အခန်း (၃၁၉)

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မြို့စောင့်စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာကြသည်။

"ဘုရင်မင်းမြတ်မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စတွေ ရှိနေတော့ အနားမယူနိုင်ဘူး၊ သူရဲ့ ပူဆွေးနေတဲ့ စိတ်နှလုံးဟာလည်း ကုစားလို့ မရနိုင်ဘူး။ ငါ လိုက်သွားချင်ပေမယ့်လည်း မလိုက်နိုင်ပါလား"

သီချင်းသံမှာ သိပ်မကျယ်လှပေ။

သို့သော် ထိုအသံသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျောက်ထုံ စီရင်စု တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဝေဝါးနေသော ထိုသီချင်းသံသည် စစ်သည်များနှင့် ပြည်သူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။

ဤသီချင်းကို "ဆိုင်းဝေ"ဟု ခေါ်ပြီး ချင်နိုင်ငံအတွင်း အလွန်ကျော်ကြားသော တေးသံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သီချင်း၏ အကြောင်းအရာမှာ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာလာရသော စစ်သည်များ၏ ဇာတိမြေ လွမ်းဆွတ်မှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်နိုင်ငံ တောင်ပေါ်ဒေသ၏ ဒေသန္တရ လေယူလေသိမ်းဖြင့် ဆိုထားသော ထိုသီချင်းသံကြောင့် မြို့ထဲကလူများသည်လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ လိုက်ပါညည်းဆိုကြတော့သည်။

"တစ်ခါက ငါထွက်ခွာသွားတုန်းက မိုးမခပင်တွေ လှုပ်ခါနေခဲ့တယ်။ အခု ငါ့စိတ်ကူးနဲ့ ပြန်လာချိန်မှာတော့ မိုးတွေနဲ့ နှင်းတွေပဲ ဝေနေပါလား"

သီချင်းသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ သံပြိုင်ဆိုသည့်အသံမှာ ညကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်ကာ ကျောက်ထုံ စီရင်စု တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

မြို့ရိုးအောက်ရှိ စစ်တဲအတွင်း၌ မျက်စိမှိတ် အနားယူနေသော တိန့်ဖုန်း မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အရင်ကထက် ပိုမို တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

"ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး"

...

မြို့ပြင်တွင်။

ဒါရှန် စစ်စခန်း။

"ဒါ ဘာသံလဲ"

မိုးလင်းတာနဲ့ တရားမျှတမှု တောင်းဆိုဖို့ စောင့်နေသော ရှာဝမ်လုံ သည် စစ်တဲအတွင်း ငိုက်မြည်းနေစဉ် မြေကြီးတုန်ဟိန်းသွားစေသည့် သီချင်းသံကြောင့် လန့်နိုးသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် သူက ရန်သူတွေ တိုက်ခိုက်လာသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အသေအချာ နားထောင်ကြည့်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် သီချင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူရုံတင်မကဘဲ ချွေချုံယီ နှင့် ချောင်ဖန် တို့လည်း ထိုအသံကို ကြားသဖြင့် ရောက်လာကြသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်"

"ဒါတွေက အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေပဲ၊ ချင်နိုင်ငံက အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေ"

"ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန် က အရင်တုန်းက အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည် နှစ်ထောင်ကျော်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခု သီချင်းဆိုနေတာ သူတို့ပဲ"

"အညံ့ခံထားတဲ့ စစ်သည်တွေ ဟုတ်လား။ သူတို့ကို အကာအကွယ်အဖြစ် မသုံးဘဲ သီချင်းဆိုခိုင်းဖို့ ခေါ်လာတာလား"

