အခန်း (၁၂၁-၁၂၃)
Vol. 9 Ch. 121-123
အခန်း (၁၂၁) - ရန်သူ့စစ်တပ် ချဉ်းကပ်လာခြင်း.. ဒီကြေးစားတွေက တကယ့်ကို ပညာရှင်ဆန်လှသည်
~ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါး အပြင်ဘက်၌၊
မှောင်မည်းပြီး လေတိုက်နှုန်း ပြင်းထန်လှသော ဤကဲ့သို့သော ညသည် လူသတ်ပွဲ ကျင်းပရန်နှင့် မီးတင်ရှို့ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် သွေးသတ်သမား၏ အမိန့်သံအဆုံးတွင် လက်ရွေးစင် လူသတ်သမား အယောက် နှစ်ဆယ်သည် သူတို့၏ အေးစက်လှသော အစွယ်များကို နောက်ဆုံး၌ ဖော်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်က ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ ဓားစီးပြေးလွှားပြီး ဟိတ်ဟန်ထုတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ... ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ တစ္ဆေများပမာ ရောနှော ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။
မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြုန်းတီးမှုများ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိဘဲ... မည်းနက်သော လူရိပ် အယောက် နှစ်ဆယ်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ အံ့သြဖွယ်ရာ အရှိန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပြီး သစ်ရိပ်များကြားတွင် တိုးဝှေ့ ပျံသန်းသွားပုံမှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ပင် မလှုပ်ခတ်စေခဲ့ပေ။
ဒါဟာ စစ်မှန်သော ကျွမ်းကျင် ပညာရှင်တို့၏ အရည်အချင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
နေရာမှာတင် ရပ်လျက် မန္တန်များ ထုတ်လွှတ်တတ်ရုံသာ သိသည့် ဂိုဏ်းသား ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်... ဤသူတို့မှာ စစ်မှန်သော လူသတ်စက်ရုပ်များ ဖြစ်ကြကုန်၏။
“စစ်ကြောင်းကို သတိထားကြ။ အမြန် လက်စသတ်ရမယ်"
သွေးသတ်သမားက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေပြီး အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ အာရုံခံ အခင်းအကျင်း တစ်ခုပမာ ရှေ့သို့ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော သွေးနီရောင် ချိတ်ကောက် တစ်စုံမှာလည်း လရောင်အောက်တွင် သွေးဆာနေသည့်အလား အေးစက်စွာ လက်နေတော့၏။
သူတို့၏ ရှေ့တွင်မူ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ထူးဆန်းလှသော ခံစစ်စည်း ရှိနေသည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဂျုံမှုန့်ဖြူဖြူများနှင့် သစ်ပင်များတွင် ချိတ်ဆွဲကာ မပီမသ အော်ဟစ်နေသည့် အရိုးများကို ကြည့်ရင်း သွေးသတ်သမား၏ မျက်လုံးထဲတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဒါလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ သွေးလက်ဝါးတွေကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"
သွေးသတ်သမားသည် ခြေဖျားဖြင့် မြေကြီးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်ပြီးနောက် ပေအတော်အတန် မြင့်အောင် ပျံတက်လိုက်သည်။ သူ၏ ထူးကဲလှသော ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ ဂျုံမှုန့်များပေါ်သို့ ဖုန်တစ်စပင် မကျစေဘဲ လွင့်မျောသွားရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
အနောက်မှ လူသတ်သမားများမှာလည်း ပျံလွှားငှက်များပမာ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာကြပြီး အလွန် မြင့်မားလှသော နည်းဗျူဟာမြောက် လှုပ်ရှားမှုများကို ပြသနေကြသည်။
သို့သော်လည်း...
သူတို့သည် စတုတ္ထကပ်ဘေး တို့၏ ခံစစ်အနက်ကို လုံးဝ (လုံးဝ) အထင်သေးခဲ့ကြသည်။
သွေးသတ်သမား၏ ပုံရိပ်သည် ပထမဆုံးသော ဂျုံမှုန့် ခံစစ်စည်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှိန်ယူရန် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...
“ဂါး... ဂါး... ဂါး...”
သူ၏ ခြေရင်း၌ နယ်မြေစိုးမိုးမှု ပြင်းထန်လှသော၊ စူးရှပြီး အက်ကွဲလှသည့် အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
မြက်တောအတွင်းမှ လည်ပင်းတွင် အနီရောင် ပုဝါ (ကစားသမားများ ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်) ကို စည်းနှောင်ထားသော ငန်းဖြူကြီး တစ်ကောင်မှာ ခေါင်းပြူထွက်လာ၏။ ၎င်း၏ ပဲစေ့လောက် ရှိသော မျက်လုံးမဲလေးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။
ငန်းတစ်ကောင်အတွက်တော့... သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကျော်ဖြတ် ပျံသန်းရဲသည့် အရာမှန်သမျှသည် သူတို့၏ ဘဝကို စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
“ဂါး...”
ငန်းဖြူကြီးသည် လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သံမဏိပမာ မာကျောလှသော နှုတ်သီးဖြင့် သွေးသတ်သမား၏... ခြေထောက်ကို အားရပါးရ ပေါက်လိုက်သည်။
“တိရစ္ဆာန်စုတ်...”
