အခန်း (၂၇၁-၂၇၂)
Vol. 28 Ch. 271-272
အခန်း (၂၇၁) - ဘိုင်မင်နိုင်ငံ၊ ချန်ဟွမ်
ဒူခူးမိစ္ဆာရဟန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် မိစ္ဆာလက်နက်များအားလုံးကို လီယန်ချူက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ထိုပစ္စည်းများကို အသုံးပြုလွန်းလျှင် အသုံးပြုသူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက်စေပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ သက်ဆင်းသွားစေရန် ဖြားယောင်းတတ်သည်။
၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း သက်ရှိသတ္တဝါများကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီးမှ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အငြိုးအတေး ပိုကြီးလေ၊ သားကောင်များ ပိုဆိုးဝါးစွာ သေဆုံးလေလေ၊ စွမ်းအား ပိုကြီးလေလေ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒူဟိုင်မိစ္ဆာရဟန်းထံတွင် ပျက်စီးနေသော မြေပုံတစ်ချပ် ရှိနေပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ မူလက သုံးပိုင်း ရှိပုံရသည်။
ထိုမြေပုံကို ထူးဆန်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အရေပြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ရေစိုခြင်း၊ မီးလောင်ခြင်း မရှိဘဲ ပျက်စီးရန် ခက်ခဲသည်။
နတ်ဆရာကြီးမှာလည်း ဤမြေပုံ၏ မူလအစကို မသိရှိခဲ့ပေ။
သူ့စကားအရဆိုလျှင်၊ လောကကြီးတွင် အစွမ်းထက်သူများမှာ မြေအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေကြပြီး၊ အစွမ်းကြီးမားသော မြေပြင်နတ်ဘုရား များစွာမှာလည်း တောတောင်များအတွင်း ပုန်းကွယ်နေကြသဖြင့် နာမည်မကြီးကြပေ။
အဖိုးတန် ရတနာများနှင့် အမွေဆက်ခံပစ္စည်းများ ချန်ထားခဲ့ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ရဟန်းတော်ကြီးများ၊ ဆရာတော်ကြီးများသာမက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်နှင့် ပြိတ္တာလမ်းစဉ်မှ အစွမ်းထက်သူများလည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် နတ်ဆရာကြီးက လီယန်ချူကို သတိပေးလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့ မြေပုံမျိုးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရတနာများနှင့် အမွေဆက်ခံပစ္စည်းများ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။
သူ ငယ်စဉ်ကလည်း ရှေးဟောင်းမြေပုံတစ်ချပ် ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဒဏ္ဍာရီလာ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံ၏ အကြွင်းအကျန်ဖြစ်သော ဘိုင်မင်နိုင်ငံ သို့ သွားခဲ့သည်။
ဒဏ္ဍာရီအရ ဘိုင်မင်နိုင်ငံတွင် တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း မှ ကောင်းချီးပေးသော တိရစ္ဆာန် ချန်ဟွမ် ရှိပြီး၊ မြေခွေးနှင့် တူကာ ကျောဘက်တွင် ဦးချိုပေါက်နေပြီး၊ စီးနင်းပါက အသက်နှစ်ထောင် ရှည်သည်ဟု ဆိုသည်။
ရလဒ်မှာ နတ်ဆရာကြီး ရောက်သွားသောအခါ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံ၏ အကြွင်းအကျန် မဟုတ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
၎င်းမှာ ကျိုယို မိစ္ဆာဂိုဏ်း ၏ ရှေးဟောင်းနေရာ ဖြစ်သည်။
ဤဂိုဏ်းမှာ ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာကြီးများကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်ပြီး ရှေးခေတ် ရှမင်းဆက် လက်ထက်ကတည်းက ပျက်စီးခဲ့သည်၊ ထိုစဉ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆရာကြီး ငယ်စဉ်က မတော်တဆ ရှေးဟောင်းမြေပုံတစ်ချပ် ရရှိခဲ့ပြီး ကျိုယို မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ တံခါးဝသို့ တစ်ခါတည်း တိုးဝင်သွားခဲ့မိသည်။
အထဲရှိ အရာများ၏ ဝင်ရောက်ပူးကပ်ခြင်း ခံရတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရသည်။
နတ်ဆရာကြီး၏ ဤအတွေ့အကြုံကြောင့် လီယန်ချူမှာ လက်ထဲရှိ ပျက်စီးနေသော မြေပုံကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားသည်။
ထို့ပြင်
သူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ဘာလို့ ဒီနည်းလမ်းက ကျန်းထင်ရှန်း နယ်မြေမှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ဆင်တူနေရတာလဲ ”
ဤအတွေးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ယခု စားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း ထိုကိစ္စကို ပြန်တွေးမိရာ ခေါင်းများ ထူလာသည်။
“ကျန်းထင်ရှန်း နယ်မြေထဲမှာလည်း ညစ်ညမ်းတဲ့ အရာတွေ ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်မလား ”
သူ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကောင်းကင်ပြိုရင် အရပ်ရှည်တဲ့သူက ထိန်းထားလိမ့်မယ် ”
ထို့နောက် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ဒူခူးမိစ္ဆာရဟန်းထံမှ ရရှိသော မြေပုံအစအနကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
အလောင်းမိစ္ဆာ မှာ ဆင်းရဲသူ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဘာမျှ မကျန်တော့ဘဲ အသုံးချစရာ တစ်စက်မျှ မရှိပေ။
ထိုတိုက်ပွဲမှာ ချိက်ဘက်ဂိုဏ်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အမြစ်ဖြုတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ချန်နိုင်ငံ မြေအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ကျန်ရစ်သူများမှာ ယခုအချိန်ထိ သိရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏ အကြီးအကဲ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးထဲမှ သုံးပါးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ချင်းယွန်းကျောင်း မှာ ယခင်က ပူဇော်ပသသူ နည်းပါးပြီး၊ လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တွင် နာမည်ကျော်ကြားကာ အစိုးရနှင့် အထက်တန်းစား မိသားစုများ၏ ဧည့်သည်တော် ဖြစ်လာသော်လည်း၊ သွေးစွန်းဒဂ်ါး အညစ်အကြေးများကို ရှင်းလင်းပြီး ဒေသခံများကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း၊ ချင်းယွန်းကျောင်း ဟူသော စာလုံးမှာ နာမည်မကြီးလာခဲ့ပေ
လူတို့မှာ လီယန်ချူ ဆိုသည့် နာမည်ကိုသာ မှတ်မိနေကြပုံရသည်။
ယခင်က လီယန်ချူမှာ ဤပြဿနာကို သေသေချာချာ မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှသာ သိရှိလာရသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ချင်းယွန်းကျောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အစွမ်းကြီးမားသော နည်းလမ်းဖြင့် ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိတ်ပင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ အမှောင်ဖုံးကွယ်သည့် နည်းလမ်းကဲ့သို့ပင် တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို လျစ်လျူရှုစေခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝမေ့သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်
ချင်းယွန်းကျောင်း၏ လုပ်ငန်းမှာ အမြဲတမ်း မကောင်းခဲ့ပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေသခံများမှာ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ အသုဘချခြင်း၊ သင်္ချိုင်းပြောင်းရွှေ့ခြင်း၊ ဖုန်းရွှေကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗေဒင်ဟောခြင်းများ ပြုလုပ်ရာတွင် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ လာရောက်လေ့ မရှိပေ။
သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်မှာ လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီး ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။
နတ်ဆရာကြီးမှာ နတ်သမီးကဲ့သို့သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန် မဟုတ်သော်လည်း ဆံပင်ဖြူဖွေးနေပြီး ထိုလုပ်ငန်းတွင် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သည်။
ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် နေရာယူပြီးနောက်တွင် လုပ်ငန်းများစွာ ရရှိလာသည်။
မည်သူမဆို အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်း သို့မဟုတ် လူသေဆုံးခြင်းများ ဖြစ်လာပါက နတ်ဆရာကြီးကို လာရောက်ရှာဖွေကြသည်။
