အခန်း (၂၈၇-၂၈၈)
Vol. 29 Ch. 287-288
အခန်း (၂၈၇) - အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ခြင်း၊ ဖေးယွန်းစီရင်စု၏ မဟာစစ်သေနာပတိ၊ မွေးရာပါ ထူးခြားသူ
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်
"ဆရာတော် ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူက တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ချီးမွမ်းခြင်းဟုသာ သဘောထားလိုက်သည်။
ဇန်ရှန်းဆရာတော်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"မနေ့ညက လီတာအိုဆရာက ချင်းဖုန်းတောင်ပေါ် တစ်ယောက်တည်းတက်ပြီး တောင်ပိုင်သခင်ကို သတ်မယ်၊ ငါတို့အကူအညီ မလိုဘူးလို့ ပြောဆိုထားတယ်ဆိုပဲ၊ နဂါးကို ယဉ်ကျေးအောင်၊ ကျားကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်မျိုး ရှိနေတဲ့ မဟာတာအိုဆရာကြီး ဖြစ်ရမယ်၊ အခုတော့ အဲဒီတောင်ပိုင်သခင်က ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ မသိပါဘူး "
ဝမ်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အခြေအနေမှာ ပြင်းထန်လာပြီ။
လီယန်ချူက ပြုံးပြီး
"တောင်ပိုင်သခင်က ကျုပ် လက်ချက်နဲ့ သေသွားပါပြီ၊ သူ့လက်အောက်က မိစ္ဆာတွေကိုလည်း အကုန် ရှင်းပစ်လိုက်ပါပြီ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဝမ်က လှည့်ကြည့်ကာ လီယန်ချူကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"လီတာအိုဆရာ၊ ဒါ တကယ်လား "
လီယန်ချူက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ တောင်ပိုင်သခင်လည်း သေဆုံးသွားပြီ၊ ချင်းဖုန်းတောင်ကြောရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်လည်း ကင်းရှင်းသွားပါပြီ၊ ဒါကြောင့် လာရောက် နှုတ်ဆက်တာပါ"
ဝမ်ဝမ်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ့နောက်က လူငယ်အရာရှိကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုအရာရှိမှာလည်း အံ့အားသင့်နေသည်။
အဲဒါ တောင်ပိုင်သခင်လေ။
ဒီအတိုင်းပဲ သေသွားတာလား
ဇန်ရှန်းဆရာတော်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
"လူငယ်တွေက မောက်မာတတ်ကြတာပဲ၊ အပေါ်ယံ ကျင့်စဉ်လောက် သင်ထားပြီးတာနဲ့ လေလုံးကြီးတွေ ထုတ်ရဲတယ်၊ အဲဒီတောင်ပိုင်သခင်က နှစ်ပေါင်းငါးရာ ကျင့်စဉ်ရှိတယ်လို့ နာမည်ကြီးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ သေနိုင်မလဲ၊ လီတာအိုဆရာက တောင်ပေါ်ကို သွားအိပ်ပျော်ပြီး ကျုပ်တို့ကိုလာပြီး လိမ်နေတာလား "
ဒီစကားကတော့ အတော်လေး ပြင်းထန်သည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လေသံမာမာဖြင့်
"အဘိုးကြီး မင်းရဲ့ အမျက်ဒေါသကတော့ အတော်ကြီးတာပဲနော်"
ဟု ပြောသည်။
ဇန်ရှန်းဆရာတော်က မျက်လုံးကို မှေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်
"သတ္တိကောင်းလှချည်လား၊ မင်းရဲ့ ဆရာတွေက မင်းကို အကြီးအငယ် အရိုအသေပေးရမယ်လို့ မသင်ပေးခဲ့ဘူးလား၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ"
ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"နှစ်ဦးစလုံးက ဝေးလံတဲ့အရပ်ကနေ လာကြတာ၊ အားလုံးက နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဝေမျှဖို့၊ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လာကြတာပါ၊ ဆက်ပြီး ငြင်းခုံနေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လျစ်လျူရှုရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်"
စစ်ဆေးရေးအရာရှိသည် တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သည်။
နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာနှင့် တရားဥပဒေကို ကာကွယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဇန်ရှန်းဆရာတော်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ချန်နိုင်ငံ၏ စစ်ဆေးရေးအရာရှိသည် အာဏာအလွန်ကြီးမားပြီး ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်ဖြင့် ဒေသအသီးသီးကို စစ်ဆေးရသူ ဖြစ်သည်။
သူ ယခုလာရခြင်းမှာ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ သာသနာကို ဖြန့်ချိရန် ဖြစ်သည်။
အရေးကြီးသည့်ကိစ္စကို အသေးအဖွဲအငြင်းပွားမှုကြောင့် ပျက်စီးသွား၍ မဖြစ်ပေ။
အူမူတာအိုဆရာက ပြုံးပြီး
"ဝမ်အမတ်မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ လီတာအိုဆရာက အသက်ငယ်ပေမဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်မှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်မှာပါ၊ တောင်ပိုင်သခင်ကို သတ်တယ်ဆိုတော့ မိတ်ဆွေရဲ့ အရည်အချင်းကို ကျုပ်တို့လည်း ကြည့်ခွင့်ရအောင် သက်သေပြစရာများ ရှိမလား"
ဟု ဆိုသည်။
သူ့လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အပြုံးပါနေသည်။
သို့သော် ပြောသည့်စကားမှာ လီယန်ချူကို ညှပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"တောင်ပိုင်သခင်နဲ့ တခြားမိစ္ဆာတွေကတော့ အကုန် မီးရှို့လိုက်လို့ ဘာအမှတ်အသားမှ မကျန်တော့ဘူး"
ဇန်ရှန်းဆရာတော်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
အူမူတာအိုဆရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ "
"ကျုပ်က တောင်ပိုင်သခင်ရဲ့ အလောင်းကို သန့်စင်လိုက်လို့ မိစ္ဆာအမြုတေ တစ်လုံး ရခဲ့တယ်၊ နှစ်ယောက်စလုံးကို ပြသချင်ပါတယ်"
သူက အိတ်ထဲမှ အစိမ်းရောင်နှင့် အနီရောင် ရောနှောနေသော အမြုတေတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အူမူတာအိုဆရာမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အကြည့်များမှာ လေးနက်သွားသည်။
ဇန်ရှန်းဆရာတော်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် နီရဲသွားသည်။
"ဘယ်လိုလဲ၊ အဘိုးကြီး ဒီမိစ္ဆာအမြုတေက အတုလား၊ မင်းရဲ့ အမြင်ကို သိချင်လိုက်တာ "
လီယန်ချူက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
ဇန်ရှန်းဆရာတော်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ခဏကြာသော်
သူက သက်ပြင်းကြီး ချလိုက်သည်။
"အမိတဘ ၊ ဒီမိစ္ဆာအမြုတေက အစစ်ပါ ခုနက ကျုပ် ပြောမိတာ မှားသွားပါတယ်၊ သူရဲကောင်းတွေကို အထင်သေးမိလို့ လီတာအိုဆရာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
ဒီရဟန်းကြီးက ဒေါသကြီးပေမဲ့ အမှားကိုတော့ ဝန်ခံတတ်သူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။
"ခုနက မယုံတာလည်း သဘာဝပါပဲ "
ဇန်ရှန်းဆရာတော်မှာ အမှားဝန်ခံပြီးနောက် ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက အခွင့်ကောင်းယူပြီး စော်ကားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူက အလွယ်တကူပင် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဒါက သူ့ကို အံ့ဩစေသည်။
"အမိတဘ ၊ ဒီနေ့ လီတာအိုဆရာကြောင့် ကျုပ် အမြင်ကျယ်သွားပါတယ်၊ တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်ပါပဲ "
ဝမ်ဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
"မိစ္ဆာတွေကို သတ်နိုင်ပြီး ပြည်သူတွေကို ကူညီနိုင်ရင် နိုင်ငံတော်အတွက် ကုသိုလ်ပါပဲ၊ လီတာအိုဆရာက အကြီးမားဆုံး ကုသိုလ်ရှင်ပါ ဇန်ရှန်းဆရာတော်နဲ့ အူမူတာအိုဆရာတို့ကလည်း ဝေးလံတဲ့အရပ်က လာပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုက် အထက် ကို တင်ပြပြီး ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်သွားပါ့မယ် "
