အခန်း (၄၄၅-၄၄၆)
Vol. 45 Ch. 445-446
အခန်း (၄၄၅) လူသတ်ပွဲ
မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓားသည် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ အကျဉ်းထောင်ရှိရာသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေသည်။
လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းတွင် ပထမဆုံး နိုးထလာစဉ်က ဤအကျဉ်းထောင်ထဲ၌ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က လန်ကျင်းက သူ့ကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ သူရောက်ဖူးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် လမ်းကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်။
မီယောင်သည်လည်း ဤအကျဉ်းထောင်ထဲမှာပင် ရှိနေမည်ကို လုံချန်း သိထားသည်။ သူ ဂိုဏ်းကနေ မထွက်ခွာမီ သူမနှင့်ရှိသော ကိစ္စကို အပြီးသတ်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ အားနည်းနေစဉ်အချိန်က မီယောင် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်အား သူ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူသာ ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်း ပညာရပ်ကို မသုံးနိုင်ခဲ့လျှင် သူမလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကို သတ်ရန် သူ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးထားခဲ့သလို၊ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း အပြင်ဘက်တွင် သူမ၏ ပြုမူပုံများက သူ့ကို ပို၍ ပြတ်သားစေခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်ဓားသည် ဂိုဏ်း၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင်ရှိသော အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ အကျဉ်းထောင်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ ကင်းစောင့် အရေအတွက်မှာ နည်းပါးသွားလေလေ ဖြစ်သည်။
အကျဉ်းထောင်ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ကင်းစောင့်များစွာ ချထားလေ့မရှိပေ။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ အကျဉ်းထောင်တွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသည်။ အကျဉ်းခန်းတံခါး ပိတ်ထားသရွေ့ အထဲတွင် မည်သည့် သိုင်းပညာကိုမျှ သုံး၍မရပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လျှင် အကျဉ်းခန်းထဲမှနေ၍ မည်သူမျှ အင်အားသုံးကာ ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် အကျဉ်းထောင်တွင် ကင်းစောင့် နှစ်ဦးသာ ချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးခြားချက်မှာ ထိုကင်းစောင့် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝတ်ရုံနီ ဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကမ္ဘာမြေ အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် အကျဉ်းထောင် အဝင်ဝရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ လုံချန်းသည် အမှောင် နိယာမမှ ရရှိထားသော အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း ပညာကို အသုံးပြုကာ သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ လုံချန်း၏ ကျောဘက်တွင် နတ်ဆိုးဓားအိမ်ရှိနေပြီး ထိုထဲတွင် ဘုရင်ဓားကို ထည့်ထားသည်။
"ဒီမှာနေရတာ ပျင်းစရာကြီးကွာ။ ငါတို့ ဒီနေရာကို တကယ်ပဲ စောင့်နေဖို့ လိုလို့လား။ ဘယ်သူကမှ ဒီကိုလာဖို့ မိုက်မဲမှာ မဟုတ်သလို အကျဉ်းသားတွေကလည်း ထွက်မပြေးနိုင်ပါဘူး" ဝတ်ရုံနီ အကြီးအကဲတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်ပစ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေသည်။
"ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ... ဒီလက ငါတို့အလှည့်လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့... နောက်လကျရင် ငါတို့ နားရမှာပဲ၊ တခြားအဖွဲ့ လာလိမ့်မယ်" ဒုတိယ အကြီးအကဲက ဆိုသည်။ သူသည်လည်း ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ချိတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေသည်။
မည်သူကမျှ သူတို့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် သူတို့၏ လက်နက်များမှာလည်း အနားတွင် ရှိမနေပေ။
"တကယ်ပါပဲ... သာမန်အကြီးအကဲတွေကို ဒီအလုပ် ပေးလိုက်လည်း ရတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန် ကျင့်ကြံချိန်တွေကို ဒီမှာ ဖြုန်းနေရတာ။ ဂိုဏ်းက ဒါကို ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။ ငါတို့လို ဝတ်ရုံနီ ကျင့်ကြံသူတွေ ကောင်းကင် အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားရမယ့် အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတာပဲ။ ငါတော့ ဒီအလုပ်ကနေ အမြန်ဆုံး လွတ်ချင်ပြီ"
ပထမ အကြီးအကဲ စကားပြောနေတုန်းမှာပင် ဘယ်ကမှန်းမသိသော ဓားတစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်သွားအောင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ဒုတိယ အကြီးအကဲသည် ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူသည် ကပျာကယာ ထရပ်ကာ သူ၏ဓားကို ကောက်ကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပင် ဓားတစ်လက်က သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် ထိုဓားက သူ၏ လည်ချောင်းကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဓားကို မည်သူမျှ ကိုင်ထားခြင်း မရှိဘဲ လေထဲတွင် ဝိညာဉ်ပူးနေသကဲ့သို့ ပျံဝဲနေခြင်းပင်။