နတ်ဆရာကြီးမှာလည်း လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာများကဲ့သို့ မောက်မာမှု မရှိဘဲ သာမန် တာအိုဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ထိုအလုပ်များကို ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။
ချမ်းသာသော မိသားစုများဆီသို့ သွားပါက စားသောက်ပြီး ပစ္စည်းများ ယူလာတတ်ကာ၊ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုံစံမရှိဘဲ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်သည်။
နတ်ဆရာကြီးနှင့် လီယန်ချူ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် အစိမ်းရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစေခံမိန်းကလေး ပုံစံရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။
သူမမှာ နတ်ဆရာကြီးကို လာရှာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နှင်းကျနေသော တံခါးဝတွင် ငယ်ရွယ်ချောမောသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးလိုက်ပြီး
“ခွင့်လွှတ်ပါ၊ တာအိုဆရာက ဘယ်သူပါလဲရှင့် ”
လီယန်ချူက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်
“ကျုပ်က လီယန်ချူ ဖြစ်ပြီး ချင်းယွန်းကျောင်းက တာအိုဆရာပါ မိန်းကလေး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ”
“ကျွန်မက ကျန်း တာအိုဆရာကို လာရှာတာပါကျွန်မတို့အိမ်မှာ ညတိုင်း မိစ္ဆာတွေ အော်ဟစ်သံ ကြားနေရလို့ သခင်မ က ကျွန်မကို တာအိုဆရာကို ရှာပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းခိုင်းလိုက်တာပါ”
“ကျန်း တာအိုဆရာလား ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ် ”
လီယန်ချူ ပြောပြီးနောက် လှည့်၍ နတ်ဆရာကြီး၏ အခန်းကို တံခါးခေါက်လိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီး တံခါးဖွင့်၍ ထွက်လာသည်။
“ငါ ကြားပြီးပြီ အခုပဲ အဲဒီအိမ်ကို သွားပြီး ကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက် မယ် ”
နတ်ဆရာကြီးမှာ ယခုအခါတွင် အဝတ်အစားများ သေသပ်နေပြီး၊ လက်ထဲတွင် မက်မွန်သစ်သားဓား၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းတို့ ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ ခါးပန်းထဲတွင် အမွှေးတိုင်များနှင့် အဝါရောင် စက္ကူများ ပါရှိသည်။
အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ပုံစံမှာ ပိုမိုပေါ်လွင်နေသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ကျွမ်းကျင်သူပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာ သူ (၃) လ သွားနေစဉ်အတွင်း ချင်းယွန်းကျောင်း၏ လုပ်ငန်းများမှာ ဤမျှ ကောင်းမွန်နေပြီး၊ မိမိကို မသိသူများပင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် ထွက်ခွာသွားသော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါက ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ပါဆိုတာ…”
နတ်ဆရာကြီးက ဤမျှ ကျွမ်းကျင်ပြီး လုပ်ငန်းကို တက်ကြွစွာ လိုက်လံရှာဖွေနေသဖြင့် လီယန်ချူလည်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေနိုင်သည်။
တရားထိုင်ခြင်းနှင့် အသက်ရှူခြင်း လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင် အဆင့်မြင့် ထားသော ကိုယ်ခံပညာ (၃) ခုကို လေ့ကျင့်ရန် စတင်သည်။
ဆေးဝါးများ၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။
ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လေ့ကျင့်ခြင်း အရည်အချင်းထက် သူ့၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ ထိပ်တန်းဟု ဆိုနိုင်ပြီး အချိန်မရွေး နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။
ထိုနေ့တွင် သူ (၄) ကြိမ်တိုင်တိုင် ဥာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်
၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ တစ်သက်လုံး လိုချင်သော်လည်း မရနိုင်သော အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူအတွက်မူကား ထမင်းစားသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှသည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လက်သီး၊ ခြေထောက်၊ လက်ဝါး၊ တံတောင်ဆစ်၊ ခြေထောက်တို့၏ အနှစ်သာရကို စုစည်းထားပြီး၊ ဒီတစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်ပြီးနောက်တွင် မူလကိုယ်ခံပညာ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။