သွေးသတ်သမားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း လေထဲတွင် ကိုယ်ကို အံ့သြဖွယ်ရာ လိမ်ချိုးကာ ထိုအပေါက်ခံရမှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။
သို့သော် ထိုရှောင်တိမ်းမှုကြောင့် သူ၏ ပြည့်စုံလှသော လှုပ်ရှားမှု စည်းချက်မှာ ချက်ချင်း ပျက်ပြားသွားရပြီး မြေပြင်သို့ မလိုလားဘဲ ဆင်းသက်လိုက်ရသည်။
ကံဆိုးချင်တော့... သူ ဆင်းသက်လိုက်သည့် နေရာမှာမူ ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က သေသေချာချာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကျင်းငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်နေတော့၏။
“ဖတ်...”
တိုးညှင်းသော အသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သွေးသတ်သမားမှာ ခြေထောက် ယိုင်သွားပြီး ကျင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားရရှာသည်။ ကျင်းအောက်ခြေရှိ ဆူးများမှာ သူ၏ အကာအကွယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မဖောက်နိုင်သော်လည်း... ဤကဲ့သို့ ခြေချော်သွားခြင်းက သူ၏ ဆရာကြီး ဟန်ပန်ကို ချက်ချင်း ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်သည်။
ပို၍ ဆိုးသည်မှာ...
“ဂါး... ဂါး... ဂါး...”
မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသော ငန်းဖြူကြီးသည် သူ၏ အဖော်များကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံပုတ်များအတွင်းမှ အလားတူပင် လက်မရွံ့သည့် မျက်နှာထားရှိသည့် ငန်းဖြူကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အတောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ၊ လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်လျက် အနက်ရောင်ဝတ် လူအုပ်ထံသို့ အရူးခွေးများပမာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။
“ဒါ... ဒါက ဘာ မိစ္ဆာသားရဲလဲဟ"
အနောက်မှ လိုက်လာသော လူသတ်သမားများမှာ ကြောင်အသွားကြရသည်။ သူတို့သည် လူရော မိစ္ဆာပါ သတ်ဖူးကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ဤငန်းများမှာ မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုမှ မသုံးကြဘဲ... နှုတ်သီးဖြင့် ပေါက်ခြင်း၊ အတောင်ပံဖြင့် ရိုက်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်နေကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် လူ၏ ခြေသလုံးနှင့် တင်ပါးများကိုသာ တိတိကျကျ ချိန်ရွယ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ တက်ကြစမ်း"
သွေးသတ်သမားက ငန်းတစ်ကောင်ကို ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...
“လင်းပြီဟေ့... လင်းပြီ။ နာမည်နီတွေ စက်ဝိုင်းထဲ ဝင်လာပြီဗျို့"
အရှေ့ဘက်ရှိ ယိုင်နဲ့နေသော သစ်သားစင်မြင့်ပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...
“ဝှစ်...”
အမြင့်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်မှ မန္တန်သမား တပည့်အချို့သည် အသင့်ပြင်ထားသော မြေအိုးများကို အောက်ဘက်တွင် ငန်းများနှင့် လုံးထွေးနေသည့် အနက်ရောင်ဝတ် လူအုပ်ထံသို့ အားကုန် ပစ်ချလိုက်ကြတော့သည်။
“ငါ့ရဲ့ ‘ပြင်းပြတဲ့ အချစ်တွေ’ ကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်းပါ"
“ဒုန်း... ဒုန်း...”
မြေအိုးများမှာ လူအုပ်ကြား၌ ကွဲအက်သွားသည်။
၎င်းမှာ သာမန် အဆိပ် မဟုတ်ဘဲ... ကျောက်ကပ်ကြော် ထံမှ ရရှိထားသည့် “အထူး အဆင့်မြင့် ငရုတ်ဆီ” နှင့် “တောက်ပတဲ့ အမှုန့်များ” ရောစပ်ထားသည့် အရာပင် ဖြစ်ချေသည်။
စူးရှလှသော ငရုတ်သီးနံ့မှာ လေထုအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။ အနံ့ခံအာရုံကို ပိတ်ထားသည့် လူသတ်သမားများပင်လျှင် သူတို့၏ မျက်လုံးနှင့် အရေပြားကို လာရောက် ထိတွေ့သည့် ထိုစပ်ရှားရှား အနံ့ဆိုးကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာကြရသည်။
“အဟွတ်... အဟွတ်... ငါ့မျက်လုံးတွေ... စပ်လိုက်တာဗျာ" “ဒါက အဆိပ်လား။ မဟုတ်ဘူး... ငရုတ်သီးတွေလေ" “ယုတ်မာလိုက်တာ... အရှက်မရှိတဲ့ကောင်တွေ"
အချင်းချင်း စည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် စစ်ကြောင်းမှန်မှန် ချီတက်လာသည့် ‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့မှာမူ “ငန်း + ထောင်ချောက် + ငရုတ်ဆီ” ဟူသော သုံးမျိုးစပ် တိုက်ကွက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။
“ဟားဟားဟား... ထိပြီဗျို့... အကုန်လုံးကို ထိကုန်ပြီ"
စင်မြင့်ပေါ်မှ တပည့်များမှာမူ ပျော်လွန်းသဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။
“မြန်မြန်... ဒုတိယအချီ စကြစမ်း။ မီးလုံးတွေနဲ့ ပစ်ကြ။ အကုန် ရှို့ပစ်မယ်"
“ဝှစ်...”
