အခန်း (၃၁၆)

"နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါတို့ သေဘေးကနေ မလွတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

"ရက်စက်လိုက်တာ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းပါတယ်"

...

"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့"

ဇူချီသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ပြီး ထိုစစ်သည်များကို အစောင့်အရှောက်များဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

...

၁၄ ရက်မြောက်သောနေ့။

ဤနေ့တွင် ချင်နိုင်ငံ၏ တပ်မတော်ကြီးသည် အစိမ်းရောင်တောင်တန်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် သုံးရက်မှ ငါးရက်ခန့် ချီတက်ရုံဖြင့် လိုင်ပြည်နယ် နယ်မြေအတွင်းသို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယုံလဲ့ စီရင်စု မြို့ပြင်။

မုန့်ချူကျီ သည် တပ်ဆုတ်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကျောက်ထုံစီရင်စု မြို့ပြင်ရှိ ဒါရှန်တပ်စခန်းအတွင်း၌မူ ရှာဝမ်လုံ နှင့် အခြားသူများသည် စိုးရိမ်စိတ်နှင့်အတူ လျှို့ဝှက်သော ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေကြသည်။

စိုးရိမ်သည်မှာ ရှေ့လျှောက် ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ လျှို့ဝှက် ဝမ်းမြောက်သည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စစ်မိန့် ကို ထုတ်ပြန်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်က...

ချန်ဆန်းရှီ သည် ကျောက်ထုံ စီရင်စုကို အရှုံးပေးရန် စည်းရုံးခြင်း မအောင်မြင်ပြီးနောက် သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ အခုမှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အကျိုးရလဒ်ကတော့...

ခိုင်လုံသော သတင်းများအရ သူသည် မည်သည့်မြို့ကိုမျှ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် တောင်ဘက်သို့ သွားလိုက် ပြန်လာလိုက်ဖြင့် ဆယ်ရက်ကျော် အချိန်ကို အချည်းနှီး ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ၁၅ ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့တံခါး ဖွင့်ပေးရန် သတ်မှတ်ထားသော နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်သည်။

ဒီည ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...

ကျောက်ထုံ စီရင်စုကသာ အရှုံးမပေးသေးပါက မြို့ကို ဝန်းရံထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့ အမြန်ဆုံး တပ်ဆုတ်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ချန်ဆန်းရှီ သည် စစ်မိန့်ကို မလိုက်နာနိုင်ဘဲ ကျရှုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အရင်က ပြသခဲ့သမျှ မာန်မာနများအတွက် နောက်ဆုံးတွင် အဖြေပေးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

...

ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့ရိုးပေါ်တွင်။

ချင်နိုင်ငံမှ စစ်သည်များနှင့် ပြည်သူများသည် အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရသည်။

ထို့နောက်တွင် ကင်းထောက်များ ယူဆောင်လာသော သတင်းများ ရောက်ရှိလာသည်။

"ကိစ္စတွေတော့ လွဲကုန်ပြီ"

"မြို့ပြင်မှာတော့ ဒါရှန် တပ်တွေကြား သတင်းတွေက တောမီးလို ပျံ့နေတာပဲ၊ ကျန်တဲ့ စီရင်စု ရှစ်ခုလုံးလည်း အရှုံးပေးသွားကြပြီတဲ့"

"အရင်က စီရင်စု ၂၇ ခုတုန်းကလိုပဲ ချန်ဆန်းရှီ ရောက်သွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဗိုလ်ချုပ်တွေက မြားတစ်စင်တောင် မပစ်ဘဲ မြို့တံခါးတွေကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးခဲ့ကြတာတဲ့"

"ဘာ... တကယ်လား"

"ဗိုလ်ချုပ်တိန့် ကတော့ ကျန်တဲ့ စီရင်စု ရှစ်ခုက အရှုံးမပေးဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား"

"ရှူး... အသံတိုးတိုးလုပ်စမ်း၊ အဲ့ဒီ စီရင်စု ၂၇ ခု အရှုံးမပေးခင်တုန်းကလည်း ဗိုလ်ချုပ်တိန့် က ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာ မေ့နေပြီလား။ နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်သွားလဲ"

"ဒါဆို ဗိုလ်ချုပ်က ငါတို့ကို တောင့်ခံထားခိုင်းဖို့အတွက် တစ်ချိန်လုံး လိမ်ပြောနေတာပေါ့"

"ဒါပေါ့... တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"တကယ်တော့ ဒါတွေက လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး။ မြို့တံခါးဖွင့်ပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရုံပဲ၊ ဘာလို့ ခေါင်းမာမာနဲ့ တောင့်ခံနေဦးမှာလဲ။ အရှုံးပေးသွားတဲ့ တခြားစီရင်စုက လူတွေဆိုရင် အခုလောက်ဆို အိမ်တောင် ရောက်နေလောက်ပြီ"

...

