အခန်း (၂၈၁-၂၈၂)

အခန်း (၂၈၁) - ငါးသေမျက်လုံး ပိုနေတဲ့ အဘွားအို၊ ပုတီးစေ့များ

​လူးကျူးမှာ အပေါင်းအသင်းမိန်းကလေးများ၏ စနောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားပြီး နူးညံ့လှပသော မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

​သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တံတွေးထွေးလိုက်သည်

​"ရှင်တို့လို အချိုးမပြေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ၊ စကားပြောတာ သတိမထားဘူး၊ အိမ်ရှင်ကတော်ကို သွားတိုင်လိုက်ရင် သတိထားကြဦး "

​လီယန်ချူသည် အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သဖြင့် ထိုစကားများအားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။

​သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

​ထမင်းဟင်းမှာ လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုမခမ်းနားသော်လည်း လက်ရာမြောက်ပြီး အရသာရှိကာ တောင်ပေါ်ရွာ၏ အရသာနှင့် ပြည့်စုံသည်။

​ထိုကျောက်မိသားစု၏ ဖုန်းရွှေကိုလည်း တစ်စုံတစ်ဦးက ကြည့်ရှုပေးထားပြီး ဖြစ်ပုံရကာ အိမ်သူအိမ်သားများ စည်ကားပြီး အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် အေးချမ်းသာယာသည်။

​လီယန်ချူသည် အချိန်အတော်ကြာမှ တစ်ခါ စိတ်အပန်းဖြေလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုရွာမှာ တစ္ဆေခြောက်သောရွာ၊ သို့မဟုတ် လူသူကင်းမဲ့သော အိမ်ဟောင်းမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူ၏ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း နှင့် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်သည်။

​ထမင်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် အနားယူလိုက်သည်။

​သူသည် ခြံဝင်းထဲတွင် လျှပ်စီးလက်ဝါး ကို လေ့ကျင့်နေပြီး ထိုကိုယ်ခံပညာမှာ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသဖြင့် သူ့စိတ်ကြိုက် ဖြစ်သည်။

​လျှပ်စီးလက်ဝါး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ် နှင့် လျိုယန်ဓားနည်း ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်သည်။

​ကိုယ်ခံပညာမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးအကြောများမှာ ပိုမိုသန်မာလာကာ သွေးချီစွမ်းအင်မှာလည်း ပိုမိုထူထဲလာသည်။

​ညဉ့်နက်သွားသောအခါ။

​သူသည် တရားထိုင်ကာ နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ ၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို စတင်ရှာဖွေသည်။

​ထို ကျင့်စဉ်မှာ အတွင်းအားကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိပ်အတောက် မဝင်နိုင်၊ မည်သည့်မှော်ပညာမဆို တားဆီးနိုင်သည်။

​ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော လီယန်ချူပင်လျှင် ဤကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် မလွယ်ကူသဖြင့် ယခုတိုင် အမြုတေကို မစုစည်းနိုင်သေးပေ။

​နတ်ဆရာကြီး တစ်ယောက်သာ သိသွားပါက လီယန်ချူကို ခေါင်းခေါက်လိုက်မှာ အသေအချာပင်

​သူသည် အသက် (၃၀) တွင် ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ပြီး လုံဟူရှန်း တောင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လောကတွင် လှည့်လည်ကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းပြီး ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။

​အသက် (၃၃) နှစ်အထိမှသာ ထိုလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ခဏတာမျှသာ လေ့ကျင့်ရသေးသဖြင့် ဤကျင့်စဉ်ကို ရရှိရန်မှာ။

​ပြင်ပလူများ အမြင်တွင်တော့ အိပ်မက်ဆိုးမက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဝမ်းဗိုက်ရှိ စွမ်းအားများကို အတွင်းသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

​ထိုနေရာတွင် စွမ်းအားအရှိန်အဝါတို့ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လည်ပတ်မှုတစ်ခု ရှိသည်။