စင်မြင့်ပေါ်မှ မီးလုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့် မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့၏။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ တိကျမှု မရှိသော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဂျုံမှုန့်များနှင့် အလွယ်တကူ လောင်ကျွမ်းနိုင်သော ငရုတ်ဆီများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့်... အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေတော့၏။
“ဝုန်း...”
မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှုန့်များမှာ မီးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ် လူအုပ်မှာ မီးပင်လယ်အတွင်းသို့ လုံးဝ (လုံးဝ) နစ်မြုပ်သွားကြရရှာတော့သည်။
“အားးးး...”
သူတို့တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်များ ရှိသော်လည်း၊ အနီးကပ် ပေါက်ကွဲမှုနှင့် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကြောင့် လူသတ်သမားများမှာ တကယ့်ကို သနားစရာ ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြရသည်။ သူတို့၏ အနက်ရောင် ဝတ်စုံများမှာ ကျွမ်းကုန်ကြပြီး၊ ဆံပင်များမှာလည်း ကောက်လိမ်ကုန်ကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း မီးခိုးအမည်းများနှင့် ဖုန်များ ပေကျံနေသဖြင့် ထိပ်တန်း လူသတ်သမားများနှင့်ပင် မတူတော့ချေ။
မီးခိုးများနှင့် ဖုန်များ လွင့်စင်သွားတော့၏။
သွေးသတ်သမားသည် မီးတောက်များ အလယ်တွင် ရပ်နေရင်း ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏ အမှတ်အသား ဖြစ်သော သွေးနီရောင် ဝတ်ရုံမှာ နေရာအတော်များများတွင် မီးလောင်ပေါက်များ ဖြစ်နေပြီး၊ မျက်နှာမှာလည်း ဂျုံမှုန့်များနှင့် မီးခိုးများကြောင့် ဟာသပုံစံ တစ်ခု ဖြစ်နေတော့၏။
သို့သော်လည်း သူ မရယ်ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲပမာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ သူ့ကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုး လှောင်ပြောင်နေကြသော တပည့်များကို မော့ကြည့်လိုက်၏။
“အရမ်းကောင်းတယ်"
သွေးသတ်သမား၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး၊ စကားလုံးတိုင်းမှာ အံကြိတ်ကာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ"
“ကစားပွဲကတော့ ပြီးသွားပြီ"
“စစ်ကြောင်းပြင်ကြစမ်း။ သွေးမိစ္ဆာ အသူရာ။ ဒီတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီးစေရမယ်"
သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျန်ရှိနေသော လူသတ်သမား တစ်ဆယ့်ကိုးဦးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း မိမိတို့၏ နေရာများသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့ထံမှ ပြင်းထန်သော သွေးနီရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး... လေထဲတွင် သွေးနီရောင် လွှဲကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧရာမ အသူရာ နတ်ဆိုးကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားတော့၏။
စစ်မှန်သော သေမင်းတမန် တိုက်ကွက်ကြီးကတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
အခန်း (၁၂၂) - အခင်းအကျင်းချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း.. ငွေပုံသုံးထားသည့် အခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း
~ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌၊
လေထုမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးက အပေါ်မှ ဖိထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်စေသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြီးမှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတော့၏။
မည်းနက်လှသော ညကောင်းကင်ယံအောက်ဝယ်... ပေ (၃၀) ခန့် မြင့်မားပြီး သွေးနီရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဧရာမ အသူရာ နတ်ဆိုး ပုံရိပ်ယောင်ကြီးမှာ ခန့်ညားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုနှစ်ခု ရှိပြီး၊ လက်မရွံ့သည့် မျက်နှာထားဖြင့် လက်ထဲတွင်လည်း သွေးများ တစက်စက် ကျနေသည့် ဧရာမ လွှဲကြီးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့်... သေခြင်းတရား၏ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေတော့၏။
၎င်းမှာ ‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့၏ အမှတ်အသား တိုက်ကွက်ဖြစ်သော
သွေးမိစ္ဆာ အသူရာ အခင်းအကျင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်နေသည့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤတိုက်ကွက်နှင့် တွေ့ပါက ခေတ္တ ဆုတ်ခွာကြရစမြဲ ဖြစ်၏။
“ဒါက ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ဒုတိယပုံစံလား"
“ဟိုက်ရှားပါး... ဟိုမှာ အနီရောင် လူကြီးကြီး။ အရင်က အဘိုးကြီးထက် စာရင် ရုပ်လုံးဖော်ထားတာက ပိုပြီး စေ့စပ်သေသပ်တယ်နော်"
အောက်ဘက်ရှိ တပည့်များသည် ကောင်းကင်မှ ဧရာမ လူနီကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ကသာ လှောင်ပြောင်နေကြသော်လည်း... ကိုယ်ခန္ဓာများမှာမူ မသိလိုက်၊မသိဘာသာပင် အနောက်သို့ ဆုတ်နေကြမိ၏။ ထိုအဆင့်မြင့် စွမ်းအင်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် သူတို့၏ အသက်သွေးကြောများပင် တုန်ရီနေကြရသည်။
“သေကြစမ်း... ပုရွက်ဆိတ်တွေ"
အခင်းအကျင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော သွေးသတ်သမားသည် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တဆက်တည်း၌၊ သူသည် အမိန့်ပေးအလံကို အောက်သို့ အားကုန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
“ဝုန်း...”
