အခန်း (၄၆၇-၄၆၈)

အခန်း (၄၆၇) မြွေဘုရင်၏ တောင်းဆိုချက်

​"ဒါ ကျွန်မတို့ နေရမယ့် နေရာလား" စီမာကျီယီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"သူပြောခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ တူပါတယ်။ သူ ငါတို့ကို ဒီကို ဘယ်လို ပို့လိုက်တာလဲဆိုတာပဲ ငါ အံ့ဩနေမိတယ်" လုံရန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဒီနေရာက အနားမှာ ရေကန်လည်းရှိတော့ နေဖို့ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြ၊ ငါတို့နေဖို့ နေရာလုပ်ဖို့ သစ်သားသွားရှာလိုက်ဦးမယ်" လုံရန်က ပြောပြီး တောအုပ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

​ပြင်ပလောကတွင်တော့ ကျိရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် လုံချန်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ လုံချန်းသည် လူများအား ထိလိုက်သည်နှင့် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ကျိရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ရွှယ်နှင့် မေရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

​"အထဲကို သွားဖို့ နင်တို့အလှည့်ရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခွဲခွာရတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ နင်တို့က ငါ့ရဲ့ အတွေးတစ်ချက်စာ အကွာအဝေးမှာပဲ ရှိနေမှာပါ။ အခုဆိုရင် ငါတို့ ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဪ... ပြီးတော့ နင်တို့အတွက် ပေးစရာ အချို့လည်း ရှိသေးတယ်။ နင်တို့ကို ပိုသန်မာလာစေဖို့ ငါတို့ အချိန်တော်တော်များများ အတူတူ ကုန်ဆုံးကြရဦးမှာပါ" လုံချန်းက သူတို့၏ ပါးပြင်များကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"နားလည်ပါပြီ သခင်လေး" ရွှယ်နှင့် မေက ပြန်ဖြေသည်။

​"သခင်လေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့လို့ ငါ အရင်က ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ နင်တို့က ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးတွေပါ၊ ငါ့ရဲ့ အစေခံတွေ မဟုတ်ဘူး။ သခင်လေးလို့ ခေါ်တာကို မရပ်ရင် ငါ တကယ် စိတ်ဆိုးမှာနော်" လုံချန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​ရွှယ်နှင့် မေသည် အမှားကို သိရှိသွားသော မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

​"လိမ္မာတယ်" လုံချန်းက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် မျက်နှာကို ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ ခဏမျှ နမ်းပြီးနောက် သူသည် ခွာလိုက်ပြီး မေကို နမ်းလိုက်သည်။

​သူသည် သူတို့၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

​"မကြာခင် ပြန်တွေ့မယ်။ အထဲမှာ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးကြဦး" လုံချန်းက ပြောပြီး သူတို့ကိုလည်း ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

​သူတို့နှင့် ကိစ္စပြီးသွားသောအခါ လုံချန်းသည် ထိတ်လန့်နေသော ကျိရှန်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သရဲမြင်လို့လား" လုံချန်းက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။

​"မင်းကို နားလည်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုတောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းတွေက အကြီးအကဲ ငါးဆယ်ကျော်ကို တစ်ပြိုင်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့အပြင် ဒါမျိုးတွေတောင် လုပ်နိုင်သေးတာလား။ မင်းက တကယ်ပဲ လူသား ဟုတ်ရဲ့လား" ကျိရှန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ငါက လူသားယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

​"ဒါနဲ့ နင်တို့ကော အထဲကို သွားချင်ကြလား" လုံချန်းက မိန်းကလေးများကို မေးလိုက်သည်။

​"မလိုပါဘူး။ ငါတို့နဲ့ နင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ နေဝါးမျိုလင်းယုန်က လူသုံးယောက်ကို အေးဆေး သယ်နိုင်ပါတယ်" မင်ယုက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။

​"ဟေး... ငါ့ကိုကော မေ့နေတာလား" ကျိရှန်းက မျက်လုံးလှန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ"

​"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အဲဒီနေရာကို ပို့လို့မရဘူး။ အဲဒါက မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်မှာလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး၊ အဲဒီလို စွန့်စားမှုမျိုးကို ငါ မလုပ်ချင်ဘူး။ တကယ်လို့ ပို့ဆောင်ရေးသာ ကျရှုံးသွားရင် မင်းအတွက် တကယ် ဆိုးသွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြောသည်။

