ထူးဆန်းသော စီးပွားရေး အတွေ့အကြုံ

ထိုကောင်လေးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်ပြီး ဆွေ့ဆွေ့ခုန်သွားလေသည်။

“မင်းကမှ ငတုံး... မင်းက အကျိုးအကြောင်း မသိတဲ့လူပဲ... တကယ်ကို ဆုံးမလို့ မရတဲ့လူပဲ...”

ကုကျောက်မှာမူ ပညာသင်စ အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ သိသော စာလုံးအရေအတွက်မှာ နျိုနျိုထက် အလုံးငါးဆယ်ခန့်သာ ပိုလေသည်။ ထိုစာဂျပိုးလေး၏ စကားများကို သူ နားမလည်သဖြင့် ညီမလေးကိုသာ အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ ထိုသို့ ငတုံးတစ်ယောက်နှင့် စည်းခြားရန် ကြိုးစားမှုမှာ ထိုကောင်လေးကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေလေ၏။ သူ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကုကျောက်က ညီမလေးကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟိုဘက်မှာ ငါးကန် ရှိသေးတယ်... ဟိုကို သွားဆော့ရအောင်...”

သူတို့ နောက်ထပ် ငါးကန်တစ်ခုဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်နှင့် ထိုကောင်လေးမှာ နောက်မှ လိုက်လာပြန်၏။ ကုကျောက်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်း ထပ်လိုက်လာရင် ငါ ရိုက်မှာနော်...”

ထိုကောင်လေးသည် ကုကျောက်ထက်အရပ်ရှည်သော်လည်း ပိန်လှီပြီး ကုကျောက်ကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းခြင်း မရှိပေ။ အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ သူသည် တစ်ခါမှ ရန်မဖြစ်ဖူးသော သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေခြင်း ပင်။

“မင်းက ရန်ဖြစ်ချင်နေတာလား... တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးမှု မရှိတဲ့လူပဲ...”

ထိုကောင်လေးက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကုကျောက်က လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ ကြောက်မယ် ထင်နေလား... စာဂျပိုးလေးရဲ့...”

“မင်းကမှ စာဂျပိုး... ဘာလို့ ဆဲနေတာလဲ...”

ကောင်လေးမှာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။

နျိုနျိုက ကုကျောက်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ကိုကိုလတ်... မေမေက ဆဲတာ မကြိုက်ဘူးလေ...”

ကုကျောက်သည် မီတာအနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိနေသော ကျန်းယွင်နန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ရပါတယ်... မေမေ မကြားပါဘူး...”

ကုကျောက်၏ အတွေးအခေါ်အရ မေမေ မကြားလျှင် ဆဲသည်ဟု မသတ်မှတ်ပေ။ နျိုနျိုသည် သူတို့ ရန်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဦးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါးလေးက အမြီးခါပြတာက နင် အစာကျွေးလို့ ဖြစ်မှာပါ... ငါတို့ နင်နဲ့ မငြင်းတော့ပါဘူး... တို့တွေ အတူတူ ဆော့ကြရအောင်လေ... ဟုတ်ပြီလား...”

ကုကျောက်မှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ညီမလေး... ငါ အနိုင်ရတော့မှာလေ... သူ့ကို မကြောက်နဲ့... အလွန်ဆုံးမှ ငါ သူ့ကို ရိုက်လိုက်မှာပေါ့...”

နျိုနျိုက နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပြီး သူမ ကြောက်သည်မှာ ရန်ပွဲ ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိလေသည်။ ထိုကောင်လေးသည် နျိုနျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“အမှန်တရားက စကားထက် ပိုခိုင်မာတယ်... ငါးမှာ ဦးနှောက်မရှိဘူး... သူက အစာစားဖို့ပဲ သိတာလေ... ဘယ်သူ့ကို ပိုချစ်ရမလဲဆိုတာ သူ မသိပါဘူး...”

ကုကျောက်က ပြန်ချေပလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ညီမလေးက အကောင်းဆုံးပဲ... လူတိုင်းက သူ့ကို ချစ်ကြတာ... ငါးတင် မကဘူး... လမ်းဘေးက ကြောင်နဲ့ ခွေးတွေတောင် သူ့ကို ချစ်ကြတယ်... မင်းလို ရုပ်ဆိုးတဲ့လူမှ မဟုတ်တာ...”

ထိုကောင်လေးက နျိုနျိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ မယုံပါဘူး... မင်း ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာပဲ...”

နှစ်ယောက်သား ငြင်းခုံသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသဖြင့် နျိုနျိုသည် ရန်ပွဲနှင့် တစ်လှမ်းသာ ဝေးတော့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ကျန်းယွင်နန်အား လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။ ကျန်းယွင်နန်နှင့် လျူရှောင်ရူတို့မှာ ချက်ချင်း ပြေးလာကြကုန်၏။

“မေမေ... သမီး ဗိုက်ဆာပြီ...”

