အခန်း (၂၈၃-၂၈၄)
Vol. 29 Ch. 283-284
အခန်း (၂၈၃) - ချင်းဖုန်းတောင်ကြော၊ လျူကွမ်းဂူ
"ကောင်းပြီ လီတာအိုဆရာက တကယ်ကို ရိုးသားပွင့်လင်းသူပါ၊ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို တော်ဝင်နန်းတော်ဆီ အစီရင်ခံပေးပါ့မယ်၊ အောင်မြင်မှုရသူတိုင်းကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်မှာပါ "
ဝမ်ဝမ်က လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။
အဆင့် (၇) ရှိသော ဤစစ်ဆေးရေး အမတ်မင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါများ ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် သာမန်မိစ္ဆာများမှာ သူ့အနီးသို့ မကပ်နိုင်ပေ။
မကောင်းသော လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသည့် သူများသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အရာရှိများကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဘဲ ပြန်လည် ထိခိုက်ခံစားရလိမ့်မည်
လီယန်ချူသည် ဝမ်ဝမ် အမတ်မင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့တွေးနေသည်ကို မသိရှိပေ။
တောင်ပိုင်သခင်ကို သတ်ဖြတ်မည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ယခင်ကတည်းက စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း၊ တစ္ဆေဖမ်းခြင်းမှာ ကျန့်ယိ ကျောင်းတော်သားတို့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။
သူ လျှောက်လှမ်းနေသော တာအိုလမ်းစဉ်မှာ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ပြီး တစ္ဆေများကို ရှင်းလင်းသည့် လမ်းစဉ် ဖြစ်သည်
"ဝမ်အမတ်မင်း၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိနေလို့ မြို့တော်က ရဟန်းတာအိုတွေ ရောက်လာဖို့အထိ စောင့်နေဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါဘူး "
လီယန်ချူက ဝမ်ဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဤတာအိုဆရာငယ်က ရှောင်ထွက်သွားရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု အလိုလို ထင်မှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုသူသည် တော်ဝင်နန်းတော်၏ အစီရင်ခံစာများအရ သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပြတ်သားပြီး ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်ကာ ထိုသို့သောသူမျိုး မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဝမ်ဝမ်က လီယန်ချူကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
"ဒါဆို လီတာအိုဆရာရဲ့ သဘောထားက ဘာလဲ "
"ကျုပ် ဒီညပဲ ချင်းဖုန်းတောင်ကြောကို သွားပြီး တောင်ပိုင်သခင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါ့မယ် "
ဝမ်ဝမ်မှာ အံ့ဩသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"လီတာအိုဆရာက ငယ်ရွယ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားပေမဲ့ ဒီသတ္တိကို ချီးကျူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်သခင်မှာ အဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် ရှိတာမို့ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် မလွယ်ကူနိုင်ဘူး၊ မြို့တော်က ပညာရှင်တွေ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်တာ ပိုစိတ်ချရမှာပါ "
"မလိုပါဘူး၊ ကျုပ်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ နည်းလမ်းရှိပြီးသားပါ၊ ဒီညပဲ ချင်းဖုန်းတောင်ကြောကို သွားပြီး မိစ္ဆာကို သတ်မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် တခြားနေရာကို ဆက်သွားရဦးမှာပါ "
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
ဝမ်ဝမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မူလက လီယန်ချူကို တားဆီးရန် စိတ်ကူးရှိသော်လည်း လီယန်ချူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ။
ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။
စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူ၏ ခရီးစဉ်ကို အကောင်းမမြင်သော်လည်း ဝမ်ဝမ်က
