆေးပညာရပ်ကို ထပ်ရွေးမိရင် အခွင့်အရေး ဖြုန်းတီးသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ဆေးပညာက ဘယ်ပုံစံမှာ ရှိလဲဆိုတာ ပြောပြပါလား"
"ဆေးပညာကို ထပ်ရွေးမိမှာ မကြောက်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ ထပ်ရွေးမိရင်တောင် နင်က ဆေးပညာ မဟာလမ်းစဉ်ရဲ့ ဒုတိယအဆင့်ကို ရမှာမို့လို့ အရှုံးမရှိပါဘူး" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါ တစ်ခု ရွေးလိုက်မယ်"
လုံချန်းသည် အပင်ပုံစံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိလိုက်သည်။ ပုံစံများက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သဖြင့် အရင်တစ်ခါ သူရွေးခဲ့သည့်အတိုင်းသာ ထပ်ရွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပုံစံမှာ တောက်ပလာပြီး အချက်အလက်များစွာ လုံချန်း၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ အရင်တစ်ခါကဲ့သို့ သတိမေ့မသွားဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်ရုံသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ သတိရှိနေဆဲပင်။
"နင် ဘာရလဲ" ရွှင်းက မေးသည်။
"ဝင်္ကပါသခင်" လုံချန်းက ခပ်မြုံ့မြုံ့ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အသုံးမကျတဲ့ ပညာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့" သူက ရွှင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ဒီထဲမှာ သန့်ရှင်းရေး ပညာပါတဲ့ ပုံစံတောင် ရှိသေးတယ်။ အဲဒါသာ နင်ရခဲ့ရင်တော့ နင် ငါ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ကျိန်ဆဲနေမှာ သေချာတယ်" ရွှင်းက အပင်ပုံစံဘေးက ဓားပုံစံကို ညွှန်ပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဓားပုံစံက သန့်ရှင်းရေး ပညာ ဟုတ်လား။ နင် တကယ်ပြောတာလား... ဒါမှမဟုတ် လူသတ်တာကို သန့်ရှင်းရေးလို့ ခေါ်တာလား"
"မဟုတ်ဘူး... တကယ့်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်တဲ့ ပညာကို ပြောတာ။ အဲဒီဓားပုံစံကိုသာ နင်ထိမိရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံး သန့်ရှင်းရေးသမား ဖြစ်လာမှာ"
"တော်သေးတာပေါ့... အခွင့်အရေးကြီးကို ဖြုန်းတီးပစ်မိတော့မလို့" လုံချန်းက ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် အစက ဓားပုံစံကို ရွေးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ရွှင်းက ပုံစံများ ပြောင်းသွားနိုင်သည်ဟု ပြောလိုက်သောကြောင့်သာ အပင်ပုံစံအား ပြန်ရွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဆုလာဘ်တွေလည်း ရပြီဆိုတော့ ဒီကနေ ထွက်ရအောင်။ နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ"
"နောက်ထပ် ဘာရှိဦးမှာလဲ။ နင် ရတာတွေ တော်တော်များနေပြီလေ။ ကျန်တာကို နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတွေအတွက် ချန်ထားဦးပေါ့" ရွှင်းက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ခန်းလုံးသည် ရိပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လုံချန်းသည် အပြင်လောကရှိ သူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။
သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဓားအိမ်၊ မူလသလင်းကျောက် ၁၁ တုံးနှင့် ရှားကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကန့်သတ်ချက်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ခွန်အားများ လျှံတက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ယခင်က သူ၏ ခွန်အား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ ကန့်သတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကန့်သတ်ချက်များ ပွင့်သွားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"နေလို့ ကောင်းလိုက်တာ။ အခုတော့ ဒီကနေ ထွက်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ မသွားခင် ငါလုပ်စရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ငါ ဒီအတိုင်းသာ ထွက်သွားရင် လူတွေက သံသရာဝင်ကြလိမ့်မယ်။ ချူးမြောင်လည်း အပြစ်ပေးခံရနိုင်တယ်"
လုံချန်းသည် သူ့ကြောင့်နှင့် ချူးမြောင်ကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ပေ။ သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်လောကတွင်မူ ညအချိန်ပင် ရှိသေးပြီး တစ်မိနစ်မျှပင် မကုန်ဆုံးသေးပုံရသည်။
"ငါတို့ သွားကြတော့မလား" ရွှင်းက မေးသည်။
"အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ မသွားခင် လုပ်စရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ကာ အပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ဓားသည် ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူ၏ အကြွေးဟောင်းအချို့ကို ရှင်းရန်အတွက် သူသည် ဤကဏ္ဍကို အကောင်းဆုံး အဆုံးသတ်ရန် ပြင်ဆင်နေလေတော့သည်။