အခန်း (၃၁၃)

ရှာဝမ်လုံကမထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် "ရက်ပေါင်း ၂၀ ပဲ ကျန်တော့တာ၊ အချိန်က လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကတော့ ချန်ဆန်းရှီ တစ်ယောက် စစ်မိန့်ကို မလိုက်နာနိုင်လို့ ခေါင်းပြတ်မယ့်နေ့ကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေလိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါကတော့ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်တယ်" ချောင်ဖန်က လေသံပျော့ပျော့ဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ကျောက်ထုံ စီရင်စုကို သိမ်းပိုက်နိုင်တာက ဒါရှန် နိုင်ငံတော်အတွက်ရော၊မင်းနဲ့ ငါ့အတွက်ပါ အကျိုးရှိမှာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ချွေချုံယီက "မင်းသားက တကယ့်ကို ပညာရှိပြီး မြင့်မြတ်လှပါတယ်" ဟု မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

"ကလပ်... ကလပ်... ကလပ်..."

ထိုစဉ် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ အဆုံးတွင် "ချန်" စာတမ်းပါ အလံတော်ကို လွှင့်ထူထားသော အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်သည် ဖုန်လုံးကြီးများနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ"

မကြာမီ လူတစ်စုမှာ တပ်စခန်းကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ချန်ဆန်းရှီမှာ အမည်ခံ တပ်မှူးဖြစ်သော်လည်း ချောင်ဖန်မှာ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ အပြင်ထွက်၍ မကြိုဆိုကြပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ ဗဟိုစစ်တဲအတွင်း ထိုင်နေကြပြီး ချန်ဆန်းရှီ ဝင်လာသည့်အခါတွင်ပင် မည်သူမျှ မတ်တတ်ရပ်၍ အလေးမပြုကြချေ။

"ဗိုလ်ချုပ်ချွေ... ဗိုလ်ချုပ်ရှာ"

လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှာချုံက "ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန်ဆန်းရှီ ဟာ ယုံယွဲ စီရင်စုပြင်ပမှာရှိတဲ့ တပ်တွေရဲ့ တပ်မှူးပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းနေကြတာလဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးဆိုတာ အမိန့်ပေးရုံပဲ၊ ငါတို့က အဲ့ဒီအမိန့်ကို နာခံရမှာ"ရှာဝမ်လုံက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် "သူက ဒု-ဗိုလ်ချုပ် တစ်ယောက်ပဲလေ။ ငါတို့ရဲ့ အလေးပြုမှုကို ခံယူဖို့ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်လို့လား" ဟု ဆိုသည်။

"ခင်ဗျား..." ရှာချုံက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ပြင်သော်လည်း ချန်ဆန်းရှီ၏ လက်ဟန်ကြောင့် စကားကို မျိုသိပ်လိုက်ရသည်။

"လူကြီးမင်းတို့"

ချန်ဆန်းရှီက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည် "အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ငါတို့ လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။"

ချွေချုံယီက "ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန်... မင်းကို ငါ သတိပေးပါရစေ၊ အချိန်က ကုန်နေပြီ။ ချင်နိုင်ငံရဲ့ စစ်ကူတွေက အစိမ်းရောင်တောင်တန်းနဲ့ ပိုနီးလာပြီ။ တကယ်လို့ လိုအပ်လာရင် ငါတို့ အခုပဲ မြို့ကို တိုက်ခိုက်သင့်တယ်။ အချိန်က ကပ်သီးကပ်သတ်တော့ ရှိနေသေးတယ်"

"ဗိုလ်ချုပ်ချွေ"

ချန်ဆန်းရှီက အမိန့်ပေးလိုက်သည် "ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မြို့ပြင်ကိုသွားပြီး အရှုံးပေးဖို့ သွားပြောပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရမယ်။ သူတို့သာ ၁၅ ရက်အတွင်း အရှုံးမပေးရင် ငါတို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ပေးမှာမဟုတ်တော့ဘူး၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စစ်သည်အင်အား အလုံးအရင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ ပြောလိုက်"

"၁၅ ရက်သူတို့ကို ဒီလောက်အကြာကြီး အချိန်ပေးမယ် ဟုတ်လား" ချွေချုံယီက နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။

"ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန်... ချင်နိုင်ငံရဲ့ စစ်ကူတွေ ရောက်ဖို့က ရက်ပေါင်း ၂၀ ပဲ လိုတော့တာ။ သူတို့သာ အရှုံးမပေးရင် နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ၅ ရက်အတွင်းမှာ မြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မင်း စီစဉ်ထားတာလား"

"မြို့ကို သိမ်းမလို့လား။ ဟက်"

ရှာဝမ်လုံက လှောင်ပြောင်သည် "၅ ရက်ဆိုတာ တပ်ဆုတ်ဖို့တောင် အချိန်မလောက်ဘူး။ ချင်နိုင်ငံရဲ့ တပ်တွေသာ ရောက်လာရင် ငါတို့မှာ ရှေ့တိုးဖို့ရော နောက်ဆုတ်ဖို့ရော နေရာရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အင်အား နှစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးရဲ့ ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး ငါတို့တပ်တွေ တောင်ပြိုသလို ပြိုလဲသွားတာကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေလိုက်တော့"

"ဗိုလ်ချုပ်ရှာ" ချန်ဆန်းရှီက ခံစားချက်မပါသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်

သည်။

"ဘယ်သူက တောင်ပြိုသလို ပြိုလဲမှာလဲ"

"ဟဲဟဲ... ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ" ရှာဝမ်လုံက အထင်အရှားပင် ပြန်ဖြေသည်။ "ငါတို့ပေါ့"

