လူမောင်းထုတ်ခြင်း

ဤရုတ်တရက် သတင်းစကားကြောင့် ချန်ဟယ်သည် ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး ခြေရာခံခိုင်းထားသော ကောင်လေး၏ အင်္ကျီကော်လာကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေ၏။

“ဆိုင်ရှင်လော် နဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အသေးစိတ် ပြောစမ်း... များလေ ကောင်းလေပဲ...”

ကောင်လေးမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူသိသမျှကို အကုန် ဖွင့်ပြောလိုက်ရရှာ၏။ သူ ပြောလေလေ ချန်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မည်းမှောင်လာလေလေပင်။

“ကောင်မ... အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မ...”

ချန်ဟယ်က ရက်စက်စွာ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။ သူသည် ငတုံးတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် ယခုအခါ နှစ်ဦးသဘောတူညီချက် ရသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း လျူရှောင်ရူသည် တဲ့ရှန်စားသောက်ဆိုင် သို့ နှပ်ဟင်း ဘယ်နှအိုး ရောင်းမည်ကိုမူ မသိရသေးပေ။ ချန်ဟယ်သည် ထိုင်နေမည့်လူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် မနက်ဖြန်အတွက် နှပ်ဟင်းများများ ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။

မီးဖိုချောင်မှ လူများမှာမူ ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပိုမို မှာယူရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ကြရလေတော့သည်။ ချန်ဟယ်သည် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နှပ်ဟင်းများ ထပ်မံ မှာယူရန် လျူရှောင်ရူထံသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်၏။ သူသည် ဆိုင်သို့ ပြေးသွားပြီးနောက် ကုမိသားစု အိမ်သို့ပါ လိုက်သွားလေသည်။

“ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အခုမှ မှာမယ်ဆိုရင်တောင် မနက်ဖြန်အတွက် အချိန်မမီတော့ဘူး... မနက်ဖြန်အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး...”

လျူရှောင်ရူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ချန်ဟယ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“မရဘူး... ပါဝင်ပစ္စည်း ကိစ္စကို ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်...”

ချန်ဟယ်က ပြောလိုက်၏။ လျူရှောင်ရူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ရှင် ကျွန်မကို ပြောတာ အရမ်း ကြမ်းနေပါလား... ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်သွားပြီ...”

ချန်ဟယ်မှာ အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ရရှာ၏။ လျူရှောင်ရူက တမင် ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် စိတ်လောနေရတာလဲ... ရှင်ပဲ စားသောက်ဆိုင်က စီးပွားရေး မကောင်းလို့ နှပ်ဟင်း အများကြီး မယူနိုင်ဘူး ဆို... အရင်က တစ်ရက် နှစ်အိုး ယူရာကနေ တစ်အိုးတည်းပဲ လျှော့ယူခဲ့တာ ရှင်ပဲ မဟုတ်လား...”

ချန်ဟယ်သည် လျူရှောင်ရူ၏ ထောက်ပြခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယနေ့ သူမ၏ သဘောထားမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေသည်ကို သတိပြုမိကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ရူ... ခင်ဗျား တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာလား...”

လျူရှောင်ရူက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

“ဆိုင်ရှင်ချန်... ရှင် နားလည်မှုလွဲစရာ ကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်ထားလို့ ကျွန်မကို အဲ့လို မေးနေတာလား...”

ချန်ဟယ်မှာ ထိုသို့ ပြန်အမေးခံလိုက်ရသဖြင့် လျူရှောင်ရူသည် သူ ကွယ်ရာတွင် လုပ်ထားသည်များကို သိနေသလား ဆိုသည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရ၏။ သူက အရင်ဆုံး မသိစေချင်သော်လည်း ပြောလိုက်မှ သိသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

ချန်ဟယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အသံကို ချိုသာအောင် လုပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ရူ... ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားခဲ့ရင် တန်းပြီးပြောပြပါ... မပြောရင် ကျွန်တော် မပြင်နိုင်ဘူးလေ... ခင်ဗျား ယုံကြည်ပေးပါ... ကျွန်တော်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ခင်ဗျားကို ပျော်စေချင်တဲ့သူပါ...”