​ထို့အပြင် ပြင်ပမှ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါနှင့် လျှပ်စီးအရှိန်အဝါတို့ကို အမြဲတမ်း စုပ်ယူနေသည်။

​သူ၏ နဂါးကျားရွှေအမြုတေ ကျင့်စဉ်မှာ အစပြုလာပြီဖြစ်သည်။

​ထိုပါရမီမှာ လုံဟူရှန်းတောင်မှ အကြီးအကဲများပင် အံ့အားသင့်ရမည့် အရာဖြစ်သည်။

​နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ ကျင့်စဉ်အပြင် သူသည် နေ့စဉ် ထိုက်ကျိ ယင်ယန် တရားထိုင်ခြင်းကိုလည်း လုပ်ဆောင်သည်။

​ဝိညာဉ်ကို သန်မာစေရန် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ တရားကျင့်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်အာရုံက အားနည်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​၎င်းမှာ ထိုက်ကျိပုံကို စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ် အထူးအာရုံခံစားရခြင်းဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ထက် ပို၍ ထက်မြက်နေသည်။

​သူသည် အတတ်ပညာကို သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ကာ နက်ရှိုင်းလှသော အကြည့်ဖြင့် ကျောက်မိသားစု၏ နေရာတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

​ကျောက်အဘိုးကြီးမှာ စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားပြီး အိမ်ကိစ္စများကို ကျောက်အဘွားအိုက ချုပ်ကိုင်ထားသည်။

​ယခုနှစ်တွင် အသက် (၆၀) ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး ဉာဏ်ရည်မှာလည်း အလွန်ထက်မြက်သည်။

​ပုံမှန်အားဖြင့် တရားကျင့်ပြီး ပုတီးစိပ်လေ့ရှိကာ အိမ်တွင် တရားကျင့်နေသူဖြစ်သည်။

​အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ရဟန်းများနှင့် တာအိုဆရာများကို တန်းတူထားကာ ရိုသေလေးစားတတ်သည်။

​ကျောက်အဘွားအို၏ နေရာတွင် အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးက အမြဲစောင့်ရှောက်ပေးပြီး အပြင်အခန်းတွင် အိပ်လေ့ရှိသည်။

​တစ်ဦးမှာ ချိုင်ရှရှား ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ နေ့လယ်က လီယန်ချူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လူးကျူး ဖြစ်သည်။

​ချိုင်ရှရှားမှာ စောစောစီးစီး အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း လူးကျူးမှာမူ အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ပူလောင်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပူနေသည်။

​ခေါင်းထဲတွင် လီယန်ချူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် ခန့်ညားသော ပုံစံကိုသာ မြင်ယောင်နေသည်။

​နေ့လယ်က အစေခံများ စနောက်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပြီး လူးကျူးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

​ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်တွင် လူးကျူး အိပ်ပျော်နေရမည့် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

​ကျောက်မိသားစုမှာ ကျင်းကောက်ကွမ်းကျွမ်း၏ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုဖြစ်ပြီး ကျောက်အဘိုးကြီးမှာလည်း ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်ချောမောသော တာအိုဆရာမျိုးကို လူးကျူး ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

​စကားပုံရှိသည့်အတိုင်း။

​အပျိုမလေး၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု။

​လူးကျူးမှာလည်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

​ရုတ်တရက်

​လူးကျူးသည် ခြံဝင်းထဲမှ အသံသေးသေးလေး တစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အစပိုင်းတွင် တောကြောင် သို့မဟုတ် ခွေးဟု ထင်လိုက်သည်။

​သို့သော် သေချာနားထောင်ကြည့်သောအခါ အသံမှာ တိုးသော်လည်း လူ၏ ခြေသံဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

​ခြေလှမ်းများမှာမူ ယိုင်နဲ့နေပုံ ရသည်။

​လူးကျူးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

​သူခိုး ဝင်လာတာများလား

​သူမသည် ဘေးက ချိုင်ရှရှားကို တွန်းလိုက်သော်လည်း ချိုင်ရှရှားမှာ ယနေ့တွင် အလွန်ပင် အိပ်ပျော်နေပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

