အခန်း (၄၅၁-၄၅၂)

အခန်း (၄၅၁) အချိန်နှင့် အပြိုင် (၁)

​"အဲဒီ အကြီးအကဲက ငါ့ကို အားလုံး ပြောပြခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် မင်းက လူသတ်သမားဆိုတာရယ်၊ သူတို့တွေ မင်းမိသားစုကို သတ်ဖို့ သွားနေကြတာရယ်ကို ငါသိတာ။ ငါ့သားနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သူ ဘယ်သွားလဲ ငါမသိဘူး။ သူ ထွက်မသွားခင် ငါ့ကို ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး" ဧကရာဇ်က ဆိုသည်။

​လုံချန်းသည် အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောထွေးလာခဲ့သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ကို ပြန်ပစ်ချထားခဲ့ကာ အခန်းထဲမှ ဝုန်းကနဲ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

​သူသည် နန်းတော်အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ခေါ်ထုတ်ကာ စီးနင်းလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ဦးတည်ပျံသန်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​ယခု သူသည် အချိန်နှင့် ပြိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမြတ်နိုးရသမျှ အရာအားလုံးက စိုးရိမ်ရေမှတ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ နောက်ကျသွားခဲ့လျှင် မည်သည်များ ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း သူ မတွေးရဲပေ။

​"ငါ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ ငါ့မိသားစုကိုသာ တစ်ခုခု ထိပါးခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် အပိုင်းအစလေးတွေကိုပါ ချေမှုန်းပစ်မယ်" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည်လည်း လုံချန်း၏ စိုးရိမ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် ၎င်း၏ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပျံသန်းခဲ့ရသဖြင့် မောပန်းနေသော်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံး ပျံသန်းပေးနေရှာသည်။

​လုံချန်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်နေရာတွင် လှပသော ဥယျာဉ်တစ်ခြံ ရှိသည်။ ထိုဥယျာဉ်သည် သဘာဝတရား၏ အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုနေရာရှိ စားပွဲငယ်တစ်ခုံတွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူသည် အသက် ၂၄၊ ၂၅ ခန့်သာ ရှိပုံရသော်လည်း သူ၏ အသက်အမှန်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

​ထိုလူသည် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို သက်သောင့်သက်သာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး

"ပြိုင်ပွဲကတော့ စတင်နေပြီပဲ... ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးရေ။ ငါပေးတဲ့ ဒီလက်ဆောင်ကို မင်း သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

​သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို အကုန်သောက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဟိုကောင်ကရော အခု ဘာလုပ်နေမလဲ မသိဘူး။ သူက ငါ့လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီ ပျက်စီးနေတဲ့ မျက်နှာဖုံးကြီး စွပ်ပြီး လျှောက်သွားနေတုန်းပဲလား"

​ထိုလူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဆွဲကြိုးကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုဆွဲကြိုးတွင် ဒင်္ဂါးပြားပုံစံ အရာလေးတစ်ခု ပါရှိသည်။ အကယ်၍ လုံချန်းသာ ဤနေရာမှာ ရှိနေလျှင် ထိုအရာကို ချက်ချင်း မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ ရှာမတွေ့သေးသော နောက်ဆုံး နံပါတ် ၂၀ မြောက် ကျေးဇူးတင် တံဆိပ်ပြားပင် ဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ရွှေနိုင်ငံဆီသို့ ပျံသန်းနေသော်လည်း အလှမ်းဝေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် နေဝါးမျိုလင်းယုန်၏ အရှိန်မှာ ကျဆင်းလာသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ လင်းယုန်မှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အလွန်အမင်း မောပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

​ရွှင်း ပေါ်လာပြီး "သူ့ကို အနားပေးလိုက်တော့ လုံချန်း။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ခရီးဆုံးအထိ သူ မလိုက်နိုင်တော့ဘူး"

​"ကောင်းပြီ... ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပျံမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဓားကလည်း အရမ်းနှေးနေဦးမှာပဲ"

​လုံချန်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ရွှင်းက ဆက်ပြောသည်မှာ "လုံချန်း... နင် စိုးရိမ်နေတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ စဉ်းစားပါ။ လောလောလောလောနဲ့ ချတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက အကောင်းဆုံး မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာ တောင်ပံတွေကို သုံးဖို့ မလိုသေးဘူး။ နင်းမှာ တခြား မိုးပျံ သားရဲတစ်ကောင် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

