ဆုတောင်းခြင်း

ကုမင်တာ့သည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် လျင်မြန်တိကျပြီး ပြတ်သားသူ ဖြစ်ပေသည်။ ခေါင်းဆောင်ချန်နှင့် သူသည် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ရုံသာမက တူဖြစ်သူကပါ ဒူးထောက်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ဆရာနှင့် တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

ထို့နောက် ကုမင်တာ့သည် ကုယွင်အား လက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ခိုင်းပြီး ခေါင်းဆောင်ချန်၏ အိမ်သို့ ပို့ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ကုယွင်သည် ခေါင်းဆောင်ချန်ကို ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သဖြင့် မြို့ဝန်ရုံးမှ အခြားသူများသည်လည်း သူ့ကို မအနိုင်ကျင့်ရဲကြတော့ပေ။

ကုမင်တာ့သည် အိမ်ကြီးဘက်မှ ပေးလိုက်သော ပိုက်ဆံများကို အလကား မသုံးဘဲ မြို့ဝန်ရုံးမှ လူများကို တဲ့ရှန်စားသောက်ဆိုင်တွင် အရက်တိုက်ကာ ဧည့်ခံလိုက်လေသည်။

သူသည် ကုယွင်အား အလုပ်ကြိုးစားရန်နှင့် ဆရာဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ သွား၍ ကူညီပေးရန်လည်း မှာကြားလိုက်၏။

ကုယွင်သည် မြို့ဝန်ရုံးတွင် အလုပ်ဝင်လိုက်သောအခါ ဒုတိယဦးလေး၏ စီစဉ်ပေးမှုများက မည်မျှ ထိရောက်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ သူသည် အခြားသော ယာယီဝန်ထမ်းများနှင့် မတူဘဲ မတရား ဆက်ဆံခံရခြင်း မရှိပေ။

မြို့ဝန်ရုံးသည် လူပေါင်းစုံရှိရာ နေရာဖြစ်ပြီး ဝန်ထမ်းဟောင်းများမှာ အနိုင်ကျင့်တတ်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ကုယွင်နှင့်အတူ အလုပ်ဝင်သော ဟူဆန်းအာက ကုယွင်ကို အားကျနေရှာ၏။ သူသည် ကုယွင်ထက် အလုပ်စောဝင်သော်လည်း ဒုတိယဦးလေးကဲ့သို့ စီစဉ်ပေးမည့်သူ မရှိသဖြင့် အမြဲတမ်း ခိုင်းဖတ် ဖြစ်နေရလေသည်။

ဝန်ထမ်းဟောင်း တစ်ဦးက ဟူဆန်းအာကို ဆဲဆိုခိုင်းစေသော်လည်း ကုယွင်ကိုမူ ဆရာဖြစ်သူ ခေါ်နေကြောင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလေသည်။

အမည်နာမ တစ်ခုကပင် ရင်းနှီးမှု အဆင့်အတန်းကို ခွဲခြားပေးနိုင်လေသည်။

ကုယွင်သည် ဟူဆန်းအာ၏ ဘဝကို ကြည့်ပြီး မိမိ၏ အခြေအနေမှာ မည်မျှ ကံကောင်းကြောင်း သိမြင်သွားလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည်လည်း ကုယွင် အလုပ်ဝင်ပြီးနောက် ပို၍ လုံ့လဝီရိယ ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ကုယွင်သည် ပျင်းရိသူ မဟုတ်သော်လည်း အရင်တုန်းကမူ ယောကျ်ားသားပီပီ အိမ်အလုပ်များကို သတိမထားမိတတ်ပေ။

ယခုအခါမူ သူသည် ဒုတိယဦးလေးကို ပို၍ အားကိုးလာပြီး မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထ၍ နှပ်ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးနေလေသည်။ သူသည် ဒုတိယဦးလေး စာကျက်ချိန် မနှောင့်ယှက်စေရန် အလုပ်များကို ဝိုင်းလုပ်ပေးလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ကုယွင် ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကုမင်တာ့အား ပြောပြရာ ကုမင်တာ့ကလည်း ကုယွင်မှာ ဆရာကောင်းနှင့် တွေ့ရ၍ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျန်းယွင်နန်၏ သဘောထားကြီးမှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့နှင့် အဖွားကုတို့သည် ကုယွင်အပေါ် အလိုမလိုက်ကြပေ။ သူသည် အတူနေသည် ဆိုသော်လည်း အိမ်လခနှင့် စားစရိတ်ကို တိကျစွာ ပေးဆောင်ရလေသည်။