"မလှုပ်နဲ့... မင်း ခေါင်းကိုလည်း ဟိုလူ့ခေါင်းလို မဖြစ်စေချင်ဘူး" လုံချန်းက အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သ... သခင်လေး ချန်း။ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ဝတ်ရုံနီ အကြီးအကဲသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသွားသည်။ အဆင့် ၁ မိစ္ဆာတပည့်က သူတို့ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားပေ။ သူ ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ရသည်ကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ လုံချန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဝတ်ရုံနက် အကြီးအကဲများနှင့်ပင် တန်းတူနေပြီ ဖြစ်ရာ သူတစ်ခုခု လိုချင်လျှင် ခိုင်းရုံသာ ရှိသည်။
လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် အမူအရာမျှ ရှိမနေပေ။ "ငါ့ကို မီယောင်ရဲ့ အကျဉ်းခန်းဆီ ခေါ်သွားပေး... ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်" သူအေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မ... မမလေး မီယောင် ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်... ဘာမှ ထပ်မမေးနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်း ခေါင်းက ဟိုဘက်က ခေါင်းဘေးမှာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက သေဆုံးသွားသော အကြီးအကဲ၏ ခေါင်းကို ညွှန်ပြရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟု... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ခေါ်သွားပါ့မယ်"
"ကောင်းပြီ... ဖြည်းဖြည်းချင်း ထပြီး လမ်းလျှောက်။ ငါ့ဓားက မင်းလည်ပင်းမှာ အမြဲရှိနေမယ်။ မင်းသာ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ခင်မှာပဲ မင်း သေသွားလိမ့်မယ်"
အကြီးအကဲမှာ ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာဖြင့် သူ့ကံကြမ္မာကို ကျိန်ဆဲနေတော့သည်။ သူသည် ထရပ်ကာ အဆောက်အဦးအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားသည်။ လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓားကို အကြီးအကဲ၏ လည်ပင်းတွင် ကပ်လျက် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသည်။
အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် လုံချန်း အရင်က မြင်ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း မှောင်မည်းပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။ သံတံခါးများစွာ၏ နောက်ကွယ်တွင် အကျဉ်းသားများ ရှိနေကြသည်။ အကြီးအကဲသည် အတွင်းဆုံးအထိ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ညာဘက်မှ အကျဉ်းခန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒါ မမလေး မီယောင်ရဲ့ အကျဉ်းခန်းပါပဲ"
"ကောင်းပြီ... အဲဒီအခန်းရဲ့ သော့ကို ပေး"
အကြီးအကဲက သော့ကို လုံချန်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက အခန်းဖွင့်တဲ့ သော့ပါ... စစ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်"
"စစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဟု... ဟုတ်ကဲ့... ဒါဆို ကျွန်တော် သွားလို့ ရပြီလား"
"ငါ မင်းကို အခု လွှတ်ပေးမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အကြီးအကဲ၏ ခေါင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။ "အခု မင်း လွတ်လပ်သွားပြီ"
သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရှားကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ရှား... ဒီအထဲက ကြမ်းပြင်နဲ့ အပြင်ဘက်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပါ။ သွေးတစ်စက်မှ မကျန်အောင် သေချာလုပ်နော်" လုံချန်းက အမိန့်ပေးကာ အကြီးအကဲ၏ အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ အခြားအလောင်းနှင့် ကုလားထိုင်များကိုလည်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ရှားကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။
ထို့နောက် လုံချန်းသည် မီယောင်၏ အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မီယောင်သည် အခန်းထောင့်တွင် အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တံခါးဖွင့်သံကြောင့် သူမ နိုးလာသည်။
"နင်..." လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လွတ်နေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုံချန်းထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
သူမ အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဓားတစ်လက်က သူမ၏ နံဘေးကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။
"နန်းတော်ထဲက တိုက်ပွဲကို တစ်ဝက်နဲ့ ထားခဲ့ရလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါကတော့ နင်နဲ့ အကြာကြီး ကစားချင်သေးတာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး" လုံချန်းက ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ရင်း အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"နင်... နင် တိရစ္ဆာန်လို သေရလိမ့်မယ်" မီယောင်က လုံချန်းကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"ငါ ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့၊ နင်ကတော့ ငါ့ထက် အများကြီး စောစော သေရမယ်ဆိုတာ ငါသေချာပေါက် သိတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် မီယောင်"
လုံချန်းသည် သူမအနားသို့ တိုးသွားကာ ဘုရင်ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