"ဒါဆို လီတာအိုဆရာ သတိထားပါ၊ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးဆိုရင် ကိုယ့်အသက်ကို အရင်ဦးစားပေးပါ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်မင်းရဲ့ သတိပေးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "
လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
သူသည် အေးဆေးစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး မည်သည့် အရာရှိ သို့မဟုတ် စစ်သည်ကိုမျှ ခေါ်ဆောင်ခြင်း မပြုပေ။
ဝမ်ဝမ်၏ ဘေးတွင် ဓားရှည်ကို ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော လူငယ် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။
"အမတ်မင်း၊ ဒီလီတာအိုဆရာ သွားတဲ့ခရီးက အန္တရာယ်များနေသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ တောင်ကို လှုပ်ခါလိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊ ဘာလို့ မတားဆီးလိုက်တာလဲ "
လူငယ် စစ်သူကြီးက မေးသည်။
ဝမ်ဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်
"ငါက မသိဘဲ နေမလား၊ ဒါပေမဲ့ ခုနက သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ ဒီခရီးမှာ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ တစ်စုံတစ်ရာ ခံစားလိုက်ရတယ် "
လူငယ် စစ်သူကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်
"တောင်ပိုင်သခင်က နှစ်ပေါင်းငါးရာ ကျင့်စဉ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာကြီးပဲ သူ့လက်အောက်က မြွေမိစ္ဆာနဲ့ စာပေတတ် ကျောင်းသားကိုတောင် မလွယ်ကူဘူး၊ ဒီလီတာအိုဆရာက အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ "
ဝမ်ဝမ် စကားမပြောပေ။
သူသည် သာမန်အရာရှိတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေ။
ကျင့်စဉ်၊ စွမ်းအားဆိုသည့်အရာများကို သိပ်မနားလည်ပေ။
ထိုလူငယ် စစ်သူကြီးက တရားရုံးတော်မှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အရာရှိဖြစ်ပြီး အမြင်မှာ ထက်မြက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း။
သို့သော် ဝမ်ဝမ်ကမူ ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးနေသည်ကို မြင်ရသည်။
ဤသို့သော အရှိန်အဝါမျိုးမှာ အတုလုပ်၍ မရနိုင်ဘဲ၊ ဒီညပြီးနောက်တွင် သူ့အတွက် မတူညီသော ရလဒ်များကို ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
လီယန်ချူသည် ကျောက်မိသားစုမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မည်းကြီး ကို စီးကာ ချင်းဖုန်းတောင်ကြောသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။
ဓာတ်တော် ကို မသယ်ဆောင်ထားပါက သူသည် တိမ်စီးနည်းလမ်းကို သုံးနိုင်သော်လည်း။
သို့သော်
မည်းကြီး မှာ စွမ်းအားများ ရရှိထားသော မြည်းဖြစ်ပြီး သာမန်တိရစ္ဆာန် မဟုတ်ပေ။
အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားသည့်အခါ အရှိန်မှာလည်း မနှေးပေ
နားထဲတွင် လေတိုးသံများ ကြားနေရပြီး မည်းကြီးမှာ မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးလွှားနေသည်။
ယွန်းနျန်း လီယန်ချူ နောက်သို့ လိုက်ပါလာကတည်းက ထို တိရစ္ဆာန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရသည်။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
ခြေသံများမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်
မြင်းတစ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် ချင်းဖုန်းတောင်ကြောသို့ ဦးတည်သွားသည်။
တောင်လမ်း မိုင်နှစ်ရာမှာ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားသည့် မည်းကြီး အတွက် အလွန်ဝေးလွန်းသည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်၌ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။
ညနှင့်နေ့ လဲလှယ်သည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အသက်ဓာတ်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
