ရေခဲပင်မသတ္တုကြောနှင့် ထူးဆန်းလွန်းသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ် (၂)

၎င်း၏ ခွန်အားမှာ ယခင်က ကျောက်တောင်ဖွတ်နဂါးနှင့် ကောင်းကင်မိုးကြိုးမုန်တိုင်းဝက်ဝံဘုရင်တို့ထက် သေချာပေါက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။

“ထွက်သွား... ဒါမှမဟုတ်ရင်... သေ...”

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ အတွေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ငြင်းဆန်၍မရသော နောက်ဆုံး ရာဇသံတစ်ခုအလား လေးလံမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

သူ၏ တစ္ဆေဆန်ဆန် အပြာရောင်အကြည့်မှာ ဝံပုလွေအုပ်စုကို ဝေ့၀ဲသွားပြီး၊ လင်းထျန်းလုံနှင့် စွတ်ဖားပေါ်ရှိ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ ကလေးမလေးနှစ်ဦးအပေါ်တွင် ခဏတာ ကြာသွားခဲ့သည်။

ပတ်၀န်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားလုနီးပါးပင်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေလေသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ရမည်လော။

ပြိုင်ဘက်၏ အဆင့်မှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားနေပြီး ရှားပါးလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လေရာ... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိသိသာသာ နည်းပါးနိုင်ပြီး၊ ဝံပုလွေအုပ်စုမှာလည်း ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ရနိုင်ဖွယ် ရှိလေသည်။

ဆုတ်ခွာရမည်လော။

ဤရေခဲရိုးတွင်းခြင်ဆီ သတ္တုကြော၏ သွေးဆောင်မှုမှာ သူ့အတွက် ကြီးမားလွန်းလှသည်... ၎င်းမှာ လက်ရှိ ကြီးမားလွန်းသော တန်ဖိုးသာမက၊ ဝံပုလွေအုပ်စု၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေလေသည်။

အခြေအနေများ အလွန်အမင်း တင်းမာလာချိန်မှာပင်၊ ရှောင်လန်သည် လင်းထျန်းလုံ၏ အမွေးအမျှင်များကို ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိုက်ပြီး၊ အလွန်တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် အလောတကြီး ပြောလိုက်လေသည်

“ဖေဖေ... သူ... သူက အရမ်းအားနည်းနေပုံရတယ်... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က... အလင်းရောင်တွေ တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်နေတယ်...”

တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ရှောင်ယင်းသည်လည်း ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ အောက်ခြေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် “‌ဖေဖေ. ဟိုမီာကြည့်လိုက်... သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက... အောက်ခြေနဲ့ အမြဲဆက်နေတယ်၊ ရေခဲတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နေတာ...”

လင်းထျန်းလုံ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ငွေပြာဘုရင်မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း စူးရှက်သွားပြီး သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

ကလေးမလေးနှစ်ဦး ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ သန်မာပုံရသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ ရေခဲပင်မသတ္တုကြောအတွင်း အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သတ္တုကြော တစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုများနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်နွယ်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှ ထုတ်လွှတ်နေသော အလင်းရောင်များတွင်၊ အလွန်အမင်း သိမ်မွေ့ပြီး မတည်ငြိမ်ဖြစ်နေကာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသည့် လှိုင်းဂယက်များ ရှိနေလေသည်။

ရှောင်လန် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်... ဤဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှုမှာ လုံးဝ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံမရပေ။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ သတ္တုကြောအပေါ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မှီခိုနေခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များလှပေသည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက လင်းထျန်းလုံအား လက်ရှိအခြေအနေကို ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှ မြင်တွေ့သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုသည့် ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်လိုက်ကာ၊ တတ်နိုင်သမျှ စိတ်အေးအောင် ထိန်းထားရင်း အတွေးတစ်ခုကို ပေးပို့ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

“အရှင်ရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို စော်ကားဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ဒီနေရာက စွမ်းအင်တွေကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ရောက်လာရုံ သက်သက်ပါ...”

“ဒီသတ္တုကြောက အရှင့်အတွက် အရေးပါသလို၊ ကျွန်တော်တို့အတွက်လည်း ထပ်တူပါပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက... ကျွန်‌တော်တို့ ရန်သူတွေမဖြစ်ဘဲ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုများ ရှိမလား...”

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ တစ္ဆေဆန်ဆန် အပြာရောင် အကြည့်များမှာ တစ်ခဏမျှ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားပြီး၊ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ဖျက် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပုံ ရသော်ငြား အေးစက်စက် အတွေးတစ်ခု ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“အရေးမပါတဲ့ နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စု... ငါ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လိုချင်တပ်မက်နေတာပဲ... ပျက်စီးခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေနေတာလား...”