​ရွှင်းက သူ့အား သူနှင့် အနီးကပ်ဆုံးသူများနှင့် သူနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး သံယောဇဉ်ရှိသူများကိုသာ ပို့ဆောင်နိုင်သည်ဟု ပြောထားသည်။ လုံချန်းသည် ကျိရှန်းကို သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းနှင့် သစ္စာပြုညီအစ်ကိုကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ၎င်းက ကျိရှန်းအတွက် အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားဟု သံသယရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ကျိရှန်းကို သူ၏ မိခင်၊ အဖိုးနှင့် ဇနီးသည်များကဲ့သို့ တူညီသော အဆင့်အတန်းတွင် မထားရှိသေးသည့်အတွက်ကြောင့် သိသိသာသာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ရပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းမှာ အခက်အခဲရှိမယ်ဆိုတာ ငါ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောတာက ခရီးသွားဖို့ စီစဉ်တာကို ပြောတာပါ။ မင်းတို့ သုံးယောက်က ငါ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ပြောနေကြလို့" ကျိရှန်းက ဆိုသည်။

​"ငါတို့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး" လုံချန်းက ကျိရှန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြစို့။ မြို့ပျက်စီးသွားတဲ့ သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဓိက ပြဿနာက အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းတွေက သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို ရှာဖို့ လူလွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကျရင်ပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

​"မုဆိုးကြယ်၊ ဒီကိုလာခဲ့ ကောင်လေး" သူက ဘေးတွင် စောင့်နေသော မုဆိုးကြယ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်သည် လုံချန်းအနားသို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ခြေထောက်နားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

​"အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်" လုံချန်းက မုဆိုးကြယ်၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ရင်း ပြောသည်။

​"အခု ပြန်သွားပြီး နားတော့" သူက ထပ်ပြောပြီး မုဆိုးကြယ်ကို သားရဲနယ်မြေထံ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

​"ဟေး... ဒီဘုရင်ကြီးလည်း ဒါအတွက် အများကြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာနော်။ မင်းက ဒီဘုရင်ကြီးကိုပို့ဆောင်ရေး သားရဲအဖြစ် ခိုင်းခဲ့တာ။ အခု မင်း ဒီဘုရင်ကြီးကို အကြွေးတင်သွားပြီ" မြွေဘုရင်သည် သူတို့အနားသို့ ပျံလာရင်း ကြေညာလိုက်သည်။

​"ဒါအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအပေါ် သားရဲသခင် အမိန့် သုံးခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါက တကယ် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မို့လို့ပါ" လုံချန်းက တောင်းပန်စကား ဆိုသည်။

​သူသည် သူစိမ်းများနှင့် သူနှင့် မနီးစပ်သူများအပေါ် စာနာစိတ် အချို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သူနှင့် နီးစပ်သူများအပေါ်တွင်တော့ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ မြွေဘုရင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လုံချန်း၏ မျက်နှာနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ပျံသန်းလာသည်။ သူသည် လုံချန်း၏ နားထဲသို့ တစ်ခုခု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းရဲ့ တောင်းပန်စကားနဲ့တော့ မရဘူး။ ဒီဘုရင်ကြီးက မင်း ငါ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးစေချင်တယ်" မြွေဘုရင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

​"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ။ ဘာလိုချင်လို့လဲ" လုံချန်းက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။

​"ဒီဘုရင်ကြီးက မင်း အလွယ်တကူ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို လိုချင်တာပါ။ ဟို အမွေးပွလေးကို ငါ့အတွက် ရာဇပလ္လင်ကို ဖယ်ပေးဖို့ မင်း ပြောပေးစေချင်တယ်" မြွေဘုရင်က လျှို့ဝှက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

​"အထင်မလွဲပါနဲ့။ ဒီဘုရင်ကြီးက အင်အားသုံးပြီး ပလ္လင်ကို မယူနိုင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဘုရင်ကြီးက အမွေးပွလေးကို အနိုင်မကျင့်ချင်ရုံတင်ပါ။ မင်းကပဲ သူ့ကို ဒီဘုရင်ကြီးကို မင်းရဲ့ သားရဲတွေရဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" မြွေဘုရင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

