ညဘက် ကြောက်လန့်ခြင်း

ဆိုင်ရှင်လော်သည် နျိုနျိုကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပဲ...”

ဒါက နျိုနျို ပြောသည်ကို သဘောတူခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စားပွဲဝိုင်းတွင် ရှိနေသူ အားလုံးမှာမူ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားနေကြရ၏။ ဘယ်သူ့ စီးပွားရေးမဆို အမြတ်ရဖို့ လုပ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

လျူရှောင်ရူက ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဟင်းပွဲတွေကိုလည်း ဈေးအများကြီး မယူသင့်ဘူးလေ... နှပ်ဟင်းတွေလိုပဲ မူရင်းဈေးအတိုင်း ရောင်းရမှာပေါ့...”

ဆိုင်ရှင်လော်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က စားသောက်ဆိုင်ကို ဆက်လက် လည်ပတ်နိုင်ရုံ အမြတ်ရရင် တော်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေလည်း ထမင်းစားရဦးမယ်လေ...”

လျူရှောင်ရူ စကားမပြောတော့ပေ။ တဲ့ရှန်စားသောက်ဆိုင်မှ အလယ်အလတ်အဆင့် ဟင်းပွဲများမှာ ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်မှ အထူးဟင်းပွဲများထက် ဈေးမကြီးလှပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ထိုဈေးနှုန်းမှာ မလွန်ကဲလှသည့်အပြင် အမှန်တကယ် ရရှိသော အမြတ်မှာလည်း ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်လောက် များပြားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးက အမြတ်အစွန်းကြီးကြီးမားမားကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးသော စရိုက်တစ်ခုပင်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ဗန်းတစ်ခု သယ်လာလေသည်။ ဗန်းပေါ်တွင် ခွက်ငယ်လေးများ ပါရှိပြီး ခွက်အတွင်း၌ အရောင်အသွေး စုံလင်သော ဝက်နံရိုးစွပ်ပြုတ် တစ်ခွက်စီ ပါရှိလေသည်။

“ဆိုင်ရှင်လျူ... မြည်းကြည့်ပါဦး... ဒါတွေအတွက် ကျွန်တော် ရက်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာလေ...”

ဆိုင်ရှင်လော်က ပြောလိုက်လေသည်။

လျူရှောင်ရူသည် စွပ်ပြုတ်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အရသာမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်နံ့ သင်းပျံ့နေသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။ သို့သော် ကုမင်တာ့ကမူ တစ်ငုံသောက်ပြီးသည်နှင့် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“အနှစ်တွေက ပြည့်ဝနေပြီး အရသာကလည်း ချိုမြိန်လွန်းတယ်... ဒါက အကောင်းဆုံး ရှီဟုပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

သူက ဤစွပ်ပြုတ်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဝက်နံရိုး မဟုတ်ဘဲ အတူတူ ချက်ထားသော ရှီဟုအပင် ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းအား ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ညီလေးကုရဲ့ မျက်လုံးတွေက တကယ် စူးရှတာပဲ... တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိတယ်ဆိုတော့... တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်...”

ဆိုင်ရှင်လော်သည် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားလေ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တိုင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေထားရသော ရတနာကို သိနားလည်သူနှင့် တွေ့ရခြင်းမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

အဖွားကုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်၏။ သူမသည် မူလက စွပ်ပြုတ်ခွက်ထဲမှ မြက်ပင်ကဲ့သို့သော အရာကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း တန်ဖိုးကြီး ဆေးဖက်ဝင် အပင်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထည့်ကာ ဝါးစားလိုက်လေတော့သည်။

“ဈေးကွက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ရှီဟုတွေက အကောင်းအဆိုး ကွဲပြားတာလေ... ဒါကြောင့် ဆေးဆိုင်က ဆရာတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ဟိုချိန်မြို့အထိ လူကိုယ်တိုင် သွားခဲ့ရတာ... အပင်တွေကို ဘယ်လို ခွဲခြားရမလဲဆိုတာ သေချာ သင်ယူပြီးမှ... ဒီအပင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ...”

ဆိုင်ရှင်လော်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့က ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်တာက... လူတိုင်း မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ...”