ကောင်းကင်ယံရှိ အသူရာ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးမှာလည်း တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှည်လျားလှသော သွေးနီရောင် လွှဲကြီးကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက်... စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အောက်ဘက်ရှိ ယိုင်နဲ့နေသော သစ်သားစင်မြင့်နှင့် ၎င်း၏ အနောက်မှ ပါးလွှာလှသော ငွေရောင် အကာအကွယ် အခင်းအကျင်းဆီသို့ အားကုန် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့၏။
ဤတိုက်ကွက်မှာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။
သို့သော်လည်း...
သွေးနီရောင် လွှဲကြီးမှာ တပည့်များ၏ ဦးခေါင်းကို ထိတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...
တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အရပ်မျက်နှာထံမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် ငွေရောင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေသော ကျန်းချန်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မောက်မာနေသော လူနီကြီးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ အခင်းအကျင်းချင်း လာပြိုင်ချင်တာလား"
“မင်းတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက လူ့အသက်တွေကို မူတည်ပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲ ရှိတာ။ ငါ့ရဲ့ အခင်းအကျင်းကတော့... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ပေါင် (၃၀၀) ကျော်၊ အဆင့် (၂) ထိပ်သီး မိစ္ဆာအမြုတေ တစ်ခုနဲ့ ရှေးဟောင်း မှော်အခင်းအကျင်း အူတိုင်တို့ကို သုံးပြီး ငွေပုံဆောက်ထားတဲ့ အခင်းအကျင်းကွ"
ကျန်းချန်သည် သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။
“ထစမ်း...”
“ဝှစ်...”
ကြည်လင်လှသော ဓားမြည်သံကြီး တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။
ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ တိတ်တဆိတ် ကိန်းဝပ်နေခဲ့သော ဒုတိယအဆင့် ဟွမ်ယွမ် ကြယ်တာရာ သွေးမိစ္ဆာ မဟာအခင်းအကျင်းမှာ ၎င်း၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်လေပြီ။
ဧရာမ ငွေရောင် အလင်းတိုင် တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီးနောက်... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ခိုင်မာစွာ ကာကွယ်ပေးထားသည့် တောက်ပလှသော ငွေရောင် အမိုးခုံး တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုငွေရောင် အမိုးခုံးကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ သွေးနီရောင် လျှပ်စီးတန်းများမှာ နဂါးများပမာ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး... အသူရာ နတ်ဆိုးကြီးထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်သော၊ ရှေးကျပြီး ယုတ်မာလှသည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
“ဒေါင်...”
သွေးနီရောင် လွှဲကြီးသည် ငွေရောင် အမိုးခုံးပေါ်သို့ အားကုန် ကျရောက်သွားသည်။
မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ကွဲအက်သံများ ထွက်မလာသလို၊ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပေါက်ကွဲသံများလည်း ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။
လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားသကဲ့သို့ လေးလံလှသော အသံကြီး တစ်ချက်သာ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
အချိန်တို့သည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
အားလုံးက ကောင်းကင်ယံမှ မြင်ကွင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြကုန်၏။
သွေးနီရောင် လွှဲကြီးသည် ငွေရောင် အကာအကွယ်ကို ထိလိုက်သည်နှင့်... ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ရှေးဟောင်း ရေခဲတုံးကြီးကို သွားတိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။ အကာအကွယ် အမိုးခုံးမှာ အနည်းငယ်မျှ လှိုင်းထသွားရုံမှလွဲ၍ အက်ကြောင်း တစ်ကြောင်းပင် ထင်ကျန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“ဘာ...”
သွေးသတ်သမားမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရရှာတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ သေမင်းတမန် တိုက်ကွက်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသည် မဟုတ်ပါလော။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် နှောင်းပိုင်းရှိ ကာကွယ်ရေး မှော်ရတနာများကိုပင် တစ်ချက်တည်းနှင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်စေနိုင်သည့် ထိုတိုက်ကွက်က... အခုတော့ လိပ်ခွံတစ်ခုကိုတောင် မဖောက်နိုင်ဘူး တဲ့လား။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက ဒုတိယအဆင့် အခင်းအကျင်းလားဗျာ"
သူ အံ့သြနေစဉ်မှာပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာတော့၏။
“အပြန်အလှန် မရှိရင်တော့ ယဉ်ကျေးရာ မရောက်ဘူးပေါ့လေ"
ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ကျန်းချန်သည် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း လက်ညှိုးကို ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ပြန်တိုက်မယ်.."
