အခန်း (၃၁၇)

နေဝင်သွားပြီး ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့ရိုးအတွင်း၌မူ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ထောင်သောင်းချီသော စစ်သည်များနှင့် သိန်းနှင့်ချီသော ပြည်သူများသည် မြို့တံခါးအနီး၊ မြို့ရိုးပေါ်၊ လမ်းမများပေါ်နှင့် သူတို့၏ အိမ်ရှေ့များတွင် စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်များတွင် စုဝေးနေကြသည့် ဒုက္ခသည်များနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ မည်သူမျှ အိမ်ပြန်၍ အနားမယူရဲကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်သူ့တပ်မတော်က သတ်မှတ်ချိန်ထက်စော၍ တိုက်ခိုက်လာမလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြသဖြင့် အားလုံးမှာ အစွန်းကုန် တင်းမာနေကြသည်။

ခြောက်နာရီသာ ကျန်တော့သည်။

ဒါရှန်လူမျိုးများ ပေးထားသော နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခြောက်နာရီသာ ကျန်တော့သည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်"

"ဗိုလ်ချုပ်... ကိစ္စတော့ လွဲပြီ။ မြို့ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီ"

"မြို့ပြင်က ရန်သူ့တပ်တွေဟာ 'သုံးဖက်ဝိုင်း တစ်ဖက်ချန်' ဗျူဟာကို မသုံးတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ လုံးဝ ထွက်လို့မရတော့ပါဘူး"

"ရန်သူတွေက မြို့သိမ်း လက်နက်ကြီးမျိုးစုံကိုလည်း ပြင်ဆင်နေကြတယ်... ကြည့်ရတာ သူတို့ မိုးလင်းတာနဲ့ တကယ်ပဲ မြို့ကို တိုက်တော့မယ့်ပုံပဲ"

"ဘာတွေ ပျာယာခတ်နေကြတာလဲ"

တိန့်ဖုန်း ၏ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေသော အသံသည် မှောင်မိုက်နေသော ညအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"သူတို့ တိုက်ပါစေပေါ့။ သူတို့ တကယ်ပဲ ငါတို့ရဲ့ ခံစစ်ကို ဖောက်နိုင်မယ် ထင်နေလို့လား"

လက်အောက်ငယ်သား အချို့က မေးမြန်းကြသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်... ဒါပေမဲ့... ဗိုလ်ချုပ်ပြောတော့ စစ်ကူတွေက သဘက်ခါ၊ ဆိုလိုတာက မနက်ဖြန် မိုးလင်းရင် ရောက်မယ်ဆို"

...

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ အမှန်ဘဲ"

တိန့်ဖုန်း အနေဖြင့် အတည်ပြုပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ "မိုးလင်းတာနဲ့ စစ်ကူတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စစ်သည် ခုနစ်သောင်းနဲ့ ယုံယွဲ စီရင်စုက အထူးတပ်ဖွဲ့ ငါးသောင်း၊ စုစုပေါင်း တစ်သိန်းနှစ်သောင်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးဟာ ဒါရှန် တပ်တွေကို ဒိုမီနိုပြားတွေလို ပြိုလဲသွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။ ဒီညဟာ မိုးမလင်းခင် အမှောင်ဆုံး အချိန်ပဲ"

တစ်ခွန်းတည်း ပြောရလျှင် အချိန်ဆွဲထားရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ ဘဝသက်တမ်း အတော်များများကို နယ်စပ်စောင့်ရင်း ကုန်လွန်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအားမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးပေ။

ဒီဖိအားတွေ အားလုံးဟာ လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ချန်ဆန်းရှီ ဆီကနေ လာနေတာ ဖြစ်သည်။

ဒီလူ...

တစ်လအတွင်းမှာတင် လိုင်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးနီးပါးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံဖြူရှင် ရောက်လေရာမှာ တပ်တွေ ဆုတ်ခွာကုန်ကြသည်။

တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ ဗျူဟာပါပဲ။

အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့...

သူရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ မြို့တော်တော်များများဟာ သူတို့အလိုအလျောက် အရှုံးပေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။ မြို့စောင့်တပ်က မလိုလားလျှင်ပင် မြို့ထဲက ပြည်သူတွေကတော့ အရှုံးပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့နေရာတွေမှာဆိုရင် ပုန်ကန်မှုတွေတောင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော် ရောက်လေရာတွင် အကျင့်ပျက် ခြစားသော အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ စပါးကျီများ ဖွင့်ပေးခြင်းနှင့် ပြည်သူများကို အနှောင့်အယှက် မပေးခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်က ပြည်သူတွေကို ဆက်ဆံတာဟာ ချင်နိုင်ငံသား အချင်းချင်း ဆက်ဆံတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသည်။

တိန့်ဖုန်း သည် ဤလူ၏ ပြည်သူတွေကို မြစ်ကူးပေးခဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကို ကြားဖူးသော်လည်း စိတ်ထဲမှ အမြဲတမ်း သံသယ ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် လေးစားထိုက်သော်လည်း ဒါရှန် ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ကမ္ဘာကို ကြေညာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဟန်ပြလုပ်နေသည်ဟု သူက အပြင်းအထန် သံသယ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒါဟာ အမှန်တရား ဖြစ်ပုံရသည်။

မြို့စောင့်တပ်ရဲ့ ဓားသွားအောက်မှာ သေရမှာကိုတောင် မကြောက်ဘဲ သစ္စာခံချင်နေကြတဲ့အထိ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ရရှိထားတဲ့သူဟာ ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်စေတနာ ရှိရပါလိမ့်မည်။ ဟန်ပြလုပ်နေသည် ဆိုလျှင်တောင် သူသည် ထိုဟန်ဆောင်မှုကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားရပေလိမ့်မည်။

ဒီလို ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ချင်နိုင်ငံအတွက်ရော ပြည်သူတွေအတွက်ပါ ဒီလို ဗိုလ်ချုပ်မျိုး ရှိနေတာဟာ ကံကောင်းခြင်း၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ကံဆိုးတာကတော့ သူဟာ ရန်သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အင်အားကြီးမားပြီး အလားအလာရှိတဲ့ ရန်သူ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ နိုင်နိုင်ပါသေးသည်။

မိုးလင်းတဲ့အထိ တောင့်ခံထားရုံပါပဲ။

တိုက်ပွဲ စတင်ပြီး သွေးစွန်းသွားပြီဆိုတာနဲ့ တိုက်စစ်နဲ့ ခံစစ်ရဲ့ သဘောသဘာဝတွေ ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ချန်ဆန်းရှီ ကို အရှင်ဖမ်းမိပြီး ချင်နိုင်ငံဘက်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံး ရလဒ် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

တိန့်ဖုန်း သည် စစ်တပ်အတွင်းမှ မငြိမ်သက်မှုများကို ဆက်လက် နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ "စီရင်စု ရှစ်ခုလုံးက တကယ် အရှုံးပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒါက အင်အားပြနေတာ သက်သက်ပဲ။ သူတို့ ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေဆဲပဲ။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ရဲ့ တပ်တည်ဆောက်ပုံကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ၊ အဲ့ဒီ ဒါရှန် လူမျိုးတွေ ပြောတာကို တစ်ခွန်းမှ မယုံကြနဲ့"

ဒီလို ဖျောင်းဖျမှုတွေကြောင့် မြို့ထဲက မငြိမ်သက်မှုတွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"စစ်ကူတွေကတော့..."

လက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့ ပြည်သူတွေကတော့ မသိကြပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ဆုန်ဟုန်ပြောင်း ကတော့ အသေအချာ သိနေသည်။ စစ်ကူတွေဟာ မနက်ဖြန် ဘယ်လိုမှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါးရက်အကြာမှာ တကယ် ရောက်လာမလားဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ထန်ဘုရင် လီဂုန်းဟာ တိန့်ဖုန်း လိုပဲ မြို့စောင့်နေတဲ့သူတွေကို လိမ်ညာဖို့ စစ်ကူရောက်မယ့်ရက်ကို ရှေ့တိုးပြောလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

...

ယုံလဲ့စီရင်စု။

"ကောင်းတယ်"

ထန်ဘုရင် လီဂုန်းသည် ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့တော် မကျသေးကြောင်း သိရသဖြင့် သက်ပြင်းချနိုင်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုံး ငါးရက်ပဲ။ ဒါရှန် လူမျိုးတွေ ကျောက်ထုံ စီရင်စုကို ဘယ်လိုမှ မသိမ်းနိုင်တော့ဘူး။ လိုင်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို ပြန်ရဖို့နဲ့ ဒါရှန် နိုင်ငံရဲ့ အလယ်ပိုင်း နယ်မြေတွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တယ်"