ဥပမာအားဖြင့် လေကို ခုတ်ထစ်သော လက်ဝါး
၎င်းမှာ မူလက ကိုယ်ခံပညာ လောက၏ တတိယတန်းစား အဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ (၃) ပေအထိသာ ရှိပြီး စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ် ရှိသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ သုံးစွဲသော ထျန်းကန်းလက်ဝါးထဲမှ လေကို ခုတ်ထစ်သော လက်ဝါးမှာ သံကဲ့သို့ မာကျောသော ဖုတ်ကောင်များ သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်များကိုပင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်နိုင်သည်။
ထိုတစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်ပြီးနောက်တွင် လေကို ခုတ်ထစ်သော လက်ဝါး၏ နာမည်မှာ မပြောင်းလဲပေ။
သို့သော် လက်ဝါးစွမ်းအား၏ အမြင့်ဆုံးကန့်သတ်ချက်မှာ တိုးတက်လာသည်။
ထို့ပြင် လက်ဝါးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည့် စွမ်းအားမှာ တောင်ကို ပြိုကျစေနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးစွမ်းအားများကို ထပ်မံ ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။
အများဆုံး (၃) ကြိမ်အထိ ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။
လီယန်ချူသည် အကြိမ်ကြိမ် နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် ထျန်းကန်းလက်ဝါးထဲမှ လေကို ခုတ်ထစ်သော လက်ဝါး၏ အနှစ်သာရကို အောင်မြင်စွာ နားလည်ခဲ့သည်။
“အရင်ကတော့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့် မြင့်မားရင် ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးမဆို မတားဆီးနိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ ”
လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးသည်။
နောက်တစ်နေ့
ငယ်ရွယ်ချောမောသော တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ မြည်းတစ်ကောင်ကို စီးလျက် ဝေမြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျောပေါ်တွင် အဝတ်ထုပ်တစ်ခု ရှိသည်။
ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့် ပုံစံမရှိပေ။
၎င်းမှာ တုန်းလင်ခရိုင် သို့ သွားရန် ထွက်ခွာလာသော လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ဟောင်းထဲတွင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ရှိပြီး၊ အထဲတွင် နတ်ဆရာကြီး ပြန်ယူလာသော ရဟန်းတော်ကြီး၏ ဓာတ်တော်များ ပါရှိသည်။
အခန်း (၂၇၂) - နဂါးကျားရွှေအမြုတေ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း၊ ဖာထျန်းရှန်တီ၊ တစ်ဦးတည်းနေသည့်အမျိုးသမီး
ထိုဓာတ်တော်မှာ ကျင်ကွမ်းကျောင်း မှ ရဟန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ ကြီးမားသည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။
မူလက တာအိုဂိုဏ်းမှ သက်ကြီးဝါကြီးတစ်ဦးက နောက်မျိုးဆက်တပည့်များကို တာဝန်ပေးအပ်ရာတွင် ပုဝါအုပ်ထားသကဲ့သို့ မရေမရာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ မှော်ပညာနှင့် ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုပင် ကယ်တင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် နတ်ဆရာကြီးမှာ ထိုကိစ္စ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို လီယန်ချူအား ပြောပြလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့။
ကျင်ကွမ်းကျောင်းမှာ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် လူငယ် ဝူဆဲ့ မှာ မိစ္ဆာစိတ်ဝင်သွားကာ ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ ကြီးမားသော စွမ်းအားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။