“ဝှစ်...”
ငွေရောင် အကာအကွယ်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးနီရောင် လျှပ်စီးတန်းများသည် သွေးနံ့ရသော ငါးမန်းများပမာ... ခုတ်ပိုင်းထားသော သွေးနီရောင် လွှဲကြီးမှတဆင့် အထက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြန်လည် စီးဝင်သွားကြတော့၏။
၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မှော်အခင်းအကျင်း အူတိုင်ထံမှ ရရှိသော အထူးစွမ်းအား ဖြစ်သည့် ‘နက်ရှိုင်းသော ဝါးမြိုခြင်း’ ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
“အား... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ...” “ဒါ ဘာကြီးလဲဗျာ။ ငါ့သွေးတွေကို စုပ်နေပြီ...”
အခင်းအကျင်းကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် လူသတ်သမား (၁၉) ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့၏ အခင်းအကျင်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အေးစက်ယုတ်မာလှသည့် စွမ်းအားကြီးတစ်ခုမှာ သွေးကြောများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်လာပြီး... သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် အနှစ်သာရများကို ရူးသွပ်စွာ ဝါးမြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော သွေးသတ်သမားပင်လျှင် ရင်ဘတ်ကို လျှပ်စီးဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုပ်မှာ လည်ချောင်းဝသို့ တက်လာတော့သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး။ အခင်းအကျင်း တန်ပြန်တိုက်စစ် ခံနေရပြီ။ ဆုတ်ကြစမ်း"
သွေးသတ်သမား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့၏။ သူသည် အသူရာ ပုံရိပ်ယောင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို အသည်းအသန် ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့၏။
သွေးနီရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ရစ်ပတ်နေသော ဧရာမ အသူရာ နတ်ဆိုးကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တွန့်လိမ် ဖောင်းပွလာပြီးနောက်...
“ဝုန်း...”
နားအူဖွယ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ အသူရာ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးမှာ လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
“အောင့်... ဖျော...” “အောင့်... ဖျော...”
မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ ‘သွေးလက်ဝါး’ လူသတ်သမား (၂၀) လုံးမှာ တပြိုင်နက်တည်း သွေးအန်ထုတ်လိုက်ကြရသည်။ သူတို့သည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များပမာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကြတော့၏။ တစ်ဦးချင်းစီမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြရှာသည်။
တစ်ကွက်တည်း။
တန်ပြန်တိုက်စစ် တစ်ချက်တည်းနှင့်တင်... ဒုစရိုက်မြို့တော်ကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည့် ထိပ်တန်း ကြေးစားအဖွဲ့ကြီးမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတော့၏။
ဒါဟာ ပိုက်ဆံသုံးထားသည့် စွမ်းအားပင်။ ဒါဟာ အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားမှုပင်။
ထိုခဏ၌ အကာအကွယ် အခင်းအကျင်းအတွင်း ပုန်းနေကြသော တပည့်များသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြပြီးနောက်... နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
“ဟိုက်ရှားပါး... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကတော့ ရှယ်ပဲဗျာ။ အခင်းအကျင်းကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ"
“မြင်လိုက်လား... မြင်လိုက်လား။ ဟိုကောင်တွေရဲ့ အသက်သွေးကြောက ချက်ချင်း ပြောင်သွားတာဗျို့"
ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် အကာအကွယ် အစွန်းနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော အကာအကွယ်မှတဆင့် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲနေသော သွေးသတ်သမားကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် စော်ကားလှသော မျက်နှာပေးကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး... မိမိ၏ ဖင်ကိုပါ လက်ဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟေ့... အင်္ကျီနီနဲ့လူ... ခင်ဗျားမှာ ဒါပဲ ရှိတာလားဗျ။ လာလေ... ထပ်လုပ်ကြည့်ဦးလေ"
“ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ အပြင်းဆုံး တိုက်ကွက်လားဗျာ။ ယားတောင် မယားဘူး"
အခြားသော တပည့်များလည်း ဝင်၍ လှောင်ပြောင်ကြတော့၏။
“ဟဲဟဲ... ရိုက်လို့ မရဘူး... ရိုက်လို့ မရဘူးလေ...”
“သတ္တိရှိရင် အထဲဝင်ခဲ့စမ်းပါဗျာ။ တစ်ယောက်ချင်း ချကြမလား"
“မီးရှူးမီးပန်းတွေအတွက် ကျေးဇူးပဲနော် ဆရာကြီး။ လှလိုက်တာမှ လွန်ရောဗျာ"
အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုစော်ကားလှသည့် စကားသံများကို နားထောင်ရင်း... မကွဲနိုင်သော လိပ်ခွံကြီးကို ကြည့်ရင်း...