နျိုနျိုက ဦးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က နူးညံ့စွာ မေးလိုက်၏။

“ငါးကြည့်လို့ ဝပြီလား... မေမေ မုန့်လေးတွေ အရင် ကျွေးရမလား...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်လေသည်။

“ကြည့်လို့ ဝပါပြီ... ဟို အိမ်လေးထဲကို ပြန်သွားလို့ ရမလား...”

နျိုနျိုသည် သီးသန့်ခန်းဆိုတာ ဘာလဲ မသိသဖြင့် အိမ်လေး ဟုသာ ခေါ်ဆိုလေသည်။ ကျန်းယွင်နန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုကျောက်ကို လှည့်မေးလိုက်၏။

“အားကျောက်... ညီမလေး ဗိုက်ဆာနေပြီလေ... သား ဒီမှာ ဆက်ဆော့ချင်သေးလား...”

ကုကျောက်က ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီ စာဂျပိုးလေးနဲ့ မဆော့ချင်တော့ပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်က သူ့ကို သဘောမတူသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ကုကျောက်က စကားပြင်လိုက်လေသည်။

“သား ညီမလေးနဲ့ပဲ နေချင်တာပါ...”

မိခင်ဖြစ်သူ သတိမထားမိချိန်တွင် ကုကျောက်သည် ထိုကောင်လေးအား လျှာထုတ်ပြကာ ပြောင်ပြလိုက်လေသည်။ ထိုကောင်လေးသည် ငါးကန်ဘေးတွင် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို အထီးကျန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိလေ၏။

“အန်းကျန်း... ငါ ခုနက မေးကြည့်တော့ ငါးဖမ်းလို့ ရတယ်တဲ့... ငါ မင်းအတွက် ငါးဖမ်းပိုက် ယူလာပေးတယ်...”

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ငါးဖမ်းပိုက်ကို ထိုကောင်လေးအား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ထိုကောင်လေးမှာမူ ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ဆော့ကြည့်လေ... အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်...”

ထိုကောင်လေးက ပြောလေသည်။

ကောင်လေးက ငါးဖမ်းပိုက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်၏။

“မဆော့ဘူးလို့ ပြောနေတာကို...”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဒေါသတကြီး ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။ နာခံတတ်သော ကောင်လေးမှာလည်း သူ့နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားရလေသည်။

နျိုနျို သီးသန့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများ စုံလင်နေချေပြီ။ ကုမင်တာ့နှင့် စကားပြောနေသော ဆိုင်ရှင်လော်သည် လျူရှောင်ရူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မသိမသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ အပြင်မှာ ပတ်ကြည့်ခဲ့တာ... ရှင့်ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်က အရမ်း စည်ကားတာပဲနော်...”

လျူရှောင်ရူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ဆိုင်ရှင်လော်က လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဆိုင်ရှင်လျူနဲ့ ပညာရှိကု တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ... နှပ်ဟင်းတွေ ရောက်လာတော့ ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပေါ့...”

လျူရှောင်ရူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“နှပ်ဟင်းတွေကို ဒီနေ့မှ စရောင်းတာလေ... ရှင့်ရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”

ဆိုင်ရှင်လော်သည် စကားအရောင်းအဝယ် လုပ်နေသူ မဟုတ်သဖြင့် တည့်တိုးပင် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ တဲ့ရှန်စားသောက်ဆိုင်နှင့် ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်တို့၏ စီးပွားရေး ပုံစံမှာ ကွာခြားလှပေသည်။ ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်မှာ အမြတ်ကိုသာ ဦးစားပေးပြီး နှပ်ဟင်းများကို သုံးဆတင် ရောင်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်၏ မီးဖိုချောင်မှ နှပ်ဟင်းအတုကို လုပ်နိုင်သောအခါ သူတို့သည် အစစ်နှင့် အတုကို ရောနှောကာ လက်ဆောင်အနေဖြင့်သာ ပေးတော့လေသည်။ ကုမိသားစု၏ နှပ်ဟင်းအရသာမှာ ထူးခြားဆန်းသစ်ပြီး နုနယ်ကာ အရသာရှိလှပေသည်။ အခြားသော အမွှေးအကြိုင်များ ထပ်မံ ထည့်သွင်းရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်မှာမူ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း ဟန်ဆောင်ရန်အတွက် အမျိုးမျိုးသော အရာများကို ထည့်သွင်းသဖြင့် အရသာကို ပျက်စီးစေခဲ့လေသည်။

ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ အပေါ်ယံတွင် ကောင်းမွန်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ဖောက်သည်ဟောင်းများမှာ ထပ်မံ မလာကြတော့ပေ။ ချန်ဟယ်သည် ထိုနည်းလမ်းများဖြင့် ကုမိသားစု ဆိုင်ကို စီးပွားပျက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ ရင်းနှီးမှုမှာ ထိုက်တန်ပေလိမ့်မည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် တဲ့ရှန်စားသောက်ဆိုင်မှာမူ အမြတ်ထက် ရေရှည်တည်တံ့မှုကို ဦးစားပေးလေသည်။ ဆိုင်ရှင်လော်သည် စားပွဲပေါ်မှ ကလေးများ အကြိုက်ဆုံး ကြက်သားနှပ်ဟင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီဟင်းပွဲက ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့်လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားတာပါ...”