ယခုအခါ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုလုံးတွင် အထူးအဆင့် ဟု သတ်မှတ်ထားသော ဟင်းပွဲ နှစ်ပွဲ ရှိလေပြီ။ တစ်ခုမှာ ကုမိသားစု၏ နှပ်ဟင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ဤ ရှီဟု စွပ်ပြုတ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ကွာခြားချက်မှာ နှပ်ဟင်းမှာ အရသာကြောင့် ဖြစ်ပြီး ရှီဟု စွပ်ပြုတ်မှာမူ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်း ကောင်းမွန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ စားသောက်ပွဲကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲခဲ့ကြလေ၏။ ကုမိသားစုဝင်များ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သောအခါ နျိုနျိုက ကျန်းယွင်နန်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီဆိုင်က ထမင်းဟင်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် စားလို့ကောင်းရတာလဲ... ထမင်းကတောင် တခြားနေရာထက် ပိုချိုသလိုပဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဆိုင်က ဆန်တွေကို ဦးလေးလော်က ဝေးလံတဲ့ နေရာတွေအထိ သွားပြီး သေချာ ရွေးချယ်ထားလို့လေ...”

နျိုနျို ခေါင်းညိတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ကုမင်တာ့က ဆန်တစ်အိတ် ထမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ကျန်းယွင်နန်က သူမ၏ ခင်ပွန်းအား အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်၏။ ကုမင်တာ့က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“နျိုနျို စားလို့ကောင်းတယ်ဆိုလို့... အစ်ကိုလော်ဆီကနေ တစ်အိတ် ဝယ်လာခဲ့တာပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုသည် ကုမင်တာ့အား သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို ကြည့်သကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက မြေအိုးငယ် နှစ်လုံးကို နျိုနျိုနှင့် ကုကျောက်အား ပေးလိုက်လေ၏။ အိုးငယ်လေးများထဲတွင် ရွှေငါးလေး တစ်ကောင်စီ ပါရှိပြီး ကလေးငယ်များ သဘောကျနေသည်ကို မြင်သဖြင့် လက်ဆောင်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က အားနာသဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်၏။ ဆိုင်ရှင်လော်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ဒီဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ကလေးတွေ သဘောကျတာ မြင်ရင် လက်ဆောင်ပေးလေ့ ရှိတာမို့လို့... စိတ်ထဲ အရမ်း မထားပါနဲ့...”

ကျန်းယွင်နန်၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် ကလေးနှစ်ဦးမှာ မြေအိုးလေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူဆောင်လိုက်ကြလေသည်။ စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ညဉ့်ဦးပိုင်းမှာ မငြိမ်သက်လှသော်လည်း မိသားစုဝင်များ အတူတူ ရှိနေသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့အဖွဲ့သည် ပထမဆုံး လျူရှောင်ရူကို ဆိုင်သို့ အရင် ပို့ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်၏။

ယွမ်ပေါင်လမ်းသို့ မရောက်မီမှာပင် နျိုနျိုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ငိုနေသလိုပဲ...”

မိသားစုဝင်များ ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ကြကုန်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ထိုအသံမှာ ပို၍ ထင်ရှားနေလေသည်။ ညည်းတွားသံ၊ လေးလံသော ပစ္စည်းတစ်ခုခု ကျသံနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲယူသွားသံများမှာ ရောထွေးနေလေ၏။ ကုမိသားစုဝင်များမှာ ထိုအသံမှာ မည်သည့်ဘက်မှ လာသည်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ် နျိုနျိုက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

“ဟိုဘက်မှာ...”

ကုယွင်က မေးလိုက်၏။

“ညီမလေး သေချာလို့လား... ကိုကို ကြားတာတော့ တခြားဘက်ကလိုပဲ...”

ကုမင်တာ့ကမူ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျို ပြောတာ မမှားနိုင်ဘူး...”

ကုယွင်သည် ထပ်မံ မမေးတော့ဘဲ နျိုနျို ညွှန်ပြရာ ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သား သွားကြည့်လိုက်မယ်...”