​လူးကျူးမှာ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး အင်္ကျီကို လုံခြုံအောင် ဝတ်ကာ သတ္တိမွေး၍ အခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

​ခြံဝင်းထဲက ခြေသံမှာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လမ်းလျှောက်နေပုံ ရသည်။

​လူးကျူးမှာ အသက်ကို အောင့်ထားပြီး တံခါးအက်ကြောင်းမှ ကြည့်လိုက်သည်။

​ခြံဝင်းထဲတွင် လမင်း၏ အလင်းရောင်ဖြင့် အနည်းငယ် လင်းနေပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးက ခြံဝင်းအလယ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။

​သူမ၏ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျောမှာလည်း ကုန်းနေကာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည်။

​ခြေလှမ်းများမှာလည်း မြန်ဆန်ခြင်း မရှိပေ။

​"ဟူးးး"

​လူးကျူးမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူမိပြီး လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ကာ အော်ဟစ်မိခြင်း မရှိအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

​ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဆံပင်ဖြူအဘွားအိုတစ်ဦး ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။

​ကျောက်မိသားစု၏ တံခါးမှာ တင်းကျပ်ပြီး ညဘက်ဆိုလျှင် ကျောက်အဘွားအို၏ ခြံဝင်းမှာ သော့ခတ်ထားလေ့ရှိသည်။

​ဤဆံပင်ဖြူအဘွားအို ဘယ်က ဝင်လာတာလဲ

​တစ္ဆေလား

​လူးကျူးမှာ ခေါင်းထဲမှ အထိအတွေ့များ ထုံကျဉ်လာပြီး လက်ခြေများမှာ အေးစက်လာသည်။

​သူမသည် ချိုင်ရှရှားကို သွားနှိုးရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထုံကျဉ်နေပြီး တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်မိပြန်သည်။

​တံခါးအပြင်ဘက်မှာ မှောင်မိုက်နေသည်။

​"အဲ"

​လူးကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အံ့ဩမိသည်။

​ခုနက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အလင်းရောင် ရှိသေးသည်၊ ဘာလို့ တစ်ခဏအတွင်းမှာ မှောင်မိုက်သွားတာလဲ

​ရုတ်တရက်

​တံခါးအပြင်ဘက်က မှောင်မိုက်သော မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မှောင်မိုက်သော ပုံရိပ်မှာ တစ်ချက် မှိတ်လိုက်သည်။

​လူ့မျက်လုံး ဖြစ်နေသည်

​"အာ"

​လူးကျူးမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။

​မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်နေသည်

​ခုနက ဆံပင်ဖြူအဘွားအိုက တံခါးပေါက်မှာ ထိုင်နေပြီး သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေသည်

​လူးကျူးမှာ ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း အသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်နိုင်ပေ။

​ကျွီ

​ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ ပွင့်လာသည်။

​မျက်နှာထား တင်းမာသော အဘွားအိုမှာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။

​"လတ်ဆတ်တဲ့ မိန်းကလေးလေး၊ ဒီလောက်နောက်ကျတဲ့အထိ မအိပ်သေးဘူးလား "

​အဘွားအိုသည် ငါးသေမျက်လုံးနှင့် လူးကျူးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

​လူးကျူးမှာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်ခြေများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

​ငါးသေမျက်လုံးနှင့် အဘွားအို သူမဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကိုသာ ကြည့်နေရသည်။

​ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်

​ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက လူးကျူးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

​သူမ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်မှ အသံမထွက်သဖြင့် ငိုချင်လာသည်။

​"မိန်းကလေးရဲ့ နှလုံးသားက အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိတယ်၊ တကယ်ကို စွဲလမ်းဖို့ ကောင်းလိုက်တာ "

​ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအိုက ဆိုသည်။

​လက်တစ်ဖက်က လူးကျူး၏ မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။

​ခြောက်သွေ့ပြီး အေးစက်ကာ မာကျောနေသည်။

​လူးကျူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများပင် မစီးဆင်းတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