​ရွှင်း၏ စကားကြောင့် လုံချန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အချက်ပေးခေါင်းလောင်း မြည်သွားသည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မြွေဘုရင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

​"ဒီဘုရင်ကြီးကို ခေါ်တာလား။ ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကို ရိုက်ပေးရမလဲ ပြောစမ်းပါ။ ငါ ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေတယ်" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

​"တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပို့ဆောင်ရေး သားရဲ လုပ်ပေးရမယ်။ ငါ အိမ်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်ဖို့ လိုတယ်"

​"ဘာ။ ဒီသခင်ကြီးကို တိရစ္ဆာန်လို စီးမလို့ ဟုတ်လား။ မိုက်မဲလိုက်တာ" မြွေဘုရင်က ချက်ချင်း ငြင်းဆန်သည်။

​"စကားများမနေနဲ့။ ငါ့မိသားစုရဲ့ အသက်က ငါ အချိန်မီ ရောက်ဖို့အပေါ်မှာ မူတည်နေတာ။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်စမ်း" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"မင်း မိသားစုရဲ့ အသက် ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ... ဒီဘုရင်ကြီးက သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူမို့လို့ ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါပဲနော်" မြွေဘုရင်သည် ဆိုကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူအားလုံး တင်ဆောင်နိုင်လောက်သည်အထိ ကြီးမားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းနှင့် ရှားတို့သည် မြွေဘုရင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။ မြွေဘုရင်သည် နေဝါးမျိုလင်းယုန် ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်နေသည်။ သူသည် မိုးပျံသားရဲ အမျိုးအစား မဟုတ်သော်လည်း ကောင်းကင် အဆင့် သားရဲဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အရှိန်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံချန်းနှင့် ရွှေနိုင်ငံကြားရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးပျံ သားရဲအုပ်ကြီး တစ်အုပ်သည် ရွှေနိုင်ငံဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းနေကြသည်။ သားရဲပေါင်း ၆၈ ကောင် ရှိပြီး အပေါ်တွင် လူပေါင်း ၆၉ ယောက် ပါရှိသည်။

​ထို ၆၈ ယောက်မှာ ဤတိုက်ကြီးရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများမှ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွှေနိုင်ငံတွင် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ မရှိသဖြင့် ဤမျှ အင်အားကြီးသူများကို တစ်ခါမျှ မြင်ဖူးကြမည် မဟုတ်ပေ။

​ထိုအထဲတွင် ဂိုဏ်းဝင် မဟုတ်သော လူတစ်ယောက် ပါဝင်နေသည်။ ထိုသူမှာ လုံချန်း၏ အချက်အလက်များကို ပေးခဲ့သောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက် ၂၀ ပင် မပြည့်သေးသော လူငယ်လေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လုံချန်းသာ မြင်လိုက်လျှင် ထိုသူမှာ ရွှေနိုင်ငံ၏ တတိယမင်းသား ယွဲ့တင် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ လုံချန်းသည် ယခင်က ထိုမင်းသားနှင့် ခင်မင်စွာ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့ကို ဒဏ်ရာမရစေဘဲ အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသည်။

​ယွဲ့တင်သည် အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။

​"မင်းက သူ့အကြောင်းကို သိနေတယ်ဆိုတော့ မင်းလည်း ရွှေနိုင်ငံကပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်လား"

​"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်က ရွှေနိုင်ငံရဲ့ တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်ပါ"

​"မင်းက ပါရမီသိပ်မရှိပုံရပဲနဲ့ ရွှေနိုင်ငံလို နေရာကနေ မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာအထိ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ" အကြီးအကဲက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယွဲ့တင်၏ ပါရမီမှာ အင်ပါယာကြီးများမှ လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် အင်ပါယာမှ ဆရာတစ်ဦးက ခေါ်ယူသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ထို့ပြင် အရာအားလုံး၏ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေမှုကလည်း သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

​ယွဲ့တင်သည် ဖြေရန် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။ "ဖြေစမ်း။ ငါ လိမ်တာ မကြားချင်ဘူး" အကြီးအကဲက ခပ်တင်းတင်း ပြောလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၄၅၂) ထိန်းချုပ်မရတော့သော အခြေအနေ