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်၊ မင်းကတော့ သတ္တိကောင်းလှချေလား၊ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ပြီး စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားအောင် လုပ်တယ်ပေါ့၊ သေပေတော့"

တိန့်ဖုန်း သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာစဉ် စစ်သည်တစ်ဦး၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုစစ်သည်၏ ခေါင်းမှာ လူအများရှေ့တွင်ပင် ပြတ်ကျသွားတော့သည်။ ပြတ်သွားသော လည်ပင်းမှ သွေးများမှာ ဘေးနားရှိ လူများဆီသို့ စင်ဟပ်သွားလေသည်။

သူသည် ပြတ်နေသော ဦးခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ရင်း "အားလုံး သေသေချာချာ နားထောင်ကြ၊ အပြင်က သတင်းတွေက အမှားတွေပဲ။ ငါ ဗိုလ်ချုပ်တိန့် ကတော့ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီ စီရင်စု ရှစ်ခုကလည်း အရှုံးပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်သူမဆို စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားအောင် ထပ်ပြောရဲရင် ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်သွားမယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါကတော့..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး မည်သူမျှ ထပ်မံ မပြောရဲတော့ပေ။

သို့သော်လည်း တိန့်ဖုန်း သိနေသည်မှာ စစ်သည်များကို ငြိမ်သက်အောင် သတ်ဖြတ်မှုဖြင့် ထိန်းချုပ်နေရခြင်းက သူတို့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ နောက်ထပ် ခဏလေးပါပဲ။

ဒီလို တင်းမာမှုမျိုးကို နောက်ထပ် တစ်ညပဲ တောင့်ခံထားဖို့ လိုသည်။

မနက်ဖြန် မနက်စောစောဆိုလျှင်...

၎င်းမှာ ဒါရှန်ဘက်က မြို့ကို တိုက်ခိုက်မည်ဟု ကြေညာထားသော အချိန်ဖြစ်သည်။

သူတို့သာ မြို့ကို စတင် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင်ကြရပြီဆိုလျှင် သူတို့ ဆက်လက် ကာကွယ်သွားနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ငါးရက်အကြာတွင် စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာပါလိမ့်မည်။

...

မြို့ပြင်တွင်။

ဒါရှန် ဟူပန်တပ်မတော်၏ ဗဟိုစစ်တဲအတွင်း၌။

"နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ဆိုရင် မိုးလင်းတော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ ကျောက်ထုံ စီရင်စုက မြို့တံခါး ဖွင့်မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ဗိုလ်ချုပ်ချန် ရဲ့ စစ်မိန့်က မအောင်မြင်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဖမ်းပြီး စစ်သေနာပတိချုပ် မုန့် ဆီကို ခေါ်သွားမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဖန်ချင်းယွမ် က သူ့ကို ဘယ်လို ကယ်မလဲဆိုတာ မြင်ချင်သေးတယ်"

"ချန်ဆန်းရှီ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ပုန်းမနေနဲ့လို့ ပြောလိုက်"

ရှာဝမ်လုံ သည် သူ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှေးစပ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဓားဦးကို ပွတ်သပ်နေသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ချန် ကို ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး အမှားဝန်ခံခိုင်းမည့် ပုံရိပ်ကို သူ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ရှာ ကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ချန်ဆန်းရှီ က အရှေ့ဘက် မြို့တံခါးနားက စစ်တဲထဲမှာ ရှိနေပါတယ်"

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မသိရပါဘူး၊ သူ ဘာမှမလုပ်နေတဲ့ ပုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်က အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေ အများကြီးကို ခေါ်လာတာ တွေ့ရပါတယ်"

"အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေ ဟုတ်လား"

ချွေချုံယီ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း "သူက အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို ဘာလုပ်ဖို့ ခေါ်လာတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"မသိရပါဘူး၊ အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်က လူတွေက ဘာမှ ထုတ်မပြောကြဘူး"

"သတင်းပို့ပါတယ်"

နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ဦးမှာ စစ်တဲအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဒူးထောက် တင်ပြသည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ချန် ဆီက အမိန့် ရောက်လာပါပြီ။ မနက် ၅ နာရီ နောက်ဆုံးထားပြီး 'မြို့တံခါး သုံးဖက်ဝိုင်း တစ်ဖက်ချန်' ဗျူဟာကို ဖျက်သိမ်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျောက်ထုံ စီရင်စုကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားပြီး စစ်စည်တွေ အားလုံးကို တီးခတ်ဖို့၊ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှာ တပ်တွေ ဖြန့်ထားဖို့နဲ့ မြို့သိမ်း လက်နက်ကိရိယာတွေ အားလုံး အသင့်ပြင်ထားဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်"

"ကောင်းပြီ"

ရှာဝမ်လုံ တစ်ယောက် အေးစက်စွာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ငါ သိပြီ။ သူက အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးပြီး အရင်ဆုံး ဝင်တိုက်ခိုင်းမယ်၊ ပြီးမှ ငါတို့က မြို့ကို တိုက်ရမှာပေါ့။ သူလည်း နောက်ဆုံးတော့ မြို့ထဲကလူတွေ အရှုံးမပေးမှန်း သိသွားလို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ"

"အခုတော့ အားလုံး နောက်ကျသွားပြီ"