"တကယ့် အရှိတရားမှာလည်း နင်က ဧည့်ကြိုလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒါဆိုရင် ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းသည် ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၄၄၆) ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ
လုံချန်းသည် ဓားကို အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လွှဲယမ်းလိုက်ရာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် မီယောင်၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ သေဆုံးသွားသည့် အချိန်အထိ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်မိသည်။ "အခြေအနေတွေက ဒီလိုမျိုး မဖြစ်လာခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ" လုံချန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသော သူမကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် မီယောင်၏ အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။ ရှား သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသည်အထိ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းလိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် ကြမ်းပြင်မှာ သွေးတစ်စက်မျှ မကျန်အောင် စင်ကြယ်သွားတော့သည်။ ဤနေရာတွင် သွေးချောင်းစီးခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရှား၏ ကျွမ်းကျင်ဖျတ်လတ်မှုကို လုံချန်း အံ့သြသွားရသည်။
"ကောင်းတယ်... တော်တယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းက ရှား၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အကျဉ်းခန်းသော့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူဆောင်သွားရာ အပြင်လူတစ်ယောက်က သော့ဖွင့်ထားသလား၊ သော့ဖျက်ထားသလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ ခြေရာခံနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။
သူ အကျဉ်းထောင်ခန်းမထဲမှ ထွက်လာစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို အတင်းအဓမ္မ လာခေါက်နေသော်လည်း လုံချန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ အကျဉ်းသားများကို သူ စိတ်မဝင်စားပေ။ လုံချန်းသည် အကျဉ်းထောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဓားကို စီးနင်းကာ ချူးမြောင်၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ချူးမြောင်၏ ခြံဝင်းမှာ သူနှင့် သိပ်မဝေးလှသဖြင့် ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ခြံဝင်းပြင်ပတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစွမ်းကို သုံးကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
သူမ၏ အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး အစေခံလည်း မရှိပေ။ လုံချန်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ချူးမြောင်သည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အေးချမ်းလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ဇနီးသည်များ အိပ်ပျော်နေသည့် ပုံစံကို သတိရသွားစေသည်။
လုံချန်း သူမအနားသို့ တိုးသွားကာ ပုခုံးကို အသာအယာ လှုပ်လိုက်သည်။ "ချူးမြောင်... ဟေး... ထတော့"
"အင်း... ငါ နင့်ကို လက်မထပ်နိုင်ဘူး..." ချူးမြောင်က အိပ်မက်ထဲတွင် ယောင်ရမ်းကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ ဘယ်သူကမှ လက်ထပ်ဖို့ ပြောမနေဘူးလေ"
လုံချန်းက ဆက်လက် နှိုးလိုက်သဖြင့် ချူးမြောင် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ဘေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ထိတ်လန့်တကြား ထိုင်လိုက်မိသည်။
"န နင်... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ငါ နင့်ကို တစ်ခုခု လာပြောတာ။ ငါ ဒီည ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့မယ်"
"ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ... ဘယ်ကို သွားမှာလဲ" ချူးမြောင် အံ့သြတကြား မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဒီဂိုဏ်းကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားမှာ။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဲဒါကို နင့်ကို လာပြောပြတာ။ ငါ ထွက်သွားတဲ့အတွက် နင့်အပေါ် ဒုက္ခမရောက်အောင် ငါ စီစဉ်ထားခဲ့ပေမဲ့ နင်ပါ ဒီကနေ ထွက်သွားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ နင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ"
"ထွက်သွားဖို့ ဟုတ်လား..." ချူးမြောင်က တွေဝေစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မသွားနိုင်ဘူး။ ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ အိမ်ပဲ။ ငါ့ဆရာက ငါ့အဖေလိုပဲ... သူက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး အခုငါပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပေးခဲ့တာ။ ငါ ဒီနေရာကို စွန့်ခွာမသွားနိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ငါ သစ္စာမဖောက်နိုင်ဘူး။ ငါ ဒီမှာပဲနေပြီး သူဂုဏ်ယူရမယ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ်"
သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကိုပင် တည့်တည့်မကြည့်ရဲပေ။ လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်။ ဪ... ဒါနဲ့ ငါ နင့်ဆီ လာခဲ့တာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကြည့်ကောင်းမယ့် ပြဇာတ်တစ်ခု လာလိမ့်မယ်။ မီယောင်က ထောင်ကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီး ငါ့ကို သတ်သွားတယ်... အဲဒါက တကယ့် ဇာတ်လမ်းပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား"