လျူရှောင်ရူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ သိပါတယ်...”

ချန်ဟယ် ခဏ စောင့်နေသော်လည်း လျူရှောင်ရူက ဆက်မပြောပေ။ နှစ်ယောက်ကြားရှိ လေထုမှာ နေရခက်လွန်းသဖြင့် အေးခဲသွားလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ ချန်ဟယ်သည် သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော နည်းလမ်းများမှာ လျူရှောင်ရူထံတွင် အရာမထင် ဖြစ်နေသည်ကို မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ရူ... ခင်ဗျား ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အပေါ် မကျေနပ်ချက် ရှိနေပုံပဲ... ကျွန်တော် ဘာမှားသွားလို့လဲ...”

လျူရှောင်ရူသည် ဤရလဒ်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမက ငြိမ်နေသော်လည်း ချန်ဟယ်က အရင်ဆုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေချေပြီ။ သူမသည် ဤဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ အဆုံးသတ်ရမည်ကို မသိသော်လည်း အဖွားကုက အကြောင်းစုံ ကြားပြီးနောက် နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးခဲ့ပေသည်။ သူမသည် အစက ချန်ဟယ်အပေါ် အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အရာအားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“ရှင့်အပေါ် ကျွန်မ ဘာမှ မကျေနပ်စရာ မရှိပါဘူး... တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားနေတယ် ဆိုရင်လည်း အဲ့ဒါ ကျွန်မအပြစ်ပါ...”

လျူရှောင်ရူက ပြောလိုက်လေသည်။ ချန်ဟယ်က မေးလိုက်၏။

“ခင်ဗျားမှာ ဘာအပြစ် ရှိလို့လဲ...”

လျူရှောင်ရူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မက လောင်းကစားမှာ ရှုံးတဲ့ ယောက်ျားတွေကို မကြိုက်ဘူး...”

ချန်ဟယ် - "..."

လျူရှောင်ရူက ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ပြီးတော့ လောင်းကစား လုပ်တဲ့သူမျိုးကိုလည်း မနှစ်သက်ဘူး...”

ချန်ဟယ်သည် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက် နှစ်ခုကို ဆက်တိုက် ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မေ့ပျောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ထိုရှက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို လျူရှောင်ရူက ပြန်လည် ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်း ပင်။ လျူရှောင်ရူက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲပြီး ရှုံးနိမ့်နေတဲ့ ပုံစံကို တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ အန်ချင်လာတယ်... အခု ရှင့်မျက်နှာကို ကြည့်နေရတာတောင် နေလို့မကောင်းဘူး...”

လျူရှောင်ရူ ပြောနေရင်းနှင့် ရုတ်တရက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်သကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ချန်ဟယ်ဘက်သို့ လည်ပင်းဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အန်တော့မည့် ပုံစံ ပေါက်နေလေ၏။ ချန်ဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။ လျူရှောင်ရူမှာမူ ဘာမှ ထွက်မလာပေ။ သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ ချန်ဟယ်ကို နာကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှင် ကျွန်မကို ရွံနေတာလား...”

မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ချန်ဟယ်သည် သူမ၏ အကွက်ထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်သွားပြန်ခြင်း ပင်။ သူက အမြန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် လျူရှောင်ရူမှာ လက်စဖြင့် မျက်လုံးကို အုပ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှင် ကျွန်မကို အရမ်း စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်တယ်... ရှင့်ကို နောက်ဘယ်တော့မှ မတွေ့ချင်တော့ဘူး...”

အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ခြံတံခါး ပိတ်လိုက်သည်နှင့် လျူရှောင်ရူသည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ရယ်မောနေတော့၏။ ချန်ဟယ်မှာမူ ခြံပြင်တွင် တံခါးကို ဆက်လက် ခေါက်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဒီတစ်ခါ တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ ကျန်းယွင်နန် ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် ချန်ဟယ်ကို အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဆိုင်ရှင်ချန်... ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မညီမ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ ကြည့်ဦး... သူ အရမ်း ဝမ်းနည်းပြီး ငိုနေတယ်...”