ကုမင်တာ့က တား၍ မမီတော့သဖြင့် သူပါ နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားရလေတော့သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူတို့ ဦးလေးနှင့် တူ နှစ်ဦးမှာ လမ်းကြားထဲတွင် အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲယူသွားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအိတ်အတွင်းမှ အရာတစ်ခုမှာ အသည်းအသန် လှုပ်ရှားနေလေသည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ကုယွင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူသည် မကြာခင် မြို့ဝန်ရုံးတွင် ယာယီဝန်ထမ်း လုပ်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ မြို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရပေသည်။

“ဒီ ငတုံးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... မင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်ရမယ်...”

ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန် စိတ်တိုနေပုံရပြီး ကုယွင်ကဲ့သို့ လူပျိုပေါက်လေးကို မြင်သောအခါ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားလေ၏။ သူသည် ကုယွင်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်လေသည်။ ကုမင်တာ့သည် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော အရာကို မြင်လိုက်ရ၏။

“သူ့မှာ ဓားပါတယ်...”

ကုမင်တာ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ထဲမှ ဆန်အိတ်ဖြင့် ထိုအမျိုးသားအား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှမ်းထုလိုက်လေတော့သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို ဆန်အိတ်ဖြင့် အထုခံလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ဟန်ပျက်သွားရ၏။ သူ မတ်တပ်ပြန်ရပ်ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ကုယွင်က သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

“ဓားနဲ့တောင် သုံးရဲတယ်ပေါ့... လူဆိုးကြီး... ငါ့နယ်မြေထဲမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ...”

ကုယွင်သည် ထိုအမျိုးသားကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိကာ ထိုးနှက်လေတော့သည်။ ရန်ပွဲတွင် အကြောက်ရဆုံးမှာ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ဘဲ ကုယွင်ကဲ့သို့ မဆင်မခြင် လုပ်တတ်သော လူငယ်မျိုး ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ လက်ချက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ကုမင်တာ့က အမြန် တားမြစ်လိုက်လေသည်။

“တော်ပြီ... တော်ပြီ... သူ့ကို အရင် ကြိုးတုပ်လိုက်ဦး... မင်း လက်လွန်သွားလို့ လူသေသွားရင် ထောင်ကျရလိမ့်မယ်...”

ထိုအခါမှ ကုယွင်က လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။ အရိုက်ခံရသော အမျိုးသားမှာမူ မျက်နှာတွင် သွေးချင်းချင်းနီလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေလေ၏။

“ဒုတိယဦးလေး... သူ... သူ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား မသိဘူး...”

ကုယွင်က သတိဝင်လာသောအခါ ကြောက်လန့်သွားရှာ၏။

ကုမင်တာ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“အိတ်ထဲမှာ ဘာပါလဲ အရင်ကြည့်ရအောင်... တကယ်လို့ နားလည်မှုလွဲတာမျိုး ဆိုရင်တော့ ဘယ်လို အဆုံးသတ်ရမလဲ မသိဘူး...”

ကုယွင်မှာ ပို၍ ကြောက်လန့်သွားရ၏။ ကုမင်တာ့ကမူ ဤလူမှာ တရားဝင် စီးပွားရေးသမား မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းမွန်သော လူတစ်ဦးသည် လူမမြင်ကွယ်ရာတွင် ဓားကိုင်ထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူက ကုယွင်အား အမှားအမှန်ကို သိစေရန် တမင် ခြောက်လှန့်လိုက်ခြင်းပင်။

အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေသော အရာမှာ တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ဘဲ ကလေးငယ်များ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကလေးငယ် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ လှုပ်ရှားနိုင်သေးသော်လည်း ကျန်တစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာတွင် သွေးများဖြင့် အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

“ဒီကလေး သေသွားပြီလား...”

ကုယွင်က ကုမင်တာ့အား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့ ပြန်မပြောရသေးမီမှာပင် လှုပ်ရှားနိုင်သော ကလေးငယ်က ပါးစပ်ဟလိုက်လေသည်။

“ကယ်ပါဦး...”

သူသည် သတိမေ့နေသော ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်ညီလေးကို ကယ်ပေးပါဦး...”