လူတိုင်းမှာ ဆိုင်၏ နံရံများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဟင်းပွဲအမည်များပါသည့် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်များကို သတိပြုမိနေကြသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။ ဟင်းပွဲ အများအပြား၏ ရှေ့တွင် အလယ်အလတ် ဟု ရေးသားထားပြီး အနည်းငယ်ကိုသာ အထူးဟု မှတ်သားထားလေသည်။ ကုမိသားစု၏ နှပ်ဟင်း ဆိုင်းဘုတ်တွင်မူ ရိုးရှင်းစွာပင် အထူးနှပ်ဟင်း ဟု ရေးသားထားလေ၏။

ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်ကဲ့သို့ လှပသော နာမည်များ ပေးထားခြင်း မရှိပေ။

လျူရှောင်ရူမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ရှင့်ရဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို အဆင့်ခွဲထားတာပဲ... အလယ်အလတ်အဆင့် ဆိုပေမဲ့လည်း ဈေးမပေါဘူးလေ... ဧည့်သည်တွေက တကယ်ပဲ စိတ်လိုလက်ရ ဝယ်စားကြလို့လား...”

ဆိုင်ရှင်လော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို လာတဲ့လူတိုင်းကို သိစေချင်တာက... ကျွန်တော့်ဆိုင်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဟင်းပွဲတွေကတောင် တခြားဆိုင်ရဲ့ အထူးဟင်းပွဲတွေထက် ပိုအရသာရှိတယ် ဆိုတာပါပဲ...”

လျူရှောင်ရူ စဉ်းစားမရခင်မှာပင် ကုမင်တာ့က လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ... ဆိုင်ရှင်လော်သာ ဒီအတွေးအခေါ်အတိုင်း ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်... သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ...”

ဆိုင်ရှင်လော်သည် သူ့ကို နားလည်ပေးသူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားဟန် ရှိလေသည်။

“ကျွန်တော် ဆိုင်ဖွင့်တာက စစ်မှန်တဲ့ အစားအစာတွေကို ရောင်းချင်လို့ပါ... လူတွေက ကျွန်တော့်ဆိုင်က ဟင်းကို မျက်စိမှိတ် ရွေးရင်တောင် အမှားမရှိစေရဘူး... တခြားဆိုင်ရဲ့ အထူးဟင်းပွဲတွေက ကျွန်တော့်ဆိုင် ရောက်လာရင် အလယ်အလတ်တောင် အဆင့်မမီနိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ဆိုင်က အထူးအဆင့်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကတော့ ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေမှာပါ...”

ဆိုင်ရှင်လော်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်လေသည်။

ဆိုင်ရှင်လော်သည် နှပ်ဟင်းများကို မူရင်းဈေးအတိုင်း ဘာကြောင့် ပြန်ရောင်းရသလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း ရှင်းပြလေသည်။ ကုမိသားစုဆိုင်မှာ ဖွင့်လှစ်သည်မှာ မကြာသေးသည့်အပြင် နေရာမှာလည်း အလွန် ခေါင်လှပေသည်။ ဖောက်သည်ဟောင်းများမှာ တစ်နေ့တွင် သိရှိသွားကြမည်သာ ဖြစ်၏။

ကြားခံလူအဖြစ် အမြတ်ယူမည့်အစား မူရင်းဈေးအတိုင်း ရောင်းချခြင်းဖြင့် ဖောက်သည်ဟောင်းများကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကုမိသားစု၏ နှပ်ဟင်းမှာ တဲ့ရှန်စားသောက်ဆိုင်၏ ဂုဏ်သတင်းအတွက် သက်သေတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

လျူရှောင်ရူက မေးလိုက်၏။

“တကယ်လို့ ဧည့်သည်တွေက နှပ်ဟင်းကို အများကြီး ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်... ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ ဆိုင်ကို ညွှန်ပြပေးမှာလား...”

ကျန်းယွင်နန်က လျူရှောင်ရူ၏ အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။ ဆိုင်ရှင်လော်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဒါပေါ့... ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ညွှန်ပြပေးမှာပေါ့...”

လျူရှောင်ရူမှာမူ ဆိုင်ရှင်လော် ဘာလုပ်ချင်နေမှန်းကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေတော့၏။ ဤမျှ ထူးဆန်းသော စီးပွားရေး အတွေ့အကြုံမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ နျိုနျိုက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဦးလေးလော်က ဧည့်သည်တွေကို မိသားစုဝင်တွေလို သဘောထားတာ မဟုတ်လား... သူတို့ကို အရသာရှိတာတွေ စားစေချင်လို့လေ...”