“လိုချင်တပ်မက်တာ မဟုတ်ပါဘူး...” လင်းထျန်းလုံသည် ဝံပုလွေအုပ်စုကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြရင်း၊ ရန်လိုမှုမရှိကြောင်း အချက်ပြကာ အတွေးများကို ဆက်လက် ပေးပို့နေလေသည်။

“ဝိညာဉ်နယ်မြေက ကျယ်ပြန့်လွန်းပါတယ်... ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်လို့ရမလား...

“အရှင်လိုအပ်နေတဲ့ အရင်းအမြစ် တချို့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အရှင်ရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတဲ့ ပြဿနာတချို့ကို ဖြေရှင်းဖို့ အရှင့်ကို ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးလို့ရနိုင်မလား...”

လင်းထျန်းလုံသည် လောင်းကစား လုပ်နေခြင်းပင်... ဤရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ပုံရိပ်တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသိဉာဏ် ရှိနေပြီး၊ သူတို့အပြင် အခြား ခြိမ်းခြောက်မှုများလည်း ရှိနေနိုင်ကြောင်းကို လောင်းကြေးထပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ အေးစက်စက်မျက်လုံးများဖြင့် လင်းထျန်းလုံကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ၊ သူ့စကားများ၏ အမှန်တရားနှင့် တန်ဖိုးတို့ကို အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

နေရာအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသော ဖိအားများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ထိုတွန်းအားမှာမူ ယာယီအားဖြင့် ရပ်တန့်သွားပုံ ရလေသည်။

နှင်းကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လေထုမှာ ဆွဲထားသော လေးကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ တင်းမာနေလေသည်။

ဝံပုလွေအုပ်စုမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် အသက်ရှူအောင့်ထားကြပြီး၊ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည်လည်း ဝံပုလွေဖေဖေနှင့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တို့ကြားမှ အပြန်အလှန် ပွတ်တိုက်မှုကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ အချိန်အတော်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ ထာဝရ အရည်မပျော်နိုင်သော ရေခဲများသဖွယ်ဖြစ်နေသည့် တစ္ဆေဆန်ဆန် အပြာရောင်မျက်လုံး နှစ်လုံးဖြင့်သာ လင်းထျန်းလုံကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများမှာ ထိုဧရိယာအတွင်း ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းအတွင်းတွင် ပါဝင်နေသော ဖျက်ဆီးလိုစိတ်နှင့် ဖိအားများမှာမူ၊ လင်းထျန်းလုံ အဆိုပြုလိုက်သော အပေးအယူ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေကြောင့် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပုံ ရလေသည်။

အချိန်များ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီး၊ စက္ကန့်တိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ရှည်လျားလှသည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။

ဝံပုလွေအုပ်စုမှာ ယခုအခြေအနေတွင် သတိဝီရိယကို အစွမ်းကုန်ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ အအေးဓာတ်ကို ဆက်တိုက် ခုခံနေရမှုကြောင့် ရန့်မြဲ့၏ ရေခဲချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်တွင် အဖြူရောင် နှင်းခဲလွှာ ထူထူကြီးတစ်ခုပင် စုစည်းလာခဲ့ချေပြီ။

မကြာမီမှာပင်၊ ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ထိုဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ရှေ့သို့ “လွင့်မြော” လာခဲ့သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် နှင်းဝံပုလွေများအားလုံး ကြွက်သားများ တင်းမာသွားကြပြီး၊ ထျန်းပင်းမှာလည်း သူ၏လည်ချောင်းထဲမှနေ၍ ခြိမ်းခြောက်လိုသည့် တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် သူတို့ထင်ထားသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ရှေ့တိုးလာရုံသာဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ တစ္ဆေဆန်ဆန် အပြာရောင်အကြည့်များမှာ လင်းထျန်းလုံကို အပြင်ပိုင်းမှ အတွင်းအထိ လုံးဝဥဿုံ ထိုးဖောက်မြင်တွေ့လိုသည့်အလား ရှိနေလေသည်။

၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် အာရုံခံနေပုံရသည်။

“...ထူးဆန်းတယ်...” ထင်ရှားသော ဝေခွဲမရမှုများ ပါဝင်နေသည့် အတွေးတစ်ခုမှာ၊ ယခင်က အေးစက်လှသော သတိပေးချက်နှင့်မတူ လုံးဝကွဲပြားစွာဖြင့် လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲသို့ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်

“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်... အရှိန်အဝါက... ဘာလို့... ငါရင်းနှီးနေရတာလဲ...”