ဒီစကားကြောင့်
ဇန်ရှန်းဆရာတော်မှာ စိတ်အေးသွားသည်။
အူမူတာအိုဆရာလည်း ပြုံးလာသည်။
သို့သော်
လီယန်ချူက အူမူတာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အူမူတာအိုဆရာ အံ့ဩသွားပြီး
"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"
ဟု ပြုံးပြီး မေးသည်။
"အူမူတာအိုဆရာ၊ မျက်နှာကတော့ အတော်လေး မည်းနေတာပဲ"
လီယန်ချူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
အူမူတာအိုဆရာ - "..."
မင်းရဲ့ အမေ မျက်နှာမည်း
ဇန်ရှန်းဆရာတော်နှင့် ဝမ်ဝမ်တို့မှာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့
ဒီအူမူတာအိုဆရာမှာ မွေးရာပါ မျက်နှာမည်းနေတာ ဖြစ်ပြီး ကျောက်မီးသွေးလိုပင် ထူးခြားဆန်းပြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျောက်အိမ်တော်
ကျောက်အဘွားကြီး ရောက်လာပြီး လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ ရွှေအပြား တစ်ရာ ပေးအပ်သည်။
လီယန်ချူက ပြုံးပြီး လက်ခံလိုက်သည်။
တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိစ္ဆာသတ်ပြီး အခကြေးငွေယူခြင်းမှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
လူတိုင်းကို ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး တရားမျှတအောင် လုပ်ခိုင်းလို့ မရပေ။
တချို့သော မိစ္ဆာတွေက အရမ်းကြမ်းတမ်းသည်။
အသက်ကို စတေးပြီး တိုက်ရိုက်ရသည်
လူကျူး မှာ လီယန်ချူကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျောက်အဘွားကြီးက လီယန်ချူကို လူကျူးကို လက်ဆောင်ပေးချင်ကြောင်း ပြောသည်။
ဒါကိုတော့ လီယန်ချူ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ငွေယူတာက လုပ်ငန်းစံနှုန်း ဖြစ်ပေမဲ့ မိန်းမယူတာကတော့ မသင့်တော်ပေ။
လူကျူး မှာ အလွန် စိတ်ပျက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသည်။
ကမ္ဘာကြီးကို လက်လွတ်လိုက်ရသလိုပင်
အခန်းထဲတွင် ဝမ်ဝမ်နှင့် လီယန်ချူသာ ကျန်ရှိသောအခါ။
ဝမ်ဝမ်က
"လီတာအိုဆရာ၊ ကျုပ် နဲ့ တိုင်ပင်စရာ ရှိလို့လား "
ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်သည်။
"အမတ်မင်း၊ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဥ် အကြောင်း ကြားဖူးလား "
ဝမ်ဝမ် လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက် တုန်သွားပြီး သူ၏ အဝတ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
သူက အံ့ဩစွာဖြင့်
"လီတာအိုဆရာ၊ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဥ် အကြောင်း သိထားလို့လား "
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ စောစောက ဖမ်းမိလိုက်သည့် သူတောင်းစားဆီက သိရသမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဝမ်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာပြီး
"ကောင်းလိုက်တာ ဒါဆိုရင် ရှူကျိုးမြို့ထဲက စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဥ် မိစ္ဆာတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလို့ရပြီ "
ဟု ပြောသည်။
သူတောင်းစားက ရှူကျိုးမြို့ထဲက သူတို့ရဲ့ ဌာနချုပ် တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ဝမ်အမတ်မင်း၊ အဲဒီ လူယင် ဆိုတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ "
ဝမ်ဝမ်က လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဒီကိစ္စကို ပြောပြရင် ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို မပြောပါနဲ့၊ ကျုပ်ကို အခက်တွေ့စေနိုင်ပါတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"လူယင်ဆိုတာ လီတာအိုဆရာ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်၊ ဖေးယွန်းစီရင်စုရဲ့ မဟာစစ်သေနာပတိ လူချန်ရှင်း ရဲ့ သမီးဖြစ်သူ လူလီ ဖြစ်ရမယ်"
ရှူကျိုးနှင့် ဂျင်ဂို တို့မှာ ဖေးယွန်းစီရင်စု နယ်မြေထဲတွင် ရှိသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒီ မဟာစစ်သေနာပတိမှာ ထူးခြားတဲ့ အချက်များ ရှိသလား "
ချန်နိုင်ငံမှာ တောင်ပိုင်း (၇) ခု၊ မြောက်ပိုင်း (၆) ခု၊ စီရင်စု (၁၃) ခု ရှိပြီး စီရင်စုဝန်မှာ အုပ်ချုပ်ရေးအကြီးအကဲ ဖြစ်ကာ အမှုအခင်းများကို ဆုံးဖြတ်သည်။
မဟာစစ်သေနာပတိ မှာ စစ်တပ်၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီး စစ်ရေးအာဏာကို ကိုင်တွယ်သူ ဖြစ်သည်။
"ဒီ မဟာစစ်သေနာပတိက မွေးရာပါ ထူးခြားသူပါ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တိုက်ပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုနဲ့ ညီမျှပါတယ်၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အားပေးမှုကြောင့် အသက် (၄၀) မှာတင် မဟာစစ်သေနာပတိ ဖြစ်လာတာပါ၊ လူလီဆိုတာက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါ"
အခန်း (၂၈၈) - မဟာပညာရှင်၊ ပိုင်လုအကယ်ဒမီ၊ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိခြင်း
"ကြားရတာတော့ အဲဒီ လူလီ က မဟာပညာရှင် ဂျင်ယန် ဆရာကြီးဆီမှာ ပညာသင်ဖူးတယ်တဲ့၊ ကိုယ်ခံပညာတင်မကဘူး၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာတွေကိုလည်း သင်ယူထားလို့ ထူးချွန်တဲ့သူလို့ ပြောကြတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ လူလီကိုယ်တိုင် လူတွေကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ကိစ္စ လုပ်နေလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး"
လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒီ လူယင် ဆိုတဲ့လူက ဘာလို့ ငွေသုံးထောင်ကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်တာလဲ၊ ဘေးမှာလည်း သေရတာခက်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို ဘာလို့ ခေါ်ထားနိုင်တာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။
ပြီးတော့ နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ နဲ့ မဟာပညာရှင်ရဲ့ လက်ရေးမူတွေကိုတောင် အလွယ်တကူ ပေးနိုင်သေးတယ်။
တကယ်တော့ ဖေးယွန်းစီရင်စု ရဲ့ နံပါတ်တစ် အရာရှိမျိုးဆက်ပဲကိုး
လီယန်ချူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး
"ဒီလိုဆိုရင် လုလီက ရှူကျိုးမြို့ကို သွားပြီး စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ် ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တာ အောင်မြင်ဖို့ သေချာနေပြီပေါ့"
ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မှန်ပါတယ်"
လီယန်ချူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
"ကျုပ် လျူကွမ်းဂူကို သွားတုန်းက မိစ္ဆာတွေဆီကနေ သတင်းရလိုက်တယ်၊ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ်က လူတွေက တောင်ပိုင်သခင်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လူလွှတ်ဆက်သွယ်တာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့"
ဝမ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
"တကယ်လား "
"အဲဒီမိစ္ဆာက စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ်က လာတဲ့ ဆက်သွယ်သူမှာ မျက်နှာမည်းတာအိုဆရာ တစ်ယောက် ပါတယ်လို့ ပြောတယ်"
