ငွေပြာဝံပုလွေဘုရင်၏‌ ဒေါသ၊ လောင်းကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း စစ်ဆင်ရေး ထပ်မံကျဆုံးခြင်း

ဝိညာဉ်နယ်မြေ အဝင်ဝရှိ အလင်းတံခါး၏ လှိုင်းဂယက်များမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ငြိမ်သက်သွားပြီး၊ မယိမ်းယိုင်သော ခံတပ် တံဆိပ်ကို တပ်ဆင်ထားသော လူသားများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်မှုမှာ နှင်းကွင်းပြင်များဆီသို့ ယာယီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ မီးခိုးငွေ့များနှင့် သွေးနံ့များကြားမှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများ၏ ညည်းတွားသံသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် စွတ်ဖားဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ၊ သူ၏ ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းများဖြင့် အလင်းတံခါး ရှိရာ ဦးတည်ရာကို သတိဝီရိယဖြင့် အကဲခတ်နေလေသည်။

သူသည် ဝံပုလွေအုပ်စုကို “ကင်းစောင့်ထား၊ ခွန်အား ပြန်ဖြည့်ထား” ဟူသော အမိန့်ကို စိတ်ထဲမှ ပေးပို့လိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး၊ ဝံပုလွေများမှာလည်း အပြည့်အဝ အနားမယူရသေးမီမှာပင် -

ဝှစ်... ဒိုင်း... ဝုန်း...

အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ရေခဲတိုက်စား ချောက်ကမ်းပါး နက်ရှိုင်းရာမှနေ၍၊ ရူးသွပ်သော ပစ်ခတ်သံများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအသံမှာ အစောပိုင်းက စည်းစနစ်ကျသော သံမဏိဒိုင်းကာ ကင်းစခန်း အဖွဲ့၀င်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ကျည်ဆန်များ၏ လေခွင်းသံများမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့သော အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောယှက်နေပြီး၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ကြမ်းတမ်းသော ယမ်းမှုန့်နှင့် သွေးနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာလေသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ဒီပစ်ခတ်သံတွေ... ဒီရူးသွပ်တဲ့သူတွေရဲ့ အနံ့အသက်တွေ... မမှားနိုင်ဘူး၊ တောအုပ်ထဲမှာ ရဟတ်ယာဉ်ကတွေနဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဝက်ဝံဘုရင်ကို အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ 'ဦးခေါင်းခွံ အမှတ်တံဆိပ်’နဲ့ အရူးတွေပဲ”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချောက်ကမ်းပါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ကျိန်ဆဲသံများမှာ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “သေစမ်း... အဲဒီ အေးခဲနေတဲ့ ဖွတ်အလောင်းကို မရရအောင် ပြန်ယူလာခဲ့ဖို့ သူဌေးဟော်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အမိန့်ပေးလိုက်တယ်...”

“သံမဏိဒိုင်းကာ ကင်းစခန်းက အဲဒီ ခွေးမသားတွေသာ အရင် မရောက်သွားဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့ ဒီငရဲလို အဝင်ဝကနေ ကွေ့ပတ်သွားနေစရာ လိုပါ့မလား...”

“ခေါင်းဆောင်လျို... ဒီဘက်မှာ ဝံပုလွေခြေရာတွေတွေ့တယ်၊ အဲဒီ နှင်းဝံပုလွေတွေကများ ရေခဲနဂါးလေးကို ဖွက်ထားတာများလား...”

လေပြင်းများနှင့် နှင်းများကြားမှ ကစဉ့်ကလျား အော်ဟစ်သံများ လွင့်ပျံလာပြီး၊ နှင်းဝံပုလွေများ၏ နာကျင်သောကြောင့် ညည်းတွားသံ အချို့နှင့် ရောယှက်နေလေသည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက “ခေါင်းဆောင်လျို” ဟု အရေးတကြီး ခေါ်နေကြသော အမာရွတ်နှင့် လူမှာ၊ ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူဒါဇင်ကျော်ကို ကာကွယ်ရေးလိုင်း တစ်ခု ဖွဲ့စည်းရန် အသံဩရှရှဖြင့် ညွှန်ကြားနေလေသည်။

ထျန်းပင်းမှာ ရုတ်တရက် တက်ကြွလာပြီး၊ အမွေးအမျှင်များအောက်တွင် ရွှေရောင်ရင့်ရင့် ပုံသဏ္ဌာန်များ လင်းလက်လာကာ၊ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ စိုးရိမ်တကြီး တိုးညှင်းသော ညည်းတွားသံ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ အသတ်ခံရမှုကြောင့် ဝံပုလွေအုပ်စု၏ မွေးရာပါ တုံ့ပြန်မှုအရ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ရန့်မြဲ့၏ ရေခဲချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စုစည်းလာပြီး၊ ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ အရိပ်များထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