သူသည် ကျင်ကွမ်းကျောင်းတွင် နှစ်ပေါင်း (၅၀၀) အတွင်း ဗုဒ္ဓဓမ္မ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုတွင် အရည်အချင်း အရှိဆုံးသူဖြစ်ပြီး၊ အသက် (၂၈) နှစ်အရွယ်မှာပင် ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ အဓိကစွမ်းအား (၃) ခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်ရှိရန် အလားအလာ အရှိဆုံးသူဟု သတ်မှတ်ခံထားရပြီး၊ လက်ရှိခေတ်၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် ရဟန္တာတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်ဟု ယူဆထားကြသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဤကျောင်းထိုင်ဆရာတော် လူငယ်မှာ ပြဿနာတက်ခဲ့သဖြင့် ကျောင်းတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ထို့ပြင်
တုန်းလင်ခရိုင် တွင် မိစ္ဆာများက လှုပ်ရှားနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ဒုက္ခပေးနေသဖြင့် အစိုးရမှလည်း စစ်တပ်ကြီးများကို စေလွှတ်၍ သူပုန်နှိမ်နင်းခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်ရေးကို လုပ်ဆောင်နေသည်။
သို့သော်လည်း ဆက်လက်၍ ပညာရှင်များ ၏ အကူအညီ လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျင်ကွမ်းကျောင်းတွင် လူအင်အား မလုံလောက်ဘဲ၊ ကျောင်းမှ ရဟန်းတော်ကြီးများစွာမှာလည်း တောင်ပေါ်မှဆင်း၍ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနေကြသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျင်ကွမ်းကျောင်းက နေရာအသီးသီးမှ ဓာတ်တော်များကို ပြန်လည်ခေါ်ယူခဲ့သည်။
ဒါက အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ အပြင်ဘက်မှ မိစ္ဆာများကို အာရုံလွှဲရန်ဖြစ်ပြီး၊ ရဟန်းတော်ကြီး၏ ဓာတ်တော်ကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ရတနာများကို မက်လုံးအဖြစ် အသုံးပြုရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဓာတ်တော်ကို လိုက်ပါပို့ဆောင်သူများမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး၊ တစ်ချက်မှာ လုံခြုံရေးအတွက်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ချက်မှာ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ဓာတ်တော်ကို လိုချင်နေသော မိစ္ဆာများကို ထိုအချိန်အတွင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ကမ္ဘာလောကအတွက် ဒုက္ခပေးသူများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
နတ်ဆရာကြီးက ဤကိစ္စ၏ အတွင်းရေးအချို့ကို လီယန်ချူအား ပြောပြပြီးနောက်၊ လီယန်ချူကို ဓာတ်တော်ပို့ဆောင်ရေးအတွက် သွားရောက်စေလိုသေးသည်။
ကျင်ကွမ်းကျောင်းနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ရရှိနိုင်ပေသည်။
လီယန်ချူ၏ အလွန်မာကျောသော ကံကြမ္မာဖြင့် ထိုအလုပ်ကို သူသွားလုပ်ပါက အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့်
လီယန်ချူသည် သူ၏ အချစ်ဆုံးမြည်းငယ် မည်းကြီး ကို စီးပြီး၊ ဒုန်းဒုန်းဒုန်းနှင့် ကျင်ကွမ်းကျောင်းသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။
ဓာတ်တော်ကို သိုလှောင်အိတ် ထဲတွင် ထည့်၍မရသဖြင့်၊ ထိုဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော်ကြီး၏ စွမ်းအားများ စုစည်းထားသည့် ရတနာကို သယ်ဆောင်သွားစဉ် တိမ်စီးနိုင်သည့် နည်းလမ်းကိုလည်း အသုံးမပြုနိုင်ပေ။
လီယန်ချူမှာလည်း စိတ်မပူပါ။
နတ်ဆရာကြီးက မှာကြားထားသည့်အတိုင်း အကယ်၍ အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် ရန်သူနှင့် တွေ့ပါက အသက်ကို အလကား ပေးဆပ်စရာမလိုဘဲ ဓာတ်တော်ကို ပေးအပ်၍ အသက်ကို ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်
လီယန်ချူသည် တစ်ကိုယ်တော်စွမ်းအားဖြင့် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်ဘုရင် (၃) ပါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုစွမ်းအားဖြင့် တတိယအဆင့် ရောက်ရှိပြီး ယန်ဝိညာဉ်ကို ရရှိထားသော ပညာရှင်ကြီးများနှင့် မတွေ့သရွေ့ အခြေခံအားဖြင့် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း အရာရာတိုင်းမှာ အကျွင်းမဲ့ မဟုတ်သည့်အပြင်၊ အားသာချက် အားနည်းချက်မှာလည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ မကွဲပြားပေ။
စွမ်းအားကြီးသူများက အဆင့်နိမ့်သူများ၏ ပရိယာယ်ဖြင့် သေဆုံးသွားရသော အဖြစ်များမှာ အလွန်များပြားသည်။
ရောဂါကုသရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး ချီကျင်းတာအိုကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် ဓားမဝင်၊ လက်နက်မဝင်သည့် တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ မကောင်းသောစိတ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ အာဏာပိုင်တို့၏ ကံကြမ္မာနှင့် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းချုပ်ကာ မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး လိမ္မာပါးနပ်သော လူငယ်အရာရှိတစ်ဦး၏ ပရိယာယ်ကြောင့် ချီကျင်းတာအိုပညာ ပျက်စီးသွားပြီး ဓားဖြင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ထိုလူငယ်အရာရှိမှာ အဆင့် ၆ အရာရှိမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသူဖြစ်ကာ ပထမအဆင့် အစပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။
အဆင့်မြင့် ဓားပညာလည်း မတတ်မြောက်ဘဲ စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ရဲရင့်မှုနှင့် လိမ္မာပါးနပ်သော စိတ်သဘောထားဖြင့်သာ ထိုတာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အားသာချက် အားနည်းချက်မှာ သေချာသည့်ပုံစံ မရှိဘဲ၊ သတိရှိပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ အောင်နိုင်ရေးအတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆရာကြီးမှာ ဤအတွက် လီယန်ချူကို လုံဟူရှန်းတောင် ၏ အဆောင် တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ လုံဟူရှန်းတောင်မှ တပည့်များကို အမိန့်ပေးနိုင်သည်။
ထို့ပြင် နဂါးကျားရွှေအမြုတေ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း လည်း ပါဝင်သည်။
၎င်းမှာ လုံဟူရှန်းတောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့် ပညာရပ်ဖြစ်သည်။
ရွှေအမြုတေ တစ်လုံးဖြင့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး၊ အတွင်းအမြုတေ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းကာ လေ့ကျင့်ပြီးပါက မည်သည့်အရာမျှ မထိခိုက်နိုင်ပေ။
ထို့အပြင်
နောက်ထပ် လုံဟူရှန်းတောင်၏ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
ဖာထျန်းရှန်တီ ( ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြီးမားအောင် ဖန်တီးခြင်း) ။
တစ်ဖွဲ့လုံးတွင် ထိုနည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်နိုင်သူ မရှိသေးပေ။
ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း တွင် ပညာရပ်များစွာ ပါဝင်သော်လည်း ထိုနည်းလမ်းနှစ်ခုမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိပေ။
လက်ရှိ လုံဟူရှန်းတောင်၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ပင်လျှင် ဖာထျန်းရှန်တီကို လေ့ကျင့်ဖူးခြင်း မရှိပေ။
လုံဟူရှန်းတောင်၏ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်
လီယန်ချူလည်း မသွားချင်သော်လည်း နတ်ဆရာကြီး ပေးထားသည်က အလွန်များပြားလွန်းနေသည်။
"နဂါးကျားရွှေအမြုတေနဲ့ ဖာထျန်းရှန်တီကိုသာ လေ့ကျင့်နိုင်ရင် ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမလဲ "
လီယန်ချူမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်
တုန်းလင်ခရိုင်၊ ကျင်ကွမ်းကျောင်းကို သွားရုံသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား
လမ်းမှာ မိစ္ဆာများ လာရောက်နှောက်ယှက်မှာ မဟုတ်လား
ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် တိုက်ပွဲကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ
မည်းကြီး ၏ ခြေလှမ်းမှာ လျင်မြန်ပြီး အေးစက်သော လေနှင့် နှင်းများကို မကြောက်ဘဲ၊ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးနိုင်ပြီး အလွန်တည်ငြိမ်သည်။
စီးနင်းရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် ခရီးသွားသော်လည်း လီယန်ချူမှာ ဘာမျှ မခံစားရပေ။
သို့သော် ဘေ့ဖုန်းခရိုင်၏ ရာသီဥတုမှာ ပြောင်းလဲလွယ်ပြီး ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် နှင်းများကျကာ လေတိုးသံမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက် တောနက်ကြီးများအတွင်းမှ သားရဲများကို လီယန်ချူနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။