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော သွေးသတ်သမားမှာ သွေးတစ်လုပ်ကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ဒဏ်ရာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသကြောင့်သာ ဖြစ်ချေတော့သည်။
သူ့ဘဝတွင် လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အရှက်မရှိသော လူမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
လိပ်ခွံထဲမှာလည်း ပုန်းနေသေးတယ်... အခုတော့ ထွက်ပြီး ပြောင်နေကြသေးတယ် ဟုတ်လား။
“ဆုတ်... ဆုတ်ကြစမ်း...”
သွေးသတ်သမားသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သွေးကြောများအတွင်းမှ နာကျင်မှုများကို အောင့်ထားရင်း... ခက်ခဲစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ယနေ့တော့ သူတို့ ကံဆိုးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်လေပြီ။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အခင်းအကျင်းက တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းလှသဖြင့် သူတို့ မဖြိုခွဲနိုင်တော့ပေ။
သို့သော်လည်း... သူတို့ အချင်းချင်း တွဲဖက်ကာ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...
အခင်းအကျင်း အတွင်းရှိ တပည့်များမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအုပ်ကြားမှ ယုတ်မာလှသော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
“ဟေး... ညီအစ်ကိုတို့။ ဟိုကောင်တွေမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်နော်။ သွေးတွေလည်း တော်တော် နည်းနေပြီဗျ"
“ဒါဆိုရင်တော့...ကျုပ်တို့ ပြန်မချသင့်ဘူးလား"
ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။
“ငါတို့က မပျံနိုင်ပေမယ့် လူအင်အားကတော့ အများကြီးပဲလေ"
“လိုက်ကြစမ်းဟေ့။ ခွေးကျန်းရင် ဝိုင်းထုရမယ်ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ"
အခန်း (၁၂၃) - လေကြောင်းချီ နည်းဗျူဟာ.. ငါတို့ မပျံနိုင်ပေမယ့် ခုန်လို့တော့ ရတယ်
~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါး အပြင်ဘက်ရှိ စစ်မြေပြင်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းလျက် ရှိသည်။
“ဆုတ်ကြ... အခုချက်ချင်း ဆုတ်ကြစမ်း"
သွေးသတ်သမားသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားရင်း အက်ကွဲလှသော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများမှာလည်း တစက်စက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားကြသည့် လူသတ်သမားများသည် အချင်းချင်း တွဲဖက်ထားကြသော်လည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပီပီ လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ ဟန်ချက်မပျက်ပေ။ သူတို့သည် ထူးဆန်းလှသော ကိုယ်ဖော့ပညာများကို အသုံးပြုကာ အနောက်မှ လိုက်လာသည့် အရူးခွေးအုပ်စုကြီးကို အမြန်ဆုံး ခွာနိုင်ရန် သစ်ောအုပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်နေကြသည်။
သူတို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း... ဓားစီးပြီးပင် မပျံသန်းနိုင်သေးသည့် ချီစုစည်းမှုအဆင့်ရှိသော တောသား ကျင့်ကြံသူများမှာမူ သူတို့ကို လုံးဝ (လုံးဝ) မှီနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားကြ၏။
သို့သော်လည်း ပစ္စည်းလုယက်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် မည်သည့် စွန့်စားမှုမျိုးကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရဲသည့် တပည့်များ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကိုမူ သူတို့ အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့ကြမိသည်။
“တောက်... ဒီကောင်တွေ တော်တော် မြန်တာပဲ"
ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်သည် တောင်တံခါးဝသို့ အပြေးရောက်ရှိလာသော်လည်း မီတာ တစ်ရာကျော် ဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်သော လူရိပ်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မြေကြီးကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။ တပည့်များ၏ အရှိန်မှာ မြှင့်တင်ထားသည် ဆိုသော်ငြားလည်း စစ်မှန်သော ကိုယ်ဖော့ပညာရှင်များကိုမူ မယှဉ်နိုင်သေးသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။
“မပူနဲ့ ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့မှာ အကြံရှိတယ်"
ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘေးနားရှိ ယခင်က အဆိပ်အိုးများ ပစ်လွှတ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော ပစ်လွှတ်စက်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။
“ငါတို့ မပျံနိုင်ပေမယ့်... လွှဲပစ်လို့တော့ ရတာပဲလေ"
“ပစ်လွှတ်စက် ဟုတ်လား"
လူတိုင်း ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
“ဟိုက်ရှားပါး... လူသားအမြောက်ဆန် လုပ်ကြမလို့လားဗျ"
“ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ လူတော့ သေကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ"
“ဘာကြောက်နေတာလဲ။ ငါတို့မှာ ကိုယ်ဖော့ပညာ ရှိတာပဲ။ မြေပြင်ကို ဆင်းခါနီးမှ ကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်ရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား"
အချိန်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိနေသဖြင့် အသေးစိတ် စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
“ဘယ်သူက အမြောက်ဆန် လုပ်မလဲ" ဦးလေးကျန်းက ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သွားမယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်မှာ ‘စိန်သံမဏိ အကာအကွယ်’ ရှိတယ်... ပြုတ်ကျလို့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး "
ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် အရင်ဆုံး ပြေးထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ မည်းနက်သော သံစည်ပိုင်း ဝတ်စုံကြီးမှာ လေးလံလှသော်လည်း ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားကတော့ အထူး ပြောနေရန် မလိုအောင်ပင် ခိုင်မာလှသည် မဟုတ်ပါလော။
“ကောင်းပြီ... ဖက်တီး၊ မင်းကတော့ သတ္တိခဲပဲဟေ"
ဦးလေးကျန်းသည် စကားများမနေတော့ဘဲ ခွန်အားလိုင်း တပည့်အချို့ကို ပစ်လွှတ်စက်၏ ထောင့်နှင့် ကြိုးများကို အမြန် ချိန်ညှိစေလိုက်၏။
“ပစ်မှတ် - ရှေ့ မီတာ နှစ်ရာ။ ရန်သူ့ အနောက်ဘက် အုပ်စု"
“ကျည်ဆန် ဖြည့်တင်းမှု ပြီးပြီဗျို့"
ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အလုံးလိုက် ဖြစ်အောင် ကွေးလိုက်ပြီးနောက် ဧရာမ ပစ်လွှတ်ခွက်ကြီးအတွင်းသို့ အတင်း တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူသည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီးနောက် ‘စိန်သံမဏိ အကာအကွယ်’ ကို ဖွင့်လိုက်ရာ... တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားတော့၏။
“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ငါ့အလောင်းလေးတော့ လာကောက်ပေးကြဦးနော်။ ငါတော့ သူရဲကောင်းကြီး လုပ်ဖို့ သွားပြီဗျို့"
“ပစ်လွှတ်စမ်း..."