နှင်းဝံပုလွေများအားလုံးမှာ ကြွက်သားများ တင်းကြပ်သွားကြပြီး၊ အပေါင်းဖော်များ၏ နာကျဥ်စွာ ညည်းတွားသံများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ရန်သူများ၏ အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာရာ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

စွတ်ဖားပေါ်တွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ ဤရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော တိုက်ခိုက်မှု ဒုတိယလှိုင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြလေသည်။

ရှောင်ယင်းသည် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်မိသည် “ဖေဖေ... မြေကြီးတွေပေါက်ကွဲအောင် လုပ်တဲ့ အဲဒီ လူဆိုးတွေ ထပ်လာပြန်ပြီ...”

ရှောင်လန်သည် လင်းထျန်းလုံ၏ အမွေးအမျှင်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာ ဖြူရော်စွာဖြင့် အနောက်မြောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် “အသံတွေက... ဟိုဘက်က ရေခဲ အက်ကွဲကြောင်းထဲကနေ လာနေတာ...”

လင်းထျန်းလုံ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်၀န်းများ လုံးဝ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ဒါဆို အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အေးခဲနေတဲ့ ဖွတ်အလောင်းအတွက်ပေါ့...

ဇွဲမလျှော့ဘဲ၊ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲအထိတောင် လိုက်လာရဲတယ်ပေါ့လေ... ဒါဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ ထာဝရ နေရစ်ခဲ့ကြတော့...

“အားလုံး၊ တိုက်ကြ...” လေပြင်းများနှင့် နှင်းများကို ဆုတ်ဖြဲသွားသည့် အထီးကျန်ဆန်သော ဝံပုလွေဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်...”

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဝံပုလွေဟိန်းဟောက်သံမှာ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ခရာသံတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး၊ ဝံပုလွေအုပ်စုမှာ ငွေရောင် သေမင်းတမန် ရေစီးကြောင်းများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ချောက်ကမ်းပါး အဝင်ဝဆီသို့ တရဟော ပြေးဝင်သွားကြလေတော့သည်။

သုံးမီတာ မြင့်မားသော လင်းထျန်းလုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြေးလွှားနေစဉ် အံ့သြစရာကောင်းသော သွက်လက်မှုများကို ပြသနေပြီး၊ သူ၏ အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်းကြောင့် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဝေဝါးဝါး ပုံရိပ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

သူသည် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ချက်ချင်း မဝင်ရောက်သေးဘဲ၊ အေးစက်သော စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ၊ သူ၏ ငွေပြာရောင် ဘုရင်မျက်ဝန်း] များဖြင့် စစ်တလင်း တစ်ခုလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်နေပြီး၊ စိတ်ချင်းဆက်နွယ်မှုမှတစ်ဆင့် အချိန်ကိုက် ညွှန်ကြားနေလေသည်။

“ရန့်မြဲ့... အစောင့်အရှောက်တွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကျည်ဆံတွေကို ရှေ့တည့်တည့်ကနေ ကာကွယ် ဖိနှိပ်ထား...”

“ထျန်းပင်း... ဘယ်ဘက်ခြမ်းကနေ သူတို့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်...”

“ယင်းဖုန်း... ညာဘက်ခြမ်းကနေ အနှောင့်အယှက်ပေးပြီး သူတို့ရဲ့ လက်နက်ကြီးသမားတွေကို ရှာဖွေပါ...”

အမိန့်များမှာ ဝံပုလွေအသီးသီးဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ရန့်မြဲ့သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အစောင့်အရှောက်များကို ရှေ့တန်းသို့ ဦးဆောင်သွားသည်။

ရေခဲကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာမှ ဖန်တီးလိုက်သော ရေခဲနံရံများက တရဟော ပစ်ခတ်လာသော ကျည်ဆန်များ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ထျန်းပင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ ထာ၀ရ ဗာဂျရာခန္ဓာပေါ်တွင် ရွှေရောင်ရင့်ရင့် အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေကာ၊ ထိန်းချုပ်မှုမဲ့နေသော လေးလံလှသည့် တင့်ကားကြီး တစ်စီးကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်နေသော ကျည်ဆန်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း၏ အလျင်စလို တည်ဆောက်ထားသော ကာကွယ်ရေးလိုင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုး၀င်တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ပြင်းထန်သော ရေခဲဝါးမြိုခြင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ချလိုက်ရာ၊ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးမှာ သူ၏ သေနတ်နှင့်အတူ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး၊ သွေးများက နှင်းကွင်းပြင်ကို ချက်ချင်း အနီရောင် ဆေးချယ်လိုက်လေတော့သည်။

“အရူးပဲ... ဒီဝံပုလွေက ရူးနေပြီ...” “သူ့ခေါင်းကို ပစ်... မျက်လုံးတွေကို ချိန်ပစ်...”

လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းမှာ တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင်သဖွယ် ဖြစ်နေပြီး၊ အရိပ်ပြေးလွှားခြင်းနှင့် လေစီးကြောင်း အမြန်နှုန်းမြှင့်တင်ခြင်းတို့က သူ့အား ဝေဝါးဝါး အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းစေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်သည်းများ လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ ဒုံးပစ်လောင်ချာတစ်ခုကို အခုလေးတင် ထမ်းလိုက်သော အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးမှာ၊ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည့် သူ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ လဲကျသွားလေတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကာကွယ်ရေးလိုင်း ပြိုကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းဆောင်လျို၏ မျက်လုံးများမှာ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“လက်ပစ်ဗုံးတွေ... လမ်းဖွင့်ဖို့ လက်ပစ်ဗုံးတွေ သုံးကြ... ငါတို့အားလုံး ဒီမှာသေလို့မဖြစ်ဘူး...” သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လက်ပစ်ဗုံး တစ်လုံးကို ပထမဆုံး ဆွဲထုတ်ကာ ဝံပုလွေအုပ်စု အထူထပ်ဆုံး နေရာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း...

မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗုံးစများ လွင့်စင်သွားလေသည်။

သို့သော် ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်သွားသောအခါ၊ ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက် ခြောက်ကောင်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ ရေပြာရောင် ဝိညာဉ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရေပြာအလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကာ၊ ပေါက်ကွဲအားကို အမှန်တကယ်ပင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူတို့၏ အကြေးခွံများပေါ်တွင် မီးကျွမ်းနေသော အမှတ်အသား အချို့ ရှိနေသော်လည်း၊ တစ်ကောင်မှ ပြင်းထန်စွာ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

“ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...” ခေါင်းဆောင်လျိုသည် သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤဝံပုလွေများ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားများမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်များထက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ်ချေမှုန်းခြင်း ဖြစ်လုနီးပါးပင်။ သို့သော် အောင်ပွဲကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီဟု လင်းထျန်းလုံ ထင်မှတ်လိုက်ချိန်မှာပင်၊ နောက်ထပ် ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထျန်းပင်း၏ ဂျောင်ပိတ်ဖမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသော လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ငယ်တစ်ဦးမှာ၊ ရူးသွပ်နေသောဟန်နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။

သူသည် ကျောဘက်မှ ထူထဲပြီး ရှည်လျားသော လောင်ချာ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အာပီဂျီ တစ်လက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

“သေစမ်း... အားလုံး အတူတူ သေကြတာပေါ့...”

သူက အော်ဟစ်လိုက်ကာ၊ သေချာ ချိန်ရွယ်ခြင်းပင် မရှိ၊ လင်းထျန်းလုံနှင့် စွတ်ဖားရှိရာ ဦးတည်ရာသို့ အကြမ်းဖျင်း ချိန်ရွယ်ကာ ခလုတ်ဆွဲလိုက်လေတော့သည်။

ဝှစ်...

ဒုံးကျည်မှာ ပူလောင်သော မီးတောက်အငွေ့တန်းများကို ချန်ရစ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ဒုံးကျည်၏ လမ်းကြောင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။

လင်းထျန်းလုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အနောက်ရှိ စွတ်ဖား၏ တည်နေရာဆီသို့ ခပ်သဲ့သဲ့ ဦးတည်နေသည့် အကွေးအကောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကြိ ဖန်တီးထားလေသည်။

နှင်းဝိညာဉ်မြေခွေး၏ ကောင်းချီးပေးမှုက လင်းထျန်းလုံ၏ အန္တရာယ်အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ပေးထားပြီး၊ ဤဒုံးကျည်၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ မဟုတ်ဘဲ သူ့အနောက်ရှိ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း အကဲဖြတ်နိုင်လိုက်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ဒုံးကျည်၏ အမြီးမှ ပန်းထွက်နေသော မီးတောက်များကိုပင် လင်းထျန်းလုံ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။ သူ၏ ဧရာမနှလုံးသားကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး၊ အဆုံးအစမရှိသော ဒေါသများက မီးတောင်တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

“ငါ့ကလေးတွေကို လုပ်ကြံရဲတယ်ပေါ့လေ...”