လီယန်ချူသည် မည်းကြီး ကို ဆွဲခေါ်ကာ နက်ရှိုင်းပြီး ခက်ထန်သော တောင်ကြောကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဘေးတွင် ဆံပင်ကို ပုံစံသွင်းထားပြီး မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသော လှပသည့် မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ရှိသည်။
သာမန်အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လွင်နေသည်။
"တာအိုဆရာ၊ တောင်ပိုင်သခင်က ချင်းဖုန်းတောင်ကြော၊ လျူကွမ်းဂူ မှာ နေပါတယ်၊ ဒီကနေ ဆိုရင် တောင်လမ်းခုနစ်၊ ရှစ်မိုင်လောက် ရှိပါမယ် "
ယွန်းနျန်းက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ရှေ့ကနေ လမ်းပြ"
ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသော်လည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
လီယန်ချူက မေးသည်။
"ကျွန်မ ကြောက်တယ် "
ယွန်းနန်း၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့သွားပြီး ငိုချင်နေသည်။
"..." လီယန်ချူ။
ဒီလောက် ကြောက်တတ်တဲ့ မိစ္ဆာမျိုး မတွေ့ဖူးသေးဘူး
မင်းက သစ်ပင်ပန်းပင် တွေဆီက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ မိစ္ဆာပဲလေ
လီယန်ချူက ယွန်းနျန်း၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး
"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ၊ မြန်မြန်လမ်းပြ၊ သူက ငါ့ထက် ကြောက်စရာကောင်းလို့လား "
ဟု ပြောသည်။
ယွန်းနျန်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားပြီး နောက်ကို ဖုံးကွယ်ကာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားသည်။
သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟုတ်သားပဲ
ဒီတာအိုဆရာငယ်က သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပြတ်သားပြီး မကောင်းမှုကို စက်ဆုပ်သည်။
လူသတ်... မဟုတ်ဘူး မိစ္ဆာသတ်ရာမှာ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘူး။
တောင်ပိုင်သခင်နဲ့ ဆိုရင် တစ်ဖက်က ကောင်း၊ တစ်ဖက်က ဆိုး ဖြစ်သည်။
ယွန်းနျန်းက စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။
"တာအိုဆရာ၊ လိုက်ခဲ့ပါရှင် "
ယွန်းနန်းက လျူကွမ်းဂူဆီသို့ လေထဲတွင် ပျံသန်းသွားသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ အစွမ်းကုန် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားကို သုံး၍ တောင်တန်းများကြားတွင် ခုန်ပျံလိုက်သည်။
မည်းကြီး မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ့ဘာသာ တစ်နေရာတွင် လှည့်ပတ်နေရုံမှလွဲပြီး အခြားမတတ်နိုင်ပေ
ချင်းဖုန်းတောင်ကြောမှာ မိုင်ရာချီ ရှည်လျားပြီး အဆိပ်ရှိသော တိရစ္ဆာန်များ ပေါများသည်။
လီယန်ချူ လျူကွမ်းဂူရှေ့ ရောက်သွားသောအခါ လူအရိုး နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အများစုမှာ လူ့အရိုးများ ဖြစ်သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။
ယွန်းနျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် သနားစရာကောင်းသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုများနေသည်။
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လျူကွမ်းဂူထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ဝင်သွားသည်။
ဂူထဲတွင် အနံ့အသက်ဆိုးများ ပျံ့နှံ့နေပြီး အရိုးများ ပြန့်ကျဲနေကာ မကောင်းဆိုးဝါးတို့၏ တွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ယွန်းနျန်းမှာ မျက်နှာ ဖျော့တော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။
ရှေ့မှ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတို့၏ ရယ်မောသံနှင့် စောင်းတီးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဤဆိုးဝါးသော ဂူထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ယွန်းနျန်းက လီယန်ချူကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
လီတာအိုဆရာ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသဖြင့် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ လီယန်ချူနောက်တွင် အေးဆေးပင် လိုက်သွားသည်။
တကယ်တော့
ကျွန်မ နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ ထဲကို ပြန်ဝင်ချင်ပါတယ်...
ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်မ ရှိနေဖို့ မလိုပါဘူး။
ယွန်းနျန်း စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ် လီယန်ချူမှာ ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး ပိုကြီးသော ဂူခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။
ဂူခန်းထဲတွင် အရိုးများစွာ ရှိပြီး အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်ဝက်မှာ ဝါးစားခြင်း ခံထားရသည်။
ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းပြီး အင်္ကျီများကို ဟထားကာ ကြွက်သားများ ထွက်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြေးဝါခွက်ကြီးကို ကိုင်ထားသည်။
ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေဦးရစ် ဆောင်းထားပြီး ရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သော အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ထားပြီး ခါးနှင့် ဗိုက်ကို ပေါ်လွင်စေသော လှပသည့် မိန်းမတစ်ဦး ရှိသည်။
သူမသည် ခါးကို လှုပ်ယမ်းကာ လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့် ကကွက်ဖြင့် ကပြနေသည်။
မျက်နှာဝါကျင့်ကျင့်ရှိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ ဘေးတွင် စောင်းတီးနေပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။
ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းမတစ်ဦး ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့်။
ထိုသူသုံးဦးစလုံး၏ အကြည့်များမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားပြီး စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။
အခန်း (၂၈၄) - ကစားတတ်လိုက်တာ ၊ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ရွှေရောင်လှံ၊ မိစ္ဆာရုပ်ဆောင် မိန်းမလှ
"ဘယ်သူလဲ"
"ဒီ လျူကွမ်းဂူ ကို တော်ရုံတန်ရုံ ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့၊ ဒါ ဘာနေရာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား "
ဖျားနာနေဟန်ရှိသော စာပေသမားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့၏ အာဏာပြလိုစိတ်မှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။
ရွှေရောင်ဦးရစ်ကို ဆောင်းထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်သော မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။
လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး
"မင်းတို့ကလည်း ကစားတတ်ကြသားပဲနော် "
ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကြွက်မိစ္ဆာမျက်နှာရှိသူ၏ သတင်းအချက်အလက်အရ။
ဤမြွေမိစ္ဆာမှာ စာပေသမား ၏ ဇနီးဖြစ်ရမည်။
သို့သော်
ယခုမြင်ကွင်းမှာမူ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေသည်။
ယွန်းနျန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြူရောင် မြွေသူငယ်ချင်းနှင့် ရှူရှန်း ပုံပြင်မှာ ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ဖျားနာနေဟန်ရှိသော စာပေသမား၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။
"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ တာအိုဆရာလဲ၊ သခင်ကြီးက မေးနေတယ်လေ "
သို့သော်
သူသည် လီယန်ချူဘေးရှိ ယွန်းနျန်းကို မြင်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘဇောများ အလိုလို ပေါ်လာသည်။
အလွန် လှပသော အမျိုးသမီးပင်
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဂူထဲရှိ သုံးဦး၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သွေးသံရဲရဲ အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေပြီး မကောင်းဆိုးဝါး ပူးကပ်နေသည်။
ရွှေရောင်ဦးရစ်ကို ဆောင်းထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတွင် မိစ္ဆာစွမ်းအား အကြီးမားဆုံး ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှာ နက်မှောင်နေသည်။
သူသည် တောင်ပိုင်သခင် ဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင်။
လီယန်ချူက ဖျားနာနေဟန်ရှိသော စာပေသမား ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"အဲဒါ မင်းရဲ့ဇနီး မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ တခြားသူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရောက်နေတာလဲ၊ မင်း စာဖတ်တာ ကောင်းလိုက်တာနော် "
မျက်နှာဝါကျင့်ကျင့်ရှိသော ဖျားနာနေဟန်ရှိသည့် စာပေသမား မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသည်။
"မင်းအမေ.... စုတ်ပြတ်နေတဲ့ တာအိုဆရာ "
အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရက်စက်စွာ ခုန်အုပ်လာသည်။
ဘုန်း
လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုအမည်းရောင်အရိပ်မှာ ပြာအဖြစ် လွင့်စင်သွားသည်။
ဖျားနာနေဟန်ရှိသော စာပေသမားသည် မျက်လုံးရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တာအိုဆရာမှာ သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