ချန်ဟယ်က အသည်းအသန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မတို့ မိသားစုက မျိုးရိုးသန့်ထဲကပါ... လောင်းကစား ဝါသနာပါတဲ့ သူတွေနဲ့ မပတ်သက်ချင်ဘူး... ရှင့်တို့ကိစ္စကို ကျွန်မ အစကတည်းက သဘောမတူခဲ့တာ... သူက ရှင့်ဘက်ကနေ အကြိမ်ကြိမ်အကောင်းပြောနေလို့သာ... ကျွန်မတို့ ခွင့်ပြုခဲ့တာ... အခုတော့ ရှင်က သူ့ကို ဒီလောက် ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်နေမှတော့... နောက်ဘယ်တော့မှ မတွေ့ကြတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်...”

ချန်ဟယ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“မကြီး... ရှောင်ရူက ကလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ ကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ဖြေရှင်းပါ့မယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက သူ့အစ်မအရင်းမှ မဟုတ်တာ... မွေးစားအစ်မပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန် မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ဆိုင်ရှင်ချန်က ကျွန်မတို့ တောသားတွေကို အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... ရှင်သာ ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်နေဦးမယ်ဆိုရင်... ရှင့်ရဲ့ ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်ကို လူလွှတ်ပြီး ဖျက်ဆီးခိုင်းလိုက်မယ်... တောသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ရှင် သိသွားစေရမယ်...”

ချန်ဟယ်သည် ဆက်လက် နှောင့်ယှက်ရန် ပြင်နေဆဲ ပင်။ ထိုအချိန်တွင် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ် ထမ်းထားသော လူပျိုပေါက်လေးတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ချန်ဟယ်ကို လှမ်းထိုးလိုက်လေ၏။

“သူ့ကို ဘယ်လို ရိုက်ရမလဲ ပြော... လူမလောက်ရင် ရွာကလူတွေကိုသွားခေါ်လိုက်မယ်...”

ကုယွင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ချန်ဟယ်သည် ထိုလူပျိုပေါက်လေးထံမှ အားပါသော လက်သီးချက်တစ်ချက်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ဟန်ပျက်သွားရရှာ၏။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

ချန်ဟယ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။ ကုယွင်က မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“အဖိုးကြီး... သေချာ နားထောင်ထား... မင်းရဲ့ အဘိုး... ငါ ကုယွင် ကွ... ဘယ်တော့မှ နာမည်မပြောင်းဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကုယွင်ကို သူမ၏နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်၏။ ချန်ဟယ်က ယုတ်မာလာမှာစိုးသဖြင့် သူမက အရင်ဆုံး တိုက်စစ်ဆင်လိုက်လေသည်။ သူမက ချန်ဟယ်ကို ပြောလိုက်ပြန်၏။

“မြားတောင် မထိတဲ့လူက... ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ဘာလို့ မနိုင်ရတာလဲ... ရှင့်လောက် ပျော့ညံ့တဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး...”

ချန်ဟယ်၏ အာရုံမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေတော့၏။ သူက ဒေါသတကြီး ဆွေ့ဆွေ့ခုန်သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီကလေးကို ငါ မနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်... ငါတို့ ယောက်ျားချင်း ရှင်းမယ်...”

ကုယွင်သည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းယွင်နန်က တားမြစ်လိုက်လေသည်။

“ငါ့တူက နိုင်ပြီးသားပဲ... ဘာလို့ ရှင့်နဲ့ ထပ်နွှဲနေရဦးမှာလဲ... ရှင်က တကယ် ရှုံးတာကို မကျေနပ်တဲ့လူပဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်၏။ ချန်ဟယ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းမှ မီးခိုးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ကျန်းယွင်နန်သည် “နောက်တစ်ခါ လာပြီး ငါ့ညီမကို နှောင့်ယှက်ရင် ရှင့်စားသောက်ဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်” ဟု ပြင်းထန်သော စကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက် ခြံတံခါးကို ဒုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်လေတော့သည်။

အဖွားကုသည် အခန်းထဲတွင် ခေါင်းမော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ရဘူး... အမှားရှိရင် သူ့ခေါင်းပေါ်ပဲ ပုံချလိုက်... မဟုတ်ရင် သူက နင့်ကို ပြန်ပြီး ငြင်းခုံနေဦးမှာ...”

