ဧကရီနှစ်ပါးကြောင့် လင်းထျန်းလုံ အံအားသင့်သွားရခြင်း (၁)

စစ်းမြေပြင် ရှင်းလင်းရေးမှာ အဆုံးသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရန့်မြဲ့သည် တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး၊ စွန့်ပစ်ခံထားရသော သေနတ်အပျက်အစီးများ၊ စုတ်ပြတ်နေသော တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများနှင့် လောင်ကျွမ်းမီးလျှံဂိုဏ်းမှ ချန်ရစ်ခဲ့သော တွန့်လိမ်နေသည့် သတ္တု အပိုင်းအစများကို ရေခဲနံရံတစ်ခုဘေးတွင် ပုံထားရန် နှင်းဝံပုလွေ အစောင့်အချို့ကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်လွယ်သော ထျန်းပင်းမှာမူ၊ သူ၏ လက်သည်းများကို အသုံးပြုကာ စုတ်ပြတ်နေသော အလောင်းများကို မလှမ်းမကမ်းရှိ ရေခဲအက်ကွဲကြောင်း နက်နက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကန်ချနေရာ တုံးအိအိ ပဲ့တင်သံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

လေထုထဲတွင် စူးရှသော ယမ်းငွေ့အနံ့များ၊ မီးကျွမ်းနေသော အသားနံ့များနှင့်၊ အပူချိန် မြင့်မားမှုကြောင့် ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားပြီးနောက် ပြန်လည်စုစည်းသွားသော နှင်းများ၏ ထူးခြားသည့် ညှီစော်နံ့များ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

သို့သော် နှင်းဝံပုလွေအုပ်စု၏ ထိရောက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော လှုပ်ရှားမှုများက ဤပဋိပက္ခမှ ချန်ရစ်ခဲ့သော သိသာထင်ရှားသည့် ခြေရာများကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်နေလေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် မူလနေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းများဖြင့် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတစ်ခုကို အခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ချောက်ကမ်းပါး အဝင်ဝကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်နေလေသည်။

နေရောင်ခြည်မှာ ဝိညာဉ်နယ်မြေအထက်ရှိ သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြတ်သန်းလာပြီး အရိပ်များကို အကွက်လိုက် ဖန်တီးပေးနေသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထုတ်လွှတ်နေသော စူးရှသည့် အအေးဓာတ်များကိုတော့ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်က သူ၏ ညာဘက်ခြေဖဝါးမှနေ၍ ညာဘက်ပခုံးရိုးအထိ၊ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေခဲ့သော ငွေပြာရောင် အမွေးအမျှင် အများအပြားမှာ ယခုအခါ မည်းနက်ပြီး ကောက်ကွေးနေချေပြီ။

သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မီးလောင်ဖုများနှင့် အပူလောင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပေါက်အပြဲများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ အာပီဂျီ၏ ပေါက်ကွဲမှုကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရသော နေရာတွင်၊ သူ၏ အသားများမှာ ဆုတ်ပြဲနေပြီး အရိုးကို မြင်ရသည်အထိ နက်ရှိုင်းသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

ကြွက်သားများ၏ အစွန်းပိုင်းမှာ ပြင်းထန်လွန်းသော အပူဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် မီးကျွမ်းနေပြီး၊ ငွေပြာရောင် ရောနှောနေသော အနီရင့်ရောင် သွေးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာသည်။

“ရှဲ...ရှဲ...”

သွေးများမှ ဖြူဖွေးစွတ်နေသော နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ခပ်သဲ့သဲ့ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျဆင်းသွားပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော အနီရောင် အကွက်ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ငွေပြာရောင်သွေးမျိုးဆက်မှ ယူဆောင်လာပေးသော အစွမ်းထက်သည့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အစွန်းရောက်အရိပ်လျှပ်စီးခြေလှမ်း၏ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်မှုတို့ကို အသုံးပြုကာ ရိုက်ခတ်မှု အများစုကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် ဒဏ်ရာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော်ငြား...

ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းအားကောင်းသော အဖျက်စွမ်းအင်များနှင့် ၎င်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော မြင့်မားလွန်းသည့် အပူချိန်ကြောင့် သူ၏ အာရုံကြောများထဲတွင် မီးရဲရဲတောက်နေသော သံမဏိအပ်များဖြင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် အဆက်မပြတ် ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။

စူးရှသော နာကျင်မှုလှိုင်းများ ဆူပွက်လာသော်လည်း၊ မရေမတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် လေ့ကျင့်ထားသည့် သူ၏ သံမဏိစိတ်ဆန္ဒဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များမှာ ဘေးရှိ စွတ်ဖားပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျရောက်သွားလေသည်။

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ အချင်းချင်း ပူးကပ်နေကြပြီး၊ ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဝက်ဝံဘုရင်၏ အမွေးအမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထူထဲသည့် စောင်ကြီးထဲတွင် ရစ်ပတ်နေကာ၊ သူတို့၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာလေး နှစ်ခုကိုသာ ဖော်ပြထားလေသည်။

သူတို့၏ ကြီးမားပြီး မည်းနက်သော မျက်လုံးဝိုင်းလေးများထဲတွင်၊ အစောပိုင်းက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်မှုများမှာ လုံးဝ မလွင့်ပြယ်သွားသေးဘဲ၊ ယခုအခါတွင် နက်ရှိုင်းပြီး ကြီးမားလှသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ရင်နာမှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

သူတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာများကို၊ အထူးသဖြင့် အရိုးဖြူဖြူများကိုပင် မြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ ညာဘက်ခြေဖဝါးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကြီးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် စောင်၏ အစွန်းများကို အရိုးဆစ်များ ဖြူရော်သွားသည်အထိ အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်ထားမိကြလေသည်။