ချွေချုံယီ သည် သီချင်းသံလာရာ အညံ့ခံစစ်သည်များ စုဝေးရာသို့ သွားကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစစ်သည်များမှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုပြီး စိတ်ပါလက်ပါ သီဆိုနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့ဆိုလျှင် ငိုယိုပြီး သီဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွေချုံယီ သည် အားနည်းလှသော အညံ့ခံစစ်သည်တစ်ဦးကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်လို ဆွဲမလိုက်ရင်း "မင်းတို့ ဘာဆိုနေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ချန် က ပြောတယ်၊ ငါတို့သာ မိုးလင်းတဲ့အထိ အစွမ်းကုန် သီချင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ငါတို့ကို အိမ်ပြန်ခွင့်ပေးမယ်တဲ့"

ထိုစစ်သည်က ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..." ဟု ဆိုသည်။

သူတို့သည် အားရပါးရ သီဆိုနေကြသည်။ လူပေါင်း နှစ်သောင်းကျော်ထဲကမှ အိမ်မပြန်ရဘဲ ကျန်နေခဲ့သော ဤလူ နှစ်ထောင်မှာတော့ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်က တားမရအောင် ပြင်းပြနေကြသည်။

"ကလေးကလား လုပ်ရပ်ပဲ"

ရှာဝမ်လုံ သည် ဤအစီအစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူက လှောင်ပြောင်လိုက်ရင်း "ဗိုလ်ချုပ်ချွေ... ချန်ဆန်းရှီ ကတော့ လမ်းပိတ်နေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ နံရံကို ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ ဒီလို ကလေးကလား ဗျူဟာတွေကို သုံးနေရတာ ကြည့်ရင် သူ တကယ်ပဲ ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့တာ ထင်ရှားနေတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့"

ချွေချုံယီ လည်း ပြုံးလိုက်ရင်း "သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန်ပဲနေမှာပါ။ သီချင်းဆိုတာနဲ့ မြို့တံခါးတွေ ပွင့်လာမယ်လို့ သူက တကယ် မျှော်လင့်နေတာလား"

"ဆိုပါစေ... ဆိုပါစေ" ရှာဝမ်လုံက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မိုးလင်းတဲ့အထိ ဆိုပါစေဦး၊ ဒါဟာ ချန်ဆန်းရှီ အတွက် နောက်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ သီချင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ချောင်ဖန် ကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

...

ကျောက်ထုံ စီရင်စု မြို့အတွင်း၌။

"တော်တော့"

တိန့်ဖုန်း သည် စစ်တဲအတွင်းမှ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်လာသည်။ သူ၏ သွေးချီများကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် သူ၏ အသံမှာ ကောင်းကင်မှ လာသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးကဲ့သို့ သီချင်းသံများကို အတင်းအကျပ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ "ဘာတွေ ဆိုနေကြတာလဲ။ ချက်ချင်း ရပ်ကြစမ်း"

သို့သော်လည်း လူတိုင်းက သီချင်းဆိုရတာ ပင်ပန်းသွားပြီးမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရပ်တန့်သွားကြရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"စစ်ကူတွေလား"

"စစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီလား"

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ အားလုံးက ချင်းနိုင်ငံရဲ့ ဒေသန္တရ လေယူလေသိမ်းနဲ့ ပြောနေတာပဲ။ ငါတို့လူတွေ ဖြစ်ရမယ်"

"အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက ငါတို့လူတွေ ရောက်လာကြပြီ"

"သူတို့ ရောက်လာပြီ... သူတို့ ရောက်လာပြီ"

"သွားကြည့်ရအောင်"

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ရပ်ကြစမ်း"

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ တားလို့မရတော့ပေ။

ထောင်သောင်းချီသော ပြည်သူများသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ တက်လာကြပြီး မြို့ပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ကြသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့ စိတ်ပျက်သွားကြရသည်။ ဘယ်မှာလဲ စစ်ကူတွေ။ အရပ်မျက်နှာတိုင်းမှာတော့ ဒါရှန် တပ်မတော်၏ ခိုင်ခံ့သော စခန်းများကိုသာ တွေ့ရသည်။ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံနှင့် စစ်သည်များမှာ မီးတိုင်များကို ကိုင်ဆောင်၍ စနစ်တကျ ကင်းလှည့်နေကြပြီး ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

သီချင်းသံတွေကတော့...

