မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အနာဂတ်များ

ကျူးလောင်မှာ ထိုစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလက်စ စကားများပင် ဆို့နင့်သွားလေသည်။

မိန်းမဖြစ်သူ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကြောင့် မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသော တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခါစပဲ ရှိသေးပြီး လွတ်လပ်မှုအရသာကိုတောင် သေချာမခံစားရသေးခင်မှာပဲ အလုပ်တွေ ထပ်ပိလာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ အစီအရင်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်လင်းမေ့မေ့ မှာမူ ထိုအခိုက်အတန့်ကို သဘောကျကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အရင်အကျင့်ဟောင်းများ ပြန်ထလာမည်ကို စိုးရိမ်နေရမှုအားလုံးမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။

ရူးလောက်စရာ အချိန်ဇယားသစ်ကြီးနှင့်ဆိုလျှင် သူငယ်ချင်းများနှင့် တစ်ညလုံး နွေးထွေးသော ဂျင်ဆင်းလက်ဖက်ရည်နှင့် ဝိုင်သောက်ရင်း နောက်ပြောင်နေရန် ဘယ်မှာ အချိန်ရတော့မည်နည်း။

ကျူးလောင်က တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဒုတိယအဓိပတိက ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

ဒုတိယအဓိပတိဝူလင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဓိပတိကိုယ်တိုင် ဒါကို လက်မှတ်ထိုး အတည်ပြုပေးထားတာပဲ။”

ကျူးလောင်မှာ နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားလုံးများကို အလျင်အမြန် ပြန်မျိုချလိုက်ရပြီး သနားစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရသည်။

ဒုတိယအဓိပတိဝူလင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယဌာနမှူးယွီလုံ... စုဆောင်းထားတဲ့ ခွင့်ရက်တွေကို ကြိုက်တဲ့အချိန် ယူလို့ရပါတယ်။ အကယ်ဒမီကိုယ်စား မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ အားကိုးမရတဲ့ အထက်လူကြီးတွေ ရှိနေတာလည်း မလွယ်ဘူးလေ။”

ဒုတိယဌာနမှူးယွီလုံကလည်း သက်ပြင်းချကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကို မလွယ်တာပါ။”

ထိုနှစ်ဦးမှာ စိတ်တူကိုယ်တူတွေလို ဖြစ်နေကြပြီး ကျူးလောင်မှာမူ သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ ထိုးနှက်နေကြသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

အဖွဲ့အစည်း၏ စံနှုန်းနှင့်ပင် လူမဆန်သော အလုပ်ချိန်ဇယားက မလုံလောက်သေးဘူးလား။

ထိုစဉ် ယန်ချင်း၏ အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်သည်ကို သဘောကျတတ်သော စိတ်ထားလေးတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ကျူးလောင်၏ အခြေအနေမှာ သူ့အတွက်တော့ အနည်းငယ် ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေသည်။ မိမိထက်ပင် အလုပ်ပိုလုပ်ရမည့်သူ ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းက တစ်စုံတစ်ရာ နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလုပ်သွားရသည်ကို အမှန်တကယ် သဘောကျလာသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မကြာခဏ ညည်းညူခြင်း၊ ဘယ်တော့မှ လက်တွေ့မလုပ်မည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အကြံအစည်များထဲ ပိတ်မိသွားချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားခြင်း အစရှိသော ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို လုပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတွေက ဂုဏ်ကျက်သရေကိုသာ မြင်ကြသော်လည်း အနက်ရောင်နှလုံးသားရှိသော အဖွဲ့အစည်း၏ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ရသည်မှာ မည်မျှ စိတ်ဖိစီးမှုများကြောင်းကို မသိကြပေ။

အနည်းဆုံးတော့ မနက်ဖြန်မှစ၍ နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အရာသာ ရှိတော့မည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်မသွားမီ လဲ့ဝေယွမ်ကို ကျိန်ဆဲရန်ပင်။

မနက်ခင်း ကျိန်ဆဲမှုနှင့် အခြားအရာများကိုပါ ရောနှောပစ်ရမလားဟု တွေးတောကာ အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် ဒုတိယအဓိပတိက လှည့်ကြည့်လာသည်။