"ချွေချုံယီ... ရှာဝမ်လုံ"

ချန်ဆန်းရှီ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အေးစက်သွားပြီး စကားလုံးတိုင်းမှာ ရေခဲဓားသွားများကဲ့သို့ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ဒါရှန် နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေ ဖြစ်ကြသလို ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာတွေ ဖြစ်နေတာကို ထောက်ထားပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်နိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမဆို 'တောင်ပြိုသလို ပြိုလဲမယ်' ဆိုတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောပြီး ငါတို့ရဲ့ စစ်အင်အားကို ထိခိုက်အောင်၊ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အပ်နှင်းထားတဲ့ အာဏာကို သုံးပြီး ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်"

"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်" ရှာဝမ်လုံ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ငါပြောတာ အမှန်တရား မဟုတ်ဘူးလား။ တိန့်ဖုန်း က အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဒီမှာ နောက်ထပ် ၁၅ ရက် အချိန်ဖြုန်းနေဦးမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ"

"စစ်သည်တော်တွေ" ချန်ဆန်းရှီက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှာဝမ်လုံ ကို အပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်လိုက်ကြ"

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ကျောက်ကန် နှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တစ်စုသည် နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်ဗိုလ်ချုပ်ကို မတုန်မလှုပ် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

"ချန်ဆန်း... ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန်" ရှာဝမ်လုံမှာ ဒီလူငယ်လေးက တကယ် လုပ်လိမ့်မည်ဟု မယုံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ"

"လက်ထဲမှာ စစ်မိန့်တံဆိပ် ရှိနေတာပဲ၊ ငါ့မှာ ဘာလို့ အခွင့်အရေး မရှိရမှာလဲ" ချန်ဆန်းရှီက စစ်မိန့်တံဆိပ်ကို အမြင့်သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"မင်း... ငါ..."

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် ရှာဝမ်လုံမှာ စကားမထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားမိသော်လည်း အခြေအနေမှာ အသည်းအသန် မဖြစ်သေးမှန်း သူသိသည်။ သူသည် အမိန့်ကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သလို ကြီးလေးသော အပြစ်ကိုလည်း မကျူးလွန်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူလုပ်ခဲ့သည်မှာ သေဒဏ်ပေးလောက်သည့် အပြစ်မဟုတ်ဘဲ ရှင်းပြရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ဓားဆွဲထုတ်၍ ခုခံလိုက်ပါက ၎င်းမှာ တကယ့် သေဒဏ်ထိုက်သော အပြစ် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒေါသကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လိုက်ပြီး အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်က သူ၏ လည်ပင်းသို့ ဓားဖြင့် ထောက်ထားသည်ကို ငြိမ်ခံနေလိုက်ရသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်" ချောင်ဖန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ရှာ က အမိန့်ကို ငြင်းဆန်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ 'တောင်ပြိုသလို ပြိုလဲမယ်' ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ စကားတွေကိုလည်း ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ သူက ပြန်ပြောမိရုံတင်မကဘဲ ဒါဟာ သေဒဏ်ပေးလောက်တဲ့ အပြစ်တော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"မှန်ပါတယ်" ချွေချုံယီက သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားသော်လည်း သူ၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထနေခြင်းက သူ မည်မျှ ဒေါသထွက်

နေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်... မင်းသားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ရှာ က မေးခွန်းထုတ်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ တပ်မှူးအာဏာ ရှိနေရင်တောင် ကျွန်တော်တို့မှာ အကြံပြုပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား။ အကယ်၍ မင်းသာ ဗိုလ်ချုပ်ရှာ ကို အခု သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင်လည်း အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့ အပြစ် ရှိသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ဆန်းရှီက ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ နေလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်" ချောင်ဖန် နောက်ထပ် နှစ်လှမ်းခန့် တိုးလာသည်။ "တပ်မတော် နှစ်ခု ရှေ့မှောက်မှာ ကိုယ့်ဗိုလ်ချုပ်ကို အရင်ဆုံး ခေါင်းဖြတ်တာက ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုပြီး ထိခိုက်စေပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဗိုလ်ချုပ်ရှာ က တကယ်ပဲ အကြံပေးနေတာပါ။"

"ဗိုလ်ချုပ်ရှာ... ခင်ဗျား အခုချက်ချင်း ဗိုလ်ချုပ်ချန် ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်စမ်း"

"မင်းသား" ရှာဝမ်လုံ၏ ကျန်ရှိနေသော မျက်လုံးမှာ အံ့ဩခြင်းကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားသည်။

ချောင်ဖန်က သတိပေးလိုက်သည် "ဗိုလ်ချုပ်ချန် ရဲ့ လက်ထဲက စစ်မိန့်တံဆိပ်ကို မမြင်ဘူးလား။ သူသာ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ် မုန့် တောင် ဘာမှပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော်... အား... ကျွန်တော့်အမှားပါ ဗိုလ်ချုပ်ချန်"

နောက်ဆုံးတွင် ရှာဝမ်လုံသည် အလွန်တရာ ခက်ခဲစွာဖြင့် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း အရှက်ရနေသဖြင့် သူ၏ အသံမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေသည်။ "နောင်ကို ကျွန်တော် စကားကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် ပြောပါ့မယ်၊ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း မထိခိုက်စေရပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်ပြီး အမှုထမ်းခွင့် ပေးပါ"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့"

ချန်ဆန်းရှီက သူ၏လူများကို ဓားသိမ်းရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဗဟိုစစ်တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သည်။