​"မင်း အမြဲတမ်း ပြောနေတဲ့ သားရဲနယ်မြေရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ဘုရင်အကြောင်းလား။ မင်းက ဒါကို အကြီးအကျယ် ချဲ့ကားနေတာပဲ။ နှင်းခဲလေးက ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သူ့ စိတ်ထဲမှာ ဒါမျိုးတွေ ရှိမှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကို မင်းကို အရမ်း အနိုင်မကျင့်ဖို့ ငါ ပြောပေးပါ့မယ်" လုံချန်းက နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သူကလား။ ပြီးတော့ ဒီဘုရင်ကြီးကို အနိုင်ကျင့်မယ် ဟုတ်လား။ မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား။ ဟိုတိုက်ပွဲမှာ မင်းခေါင်းကို အပြင်းအထန် ထိသွားလို့လား" မြွေဘုရင်က စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ နောက်နေတာပါ။ ပြန်တော့၊ မင်း ပြောခိုင်းတာကို ငါ သူ့ကို ပြောပေးပါ့မယ်" လုံချန်းက အပြုံးဖြင့် ပြောပြီး မြွေဘုရင်ကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။

​"ဘာလို့ သူ့ကို ပြန်ပို့လိုက်တာလဲ။ ငါမြင်သလောက်တော့ သူက နေဝါးမျိုလင်းယုန်ထက် ပိုမြန်မှာ" လုံချန်း မြွေဘုရင်ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် ကျိရှန်းက ပြောသည်။

​"သူက ပိုမြန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စရိုက်က မကောင်းဘူး။ အရမ်း အရေးမကြီးရင် သူ့ကို ငါ ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"မင်းမှာ နောက်ထပ် မိုးပျံ သားရဲတစ်ကောင် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ နေဝါးမျိုလင်းယုန် နဲ့ အဲဒီကောင်ရဲ့ အမြန်နှုန်း ကွာခြားချက်က သိပ်မကြီးသင့်ဘူး။ ငါတို့ သီးခြားစီ ဆိုပေမဲ့ အတူတူ ခရီးသွားလို့ ရပါသေးတယ်" သူက အကြံပြုသည်။

​"ကောင်းပြီလေ။ ဒါနဲ့ ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။ မင်းမှာ အစီအစဉ် ရှိလား" ကျိရှန်းက မေးသည်။

​"ဒီတိုက်ကြီးမှာ ငါ့အတွက် ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ငါ ဒီတိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားမယ်၊ အဲဒါကို ဆိပ်ကမ်းတွေကနေ ဖြတ်ပြီးမှပဲ ငါ လုပ်လို့ရမယ်။ ငါ တစ္ဆေကျောင်းတော်ကို သွားဖို့ လိုအပ်တယ်၊ အဲဒါက ငါတို့တိုက်ကြီးနဲ့ နောက်ထပ်တိုက်ကြီးကြားမှာရှိတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ ရှိတာ။ အဲဒီနေရာတွေကို အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းတွေက ထိန်းချုပ်ထားပေမဲ့ ဆိပ်ကမ်းတွေကို သွားမှပဲ ဒါက ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူတို့ကို ဖြေကြားလိုက်သည်။

​"ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီတိုက်ကြီးကနေ ထွက်ကြတော့မှာလား။ ငါတို့တိုက်ကြီးကို ရောက်ရင် နင် တကယ် သဘောကျမှာပါ။ အဲဒါက လှပတဲ့ နေရာတစ်နေရာပဲ" မင်ယုက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ နင့်ရဲ့ အင်ပါယာကိုလည်း သွားကြမယ်။ အချိန် သိပ်မကြာသေးတော့ ကြယ်တာရာနဲ့ ချန်းတီ ကြားက စစ်ပွဲက စဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ သုံးလောက အင်ပါယာရဲ့ အကြံအစည်ကို ဖွင့်ချပြီး ငါတို့ အဲဒီစစ်ပွဲကို သေချာပေါက် တားဆီးကြမယ်" လုံချန်းက မင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။

​"အင်း" မင်ယုက လှပသော အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

​"နေဦး... မင်းက တခြားတိုက်ကြီးကလား။ ဘာတွေလဲ။ မင်းရဲ့ အထောက်အထားက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေတာပဲ" ကျိရှန်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်" မင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။