အဖွားကုသည် လူတို့၏ စိတ်သဘောထားကို နားလည်သူ ဖြစ်ရာ ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်သော်လည်း ဧည့်သည်ကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှသာ ရေရှည် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်မည်ဟု ယူဆထားပေသည်။

ကုယွင် အလုပ်ဝင်ပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် သူသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေလေ၏။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။

တံခါးခေါက်သံ ကြားသည်နှင့် ကုယွင်သည် ထမင်းပန်းကန်ကို ချကာ အပြေးအလွှား သွားဖွင့်ပေးလေသည်။

အဖွားကုက မနက်စောစောစီးစီး မည်သူ လာတာလဲဟု ညည်းတွားနေစဉ် နျိုနျိုက ခြံထဲမှ မက်ကလာအော်သံကို ကြားသဖြင့် သတင်းကောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

အဖွားကုသည် အသက်ကြီးလာသဖြင့် မင်္ဂလာစကားများကို ကြားရခြင်းကို သဘောကျပြီး နျိုနျို ပြောလျှင် မှန်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေလေ၏။

ကုကျောက်ကမူ တစ်ယောက်ယောက်က ဗိုက်ဆာ၍ အစာရှာနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ပြောသဖြင့် အဖွားကု၏ ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ကုကျောက်သည် ဆန်ပြုတ်ကို အလျင်အမြန် သောက်လိုက်ပြီးနောက် အဘွားအား ထပ်ပေးရန် တောင်းဆိုလေ၏။

အဖွားကုက ညည်းတွားရင်းနှင့်ပင် ဆန်ပြုတ်ကို အပြည့် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုသည် ဆန်ပြုတ်ကို လိမ္မာစွာ သောက်ပြီးနောက် ပန်းကန်များကို မီးဖိုထဲသို့ သွားပို့ကာ ဗိုက်ဝပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

အဘွားအိုက နျိုနျို၏ ဗိုက်လေးကို စမ်းကြည့်ပြီး တကယ် ဝသလားဟု မေးမြန်းကာ ခြံထဲတွင် သွားဆော့ရန် လွှတ်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားရာ အဖွားကုက နောက်မှနေ၍ ဖြည်းဖြည်းပြေးရန် မှာကြားနေလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကုကျောက်က ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ အဘွား၏ မျက်နှာကို လာတိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြန်လေသည်။

အဖွားကုက ကုကျောက်၏ အစားကြီးပုံကို ဆူပူနေစဉ် ကုကျောက်ကမူ သူ ကြီးထွားနေသဖြင့် ဖြစ်ကြောင်း ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလေ၏။

အဖွားကုသည် မြေးဖြစ်သူကို စိတ်တိုနေပြီး မုန့်များကို နျိုနျိုအတွက်သာ ဝှက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကုယွင် ပြန်ဝင်လာပြီး ထမင်း ဆက်စားလေသည်။

အဖွားကုက ပန်းကန်ကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ရာ ကုယွင်က အဘွားကပင် ထမင်းစားလျှင် ပန်းကန်မခေါက်ရန် သင်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလားဟု ပြန်ပြောလေသည်။

အဖွားကုသည် မြေးနှစ်ယောက်လုံးမှာ နားငြီးဖို့ကောင်းနေသဖြင့် စိတ်ညစ်သွားရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူမကပင် မည်သူ လာတာလဲဟု မေးမြန်းလိုက်ရလေသည်။

ကုယွင်က ထိုသူမှာ အိမ်ထိန်းဟူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကယ်ခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးလာတင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

အဖွားကုက ဘာကြောင့် ဒီလောက်နောက်ကျမှ လာရတာလဲဟု မေးမြန်းရာ ကုယွင်က အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူမှာ မြေးဖြစ်သူ ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ထိတ်လန့်ကာ ဖျားနာနေခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလေ၏။

ထိုအခါမှ အဖွားကုက ကျေနပ်သွားပြီး ဖိတ်ကြားစာကို ကြည့်ချင်ကြောင်း ပြောလေသည်။

ကုယွင်က အဘွားမှာ စာမတတ်သဖြင့် ဒုတိယဦးလေးအား ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုကလေးနှစ်ဦးမှာ မြို့တော်မှ အရာရှိကြီးများနှင့် ပတ်သက်နေကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

အဖွားကုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လန့်သွားပြီး အိမ်က ရှုပ်ပွနေသဖြင့် လူကြီးမင်းများကို မည်သို့ ဧည့်ခံရပါ့မလဲဟု စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကုယွင်အား ဆူပူလေတော့သည်။