ဘုန်း
လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ဖျားနာနေဟန်ရှိသော စာပေသမား၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချေလိုက်သည်။
"သတ္တိကောင်းလှချည်လား "
ရွှေရောင်ဦးရစ်ကို ဆောင်းထားသော သက်လတ်အရွယ် အမျိုးသားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ခုန်အုပ်လာကြသည်။
ချန်ဂွေ့ ( တောင်ပိုင်သခင်၏ နောက်လိုက် တစ္ဆေများ)
တောင်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားသော အပြစ်မဲ့ ဝိညာဉ်များကို တောင်ပိုင်သခင်က မှော်အတတ်ဖြင့် လက်နက်ကဲ့သို့ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
နေ့စဉ် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို စားသုံးနေရသဖြင့် ဝိညာဉ်များ ရူးသွပ်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းသာ သိသော မိစ္ဆာများ ဖြစ်သွားကြသည်။
ချွင်
လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသော ဓားအရှိန်အဝါဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။
တောင်ပိုင်သခင် ပြုလုပ်ထားသော ထိုတစ္ဆေများမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်
ရိုးရှင်းသည်။ တိုက်ရိုက်ဖြစ်သည်။
အပိုအလို မရှိပေ
ရလဒ်မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။
တောင်ပိုင်သခင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး လေပြင်းအသွင်ဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာသည်။
ယွန်းနျန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ပိုင်သခင်၏ ရက်စက်သော အရှိန်အဝါကြောင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော ဓားချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်
တန့်
တောင်ပိုင်သခင်၏ လက်ထဲတွင် ကျားခေါင်းတံဆိပ် ရွှေရောင်လှံ ကို ကိုင်ထားပြီး လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။
နှစ်ဦးစလုံး တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေလှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဖြစ်ပေါ်လာသော လေဖိအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို မသိတဲ့ တာအိုဆရာ သေချင်နေတာပဲ "
တောင်ပိုင်သခင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လေရူးများ ပေါ်လာပြီး လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်
လှံဖျားတွင် ထက်မြက်သော စွမ်းအားများ ရှိပြီး အရာအားလုံးကို ခွဲစိပ်ပစ်နိုင်သည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ကျန့်ကျောင်းဓားမှ လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်လှံကို တွန်းထုတ်ကာ တောင်ပိုင်သခင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
တောင်ပိုင်သခင်၏ မောက်မာသော စကားသံများမှာ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။
တောင်ပိုင်သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရွှေရောင်လှံပေါ်တွင် အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှသည်
ကျန့်ကျောင်းဓားကိုပင် တားဆီးလိုက်နိုင်သည်
လီယန်ချူက ထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဓားဖျားဖြင့် အောက်မှ အပေါ်သို့ ပြန်လည် ထိုးဆွလိုက်သည်။
တောက်ပသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ စုစည်းသွားသည်။
လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ တောင်ပိုင်သခင်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်
ဘုန်း
တောင်ပိုင်သခင်မှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး နောက်ကျောမှာ မာကျောသော ကျောက်နံရံနှင့် ရိုက်မိသွားသည်။
သူ့၏ အင်္ကျီမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။
အပေါ်ပိုင်း ကြွက်သားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အရေပြားပေါ်တွင် အလင်းတန်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဆောင်မသုံး၊ မန္တန်မရွတ်ဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်သည့် တာအိုဆရာ။
ပြီးတော့ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း သူ့ကို မရှုံးနိမ့်ခြင်းလား
တောင်ပိုင်သခင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေရူးများမှာ သုံးတောင်ခန့် ရှည်လျားသော လှံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်
တိမ်နှင့် နဂါး၊ လေနှင့် ကျား
တောအုပ်ထဲတွင် အုပ်စိုးသော ကျားမိစ္ဆာ ဖြစ်သည့်အတွက် လျှို့ဝှက်သော အတတ်ပညာများ ရှိရမည်ပင်
သို့သော် အံ့ဩစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည်။
လေရူးများဖြင့် စုစည်းထားသော လှံကြီးမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ "
တောင်ပိုင်သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မှော်အတတ်တွေ အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ကျားလေး "