​"ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော် ပြောပြရင်တောင် အကြီးအကဲတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး" ယွဲ့တင်က တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာသာ ပြောပြပါ။ ယုံ မယုံဆိုတာကိုတော့ ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်" အကြီးအကဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ယွဲ့တင်မှာ အဖြေပေးရန် ဝန်လေးနေပုံရသဖြင့် အကြီးအကဲက ခပ်တင်းတင်း မျက်နှာထားဖြင့် "မင်း အခုထိ မပြောသေးဘူးဆိုရင်တော့ မင်းကို ဒီအပေါ်ကနေ ပစ်ချလိုက်ဖို့ ငါ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

​"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဖြစ်ခဲ့တာက နန်းတော်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တာပါ။ အဲဒါက မှော်စာရွက် တစ်ရွက်နဲ့ တူလို့ သိချင်စိတ်နဲ့ ကောက်ကြည့်လိုက်မိတာပါ" ယွဲ့တင်က ဆိုသည်။

​"ကျွန်တော် အဲဒီစာရွက်ကို ထိလိုက်တာနဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်ရောက်နေတာလဲဆိုတာ သိဖို့ မြို့ထဲ လျှောက်သွားနေရင်းနဲ့ အကြီးအကဲတို့ ကိုင်ထားတဲ့ ပုံတူပန်းချီကို တွေ့လိုက်ရတာပါ"

​"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါက တကယ့်ကို ယုံရခက်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ မင်းကို ဒီအထိ ပို့ပေးနိုင်တဲ့ မှော်စာရွက် ဟုတ်လား။ အဝေးဆုံးကို ပို့နိုင်တဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်း အဆောင်တောင်မှ ဒီလောက်အဝေးကြီးကို မပို့နိုင်ဘူး။ အဲဒီစာရွက်က ဘယ်လိုပုံစံလဲ"

​"အဖြူရောင် စာရွက်လေးပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး ပါပါတယ်။ ပုံစံအတိအကျကိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးပါတယ်"

အမှန်​တရားတာအိုဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲသည် ယွဲ့တင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ 'သူပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က လူသတ်မှုနဲ့ လူသတ်သမားရဲ့ အထောက်အထားကို ငါတို့ သိအောင် တမင် လုပ်နေတာပဲ။ ဒါ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပရိယာယ်လား။ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီကောင်လေးကို ရှင်းဖို့ ငါတို့ကို အသုံးချနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါက တကယ့် တိုက်ဆိုင်မှုကြီးလား'

​ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ အဖွဲ့ကြီးနှင့် လုံချန်းတို့၏ ကြားတစ်နေရာတွင် မိုးပျံ သားရဲ ၃ ကောင် ရှိနေသည်။ ကျိရှန်းနှင့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ဖြစ်ကြသည်။

​"ငါတို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်နေတာမှန်ပေမဲ့ မှီမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ ငါတို့က အရမ်းနှေးနေတယ်" ကျိရှန်းက ရေရွတ်သည်။

​"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ငါတို့ အချိန်မီ ရောက်ကို ရောက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် လုံချန်း သူ့မိသားစုကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်" မင်ယုက ရှေ့ကိုသာ အာရုံစိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"လုံချန်းသာ ပြန်ရောက်နေရင် ကောင်းမှာပဲ။ သူကတော့ သူ့မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေတာကို သိတောင် မသိသေးဘူး" ကျိချင်းက ဝမ်းနည်းစွာ ဆိုသည်။

​"ငါတို့ အရင်ရောက်မှပဲ သူ့မိသားစုကို ကယ်နိုင်မှာ။ သူတို့က အရင်ရောက်သွားရင်တော့ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေက အကြီးအကဲတွေကို ငါတို့ မယှဉ်နိုင်ဘူးလေ" ကျိရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​မင်ယု၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်နေသည်။ လုံချန်းက သူ့မိသားစုကို ဘယ်လောက် ချစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ အကယ်၍ မိသားစုသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလျှင် လုံချန်း မည်မျှ ဖြေမဆည်နိုင် ဖြစ်သွားမည်နည်းဆိုသည်ကို သူမ တွေးရဲပေ။ 'ငါ ဘာပဲ လုပ်ရ လုပ်ရ... သူ့မိသားစုကို လွတ်အောင် ကူညီပေးမယ်' မင်ယုက စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

​ရွှေနိုင်ငံသည် စစ်မက်ကင်းစင်ပြီး အေးချမ်းသော တတိယတန်းစား တိုင်းပြည်လေး ဖြစ်သည်။ ထိုပြည်တွင် အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စု ၃ စုနှင့် အင်အားအကြီးဆုံးဟု ဆိုရမည့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု တစ်စု ရှိသည်။