​ဟူး

​ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအိုက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေထဲက ပုတီးစေ့များကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

​လက်ဖဝါးမှ အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​နာကျင်သဖြင့် သွားဖြီးလိုက်ပြီး ရက်စက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

​၎င်းမှာ ကျောက်အဘွားအိုပင်

​ဤလေးစားဖွယ်ကောင်းသော အဘွားအိုသည် ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါဖြင့်

"ဘယ်လို မိစ္ဆာတွေလဲ၊ ငါ့အိမ်ထဲကို ရောက်လာပြီး လူကို ဒုက္ခပေးနေတာလဲ "

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​အဘွားအိုမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တရားကျင့်ပြီး ပုတီးစိပ်လေ့ရှိရာ ဗုဒ္ဓအရှိန်အဝါ သက်ရောက်နေသဖြင့် အခုမှ သတိပြန်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ အရိုးထဲတွင် ပြတ်သားမှု ရှိပြီး အိမ်ထောင်ဦးစီး လုပ်လာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

​"ကျောက်မဟာစေတနာရှင်ရဲ့ အိမ်ရှင်ကတော် ဖြစ်သင့်ပါပေတယ်၊ သတ္တိရှိလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပုတီးစေ့က မှော်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး "

​ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအိုက ရက်စက်စွာ ပြောသည်။

​ကျောက်အဘွားအိုမှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

​"မိစ္ဆာတွေက လူကို ဒုက္ခပေးတယ်၊ ကောင်းကင်မှာ မျက်စိရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား၊ မင်း ကောင်းကင်ဒဏ်ခတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား "

အခန်း (၂၈၂) - စစ်ဆေးရေး အမတ်မင်း၊ စာပေဝါသနာနှင့် အရာရှိကံကြမ္မာ

​ငါးသေမျက်လုံး ပိုနေတဲ့ အဘွားအိုက ခပ်ယဲ့ယဲ့ဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ရယ်မောလိုက်သည်။

​"ဒီခေတ်ကာလမှာ ဘယ်မှာ အကြောင်းအကျိုးဆပ်တာ ရှိသေးလို့လဲ၊ ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ တာအိုဆရာတွေကလည်း လှည့်ဖြားနေတဲ့သူတွေပဲ များပါတယ်၊ မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီအကြောင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ "

​ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းနေကာ ကြည့်ရသူအား ခေါင်းမွေးထောင်သွားစေသည်။

​လူးကျူးမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာမှာလည်း ဖျော့တော့သွားကာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေသည်။

​သူမသည် ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအို၏ အေးစက်ပြီး ခြောက်သွေ့သော လက်ဖဝါးက သူမ၏ ပါးပြင်တစ်လျှောက် အောက်သို့ လျှောကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​၎င်းမှာ သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေသည်

​ရုတ်တရက်

​နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်

​ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအို၏ နောက်ကွယ်တွင် တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာပြီး မျက်နှာထားမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။

​"မင်းကရော ဘာတွေ နားလည်လို့လဲ"

​လူငယ်၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။

​ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​ဘုန်း

​သူမသည် ထိုတာအိုဆရာ လူငယ်၏ လည်ပင်းကို အမိဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်

​ပြန်လည် ခုခံဖို့ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ

​မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျပြီးနောက် သူမသည် မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထထိုင်လိုက်သည်။

​သွားတွေ ကျွတ်နေလောက်အောင် အိုမင်းနေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်လို့ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

​သူမသည် တာအိုဆရာ လူငယ်ကို တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျား၊ သစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရန်ပြုရန် ခုန်အုပ်လာသည်။

​"သေရွာကို ကိုယ်တိုင် လာရှာတာပဲ "