“ယန်ချင်း... မင်း ဒီမှာရှိနေတာ ပိုကောင်းသွားတယ်။ မင်းကိုလည်း ပြောစရာ တစ်ခုရှိလို့။”

“မင်းရဲ့ ရာထူးတိုးအခမ်းအနားပြီးလို့ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် အကယ်ဒမီအတွက် အနာဂတ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေကို သတ်မှတ်ဖို့နဲ့ ကြီးကြပ်ဖို့ မင်း တာဝန်ယူရမယ်။”

“လူအင်အား မလုံလောက်တဲ့အပြင် ကျောင်းသား အရေအတွက်ကလည်း တိုးလာနေတော့ ရနိုင်သမျှ အကူအညီ အားလုံး လိုအပ်နေလို့ ဒါက အသစ်ရာထူးတိုးလာတဲ့ နန်းတော်တရားရုံး တရားသူကြီးတွေရဲ့ တာဝန်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။”

“အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ငါ့ရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီကအတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စီနီယာတချို့ကိုလည်း တိုင်ပင်လို့ ရတယ်။”

“ကဲ... အားလုံးပဲ ငါ ပြန်တော့မယ်... ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပါ။”

ဒုတိယအဓိပတိဝူလင်းက ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ ဌာနမှူးကျူးလောင်ကို ခြိမ်းခြောက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျူးလောင်... မနက်ဖြန် စောစောလာခဲ့။ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် နောက်မကျစေနဲ့။”

ကျူးလောင်မှာ ဖြူဖျော့ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသွင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယခုတစ်ကြိမ် သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ယန်ချင်းပါ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။

ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ကြီးကြပ်ရခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အလုပ်အရမ်းများပြီး တစ်ရက်ထက်မက ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ကာ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသည့် နေရာတွင် နေ့ရောညပါ ရှိနေရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ဘာလုပ်အားခမှ မရခြင်းပင်။

“အနာဂတ်ကတော့ မှောင်မိုက်နေတာပဲ။”

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ မြင်တယ်။”

လူငယ်နှင့် လူအိုနှစ်ဦးသား ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ပျော့ခွေရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် ညည်းတွားရင်း ဆက်တိုက်သက်ပြင်းချနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အစားအသောက်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါမှ ယန်ချင်း၏ စိတ်အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြန်ကောင်းလာသည်။

အစားအသောက်များကို တမင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ မုန့်ချောင်၊ လဲ့ဝေယွမ်၊ အစီအရင်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်လင်းမေ့မေ့နှင့် ယွီဟွေ့ဖန်၏မိခင် ယွီဟုန်တို့က အစားအသောက်မက်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးသည့် သူ့ကို စနောက်ရန် စီစဉ်ထားသော နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

ဤအကြောင်းနှင့် မည်မျှများပြားသော လူများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဝက်သားချဉ်စပ်ကြော်ကို အငမ်းမရ စားသောက်နေရင်း ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သောဟန်ဖြင့်ပင် တွေးလိုက်သေးသည်။

“သူတို့က ငါ့အပေါ် အငြိုးတစ်ခုခုများ ရှိနေကြလို့လား။ အဘိုးကြီးလဲ့ဆိုရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ရပေမဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေက...”

“ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို ညဏ်နီညဏ်နက်တွေ ထုတ်နေမယ့်အစား ပိုကောင်းတဲ့နေရာမှာ အသုံးချသင့်တာပေါ့။ သူတို့က အဖွဲ့အစည်းကို နာမည်ပျက်အောင် လုပ်နေကြတာပဲ။”

ကျူးလောင်မှာမူ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလုပ်ချိန်ဇယား ပြစ်ဒဏ်မစတင်မီ ရရှိထားသော အချိန်လေးကို အကောင်းဆုံးအသုံးချရန်နှင့် သူငယ်ချင်းအချို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယထောင်မှူးရှောင်အန်းနှင့် စကားပြောခွင့်ရခဲ့ပြီး အကျဉ်းသား လွှတ်ပေးရေး အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုနေရာ၏ ဒုတိယထောင်မှူးထက် ဤကိစ္စကို လမ်းညွှန်ပေးရန် ပို၍ အရည်အချင်းပြည့်မီသူ မရှိနိုင်ပေ။