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ "
ဝမ်ဝမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
မျက်နှာမည်းတာအိုဆရာ။
အဲဒီ အူမူ တာအိုဆရာ ဖြစ်နေတာလား
ဒါကလည်း တိုက်ဆိုင်လွန်းနေပြီ။
"လီတာအိုဆရာ၊ ဒီကိစ္စက အရေးကြီးတယ် ဒါပေမဲ့ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေလို့ သက်သေပြစရာများ ရှိမလား "
ဝမ်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"သက်သေ မရှိပါဘူး၊ ကျုပ်က အူမူတာအိုဆရာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အမတ်မင်းကို သတိပေးတာပါ"
ဝမ်ဝမ်က သက်ပြင်းကြီး ချလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ"
လီယန်ချူက ပြုံးပြီး
"ကိစ္စပြီးပြီဆိုတော့ ကျုပ်မှာ တခြားအရေးကြီးကိစ္စ ရှိသေးလို့ သွားတော့မယ်"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဝမ်အမတ်မင်း၊ နောက်မှ ထပ်တွေ့ကြမယ် "
ဝမ်ဝမ် ထလိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုပြောမလိုနဲ့ ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။
သူ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သောအခါ။
လူငယ်အရာရှိမှာ အခန်းထဲတွင် စောင့်နေသည်။
"ဘယ်လိုထင်လဲ၊ တကယ်လို့ သူပြောသလိုဆိုရင် ဒီအူမူတာအိုဆရာမှာ သံသယဖြစ်စရာ အများကြီးပဲ"
ဝမ်ဝမ်က မေးလိုက်သည်။
လူငယ်အရာရှိ၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားလိုပင် ထက်မြက်နေသည်။
"ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်ကို ခေါ်ပြီး စိတ်စစ်ဆေးခိုင်းရမယ် "
ဝမ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားပြောမလို့လုပ်စဉ် လူငယ်အရာရှိက တားလိုက်သည်။
"ဝမ်အမတ်မင်း၊ ဧကရာဇ်မင်းက ပိုင်လု အကယ်ဒမီကို အားကိုးတယ်ဆိုတာ အမတ်မင်း သိသင့်တယ်၊ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ် မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကိစ္စမို့လို့ ဘာမှ မှားလို့မရဘူး"
ဝမ်ဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
အစိုးရနဲ့ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ်တို့ရဲ့ ကိစ္စမှာ လီယန်ချူ မပါဝင်ခဲ့ပါ၊ သူက ဘုန်းတော်ကြီးရဲ ဓာတ်တော်တွေကို ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော် ကို ပို့ပေးချင်ရုံပဲ ရှိသည်။
ပြီးရင် ဝေမြို့ ကို ပြန်ရမည်။
သူ့ကို အံ့အားသင့်စေတာကတော့။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေက လာမနှောင့်ယှက်သလို၊ မိစ္ဆာတွေလည်း ကြားဖြတ်မတားကြပေ။
အလွန်ချောမွေ့လွန်းလို့ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
"မိစ္ဆာတွေကဓာတ်တော်တွေကို အရမ်းလိုချင်ကြတယ်၊ မတိုက်ခိုက်ကြဘူးလား "
လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေမိသည်။
သူသည် လမ်းတစ်လျှောက် လူသတ်သမား လူဆိုးဂိုဏ်းတွေကိုပဲ သတ်ခဲ့ရပြီး ရွာသားတွေအတွက် နတ်ဆိုးဖယ်ရှားပေးတာလောက်ပဲ လုပ်ခဲ့ရသည်။
ဒါမှမဟုတ် သာမန်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကိုပဲ နှိမ်နင်းခဲ့ရသည်။
ဒီလောက်ပဲ။
အန္တရာယ် တစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။
ချောမွေ့လွန်းလို့ တစ်ခုခု လွဲနေသလိုပင်။
ကံကောင်းနေသလိုလို။
ဒေါင်လင်စီရင်စုသို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်လာပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ။
ဒေါင်လင်စီရင်စု
မြောက်ပိုင်းစီရင်စု (၆) ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်တန်းကြီးတွေနဲ့ သစ်တောတွေ ပေါများကာ ခက်ခဲနက်နဲသည်။
ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်သည် ဒေါင်လင်စီရင်စုမြို့ပြင် (၃၀) ကီလိုမီတာအကွာ ဝေါ်လုံတောင် ပေါ်တွင် ရှိသည်။
ဝေါ်လုံတောင်သည် နဂါးကြီးတစ်ကောင် ဝပ်နေသကဲ့သို့ ခေါင်း၊ လည်ပင်း၊ ကျော၊ ခြေ၊ အမြီးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။
ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာပေးသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားသော ထိုကျောင်းတော်သို့ ရောက်လာပြီး ကြီးမားသော ဘာသာရေး အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်မှာ လူသိများပြီး ယုံကြည်သူတွေ အများကြီး ရှိသည်။
ဝေမြို့က ချင်းယီမယ်တော် ကျောင်းတော်ထက်တောင် ပိုပြီး စည်ကားသည်။
သို့သော်
ယခု ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ တံခါးများ ပိတ်ထားပြီး အပြင်လူကို မလက်ခံတော့ပေ။
လီယန်ချူ ကျောက်လှေကားပေါ် တက်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာကာ မကြည့်ရဲလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။
"ဒီလို နာမည်ကြီးတဲ့ ကျောင်းတော်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ"
ယွန်းနျန်း သည် နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ ထဲမှနေ၍ အသံပေးသည်။
"အရမ်းသန့်စင်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အရှိန်အဝါပဲ၊ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်ကို ရောက်ပြီလား "
လီယန်ချူ ပြန်ဖြေသည်။
"ဟုတ်တယ် ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ ရှိနေပြီ"
နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ မှာ ယွန်နျန်းအတွက် နေစရာဖြစ်ပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကို အမြဲတမ်းတော့ မသိနိုင်ပေ။
ဗုဒ္ဓဘာသာ အရှိန်အဝါကို ခံစားရမှသာ အသံပေးသည်။
"အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ချင်လား"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
သာမန်မိစ္ဆာတွေဆိုရင် ဒီနေရာကို မလာရဲပေမဲ့ ယွန်နျန်း က သစ်ပင်ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော် ရဟန်းကြီးတွေရဲ့ သွန်သင်မှုကို ခံထားရလို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အရှိန်အဝါနဲ့ ရင်းနှီးသည်။
ဒါကြောင့် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး။
ယွန်းနျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"တာအိုဆရာ စိတ်ချလက်ချ နေထိုင်ပြီးမှပဲ ကျွန်မ ထွက်လာပါတော့မယ်"
လီယန်ချူလည်း အတင်းမလုပ်တော့ပါ။
တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
မျက်ခုံးထူထူနဲ့ လူငယ်ရဟန်းတစ်ပါး ထွက်လာသည်။
သူက ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ ဧည့်သည်လက်ခံရဟန်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ သူ့ရဲ့ စာတမ်းကို ပေးလိုက်သည်။
အပေါ်မှာ လုံဟူရှန်းတောင်က အဘိုးအိုရဲ့ လက်ရေးမူ ရှိသည်။
လူငယ်ရဟန်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေ လင်းသွားသည်။
"အော် လီတာအိုဆရာ၊ ဝင်ခဲ့ပါ "
စာတမ်းမှာ လုံဟူရှန်း တောင်က ကျန်းဟွိုင်ဟဲ ရဲ့ လက်ရေးမူ ဖြစ်လို့ အရေးကြီးမှန်း သိသာသည်။
ပြီးတော့ လီယန်ချူက ဓာတ်တော်တွေကို ပို့ပေးမယ့်သူ ဖြစ်လို့ အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံခံရသည်။
ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်သည် ကြီးမားပြီး အဆောက်အဦး (၆၀၊ ၇၀) ခန့် ရှိကာ ရဟန်း (၃၀၀) ကျော် ရှိသည်။