“ဂျွတ်...”
ဦးလေးကျန်းက ကြိုးကို ဓားဖြင့် ဖြတ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ... လေးလံလှသော ပစ်လွှတ်တံကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ အထက်သို့ ဝုန်းခနဲ မြင့်တက်သွားလေတော့သည်။
“အားးးးးးးးးး...”
စူးရှလှသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ... ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ပေါင်နှစ်ရာလေးသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပေါင်သုံးရာလေးသော ချပ်ဝတ်တို့မှာ... ရွှေရောင် ဥက္ကာခဲကြီး တစ်ခုပမာ ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလျက် လေထုကို ခွင်းကာ ထွက်ပြေးနေသည့် ‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေတော့သည်။
---
အရှေ့ဘက်တွင်မူ... အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြသည့် သွေးသတ်သမားနှင့် အဖွဲ့သည် အနောက်ဘက်မှ ထူးဆန်းသော လေခွင်းသံကြီးကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ဒါ ဘာအသံကြီးလဲ။
လူသတ်သမား တစ်ဦးသည် အလိုအလျောက်.. အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။
ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် တစ်ဘဝလုံး မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။
တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသော ဝိုင်းစက်စက် အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှနေ၍ အံ့သြဖွယ်ရာ အရှိန်နှုန်းဖြင့် ကျဆင်းလာနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။
“ဒါ... ဒါက ဟို ဖက်တီး မဟုတ်လား"
“ရှောင်ကြစမ်း..."
သွေးသတ်သမားက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့၏။
“ဘုန်း...”
နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ပေါင်ငါးရာ လေးသော လူသားအမြောက်ဆန် ဝမ်သဲ့ဖာသည် ရန်သူ့စစ်ကြောင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ဖုန်များနှင့် ကျောက်စများမှာလည်း နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။
စိန်သံမဏိ အကာအကွယ် ရှိနေသော်လည်း ဝမ်သဲ့ဖာမှာမူ ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အသက်သွေးကြောမှာ တစ်ဝက်ခန့် ချက်ချင်း လျော့ကျသွားရရှာသည်။ သို့သော်လည်း သူ ကျဆင်းလာသည့် အရှိန်ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားပြီးသား လူသတ်သမား သုံးဦးမှာမူ လွင့်ထွက်သွားကြပြီး နေရာမှာတင် သတိလစ်သွားကြရတော့၏။
“အဟွတ်... အဟွတ်... ပျံသန်းရတာ ဒီလို အရသာမျိုးလားဗျ..."
ဝမ်သဲ့ဖာသည် ကျင်းထဲမှနေ၍ ခက်ခဲစွာ တွားသွား ထွက်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းများ မူးဝေနေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဒိုင်းကာကြီးကို မြှောက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။
“ဒီလမ်းက ငါဖောက်တာ၊ ဒီသစ်ပင်က ငါစိုက်တာ။ ဖြတ်ချင်ရင်တော့ အသက်ကို ထားခဲ့ကြစမ်း"
“သေချင်းဆိုးကောင်...”
သွေးသတ်သမားမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးများပင် ဆူပွက်လာခဲ့ရသည်။
ဤအရူးများမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) စည်းကမ်းမရှိသည့် လူမိုက်များပင်။
“သတ်ပစ်ကြစမ်း... အခုချက်ချင်း သတ်ကြ"
သို့သော်လည်း သူတို့ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...