​တာအိုဆရာ လူငယ်က အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

​လက်တစ်ဖက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်

​လျှပ်စီးလက်ဝါး

​လေထုကို ခွဲထုတ်သော လက်ဝါး

​ဘုန်း

​ထူထဲလှသော ပြင်းထန်သည့် လက်ဝါးစွမ်းအားသည် ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအို၏ အရိုးအကြောများကို တစ်စစီ ကျိုးပဲ့သွားစေသည်

​ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာဝိညာဉ်မှာလည်း ပူပြင်းသည့် သွေးပူစွမ်းအင်ကြောင့် တစ်ခဏချင်းပင် လောင်ကျွမ်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​လက်ဝါးတစ်ချက်တည်း

​လီယန်ချူသည် အဝေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုကြွက်မိစ္ဆာမျက်နှာနှင့် လူကြီး ပြောပြခဲ့သည့် တောင်ပိုင်သခင် နှင့် တောင်ပိုင်သခင်၏ လက်အောက်ရှိ မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို အောက်မေ့လိုက်သည်။

​မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်၊ စာပေတတ် ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦး။

​ဤနေရာသည် ချင်းဖုန်းတောင်ကြော နှင့် ဝေးကွာခြင်းမရှိသဖြင့် ယနေ့ည ပေါ်လာသူမှာ လူ၏နှလုံးသားကို စားသော ထိုအဘွားအို ဖြစ်ရမည်။

​"တောင်ပိုင်သခင်"

​သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားသည်။

​ခြံဝင်းထဲတွင်

​လူ့နှလုံးသားကို စားသော ငါးသေမျက်လုံး အဘွားအိုမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

​အလောင်းကို ချန်ထားရခြင်းမှာ လီယန်ချူက ကျောက်မိသားစုတွင် တည်းခိုနေခြင်းကြောင့် သက်သေတစ်ခုအနေဖြင့် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​မဟုတ်ပါက သူ၏ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသော လက်ဝါးစွမ်းအားဖြင့် ဆိုပါက ထိုအဘွားအိုမှာ အရိုးတစ်စုံမျှပင် ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ

​ကျောက်အဘွားအိုက လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်

"တာအိုဆရာ အကူညီ ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီညတော့ တာအိုဆရာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ"

ဟု ပြောသည်။

​လူးကျူးမှာလည်း အင်္ကျီများ အနည်းငယ် လန်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှိခိုးလိုက်သည်။

" အသက်ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် "

​လီယန်ချူသည် လူးကျူးကို လက်ဖြင့် ပြန်လည် ထူမပေးလိုက်သည်။

​"အဲလောက် ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ပါနဲ့ "

​သူသည် ကျောက်အဘွားအိုကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

​နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများမှာမူ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းပါသည်။

​ကျောက်မိသားစုတွင် ကိုယ်ပိုင် အစောင့်များ ရှိသဖြင့် အဘွားအို၏ ခြံဝင်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး ရွာလူကြီးကို ခေါ်ရန် လူလွှတ်လိုက်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ခရိုင်ရုံးသို့ တိုင်ကြားရန် လူလွှတ်လိုက်သည်။

​ထိုငါးသေမျက်လုံး အဘွားအိုမှာ အစိုးရက ရှာဖွေနေသည့် တရားခံဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် လူအသက်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

​အထဲတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသော တာအိုဆရာတစ်ဦးလည်း ပါဝင်ပြီး သူမက နှလုံးသားကို ထုတ်ယူကာ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယခုအခါတွင် သူမ အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့်။

​သဘာဝကျကျပင် လူတိုင်းအတွက် ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်သည်။

​"ဒါက လူ့နှလုံးသားကို စားတဲ့ မိစ္ဆာပဲ "

​"ဒီလီတာအိုဆရာက အသက်ငယ်ပေမဲ့ ဒီလို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ ပညာရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ "

​"ရှစ်လီရွာက လယ်သမားတစ်ယာက်အိမ်မှာ မိစ္ဆာ ဒုက္ခပေးလို့ တစ်မိသားစုလုံး ခြောက်ယောက်စလုံး နှလုံးသားတွေ အစားခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါ ဒီမိစ္ဆာလုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ် တကယ်လို့ ဒီလီတာအိုဆရာသာ မရှိရင် နောက်ဆက်တွဲက မတွေးဝံ့စရာပဲ "