လင်းထျန်းလုံ နှလုံးခုန်သံ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

“ရင်းနှီးနေတယ် ဟုတ်လား”

သူ၏ဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့သည့် ခေတ်သစ်လူသားတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။ ဤဝိညာဉ်နယ်မြေရှိ ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ပုံရိပ် တစ်ခုအတွက် မည်သို့များ ရင်းနှီးနေနိုင်မည်နည်း။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ မှတ်ဉာဏ်ဝဲကယက် တစ်ခု အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားပုံရပြီး၊ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်စက် အလင်းတန်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ပိုမိုသိသာလာခဲ့သည်။

“ဝေးကွာလှတဲ့... အရမ်းကို ဝေးကွာလှတဲ့ အချိန်... အဲဒီအချိန်တုန်းက... ရေခဲပြင်ကြီးက ဒီလောက်အထိ တိတ်ဆိတ်မနေသေးဘူး... အဲဒီမှာ... ငွေပြာရောင်စွမ်းအားကို... အသုံးပြုနိုင်တဲ့... တည်ရှိမှုတစ်ခု... ရှိခဲ့ဖူးတယ်...”

ငွေပြာရောင် စွမ်းအား...

ဤစကားလုံး သုံးလုံးမှာ လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုဝိညာဉ်ပုံရိပ် ပြောနေသည်မှာ သူ၏ ငွေပြာရောင်သွေးမျိုးဆက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ “အကြည့်” များမှာ ရုတ်တရက် စူးရှလာပြီး၊ လင်းထျန်းလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော ငွေပြာရောင် အလင်းတန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ အတွေးများတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော လွမ်းဆွတ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည် “ဆင်တူတယ်... ဒါပေမဲ့ ကွဲပြားနေတယ်... ပိုပြီး အားနည်းနေပေမဲ့... သွေးအနှစ်သာရကတော့... အရင်းအမြစ် တစ်ခုတည်းကပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက... မင်းက... သူ့ရဲ့... မျိုးဆက်များလား...”

လင်းထျန်းလုံသည် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ မုန်တိုင်းထန်နေသော လှိုင်းလုံးများကို ဖိနှိပ်လိုက်ကာ၊ ဤအရာမှာ အရေးကြီးသော အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသဖြင့် ဝန်ခံ၍မရသလို၊ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခြင်းဖြင့်လည်း တစ်ဖက်လူကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်လိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သတိဝီရိယအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည် “ငွေပြာရောင် စွမ်းအားဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်အမွေအနှစ်ပါပဲ။ အရှင်ပြောတဲ့ တည်ရှိမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ကတော့... ကျွန်တော် မကြားဖူးပါဘူး”

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သို့သော် နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုကို လွှမ်းခြုံထားသော ဖိအားများမှာမူ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သောနှုန်းဖြင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျော့ကျသွားခဲ့လေသည်။

အေးစက်စက် အကြည့်များထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လျော့နည်းသွားပြီး၊ လင်းထျန်းလုံကို ဖြတ်ကျော်၍ ဝေးကွာလှသော အခြားနေရာတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်များ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“...တကယ်လို့ အဲဒါက သူနဲ့တကယ်ပဲ သက်ဆိုင်နေမယ်ဆိုရင်တော့... ဖြစ်နိုင်တာက... ဖျက်ဆီးခြင်းက... တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှု မဟုတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့...”

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ အတွေးများမှာ လွင့်မြောနေခဲ့သည် “ဒါပေမဲ့... စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလုပ်ဖို့တော့... မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်... မင်းရဲ့စွမ်းအားက... ငွေပြာရောင် ဆိုတဲ့အမည်နဲ့... ထိုက်တန်ရဲ့လား... ပြီးတော့... ဒီနေရာရဲ့ အေးချမ်းမှုကို... ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် စွမ်းရည်မျိုးရှိရဲ့လား ဆိုတာကို... သက်သေပြဖို့ပေါ့...”

“စမ်းသပ်မှုလား... ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုလဲ” လင်းထျန်းလုံက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေရန် မဝံ့ပေ။

အနည်းဆုံး ဘုရင်အဆင့် အလယ်အလယ်တွင် ရှိနေသော ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ပုံရိပ် တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ မည်သည့် စမ်းသပ်မှုမဆို လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်ပုံရိပ်၏ မှိန်‌ဖျော့ဖျော့ အပြာရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းလာပြီး၊ အတွေးတစ်ခုမှာ အေးခဲနေသော စမ်းရေတစ်ခုကဲ့သို့ ဆူပွက်လာခဲ့သည်

“သက်သေပြပါ... မင်းရဲ့စွမ်းအားက... ငွေပြာရောင်ဆိုတဲ့အမည်နဲ့ ထိုက်တန်ကြောင်း... ပြီးတော့... ဒီနေရာရဲ့ အေးချမ်းမှုကို... ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် စွမ်းရည်ရှိကြောင်းကိုပေါ့...”