သာမန်အချိန်တွေမှာ ဘုရားဖူးတွေ များလှသည်။
လီယန်ချူသည် ရဟန်းနောက်လိုက်ပြီး ရဟန်းဆောင်သို့ ရောက်သွားသည်။
"လီတာအိုဆရာ ခဏစောင့်ပါ၊ ကျနော် ပူရှင်း ဆရာတော်ကို သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လီယန်ချူသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး နံ့သာနံ့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရသည်။
လူတွေရဲ့ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။
"ဒီကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ အပြင်လူတွေ မဝင်အောင်နဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကာအကွယ်တွေ လုပ်ထားတာပဲ"
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
ခဏကြာတော့။
ရဟန်းအိုတစ်ပါး ဝင်လာပြီး မျက်လုံးတွေက ထက်မြက်သည်။
"အမိတာဘ ကျုပ် က ပူရှင်းပါ လီတာအိုဆရာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျုက်တို့ကျောင်းတော်ရဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ ဓာတ်တော်တွေကို ပို့ပေးလို့ အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လီယန်ချူ ထပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"ဆရာတော်၊ ကျနော် က အလုပ်တစ်ခုလုပ်ပေးရုံပါ"
သူက နောက်ကျောက အိတ်ကို ယူပြီး သစ်သားသေတ္တာ နှစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဖွင့်လိုက်သောအခါ။
ရွှေရောင်အလင်းတန်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ ဓာတ်တော်
ပူရှင်းဆရာတော် ပြုံးပြီး ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်သည်။
"လီတာအိုဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းတော်မှာ ခဏနားပါဦး၊ ဒီဓာတ်တော်ကိစ္စက အရေးကြီးလို့ ၊ ကျုပ်တို့ ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်"
လီယန်ချူ ပြုံးပြီး လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
"ကျုပ် ဒီဓာတ်တော်ကို နောက်ကျောက ဓာတ်တော်မျှော်စင်မှာ ပူဇော်ဖို့ သွားရဦးမယ်၊ ကိစ္စက အရေးကြီးလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်"
ပူရှင်းဆရာတော် ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။
"ဆရာတော် ကြွပါ"
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာ
သူက နောက်ဆုံးတော့ အဘိုးအို တာဝန်ပေးလိုက်တဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ ဓာတ်တော်ကို ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပို့ပေးလိုက်နိုင်ပြီ။
လမ်းမှာ အခက်အခဲ မရှိပေမဲ့၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ခဲ့ရလို့ ကုသိုလ်မှတ် တွေရပါတယ်။
ပြီးတော့ စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ် ကိစ္စကိုလည်း တင်ပြပေးနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒီခရီးစဉ်ကတော့ တော်တော်လေး ပြည့်စုံပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်က ဝူစဲ ဆရာတော် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး။
ပြီးတော့
ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်ထဲ ရောက်ကတည်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
ဒီလောက် စည်ကားတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးက တံခါးပိတ်ထားရတာ တကယ်ပဲ ရဟန်းတစ်ပါး စိတ်မိစ္ဆာဝင် လို့လား။
ပြီးတော့ ပူရှင်းဆရာတော်ရဲ့ သဘောထားကလည်း မသင်္ကာစရာကောင်းနေသည်။
လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်းကျောင်းတော်ကို ကြည့်ရင်း တွေးတောနေသည်။