​ရွှေနိုင်ငံ၏ ဘုရင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူမျှသာ ဖြစ်သည်။ အရင်းအမြစ် မပေါများသဖြင့် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများ လာရောက် ဒုက္ခပေးလေ့ မရှိပေ။ လုံမျိုးနွယ်စုမှာ ရွှေနိုင်ငံတွင် ဒုတိယမြောက် သြဇာအရှိဆုံး မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သည်။

​လုံမျိုးနွယ်စု၏ အဓိက နေအိမ်မှာ နဂါးမြို့တော်တွင် တည်ရှိသည်။ အခုအချိန်မှာတော့ လုံမျိုးနွယ်စုထဲတွင် အားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အန္တရာယ်ဆိုးကြီး ကျရောက်တော့မည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသေးပေ။

​လုံချန်း၏ အဖိုး လုံရန်မှာ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ၂ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေသဖြင့် အားစိုက် ကျင့်ကြံနေသည်။

​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လုံချန်း၏ မိခင် စီမာကျီယီသည် အသက် ၄၀ ကျော်သော်လည်း ၃၀ မပြည့်သေးသည့်ပုံစံရှိပြီး ခုံတစ်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် အစေခံမလေးများဖြစ်သော ရွှယ်နှင့် မေတို့ ရှိနေကြသည်။

​"ကြာလိုက်တာ... သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး" သူမက စားပွဲပေါ်က အစားအစာများကို ငေးကြည့်ရင်း ရေရွတ်သည်။ "သူ ဘယ်လိုနေမလဲ သိချင်လိုက်တာ။ ဘေးကင်းရဲ့လား၊ ထမင်းရော မှန်မှန် စားရဲ့လား။ ဘာကိစ္စကြောင့် ဒီလောက်အကြာကြီး ထွက်သွားရတာလဲ မသိဘူး"

​"သခင်လေး ပြန်လာမှာပါ အရှင်မ။ နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းက သူက ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ သန်သန်မာမာ ရှိနေတာပဲ။ သူ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ" ရွှယ်က နှစ်သိမ့်သည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်... အရှင်မ အစားစားပါဦး။ ကျန်းမာအောင် နေရမယ်လေ" မေကလည်း ဆိုသည်။

​"ဒီကောင်လေး ပြန်လာမှတော့ အမေကို မပြောဘဲ ထွက်သွားတဲ့အတွက် အသားနာအောင် လုပ်ရမယ်" မိခင်ဖြစ်သူက သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

​နဂါးမြို့တော်ရှိ နန်းတော်တွင်တော့ ပျောက်ဆုံးနေသော တတိယမင်းသား ယွဲ့တင်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။ ဘုရင်ကြီးမှာ သားဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်နေပြီး တစ်မြို့လုံးကို နှံ့အောင် ရှာခိုင်းထားသည်။

​ထိုအချိန်မှာပင် ရွှေအဆင့် မိုးပျံ သားရဲတစ်ကောင် ရွှေနိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ အပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် ပါလာသည်။ တစ်ဦးမှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ အရွယ် မိန်းကလေး လင်း ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ လုံချန်းဖခင်၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သော သူမ၏ ဖခင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လုံမျိုးနွယ်စုဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။

​တစ်ဖက်တွင်လည်း ဂိုဏ်း ၁၇ ဂိုဏ်းမှ စေလွှတ်လိုက်သော အကြီးအကဲ ၁၆ ဦးသည် သူတို့၏ ဂိုဏ်းများသို့ အသီးသီး ရောက်ရှိသွားပြီး လုံချန်း၏ ပုံတူပန်းချီနှင့် သတင်းများကို ပေးပို့လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သားရဲခန်းမ တစ်ခုတည်းသာ အကြီးအကဲမှာ လုံချန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသဖြင့် သတင်း မရရှိသေးပေ။

​ဂိုဏ်းချုပ်အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်ကုန်ကြပြီး လုံချန်းကို ရှာဖွေရန် အမိန့်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်း၏ ပုံတူပန်းချီများကို တိုက်ကြီး၏ ထောင့်စေ့အောင် ဖြန့်ဝေခိုင်းထားပြီး သတင်းပေးနိုင်သူကို ရတနာများစွာ ပေးမည်ဟု ကြေညာထားသည်။

​အခြေအနေများမှာ လုံချန်း မသိလိုက်ဘဲ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်းမှာတော့ ကမ္ဘာကြီးတွင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသော မိသားစုထံသို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိရန်သာ အာရုံစိုက်နေလေတော့သည်။