​လူအများမှာ အမျိုးမျိုး ဆွေးနွေးနေကြသည်။

​လီယန်ချူသည် ခရိုင်ရုံးမှ အရာရှိများ ရောက်လာပြီးနောက် ထွက်ဆိုချက်များကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

​ထိုကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

​ထင်မှတ်မထားတာကတော့။

​ဓားကိုင်ထားသော အရာရှိတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် အလွန်ပင် လေးစားဖွယ်ကောင်းသော သက်လတ်ပိုင်း အရာရှိ နှစ်ဦး ရှိနေပြီး တစ်ဦးမှာ ဝမ်းဗိုက်ပူနေပြီး တစ်ဦးမှာ အရပ်မြင့်ကာ မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည်။

​"ဒီတာအိုဆရာက လီတာအိုဆရာပဲလား "

​အရပ်မြင့်သော အရာရှိက ပြောသည်။

​လီယန်ချူက ထိုအရာရှိကို အကဲခတ်လိုက်ရာ အပြာရောင် အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဆင့် (၇) အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူသည်။

​" လီယန်ချူပါ ဒီအရာရှိကြီးက ဘာများ မှာကြားလိုပါသလဲ "

​လီယန်ချူက ပြောသည်။

​"ကျွန်တော်က ဝမ်ဝမ် ၊ စစ်ဆေးရေး အမတ်မင်း ပါ၊ ဖန်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက တာအိုဆရာတစ်ဦးက မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ အထူးလာရောက် တွေ့ဆုံတာပါ "

​"ဩော်... ဝမ်အရာရှိကြီးကိုး "

​ထို ဝမ်ဝမ်မှာ သာမန် ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သဘောကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

​"လီတာအိုဆရာ ဘယ်ကျောင်းတော်ကနေ ပညာသင်ယူခဲ့တာလဲ "

​" ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ကပါ "

​ဝမ်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

​" နာမည်ကြီး ဆရာကြီး ကျန်းဟွိုင်ဟဲ ရှိတဲ့ ဝေမြို့ကလား "

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် "

​မူလက ဝမ်ဝမ်က သူနှင့် ထိုနတ်ဆရာကြီး၏ ဆက်ဆံရေးကို မေးမြန်းမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဝမ်ဝမ်မှာ စကားမပြောပေ။

​ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

​ဝမ်ဝမ်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး

"လီတာအိုဆရာ၊ ခဏလောက် ဘေးမှာ စကားပြောလို့ ရမလား "

​လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​ထို့နောက် ဝမ်ဝမ်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။

​ဝမ်ဝမ်က အကြောင်းအရာကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ ဝေမြို့ကနေ လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော် အနည်းငယ် စိတ်အေးမိပါတယ်၊ ဝေမြို့မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်နေတယ်လို့ ကြားသိရတာ လီတာအိုဆရာပဲ ဖြစ်ရမယ် "

​လီယန်ချူမှာ သဘောပေါက်သွားသည်။

​မြို့ဝန်ရှုက ဝေမြို့က အမှုကို တော်ဝင်နန်းတော်သို့ တင်ပြထားပြီးဖြစ်ရာ ဤစစ်ဆေးရေး အမတ်မင်း သိရှိထားခြင်းမှာ ထူးဆန်းစရာ မဟုတ်ပေ။

​သူက အနည်းငယ် နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

​ဝမ်ဝမ်က

"လီတာအိုဆရာ ဒီနေရာကနေ မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာလောက်မှာ ချင်းဖုန်းတောင်ကြော ရှိတယ်ဆိုတာ သိသလား "

​လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြလို့ ကြားဖူးပါတယ်၊ ချင်းဖုန်းတောင်ကြောမှာ မိစ္ဆာတွေ ဒုက္ခပေးနေတယ်တဲ့ "