လျူရှောင်ရူ ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်လိုက်၏။ သူမသည် ယနေ့ ချန်ဟယ်ကို အဖွားကု၏ နည်းလမ်းအတိုင်း ကိုင်တွယ်ခဲ့ရာ ထိရောက်မှု ရှိသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ အဖွားကုက ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

“နင်က လူဆိုး အဖြစ်မခံနဲ့... သူများတွေကို ရှေ့ထွက်ခိုင်းရမယ်... အကောင်းဆုံးကတော့ မိဘတွေက နင့်အစား ရှေ့ထွက်ပေးတာပဲ...”

ဘေးနားတွင် သစ်ထွင်းဓားဖြင့် သစ်သားကို ခြစ်နေသော အဘိုးကုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး အဖွားကုကို နောက်ကျိသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လေ၏။ အဖွားကုမှာမူ အပြစ်ရှိသလို လုံးဝ မခံစားရဘဲ ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ နေလာတာပဲ... ရှင်ကတော့ သားငယ်ပြောသလို စိတ်မနှံ့နေတာဆိုတော့... ဒီအတိုင်းပဲ ငေးငိုင်ပြီး ခေါင်းထဲ ရောက်တဲ့အထိ နေသွားလိုက်တော့...”

အဘိုးကုက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်ပြီး သစ်သားပေါ်တွင် ထွင်းထုခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေလေ၏။ အဖွားကုက ပြုံးလျက် လျူရှောင်ရူကို ပြောလိုက်လေသည်။

“ကြည့်စမ်း... ငါ့အဘိုးကြီးက ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ပေးတတ်တယ်... ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာ ငါ့ထက် ပိုသိတဲ့သူ မရှိဘူး...”

သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး လျူရှောင်ရူနှင့် နျိုနျိုတို့မှာ အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိကြကုန်၏။

“အဘွားက အရမ်း တော်တာပဲ...”

နျိုနျို၏ ချီးကျူးစကားမှာ ရိုးသားပြီး ပြတ်သားလှပေသည်။

“အဘွား... သားကိုလည်း သင်ပေးပါဦး... သားလည်း ယောက်ျားတွေကို နားလည်ချင်တယ်...”

ဒါကတော့ ကုကျောက် ဖြစ်ပေသည်။ သူ ဘာတွေ တွေးနေသလဲ ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ အဖွားကု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

“နင်က ယောက်ျားတွေ ဘာလုပ်လဲဆိုတာ သိလို့လား...”

ကုကျောက်က ပြောလိုက်လေသည်။

“သားက ဖေဖေနဲ့ ကိုကိုကြီးကို နားလည်ချင်တာလေ... ဒါမှ သူတို့က နောက်ကျရင် သားကို မချုပ်ချယ်တော့ဘဲ သားစားချင်တာ စားလို့ရမှာ...”

အဖွားကုသည် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ချွတ်ပြီး မြေးဖြစ်သူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှမ်းထုလိုက်လေ၏။ ကုကျောက်မှာမူ အလျင်အမြန်ပင် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ကုယွင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ထိုအနံ့အသက်မကောင်းသော ဖိနပ်မှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားလေတော့၏။

“အဘွား... အဘွားက တကယ်တော့ သားရဲ့ အဘွားအရင်းပါပဲ... မတွေ့တာ ကြာလို့ဆိုပြီး ဒီလိုပဲ နှုတ်ဆက်တာလား...”

ကုယွင်က ဝမ်းနည်းသလို ပြောလိုက်လေသည်။