"ဗိုလ်ချုပ်တိန့် ကတော့ ချင်နိုင်ငံရဲ့ တကယ့် ကျောရိုးပါပဲ"

လက်ထောက်ဗိုလ်ချုပ်က ချီးကျူးလိုက်သည် "မင်းသား... အခြေအနေက တည်ငြိမ်သွားပါပြီ"

"ဟုတ်တယ်"

လီဂုန်း က အမိန့်ပေးရန် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး "မြို့ထဲက တပ်တွေ အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ အထူးသဖြင့် မြင်းတပ်တွေကို အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားပြီး နေ့ရောညပါ အသင့်အနေအထားမှာ ရှိနေစေရမယ်။ မုန့်ချူကျီ အကြောင်း ငါသိတယ်၊ သူ သုံးရက်အတွင်းမှာ တပ်ဆုတ်မှာ သေချာတယ်။ မြို့ပြင်က ရန်သူ့တပ်တွေ တပ်ဆုတ်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲ့ဒီနေ့ဟာ ငါတို့ ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်မယ့်နေ့ပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

...

မြို့ပြင်ရှိ ဒါရှန် စစ်စခန်း။

"နန်ရွှီ ရဲ့ စစ်သည် တစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ကြီးက ဟူလောင်တောင်ကြား ဆီကို ဖိအားပေးနေပြီ"

"ကျောက်ထုံ စီရင်စုက တိန့်ဖုန်း ကလည်း အခုထိ အရှုံးမပေးသေးဘူး၊ အခုဆို ငါတို့မှာ တကယ်ပဲ အချိန်မရှိတော့ဘူး"

မုန့်ချူကျီ သည် သတင်းအချက်အလက်များကို အခြားသူများထံ ကမ်းပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... ငါတို့ တကယ် တပ်ဆုတ်ရတော့မယ်။ အခု တပ်မဆုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်"

သူ့ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ ရှုံးနိမ့်မှုကို မမြည်းစမ်းဖူးပေ။

ဒီထက်ပိုပြီး တောင့်ခံနေမယ်ဆိုရင် တပ်ပျက်သွားနိုင်ခြေက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိနေသဖြင့် ထိုစွန့်စားမှုကို သူ လုံးဝ မလုပ်လိုပေ။

"နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး"

ဖန်ချင်းယွမ် ကတော့ အရင်အတိုင်းပင် အခိုင်အမာ ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန် က အသေအချာ ပြောထားပြီးသားပါ။ သူက ကျောက်ထုံ စီရင်စုကို ၁၅ ရက်အတွင်း အရှုံးပေးခိုင်းထားတာ။ တစ်ညပဲ လိုလို၊ တစ်နာရီပဲ လိုလို ၁၅ ရက် မပြည့်သေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် မိုးလင်းတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ပြီးမှ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

ကျန်းထောင်မင် ကလည်း ဝင်ရောက် ဖျောင်းဖျသည် "စစ်သေနာပတိချုပ်... အခြေအနေတွေအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ"

"ယုံယွဲ စီရင်စုနဲ့ ကျောက်ထုံ စီရင်စုက အရမ်းနီးတယ်၊ သတင်းပို့ဖို့က ခြောက်နာရီလောက်ပဲ ကြာတာဆိုတော့ မနက်ဖြန် နေဝင်ချိန်အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒါက... နောက်ဆုံး သတ်မှတ်ချိန်ပဲ"

မုန့်ချူကျီ သည် သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော လောင်းကစားကို လုပ်နေရသလို ခံစားနေရသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ရှာဝမ်လုံ နဲ့ ချွေချုံယီ တို့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကိုလည်း ငါ သဘောတူတယ်။ အကယ်၍ မိုးလင်းပြီးတာတောင် ကျောက်ထုံ စီရင်စုက အရှုံးမပေးသေးဘူးဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ချန်ဆန်းရှီ ရဲ့ ယာယီ တပ်မှူးအာဏာ ကို ငါ ရုပ်သိမ်းမယ်။ သူ့ကို မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး၊ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ပြီးရင် ရှာဝမ်လုံ တို့ကို သူ့ကို ဖမ်းခေါ်လာဖို့ အမိန့်ပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့ တပ်မတော်ကလည်း ချက်ချင်း တပ်ဆုတ်ပြီး ဒါရှန် ကို ပြန်မယ်၊ နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ရင်း ငြိမ်သက်စွာနဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်မယ်"