“အာဝူး...”

ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေမည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု လင်းထျန်းလုံ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်းစွမ်းရည်ကို သူ၏ ကန့်သတ်ချက်အထိ ချက်ချင်း တွန်းတင်လိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြင်အာရုံ၏ ဦးနောက်လုပ်ဆောင်ချက် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားကာ ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အနည်းငယ်နောက်ကြမှ စတင်ပြေးလာခဲ့သော်လည်း ပစ်မှတ်ဆီသို့ ဒုံးကျည်ထက် အရင် ရောက်ရှိသွားကာ စွတ်ဖား၏ အရှေ့တွင် ပြတ်သားစွာ ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

၎င်းကို တားဆီးရန် သူ မည်သည့်စွမ်းရည်ကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ချေ။

ငွေပြာရောင် အမွေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြွက်သားများ ဖောင်းကားနေကာ ငွေပြာမိုးကြိုးလက်သည်း၏ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော လျှပ်စီးလှိုင်းများ ပါဝင်နေသည့် သူ၏ ဧရာမခြေဖဝါးကြီးကို တိုက်ရိုက် မြှောက်လိုက်သည်။

ထို့‌နောက် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ တိကျမှု၊ ဒေါသတို့ဖြင့် ပျံသန်းလာသော ဒုံးကျည်ကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

ဝုန်း...

လင်းထျန်းလုံ၏ ခြေဖဝါးရှေ့တွင် နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီးတောက်များနှင့် တုန်ခါမှုလှိုင်းများက သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေတော့သည်။

“ဖေဖေ...” ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများပင် ပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရလေသည်။

ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်များနှင့် ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များမှာ လင်းထျန်းလုံ၏ ဧရာမပုံရိပ်ကြီးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားပြီး၊ ဗုံးစများနှင့် ရောနှောနေသော ပူလောင်သည့် လေစီးကြောင်းများက အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားကာ၊ အနီးအနားရှိ နှင်းများကို ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားစေပြီး အနက်ရောင် ရေခဲလွှာများကို ပေါ်ထွက်လာစေသည်။

“ဖေဖေ...” ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်လန့်မှာကြောင့် ဖြူရော်နေကာ၊ စွတ်ဖားပေါ်မှ ပြေးဆင်းရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားလိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခိုက်အတန့်တွင်

ဝှစ်...ဝှစ်...

ထက်ရှလှသောထက်မြက်လှသော ဝံပုလွေလက်သည်းတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေဖိအားက မီးခိုးငွေ့များကို ရုတ်တရက် ဆုတ်ဖြဲသွားလေသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ပုံရိပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် စွတ်ဖားရှေ့တွင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ ငွေပြာရောင် အမွေးအမျှင်များမှာ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် မည်းနက်နေကာ၊ ဒုံးကျည်ကို ရိုက်ချလိုက်သော ရှေ့ခြေဖဝါးမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး လျှပ်စီးစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည့် ငွေပြာရောင် သွေးပေါက်များမှာ “ရှဲ” ဟူသော အသံများနှင့်အတူ နှင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းနေလေသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များမှာ ထာဝရရေခဲတုံးကြီးသဖွယ် အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုရက်စက်နေလေတော့သည်။

ငွေပြာရောင်သွေးမျိုးဆက်မှ ယူဆောင်လာပေးသော အစွမ်းထက်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်းက ရိုက်ခတ်မှု အချို့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်းတို့ကြောင့်၊ ဤအနီးကပ် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကို သူ ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမားမရဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်၊ ကလေးများအတွက် အခိုင်မာဆုံးသော တံတိုင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

“ဖေဖေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး သမီးတို့...” လင်းထျန်းလုံ၏ အတွေးများမှာ စိတ်အေးချမ်းစေသော စွမ်းအင်ပါသည့်အလား ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်မှုများကို ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အကြည့်များမှာ ကျူးကျော်သူများကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သေဆုံးပြီးသား လူတစ်စုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအား အန္တရာယ်ပြုခြင်းကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သေးသည်။ သူ၏ သမီးလေးများအား ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကိုတော့... သေဒဏ်ပေးရပေမည်။

“တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့...”

အဆုံးအစမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤအမိန့်မှာ ငရဲမင်းတစ်ပါး၏ ကြေညာချက်တစ်ခုကဲ့သို့၊ စိတ်ချင်းဆက်နွယ်မှုမှတစ်ဆင့် နှင်းဝံပုလွေတိုင်း၏ စိတ်ထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

သူတို့ ဘုရင်ကြီး ဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက၊ ဝံပုလွေအုပ်စု၏ အရိုးထဲရှိ မွေးရာပါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို လုံးဝ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလိုပင်။

“အာဝူး...” ထျန်းပင်းသည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ ဟန်ရေးပြနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ပြင်းထန်သော ရေခဲဝါးမြိုခြင်းကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရန်သူများကြားသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များ လေထဲတွင် လွင့်စင်နေလေသည်။

ရန့်မြဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့တိုးလာပြီး၊ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်သည့် ကြမ်းတမ်းသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်ခွဲလက်သည်းဖြင့် ရန်သူများ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ကွက်တိုင်းတွင် တိကျစွာ ဆုတ်ဖြဲပစ်နေလေသည်။

ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လူအုပ်များကြားတွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေပြီး၊ လေဓားသွားလက်သည်းဖြင့် မျဉ်းကွေးများကို ဖန်တီးကာ သေမင်းတံစဉ် တစ်ခုအလား ဆုတ်ခွာရန် သို့မဟုတ် လက်နက်ကြီးများကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားနေသည့် ရန်သူများကို အဓိကထား၍ ရိတ်သိမ်းနေလေသည်။

ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက် ခြောက်ကောင်မှာ နှလုံးသားမဲ့သော သံမဏိ ကြိတ်ဆုံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဗျူ‌ဟာမြောက်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ရှေ့တိုးလာပြီး မည်သည့် အကာအကွယ်ကိုမဆို ကြိတ်ချေပစ်နေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ပွဲ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

လက်နက်ကြီးများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး၊ ဝံပုလွေဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများနှင့် နှင်းဝံပုလွေအုပ်စု၏ ရူးသွပ်စွာ ကလဲ့စားချေမှုတို့ကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသော လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်း၏ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အဖွဲ့၀င်များသော ထိရောက်သော ခုခံမှု တစ်ခုကိုပင် မဖွဲ့စည်းနိုင်တော့ပေ။

အာပီဂျီဖြင့် ပစ်ခတ်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင်ငယ်မှာ ထျန်းပင်း၏ အထူးဂရုစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ အော်ဟစ်သံ မထုတ်လွှတ်နိုင်မီမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

အခြေအနေများမှာ အတော်ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ခေါင်းဆောင်လျို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့ကိုပါ အပါခေါ်ရန်အတွက် လက်ပစ်ဗုံး တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်ငြား....

မည်သည့်အချိန်ကတည်းကပင် ဖြစ်သည်မသိ သူ၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိနေသော ယင်းဖုန်း၏ လက်သည်းတစ်ချက်ကြောင့် လက်ကောက်ဝတ် ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက်၊ ရန့်မြဲ့၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားလေတော့သည်။

တိုတောင်းလှသော မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချောက်ကမ်းပါး အဝင်ဝမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

အခုလေးတင်အခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲ၏ ပြင်းထန်မှုကို ပြောပြနေသည့်အလား၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးနံ့များနှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေမှုများသာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် စွတ်ဖားဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာမရထားသော ပါးပြင်ဖြင့် လန့်နေကြသည့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ “မကြောက်နဲ့တော့နော်၊ ရန်သူတွေကို ရှင်းပြီးသွားပါပြီ...”

ရှောင်ယင်းသည် လင်းထျန်းလုံ၏ နှာခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး၊ ရှောင်လန်သည်လည်း သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ၊ မျက်လုံးများ နီရဲနေရင်း ရှေ့ခြေဖဝါးပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်လေသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ နှလုံးသားထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားရပြီး နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲကို၊ ဒီလောက် ဒဏ်ရာလေးက ဘာအရေးပါလို့လဲ”

သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အနက်ထဲဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လူသားအဖွဲ့လူသားအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ကို ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ရခြင်းက ဤနေရာမှာ မလုံခြုံတော့ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။

ရှေ့တွင်ရှိနေနိုင်သည့် ပိုမိုကြီးမားသော အကျပ်အတည်းများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ခွန်အားများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးမြှင့်မှ ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

“စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းကြ... အသုံးဝင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို စုဆောင်းထား... ငါတို့ ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရမယ်... ပိုလုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖို့ပေါ့...”

ငွေပြာဝံပုလွေဘုရင်တစ်ပါးသည် လေပြင်းများနှင့် နှင်းများကြားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေကာ၊ အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဝိညာဉ်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းမှာ အခုမှ အစသာ ရှိသေးလေတော့သည်။