​ဝမ်ဝမ်က အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီညက နှလုံးသားစားတဲ့ မိစ္ဆာမှာ တော်ဝင်နန်းတော်က ရှာဖွေနေတဲ့ အဓိကတရားခံ ဖြစ်ပြီး ကျားမိစ္ဆာ တောင်ပိုင်သခင်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ပါတယ်"

​လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

​ထိုဝမ်အမတ်မင်းသည် ဤမိစ္ဆာများအကြောင်းကို အလွန်ပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပုံ ရသည်။

​ဝမ်ဝမ်က ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် တည့်တည့်ပဲ ပြောပါမယ်၊ မိစ္ဆာတွေ ဒုက္ခပေးနေတာကို ကျွန်တော်တို့က အဆင့်မြင့် ရဟန်းတာအိုတွေကို ဖိတ်ကြားထားပါတယ်၊ မကြာခင် ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်ကျရင် လီတာအိုဆရာလည်း အတူတူ သွားရောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် "

​လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

​ဝမ်ဝမ်က သူ့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ ဖိတ်တာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ။

​ထိုကိစ္စက သူ့ကို တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​"ဝမ်အရာရှိကြီး၊ ကျုပ်မှာ မရှင်းလင်းတာ တစ်ခုရှိပါတယ်၊ ချင်းဖုန်းတောင်ကြောက တောင်ပိုင်သခင်က ဒုက္ခပေးနေတာ ကြာပြီဖြစ်မှာပါ၊ ဘာလို့ အခုမှပဲ ရဟန်းတာအိုတွေကို ဖိတ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရတာလဲ "

​လီယန်ချူက မေးသည်။

​ဝမ်ဝမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တောင်ပိုင်သခင်ကို မရှင်းလင်းစေချင်တဲ့သူတွေ ရှိနေလို့ပါ"

​သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း စကားပြောရာတွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါ ပါနေသဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

​လီယန်ချူ စကားမပြောတော့ပေ။

​ချန်နိုင်ငံ ၏ အစိုးရစနစ်မှာ သူမှတ်မိထားသော ရှေးခေတ်နှင့် မတူသော်လည်း အလားတူ အချက်များ ရှိသည်။

​ဥပမာအားဖြင့် စစ်ဆေးရေး အမတ်မင်း ရာထူးဖြစ်သည်။

​အဆင့် (၇) အရာရှိ

​ကြားရတာ အဆင့်မမြင့်သလို၊ ဒေသဆိုင်ရာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် အဆင့်တူသည်။

​သို့သော် စစ်ဆေးရေး အမတ်မင်း၏ လက်ထဲရှိ အာဏာမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားပြီး မတရားမှုများကို စစ်ဆေးကာ အထက်သို့ တိုင်ကြားနိုင်သည်။

​၎င်းမှာ ဧကရာဇ်ကိုယ်စား စေလွှတ်သောသူ နှင့် တူသည်။

​အဆင့်မမြင့်သောကြောင့် ထိုသူများသည် ပို၍ ရဲရင့်ကြပြီး ရွေးချယ်ခံရသူများမှာလည်း ဖြောင့်မတ်သော စာပေတတ်သူများ ဖြစ်ကြကာ လူငယ်များလည်း များသည်။

​၎င်းတို့မှာ စာပေတတ်သူ၏ သတ္တိကို ယူဆောင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုဝမ်ဝမ် ဝမ်အရာရှိကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော သဲလွန်စကို ရှာတွေ့ထားပုံ ရပြီး အချို့သူများက မိစ္ဆာများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

​ထိုသို့ဆိုလျှင်

​ဒေသဆိုင်ရာ ဖန်ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာလည်း ပတ်သက်မှု ရှိနေနိုင်ပြီး မြို့တော်က အရာရှိများပင်လျှင် သန့်ရှင်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

​လီယန်ချူက ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စဉ်းစားကာ

"ဝမ်အရာရှိကြီးက လူထုအတွက် မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းချင်တာဟာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ၊ ကိုပ် သွားပါမယ် "