"သွေးစွန်းသွားတာနဲ့ မြို့ထဲက လူတွေက အသည်းအသန် ပြန်တိုက်ကြလိမ့်မယ်၊ ငါးရက်အတွင်း မြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ချင်နိုင်ငံရဲ့ စစ်ကူတွေကလည်း ရောက်တော့မှာ"

"သူ စစ်ရေးအရ အမှားကြီး မှားနေပြီ"

"ဗိုလ်ချုပ်ချွေ... အခုချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်။ ငါတို့က ယုံယွဲ စီရင်စုနဲ့ နီးနေပြီဆိုတော့ မိုးမလင်းခင် ဟိုင်တုန်းချင်က ပြန်ပျံလာလိမ့်မယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ် မုန့် ကို ဒီလူမိုက် လုပ်နေတာတွေကို ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အခု တိုက်ခိုက်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံတာပဲ"

"သူ့ရဲ့ ခန့်အပ်လွှာကို ရုပ်သိမ်းခိုင်းလိုက်၊ ပြီးရင် သူ့ကို ဖမ်းပြီး စစ်ဆေးဖို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့ကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

...

အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော် စခန်း။

အလွန်အမင်း တင်းမာနေသော အခြေအနေကြားတွင် ချန်ဆန်းရှီ သည် စစ်တဲရှေ့၌ သူ၏ လှံသိုင်းကို လေ့ကျင့်နေသည်။

ရှာချုံ အလျင်အစလို သတင်းလာပို့သည့် အခါမှသာ သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်ကန်ပေးအပ်သော အဝတ်ကြမ်းဖြင့် သူ၏ ချွေးများကို အေးအေးလူလူ သုတ်လိုက်သည်။

"အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီလား"

"အရှင်"

ရှာချုံက ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း "အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည် ၂၀၀၀ လုံး နေရာယူပြီးပါပြီ။ အရှေ့မြောက်၊ တောင်ဘက်၊ အနောက်တောင်နဲ့ အနောက်မြောက် မြို့တံခါး လေးခုလုံးမှာ ဖြန့်ထားလိုက်ပါပြီ။ တခြား တပ်ဖွဲ့တွေလည်း အသင့်ရှိနေကြပြီး မိုးလင်းတာနဲ့ မြို့ကို တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပါပြီ။ ဒါနဲ့ အရှင်... ဒီ ပဉ္စမအဆင့် မှာ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ မြို့ကို တိုက်မှာလား"

လုရှုဟွာ၊ ရှောင်ကျန့် နှင့် အခြားသူများကလည်း နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ အမြင်တွင် အခုအချိန်မှာ တိုက်ခိုက်လျှင် အချိန်မီ သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် အရှင်က လုပ်မည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောထားလျှင်လည်း သူက အချိန်တိုအတွင်း သိမ်းပိုက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆနေကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနည်းလမ်းမှာ ဘာဖြစ်မည်ကိုမူ သူတို့ စိတ်ကူးမရကြပေ။

သူတို့ ရရှိလိုက်သော အဖြေမှာမူ သူတို့ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

"မြို့ကို မတိုက်ဘူး"

"မတိုက်ဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို သူတို့ကို အရှုံးပေးဖို့ ဆက်ပြီး စည်းရုံးမှာလား။ ဒါပေမဲ့ အရှင်က အညံ့ခံ စစ်သည်တွေကို အကာအကွယ်အဖြစ် ခေါ်လာပြီး တခြားတပ်တွေကိုလည်း မြို့သိမ်းလက်နက်တွေ ပြင်ခိုင်းထားတာလေ၊ ဒါက တိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်ဖို့ သက်သက်ပဲလား"

"လိုင်ပြည်နယ် ကို သိမ်းပိုက်မယ့် ပဉ္စမအဆင့် က ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ ငါ့ကို အမြဲ မေးနေကြတယ် မဟုတ်လား"

ချန်ဆန်းရှီ ၏ လက်ဖဝါးသည် စစ်မြေပြင်ပုံစံငယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်ထုံ စီရင်စုမြို့ အပေါ်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လှုပ်ခတ်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် အရိပ်များသည် တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

သူက စကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပဉ္စမအဆင့် - အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တေးသံများ"

"တေးသံတွေ ဟုတ်လား။ ချင်နိုင်ငံရဲ့ ဒေသခံ တေးသီချင်းတွေကို ပြောတာလား"

ရှာချုံ နှင့် အခြားသူများမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ "အရှင်... ဒါက ဘယ်လို အစီအစဉ်မျိုးလဲ"

"ငါ့အမိန့်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်။ ညသန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည် ၂၀၀၀ ကို တောင်ပေါ် တေးသီချင်းတွေ သီဆိုခိုင်းလိုက်ပါ"

"ဒီ တေးသံတွေ စတင်တာနဲ့ မိုးသောက်အလင်း ရောက်လာတဲ့ အချိန်ဟာ လိုင်ပြည်နယ် မြို့တော်ကြီး ကျဆုံးမယ့် အချိန်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဒုန်း...

ချန်ဆန်းရှီ ၏ လက်ဖဝါးသည် တောင်ငါးလုံးတောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့ပုံစံငယ်ကို အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် ချေမှုန်းလိုက်လေတော့သည်။