"ဒါနဲ့... နင် လိုချင်နေတဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု ဆေးလုံး တွေလည်း ဒီမှာ။ ငါ နင့်အတွက် အဆင်သင့် လုပ်ပေးထားတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ဆေးပုလင်း ဆယ်ပုလင်းကို အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပေးခဲ့သည်။
သူသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ချူးမြောင်က တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် လက်ကမ်းလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူမ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို ဖျက်ဆီးကာ ဝင်လာသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲတွင် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝတ်ရုံနီ အကြီးအကဲ၏ သွေးများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စီးကျနေဟန် လုပ်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် စာသားအချို့ ရေးသားခဲ့သည်။
"ငါ ဒီကောင်ကို တစ်ခါ သတ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး ငါ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ သူ တကယ် သေသွားစေရမယ်။ ငါ့ကို အဖမ်းခံရအောင် လုပ်တဲ့အတွက် သူ့အလောင်းကို တောရိုင်းသားရဲတွေ စားဖို့ ပစ်ထားခဲ့မယ်"
လုံချန်းသည် ထိုစာသားများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင်းသွားပြီ။ မီယောင်က ငါ့ကို သတ်သွားတာပေါ့။ လန်ကျင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာကလည်း မီယောင်နဲ့ ဆက်စပ်နေသလို ဖြစ်သွားမယ်။ မီယောင်ကို ထောင်က လွတ်အောင် ကူညီပေးတဲ့သူက လန်ကျင်းကို ရှင်းပေးလိုက်တဲ့ ပုံစံပေါ့။ အဲဒီလူက ဂိုဏ်းချုပ်ကို စော်ကားတဲ့အတွက် လန်ကျင်းကို ဆူပူခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲချူးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အချင်းချင်း အပြစ်တင်ကြတာကို ပျော်ပျော်ကြီး ကြည့်လိုက်ကြပါဦး"
သူသည် ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ၏ ဒုတိယ အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ရောင်ကဲ့သို့ အမည်းရောင် ပြောင်းသွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း တံခါး ပေါ်လာသည်။
"နှုတ်ဆက်ပါတယ် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း... ငါတို့ နောက်ထပ် မဆုံကြတော့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" သူ ရေရွတ်ကာ တံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
သူသည် ဂိုဏ်းနှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လုံချန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ထုတ်ကာ စီးနင်းလိုက်ပြီး တောက်ပသော နေအင်ပါယာဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းတော့သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး ပြီးသွားပြီ"
ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူ သတိရသွားသည်။ "ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ"
လုံချန်းသည် ရှားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ ရှားက လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာမူကာ ထိုင်လိုက်သည်။
"နင် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ အားလုံး ပြီးသွားပြီ"
"ရှား နားလည်ပါပြီ သခင်"
"ရှား... နင် ငါနဲ့ မတွေ့ခင်က အကြောင်းတွေကို မှတ်မိသေးလား"
"ရှားက သခင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မှတ်မိပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမက ခေါင်းခါပြသည်။
"ဪ... ဘာမှ မမှတ်မိဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့... နင် ဟင်းချက်တတ်လား"
"ရှား ဘာမဆို ချက်တတ်ပါတယ် သခင်။ သခင့် အတွက် ချက်ပေးရမလားဟင်။ ဒီငှက်ကြီးကို ချက်ပေးရမှာလား" သူမက လုံချန်း စီးလာသော လင်းယုန်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ "ဟာ... မဟုတ်ဘူးလေ။ ရှား... နင် မှတ်ထားရမှာက သူဟာ ငါတို့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲ။ မိသားစုဝင်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဘူး၊ နားလည်လား"
"ရှား နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် သခင့်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ"
"ဘာတောင်းဆိုမှာလဲ"
"ရှားက မိသားစုဝင်တွေနဲ့ တွေ့ချင်ပါတယ်။ ဘယ်သူတွေက မိသားစုဝင်လဲဆိုတာ သိရင် ရှားက အခြေအနေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မှာမို့လို့ပါ"
"ဪ... အဲဒါလား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အားလုံးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်။ ငါ့မိသားစုက နင့်မိသားစုပဲ၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ သဘောထားလိုက်"
"သခင်ကြီးရဲ့ မိသားစုက ရှားရဲ့ မိသားစု ဟုတ်လား။ ရှားက အဲဒီလို ခေါ်ဆိုဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး သခင်။ ရှားက သခင့်ရဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်ပါပဲ" သူမက နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။