​"မင်း ငါတို့နဲ့ လိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား" လုံချန်းသည် ကျိရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်သည်။ ကျိရှန်းသည် ဤနေရာတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့်အတူ လိုက်လာမည်လားဆိုသည်ကို လုံချန်း မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၆၈) သူတို့ကို တွေ့ပြီလား

​ကျိရှန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်မှန်သမျှကို ရရှိနိုင်သည့် အင်ပါယာတစ်ခု၏ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

​"ပိုမြင့်တဲ့ တိုက်ကြီးတွေကို သွားရမယ့် အခွင့်အရေးလား။ အဲဒီနေရာတွေက ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ သူတို့ရဲ့ ချီနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကြောင့် နိဗ္ဗာန်ဘုံလိုပဲလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ ငါလည်း ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုချင်နေတာ" ကျိရှန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

​"ကျိချင်း၊ နင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ နင့်မှာ ဒီမှာ မိသားစုရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ နင့်ရဲ့ ဆန္ဒကိုလည်း ငါ သိဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက ကျိချင်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ငါတို့ မထွက်ခွာခင် ငါ့မောင်ကို တစ်ခေါက်လောက် တွေ့လို့ရမလား။ နေဦး၊ အဲဒါကို မေ့လိုက်ပါ။ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နိုင်ငံကို ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ပြောသည်။

​"ငါတို့က သေချာ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်မယ်ဆိုရင် သူ့အတွက် ဒုက္ခမဖြစ်စေနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို မသွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ကျိရှန်းက ဆိုသည်။

​"ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီနိုင်ငံက ငါတို့ ဆိပ်ကမ်းသွားမယ့် လမ်းမှာပဲ ရှိတာ။ နင် သူ့ကို စကားပြောဖို့ လိုအပ်ရင် ငါတို့ ခေတ္တဝင်နားလို့ ရပါတယ်။ ငါ အသွင်ပြောင်းလိုက်လို့ ရတာပဲ" လုံချန်းက အကြံပြုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တယ်၊ တကယ်လို့ ကိစ္စတွေ လွဲချော်သွားရင်တော့ နင့်ရဲ့ နိုင်ငံ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်"

​"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီမှာ မနားတော့ဘူး။ ငါတို့ ခရီးပဲ ဆက်ကြရအောင်" ကျိချင်းက ခေါင်းယမ်းရင်း အကြံပြုချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ကမ္ဘာတုထဲတွင် အခြားသူများ ဘာလုပ်နေကြသည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အဖိုးသည် အထဲတွင် အိမ်ဆောက်ရန် သစ်သားများ သယ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

​ထိုလူကြီးကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းနေရသည့် အချက်ကို သူ မနှစ်သက်ပေ။

​'ရွှင်း၊ ငါ အနည်းဆုံးတော့ ရှားကို အထဲကို ပို့လို့ရမလား။ သူက အသက်ရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာပဲ။ ငါတို့ကြားက ဆက်နွှယ်မှုက သူ့ကို အထဲပို့ဖို့ လုံလောက်သင့်တယ်' လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။

​"နင် သူ့ကို အထဲပို့လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ သားရဲတွေကိုတော့... သူတို့က နင်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားရင်တောင် ပို့လို့မရဘူး" ရွှင်းက သူ့ကို ဖြေကြားသည်။

​"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ရှားထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

​"ရှား၊ အရာအားလုံးအတွက် နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ အခု ငါ နင့်ဆီကနေ နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု လိုတယ်" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။

​"ရှားက သခင့်ကို ဘယ်အရာမဆို ကူညီဖို့ အသင့်ပါပဲ" ရှားက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​"ကောင်းပြီ။ ငါ နင့်ကို ငါ့အဖိုးဆီ ပို့ပေးမယ်။ သူတို့ နေထိုင်ဖို့အတွက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ပေးဖို့ နင် ကူညီရမယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ကို ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ခိုင်းနဲ့" သူက သူမကို ပြောလိုက်သည်။

​"ရှား နားလည်ပါပြီ" ရှားက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သူ့ကို အတည်ပြုချက် ပေးသည်။