“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”
ကောင်းကင်ယံမှ သိပ်သည်းလှသော လေခွင်းသံများ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
လူသတ်သမားများ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ စိမ်းဖန့်သွားကြရတော့၏။ ညကောင်းကင်ယံ၌ ‘လူသားအမြောက်ဆန်’ ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့်မှာ သူတို့ထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။
၎င်းတို့မှာ ‘ကိုယ်ဖော့ပညာ’ ကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်ထားကြသည့် လျင်မြန်မှုလိုင်း တပည့်များနှင့်... ကျောတွင် အိုးမည်းကြီးကို လွယ်ထားသည့် စားဖိုမှူး ကျောက်ကပ်ကြော် တို့ပင် ဖြစ်ကြကုန်၏။
“ကောင်းကင်ဘုံက တရားစီရင်ချက် လာပြီဟေ့"
“ကျီးကန်း ပျံသန်းခြင်း တိုက်ကွက်ကွ"
“ထိုက်ရှန်းတောင်က ဖိချလိုက်ပြီဗျို့"
တပည့်များသည် လေထဲတွင် ရှက်ချင်စရာ ကောင်းလှသော ဟန်ပန်မျိုးစုံကို ပြုလုပ်နေကြပြီးနောက်... ရေနွေးအိုးထဲသို့ မုန့်လုံးများ ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ လူအုပ်ကြားထဲသို့ ဘုန်းဘုန်းလဲ ကျရောက်လာကြတော့သည်။
အများစုမှာ ဆင်းသက်ပုံ မလှပသဖြင့် (အချို့က ခြေထောက်ကျိုး၊ အချို့က မျက်နှာနှင့် စိုက်ကျ) ဖြစ်နေကြသော်လည်း... ဤကဲ့သို့သော အသက်ကို ပမာမထားသည့် လေကြောင်းချီ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့၏ စစ်ကြောင်းမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ပျက်ပြားသွားခဲ့ရလေပြီ။
“ဖမ်းထားကြစမ်း... အလွတ်မပေးနဲ့"
“အနောက်က စစ်ကူတွေ လာနေပြီဟေ့"
ကောင်းကင်မှ ကျလာသော တပည့်များသည် မိမိတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘေးနားရှိ လူသတ်သမားများကို အတင်း ဖက်တွယ်ထားကြသည်။
ကျောက်ကပ်ကြော် မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လက်ထဲမှ အိုးမည်းကြီးကိုမူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် ကြောင်ကြည့်နေသော လူသတ်သမား တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် အိုးဖြင့် အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်း ထုနှက်လိုက်တော့သည်။
“မင်းက ပြေးချင်တာလား... ဟုတ်လား... ရော့... ငါ့ရဲ့ အိုးမည်းကြီးကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း"
“ဒေါင်...”
ကြည်လင်လှသော အသံနှင့်အတူ ထိုကံဆိုးလှသော လူသတ်သမားမှာ နေရာမှာတင် မေ့လဲသွားရှာတော့၏။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဂိုဏ်း၏ အဓိက စစ်တပ်ကြီး ရောက်ရှိလာတော့၏။
“တက်ကြစမ်းဟေ့... အတွေ့အကြုံတုံးတွေ အကုန် ယူပစ်မယ်"
“ဖက်တီး... အောင့်ထားပါ၊ ဆေးကုပေးမယ့်သူတွေ လာပြီဗျို့"
တပည့် အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာကြပြီး... သွေးအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည့် လက်ရွေးစင် လူသတ်သမားများကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရူးသွပ်နေသော ‘တောသား’ အုပ်စုကြီးကို ကြည့်ရင်း သွေးသတ်သမားမှာ နောက်ဆုံး၌ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားရလေတော့၏။
သူ့ဘဝတွင် ခက်ခဲလှသော တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးကိုမူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
မနိုင်ရင် လူနဲ့ ပစ်ပေါက်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါဟာ အသက်ကို အလကားပေးနေတာလား။
ဒါ ဘာ နည်းဗျူဟာကြီးလဲ။
“ပြီးသွားပြီပဲ...”
သွေးသတ်သမားသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ချိတ်ကောက်များကို လျော့ရဲစွာ ချလိုက်မိသည်။ တချိန်က ဒုစရိုက်မြို့တော်ကို ခြောက်လှန့်ခဲ့သည့် ‘သွေးလက်ဝါး’ ကြေးစားအဖွဲ့မှာမူ ယနေ့တွင် ဤအရူးအုပ်စု၏ လက်ချက်ဖြင့် အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြီ တကား။
---
[t .n: ပစ်လွှတ်စက်- ကျောက်တုံး သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုများကို အဝေးသို့ ပစ်နိုင်သော စက်မှုကိရိယာ။
လူသားအမြောက်ဆန်- လူကို အမြောက်ဆန်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ပစ်လွှတ်ခြင်းကို တင်စားခြင်း။
စိန်သံမဏိ အကာအကွယ် -အလွန် ခိုင်မာလှသော မှော်အကာအကွယ် ပညာ။
အတွေ့အကြုံတုံး - ကစားသမားများ သတ်ဖြတ်၍ ရမှတ် ရယူနိုင်သော ရန်သူများ။
ကုသပေးသူ - ဒဏ်ရာရသူများကို ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသူ။]