လီယန်ချူက ပျံသန်းထွက်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှ သွေးချီအရှိန်အဝါများ တက်လာကာ အစီရင်ဝတ်စုံ ပွင့်ထွက်လာသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဂူထဲရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ထားသည်။
ဘုန်း
ဘုန်း
သူ တစ်ဦးတည်းနှင့် ဓားတစ်လက်ဖြင့် ချင်းဖုန်းတောင်ကြောကို အုပ်စိုးထားသော ကျားမိစ္ဆာကို အနိုင်ရနေသည်။
တောင်ပိုင်သခင် ပြုလုပ်ထားသော တစ္ဆေများမှာ ထိုရှေးဟောင်းဓားကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး ပြန်လည် စုစည်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
သူ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း လျော့နည်းသွားသည်။
လေရူးများကို အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းမှာလည်း ပိတ်ပင်ခံထားရသည်။
ကျားခေါင်းတံဆိပ် ရွှေရောင်လှံဖြင့်လည်း ထိုတာအိုဆရာ၏ ဓားကို မတားဆီးနိုင်ပေ။
သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"ဝေါင်းးး"
တောင်ပိုင်သခင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကျားခေါင်း လူကိုယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။
လက်ထဲရှိ ကျားခေါင်းလှံမှာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ရှီး
လှံမှာ လေကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
တောင်ကို ရွှေ့၊ မြို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ ရှိရုံသာမက လျှို့ဝှက်သော အစီရင်ဝတ်စုံ တစ်ခုလည်း ပေါ်လာသည်။
တာအိုဂိုဏ်း၏ မြင့်မြတ်သော ပစ္စည်း
အစီရင်ဝတ်စုံံ
သူက ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး ဓားထဲသို့ အရှိန်အဝါများ ထည့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။
အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်
တန့်
တောင်ပိုင်သခင်၏ ရွှေရောင်လှံက လီယန်ချူ၏ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်သော်လည်း စွမ်းအားကုန်သွားပြီး ဝတ်စုံ က လွယ်ကူစွာပင် တားဆီးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သံချင်းရိုက်သံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နားကွဲမတတ်ပင်
ထိုအချိန်တွင်
ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ဓားချက်မှာလည်း ကျရောက်လာသည်။
တောင်ပိုင်သခင်၏ မျက်လုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်တစ်ခဏတွင် ဂူပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဘုန်း
ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လေထဲတွင် လွဲချော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ထွက်ပြေးမလို့လား "
လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပျံသန်းကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
ဤတောင်ပိုင်သခင်မှာ အတန်ငယ် အရည်အချင်း ရှိသူဖြစ်ပြီး ချင်းဖုန်းတောင်ကြောကို အုပ်စိုးနိုင်သော မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း
ဤမျှလောက်သာ ဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးစလုံး၏ အရိပ်များမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုဂူထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။
အဝတ်အစား ဗလာကျင်းနေသော မိစ္ဆာမမှာ သူမသေရတော့မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း တာအိုဆရာက တောင်ပိုင်သခင်ကို သတ်လိုက်ပြီး သူမကို မသတ်ပစ်ခဲ့ပေ။
သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမတွင် မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
ယွန်းနျန်းကို မုန်းတီးသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယခင်က သူမလည်း ကြောက်သော်လည်း ယွန်းနျန်း၏ ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ ပို၍ အထင်သေးမိသည်။
ဒါကတော့
ငါ ကြောက်သော်လည်း ငါ့ထက် ပိုကြောက်တတ်တဲ့သူကိုတော့ အထင်သေးတယ်။
သူမကို အထင်သေးခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပို၍ ဂုဏ်ယူမိစေသည်။
ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ကူးများကြောင့် အနိုင်ရနေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော မိစ္ဆာမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ရက်စက်လာသည်။
အနီရောင် မြွေလျှာမှာ ပါးစပ်ထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။
မျက်လုံးများမှာလည်း အေးစက်သော မြွေမျက်လုံးများ ဖြစ်လာသည်။
"မင်းရဲ့ တာအိုဆရာက မင်းကို မေ့သွားပုံပဲ၊ ဒါမှမဟုတ်... သူက မင်း ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား "
ထိုမိစ္ဆာမမှာ မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည့်အခါ ဂူထဲရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။