​လုံချန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

​သူ၏ လက်များက သူမကို ထိလိုက်သည်နှင့် ရှားသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံချန်း၏ ကမ္ဘာတုအတွင်းရှိ အခြားနေရာတစ်နေရာတွင် ပေါ်လာသည်။

​သူမသည် လုံရန်၏ လက်ထဲမှ သစ်သားများကို ယူလိုက်ပြီး လုံချန်းထံမှ သူမ ရရှိထားသော အမိန့်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"သွားကြစို့" လုံချန်းက အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

​သူသည် သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ကောက်ယူကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် နေဝါးမျိုလင်းယုန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

​ကျိရှန်းသည်လည်း သူ၏ သားရဲအိတ်ထဲမှ မိုးပျံ သားရဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​နေဝါးမျိုလင်းယုန် စတင် ပျံသန်းသည့်အခါ မင်ယုနှင့် ကျိချင်းတို့သည် လုံချန်း၏ အနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျိရှန်းက သူတို့၏ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

​လုံချန်းသည် သူ၏ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ပြီး မျက်နှာတွင် စွပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် မျက်နှာဖုံး၏ အစွမ်းများကို အသက်မသွင်းခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ကူညီပေးသော သာမန်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကဲ့သို့သာ အလုပ်လုပ်ပြီး အခြားသူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

​"ဘာလို့ အခုမှ မျက်နှာကို ဖုံးထားတာလဲ" ကျိချင်းက သူ့ကို မေးသည်။

​"မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခအချို့ကနေ လွတ်အောင်လို့ပါ။ မျက်နှာဖုံးတပ်တဲ့ အလေ့အကျင့်ကို ပြန်လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

​"ဪ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်နှာဖုံးက နင်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်" ကျိချင်းက သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

​"ဒါဆို ငါ့မျက်နှာကို ဖုံးထားတာက ကြည့်ကောင်းတယ်ပေါ့။ ဒါက စိတ်မကောင်းစရာပဲ" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။

​"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ နင်တို့ကို ပြောစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ ငါ့မှာ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းကနေ ရခဲ့တဲ့ ယင်ယန်ကျင့်စဉ် တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဘယ်လိုမှ အန္တရာယ် မရှိသလို နင်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်တယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ် ထုတ်လိုက်သည်။

​"မင်ယု၊ နင် အရင်ဖတ်ကြည့်လို့ ရတယ်။ နင်က အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတော့ ပိုမြန်မြန် သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်။ သင်ပြီးသွားရင် စာအုပ်ကို ကျိချင်းကို ပေးလိုက်ပါ။ ငါ့မှာ ဒီတစ်အုပ်ပဲ ရှိတာ" သူက စာအုပ်ငယ်ကို ပေးရင်း မင်ယုကို ပြောလိုက်သည်။

​မင်ယုသည် စာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို စိတ်ဝင်တစား လေ့လာသည်။ သူမ ဖတ်နေစဉ်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

​မင်ယု ဖတ်နေစဉ်တွင် ကျိချင်းသည်လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

​မကြာမီ နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် မြို့၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားရာ လုံချန်းသည် သူ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ပျက်စီးမှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

​'ငါ ဘာမှကို မခံစားရပါဘူး။ ဒါက ကောင်းတဲ့အချက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ နေထိုင်နေရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး' လုံချန်းက ခေါင်းယမ်းရင်း တွေးလိုက်သည်။

​"ဒါက နင် အမှောင်ယဇ်ပဏ္ဏာကို ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးတာဖြစ်လို့ အကျိုးဆက်တွေက နည်းနေသေးတာပါ၊ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တဲ့အတွက် ဒါက နင့်အတွက် အကျိုးရှိသွားတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ အခုလိုမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ သုံးမယ်ဆိုရင် သေသေချာချာ သတိထားပြီး သုံးရမယ်" ရွှင်းက သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

​သူမသည် ပျက်စီးနေသော မြို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သေဆုံးသွားသူများအတွက် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမတွင် ဤနေရာ၌ လုံချန်းမှလွဲ၍ အခြားသူများနှင့် သံယောဇဉ် မရှိပေ။