ထောင်မှူးကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိအဆင့်အတန်းအရ သူနှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းနေပြီး ပါတီပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခံရခြင်းသာ မရှိပါက ဒုတိယထောင်မှူး ရှောင်အန်းနှင့်ပင် ဆုံတွေ့ခွင့် ရမည်မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယထောင်မှူးက ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံဉာဏ်ပေးရန် ရက်ရောခဲ့သော်လည်း ခန်းမအတွင်းရှိ အခြားသော အထွတ်အထိပ် နယ်မြေကျွမ်းကျင်သူများနှင့်အတူ တာအိုဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ကျူးလောင်၏ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်ရက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရသည်။

နယ်မြေအဆင့် အစောပိုင်းကျွမ်းကျင်သူအချို့နှင့် နန်းတော်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင် ဗဟုသုတနယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်ရန်အတွက် နားထောင်ရင်း ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

ယန်ချင်း၊ မော့ယွင်ရုနှင့် ယွီဟွေ့ဖန်တို့ သုံးဦးသာ သူတို့ဘာသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ အဆင့်များမှာ ထိုဆွေးနွေးမှုအဆင့်မှ အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိရန် နိမ့်ကျလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ချင်းကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ မထိမတို့ရသေးဘဲ အမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေသေးသော အရသာရှိလှသည့် အစားအသောက်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆက်လက် စားသောက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မပြန်မီ မုန့်ချောင်ကလာရောက် စကားပြောသောအခါ စားနေခြင်းကို ခေတ္တရပ်လိုက်ရသည်။ မုန့်ချောင်က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ရာထူးတိုးအခမ်းအနား ပြီးတဲ့ နောက်တစ်ပတ်ကျရင် ကျန်းဖူရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် ငါ့ရဲ့အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးဖို့ မင်းဆီကို လာခဲ့မယ်။”

ယန်ချင်းက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာ မုန့်ချောင်... ကျွန်တော် ရဲတင်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုလေး တစ်ခုလောက် လုပ်လို့ရမလား။”

မုန့်ချောင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်မေးသည်။

“ဘာများလဲ။”

“ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကျန်းချင်ကောကို ခေါ်လာချင်လို့ပါ။ သူမက ကျန်းဖူနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးပြီးတော့ အထူးသဖြင့် ကျန်းဖူလုပ်နေတဲ့ အရာက အန္တရာယ်များမယ်ဆိုရင် သူမ သိသင့်တယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။”

မုန့်ချောင်၏ အမူအရာကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်ရင်း ယန်ချင်းက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချောင်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အော်... သူမလား။ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါလည်း သူမကို ဖိတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ။ သူ့ရဲ့ အတိတ်အပါအဝင် အခုဖြစ်ပျက်နေသမျှ အားလုံးကို သူမကို သိခွင့်ပေးဖို့က ကျန်းဖူရဲ့ တောင်းဆိုချက်ထဲက တစ်ခုပဲ။”

ထိုအခါမှ ယန်ချင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

မုန့်ချောင် မထွက်ခွာမီ စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ ပြောခဲ့ကြသည်။ နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် လဲ့ဝေယွမ် ရောက်လာပြီး မော့ယွင်ရုနှင့် ယန်ချင်းတို့ကို ခေါ်လာခဲ့သော လမ်းဆုံသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

အခြားဧည့်သည်များမှာမူ လောလောဆယ် ပြန်ရန် အလျင်မလိုကြဘဲ တစ်ညလုံး တာအိုဆွေးနွေးပွဲတွင် အာရုံစိုက်ကာ ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယန်ချင်းမှာမူ စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝရံတာဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် အားနည်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ပါလာသော စားစရာ ပါဆယ်ထုပ်များကို စားရင်း သက်ပြင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ချနေမိသည်။

ဤသို့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရာထူးတိုးအခမ်းအနားမှာ သုံးရက်သာ လိုတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အောင်ပွဲခံရမည့် ကိစ္စဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုတော့ သူ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

“ရန်ရှုရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံပြီး ဆေးဝါးတောင်ကြားထဲ ဝင်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။”