“ဖေဖေ... ဖေဖေ့ဒဏ်ရာက... သွေးတွေအရမ်းထွက်နေတယ်...” ရှောင်ယင်း၏ အသံလေးမှာ သိသာထင်ရှားသော ရှိုက်သံနှင့် တုန်ရီမှုလေးတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ ရွှေရောင် မျက်ရည်ပေါက်လေးများ အချိန်မရွေး ကျဆင်းလာတော့မည့်အလား မျက်ရည်များ ဝဲနေလေသည်။

ရှောင်လန်က စကားမပြောသော်လည်း၊ သူမ တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားသော အောက်နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ဖြူရော်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးအစွန်းများမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေလေသည်။

သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် အကူအညီမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်များမှာ စီးကျနေသော ငွေပြာရောင် သွေးများပေါ်သို့ လော့ခ်ချထားလေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ကလေးငယ်နှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် စိတ်မအေးမချမ်းဖြစ်နေမှုနှင့် သူဒဏ်ရာရသွားသည့်အတွက် ရင်နာနေမှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲက အနူးညံ့ဆုံးသော နေရာလေးကို ထိတွေ့သွားလေသည်။

ဒဏ်ရာများနှင့် ရန်စခံရမှုတို့ကြောင့် သူ ဖြစ်ပေါ်နေသော ကြမ်းတမ်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ယခုကိစ္စရပ်ကြောင့် အနည်းငယ် လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ၊ ဒဏ်ရာမရထားသော သူ၏ ဘယ်ဘက် ပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းတို့ကို အသုံးပြု၍ ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာလေးများကို တတ်နိုင်သမျှ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နူးညံ့သော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာလှသော အတွေးတစ်ခုမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

“မကြောက်နဲ့နော်၊ ဖေ့ဖေ့ကကြည့်ရတာသာ ကြောက်စရာကောင်းနေသာပါ... ဖေဖေ့ရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းက အရမ်းကို အားကောင်းတယ်၊ မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားမှာရယ်...”

သူ၏ အတွေးမှတစ်ဆင့် ပေးပို့လိုက်သော အသံမှာ စိတ်ချယုံကြည်ရပြီး တည်ငြိမ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

သာမန် ပါရမီရှင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကိုပင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်မည့် ထိုကြီးမားလှသော ဒဏ်ရာကြီးမှာ၊ အမှန်တကယ်ပင် အရေးမပါသော သာမန် အသားပွန်းပဲ့သွားသည့် ဒဏ်ရာလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤနှစ်သိမ့်ပေးသည့် စကားလုံးများသည် အတိတ်ဘဝမှ ဧကရီတစ်ပါး၏ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့၏ နှလုံးသားများကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး၊ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက် လှိုင်းလုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

ရှောင်လန်သည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေဖေဖေထံမှ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကို ခံစားရင်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

ဝံပုလွေဖေဖေသည် သူကိုယ်တိုင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေချိန်မှာတောင်မှ၊ သူ ပထမဆုံး တွေးမိသည့်အရာမှာ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေတော့သည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမသည် ရေခဲဧကရီ၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် နေရာယူကာ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ အကျိုးစီးပွား ယှက်နွယ်မှုများနှင့် လူသားတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ယုတ်မာသည့် အကြံအစည်များနှင့် အလေ့အကျင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသားနှင့် သွေးများကိုတောင် စတေးပြီး ပေးဆပ်ရဲသည့် ယခုကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုမျိုးကို သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ခြင်းမရှိချေ။

ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက် ခြွင်းချက်မရှိ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရခြင်း ဟူသော နွေးထွေးမှုကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ ခံစားရအောင် လုပ်ပေးခဲ့သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေလေသည်။

ခါးသက်မှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့ ရောနှောနေသော ခံစားချက်တစ်ခု သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ယင်းမှာ “ဝါး” ဟူသော အသံနှင့်အတူ အပစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ငိုချလိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို လင်းထျန်းလုံ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသော အမွေးအမျှင်များထဲသို့ တိုးဝင်သွားကာ၊ သူမ၏ ပခုံးလေးများမှာလည်း တသိမ့်သိမ့် တုန်ရီနေလေသည်။

သူမ၏ ငိုကြွေးမှုမှာ ဒုံးကျည်ထိမှန်ချိန်က သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုခဏတာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဝံပုလွေဖေဖေက သူတို့အား မည်သို့ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေဖေဖေသည်။ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းအားကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှု အဟုန်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျောပြင်ဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ထားသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

“ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးရင်း ဝံပုလွေဖေဖေများ......” ထိုအတွေးကြောင့် သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လင်းထျန်းလုံ၏ တည်ငြိမ်သော အတွေးများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ အသိစိတ် အနက်ထဲထိ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးထက် ပြင်းထန်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုအ‌တွေးများက မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော နတ်ဘုရားလက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကျန်ရှိနေသော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်

“စိတ်ချပါ... ဖေဖေ ဒီမှာရှိတယ်...”

ဤစကားလုံးများမှာ ပင်လယ်ပြင်တွင် လှိုင်းထနေလျှင်တောင် တည်ငြိမ်နေသော ကျောက်ဆူးတစ်ခုသဖွယ်၊ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သော သူတို့၏ စိတ်များကို ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ရှောင်လန်သည် မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများမှာ ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေခဲ့ကာ ငြင်းဆန်၍မရသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လင်းထျန်းလုံ၏ ငွေပြာရောင် မျက်၀န်းများနှင့် တိုက်ရိုက် ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

“အဲဒါ တကယ်ကို ငါသိတဲ့ဝံပုလွေဖေဖေပဲ..."