​'စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီလို အခြေအနေမျိုး နောက်ထပ် ဖြစ်မလာအောင် ငါ မလုပ်တော့ဘူး။ အခု အရာအားလုံးက ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါပြီ။ ငါ့မိသားစုက အလုံခြုံဆုံး နေရာမှာ ရှိနေပြီ၊ အဲဒါကပဲ အဓိက အကျဆုံးပဲ။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီ၊ ဘယ်သူမှ ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို မထိနိုင်တော့ဘူး'

​'ကျိချင်းနဲ့ မင်ယု အတွက်ဆိုရင်လည်း ငါ လိုချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း သူတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲ ပို့လို့ရတယ်။ အခြေအနေ ဆိုးလာရင် ကျိရှန်း အတွက်လည်း အလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာပါ၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါက ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးနိုင်ပြီ။ ဒီ ကမ္ဘာတုလက်စွပ်က ငါ့ရဲ့ ပြဿနာ ထက်ဝက်ကို ဖြေရှင်းပေးပြီးသားပဲ။ ဒီလက်စွပ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ ရှိနေရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မတားနိုင်တော့ဘူး' လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူတို့သည် နဂါးမြို့တော်၏ ဝေဟင်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာပြီး သူတို့၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။

​"ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ တခြားလူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ အဖိုးနဲ့အတူ တခြား မျိုးနွယ်စုဝင်တွေလည်း ပါသွားတာ ငါ သတိထားမိတယ်။ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ" မြွေဘုရင်နှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သော လုံမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ရုတ်တရက် သတိရမိပြီး လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"သူတို့က နောက်မှာ နေခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ၊ နင့်ကို ကူညီဖို့ ငါတို့နဲ့အတူ မလိုက်လာကြဘူး။ သူတို့က နောက်ထပ် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံမှာ ရှိနေတယ်" မင်ယုက ဆိုသည်။

​"အဖိုးက သူတို့ကို နောက်မှာ နေခဲ့ဖို့ မပြောဘူးလား" လုံချန်းက မင်ယုကို မေးသည်။

​"ဟင့်အင်း။ သူတို့က ပြန်မလာချင်ဘူးလို့ ပြောလို့ ငါတို့ သူတို့ကို ထားခဲ့တာ။ နင် နိုးလာတုန်းက နင့်ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူတွေကပဲ နင့်အတွက် ပြန်လာတဲ့သူတွေပါ" မင်ယုက ပြောပြသည်။

​"ဟင်း... ကောင်းပြီလေ။ သူတို့က သူတို့လမ်း သူတို့ သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​အကယ်၍ ထိုကိစ္စများသာ ဖြစ်မလာခဲ့ဘဲ သူရရှိထားသည့် အပို ရတနာများကိုသာ သူတို့အား ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် လုံမျိုးနွယ်စုက မည်မျှပင် သန်မာလာမည်နည်း ဆိုသည်အား သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုတော့ ထိုသည်များက အရေးမကြီးတော့ပေ။ လုံမျိုးနွယ်စုက လက်တွေ့ကျကျ ပြောရလျှင် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သူတို့နှင့် ဘာမှ မပတ်သက်တော့သလို သူတို့ကလည်း သူနှင့် ဘာမှ မပတ်သက်လိုကြသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

​"ရပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဖိုးကို တခြားနေရာတွေကနေ ငါ စုဆောင်းထားတဲ့ အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်တွေကို ပေးလို့ရတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က သူတို့နဲ့ အဆင်မပြေတာ နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်။ တခြား ပညာရပ်တွေကတော့ မဆိုးပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်က သေချာပေါက် တိုးလာမှာပါ" လုံချန်းသည် သူ၏ လက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"အိမ်ဆောက်ပြီးရင် သူ့အတွက် သင့်တော်မယ့် အရာတွေကို ပေးလိုက်မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

​မကြာမီ သူတို့သည် ရွှေနိုင်ငံမှလည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

​လုံချန်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

​မြင်းများကို စီး၍ ရှေ့သို့ သွားနေသော လူတစ်စုကို သူ တွေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဦးဆောင်လာသော လူနှစ်ယောက်မှာ သူ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သော လူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ ယုထျန်းဟောင်နှင့် ယုလင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

​သူတို့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော သူများကိုလည်း သူ သိနေသည်။

​သူတို့မှာ သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့ကြသော လုံမျိုးနွယ်စုဝင်များပင် ဖြစ်ကြလေတော့သည်။