ဒါရှန် စစ်စခန်းအတွင်းကနေ လာနေတာ ဖြစ်သည်။ အကွာအဝေးကြောင့်ရော၊ ညအချိန်ဖြစ်နေတာကြောင့်ရော လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသလဲဆိုတာကို သူတို့ အသေအချာ မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် စခန်းတိုင်းမှာ သီချင်းဆိုသူတွေ ရှိနေပုံရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ ချင်နိုင်ငံသား အချင်းချင်းက ဒါရှန် လူမျိုးတွေကို ကူညီပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားကြခြင်းပင်။

"ဒါက..."

"ဒီ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ"

"မမှားနိုင်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အသံတွေ၊ ဆိုပုံဆိုနည်းတွေက ငါတို့နိုင်ငံသားတွေ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း အစစ်အမှန်ပဲ"

"တစ်ယောက်စ၊ နှစ်ယောက်စကတော့ လိုက်ဆိုနိုင်ပေမယ့် ဒီလောက်အများကြီးကတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ငါးထောင်လား"

"မဟုတ်ဘူး... အနည်းဆုံး တစ်သောင်း၊ နှစ်သောင်းလောက် ရှိလိမ့်မယ်"

"ငါးသောင်း ဖြစ်မှာပါ"

"ဘယ်ကနေ ဒီလောက် လူအများကြီး ရောက်လာတာလဲ။ အညံ့ခံတဲ့ စစ်သည်တွေ အားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ မဟုတ်လား"

"အနက်ရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်က မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်လာတာလေ။ အဲ့ဒီ စီရင်စု ရှစ်ခုကနေ ခေါ်လာတဲ့ အညံ့ခံ စစ်သည်အသစ်တွေ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ စီရင်စု ရှစ်ခုလုံး တကယ်ပဲ အရှုံးပေးသွားကြပြီပေါ့"

...

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

"အဲ့ဒီ စီရင်စု ရှစ်ခု အရှုံးပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

တိန့်ဖုန်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြေးတက်လာသည်။ "အမှားတွေပဲ။ ဒါတွေ အားလုံးက အတုအယောင်တွေပဲ"

ထိုအချိန်တွင်...

မှောင်မိုက်နေသော ညအတွင်း၌ မီးတိုင်နှစ်ခု၏ ခြံရံမှုဖြင့် ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးမှာ မြင်းဖြူတစ်ကောင်ကို စီးလျက် မြို့တံခါးမှ ခြေလှမ်း သုံးရာခိုင်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ"

"မြင်းဖြူ၊ ဝတ်ရုံဖြူ... ဒါ ချန်ဆန်းရှီ ပဲ"

"သူကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ"

"မြန်မြန် လာကြည့်ကြ။ အဲ့ဒါ ချန်ဆန်းရှီ ပဲ"

"သူ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီ"

ချန်ဆန်းရှီ က လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်က တိန့်ဖုန်း ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်တိန့်... ကျွန်တော် ချန်ဆန်းရှီ က ဒီကနေပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"ချန်ဆန်းရှီ"

တိန့်ဖုန်း သည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ လှည့်စားနေတာလဲ။ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်နဲ့ ငါ့တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"ဗိုလ်ချုပ်တိန့်... ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲနေပါပြီ"

ချန်ဆန်းရှီ က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဗိုလ်ချုပ်တိန့် နဲ့ မြို့ထဲက ထောင်သောင်းချီတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာတာပါ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

တိန့်ဖုန်း က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ရှစ်ထောင် ရှိသေးတယ်၊ မြို့ထဲမှာလည်း ရိက္ခာတွေ အလုံအလောက် ရှိတယ်၊ စစ်ကူတွေလည်း ရောက်တော့မှာ။ ငါက မင်းရဲ့ ကယ်တင်မှုကို လိုအပ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလို့လား"