ထိုအေးစက်သော ကာလတွင် လီယန်ချူနှင့် သူ၏ မြည်း မှာ ထိုသားရဲတို့၏ အစာ ဖြစ်လာနိုင်သကဲ့သို့ပင်။
သို့သော် စိတ်မကောင်းစရာမှာ။
လီယန်ချူမှာ သာမန်တာအိုဆရာ မဟုတ်ပေ၊ သူ၏ တာအိုပညာများနှင့် ကိုယ်ခံပညာမှာ ထူးချွန်သည်။
သူစီးသည့် မည်းကြီးမှာလည်း သာမန်တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ပေ။
မူလက လီယန်ချူမှာ ကျား၊ ဝံပုလွေများနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင် အစွမ်းပြလေ့ ရှိသည်။
တောရိုင်းအစာကို စားရသကဲ့သို့ပေါ့။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် မည်းကြီးမှာ အလေးချိန် ပေါင် (၃၀၀-၄၀၀) ရှိသည့် ကျားတစ်ကောင်ကို ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ကန်၍ သတ်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိရပြီးနောက်၊ သူကိုယ်တိုင် မလှုပ်ရှားတော့ပေ။
"မည်းကြီး ၊ တိုက် "
လီယန်ချူသည် ထိုစကားလုံးကို မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။
မည်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာ၍ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။
လီယန်ချူသည် သူ၏ အရင်ဘဝက သင်ယူခဲ့သော မြည်း၏ စွမ်းအား ကုန်ဆုံးခြင်း ဆိုသည့် စကားပုံကို သတိရမိပြီး၊ မည်းကြီး က သူ့ဘိုးဘေးများအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဆရာဦးလေး အတူရှိတာ လ အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မည်းကြီး ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက ပိုပြီး ပြည့်ဝလာသလိုပဲ "
လီယန်ချူသည် တစ်ခါတစ်ရံ မည်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ချီးကျူးစကား ပြောလေ့ရှိသည်။
နှင်းပွင့်များ လွင့်ပျံနေသည်။
မည်းကြီးမှာ အပြေးတွင် အကိုင်းအခက်များပေါ်သို့ နင်းလိုက်ရာ အသံအနည်းငယ်သာ ထွက်ပေါ်ပြီး ပေါ့ပါးသည့် ခံစားချက် ရှိသည်။
ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် မြက်ခင်းများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည့် လယ်တောအိမ်တစ်လုံး ပေါ်လာပြီး အပြင်တွင် ခြံစည်းရိုးများ ရှိသည်။
"ရွာလည်း မဟုတ်၊ ဆိုင်လည်း မဟုတ်သည့် တောအုပ်ထဲမှာ လယ်သမားတစ်အိမ် ပေါ်လာတာလား "
လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် မြည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မည်းကြီးကို ဆွဲခေါ်၍ လျှောက်သွားသည်။
တောအုပ်ထဲရှိ နှင်းထူထပ်သော နေရာတွင် လယ်တောအိမ်တစ်လုံး ပေါ်လာခြင်းမှာ မည်သူမဆို ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်းခိုရန် နေရာရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဇစ်
သစ်သားတံခါးမှာ မကြာမီ ပွင့်သွားသည်။
တံခါးအထဲမှ လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်လှပပြီး သေးငယ်သော ပါးစပ်နှင့် တစ်လက်လက်ဖြစ်သော မျက်လုံးများ ရှိသည်။
မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး၊ နှင်းကျနေသည့်တိုင် အဝတ်အစားမှာ ပါးလွှာနေသဖြင့် ဖြူဖွယ်နုနယ်သော လည်တိုင်ကို မြင်နေရသည်။
ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများက သူမ၏ လှပသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် သိချင်စိတ်များ ရှိနေသည်။
"မမလေး ကျနော်က ခရီးသွား တာအိုဆရာတစ်ဦးပါ၊ အချိန်နောက်ကျနေပြီ၊ ဒီနေရာမှာလည်း တောနက်ကြီးဖြစ်နေတော့ တစ်ညလောက် တည်းခိုခွင့်ပြုပါ၊ လေပြင်းကို ရှောင်ဖို့ပါ"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
အမျိုးသမီးက သူ၏ တစ်လက်လက် မျက်လုံးများဖြင့် လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်
"ကျမက ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာပါ၊ တာအိုဆရာ ဝင်ခဲ့ပါ "
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
တောနက်ကြီး
တစ်ယောက်တည်း နေသည့် လှပသော အမျိုးသမီး။
လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။