အခန်း (၂၈၉-၂၉၀)

အခန်း (၂၈၉) - ကျင်ကွမ်းဆရာတော်ကြီး ဘောဓိဆေးလုံ

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးနက်သွားသည်။

သို့သော်

ထိုနေရာမှာ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော် အတွင်း ဖြစ်၍ ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်သည် ဓာတ်တော်များကို စိတ်ဝင်စားသော မိစ္ဆာများကို ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးရန် စီစဉ်ထားသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စွမ်းအားရှိကြလိမ့်မည်ဟု ယူဆရသည်။

​သူသည် ယွန်းနျန်း ကို နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ ထဲမှ ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဆံထုံးကို ထုံးထားပြီး ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ဝတ်ဆင်ထားသည့် အပြာရောင် အဝတ်စ မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ယွန်းနျန်း ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရဟန်းဆောင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမ၏ စူးရှတောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများထဲတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

​"ဒါဟာ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်ပဲပေါ့၊ ဒီဗုဒ္ဓဘာသာ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို နေရတာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လိုက်တာ"

ဟု ယွန်းနျန်းက ရေရွတ်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြီး

"ဒါဆိုရင် မင်းကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ရမလား "

ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင်

"မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက တာအိုဆရာရဲ့ ဘေးမှာပဲ လိုက်ပါချင်တာပါ"

ဟု ပြောသည်။

​လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ မင်းကို အရင်က ဥာဏ်အလင်းပွင့် စေခဲ့တဲ့ ဘုန်းကြီးရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ "

"ဘင်ရင် ဘုန်းတော်ကြီးပါ"

​လီယန်ချူသည် ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။

ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်အကြောင်းကို အားထုတ်ပြီး ပြန်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဘယ်လိုမှ မမှတ်မိပေ။

ရုတ်တရက်။း

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားအောင် ဖွင့်လိုက်သည်။

​"ကျင်ကွမ်းဆရာတော်ကြီး "

​သူသည် ယွန်းနျန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသေးစိတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ယွန်းနျန်း၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ "

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းနဲ့ ဒီကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်နဲ့က တကယ်ကို ဆက်နွယ်မှု ရှိနေတာပဲ"

ယွန်းနန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

​ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး။

ဘွဲ့တော်မှာ ဘင်ရင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လောကတွင် ရှိနေသေးသော ရဟန္တာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသော ဗုဒ္ဓဘာသာ အစွမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ကာ နဂါးကို ယဉ်ကျေးအောင်၊ ကျားကို နှိမ်နင်းနိုင်သူဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က ရွှေပန်းကန်လုံးဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးပြီး၊ အချို့က ၎င်းမှာ ဝေါ်လုံတောင် ဖြစ်လာရခြင်း၏ အစဟု ပြောဆိုကြသော်လည်း လူအများစုကမူ ဒဏ္ဍာရီအဖြစ်သာ သဘောထားကြသည်။

ဒေါင်လင်စီရင်စု ၏ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချမှတ်ပေးခဲ့ပြီး ကျင်ကွမ်းဆရာတော်ကြီးဟု အမည်တွင်သည်။

ပြောင်းပြန်အားဖြင့် ဘင်ရင်ဆိုသည့် ဘွဲ့တော်မှာမူ မည်သူမျှ မပြောကြတော့ပေ။

​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မိသည်။

ယွန်းနျန်းသည် အရင်က ကျင်ကွမ်းဆရာတော်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ အရှိန်အဝါများ အဘယ်ကြောင့် ထူထပ်နေရသလဲဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။

​သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ ရဟန်းဆောင်တွင်သာ နေကြပြီး အပြင်သို့ လှည့်လည်ခြင်း မရှိကြပေ။

ယွန်းနျန်းမှာ အလွန် သိတတ်သူဖြစ်သည်။

မိမိ၏ မိစ္ဆာပုံစံ ကို ရှင်းပြရခက်မှန်း သိသောကြောင့် အပြင်တွင် ခဏတာ နေပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နဂါးကျား ရွှေအမြုတေထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ရုပ်ရည်လှပပြီး အေးချမ်းသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိကာ သိတတ်ခြင်းကြောင့် ဘေးနားတွင် ရှိနေလျှင်လည်း အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။

​သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ ကျင့်စဉ် ကို စတင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာ အလွန်ထူထပ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းတော်ဖြစ်သည့်အတိုင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနှစ်သာရကို စုစည်းထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လောကီအာရုံမှ ကင်းရှင်းသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်၏ အေးချမ်းမှုကိုသာ ထိန်းထားလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ အသက်ဝင်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လည်ပတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒန်တျန်း သို့ စုစည်းသွားသည်။

သူ တရားထိုင်ခြင်းမှ အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အခါ။

ဒန်တျန်းအတွင်းရှိ စွမ်းအင်အရှိန်အဟုန်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။

​"တိုးတက်မှုကို မြင်တွေ့နိုင်တဲ့ ကြိုးစားမှုမျိုးက တကယ်ကို စွဲလမ်းဖို့ ကောင်းတာပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

​ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ ပူရှင်းဆရာတော်သည် ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ပေးပို့လိုက်သည်။

ကြာစေ့အရွယ်အစားရှိပြီး အရောင်မှာ ရွှေဝါရောင်တောက်ပကာ မြက်ပင်သစ်ပင်တို့၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒါက ကျုပ်တို့ ကျောင်းတော်က ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဘောဓိဆေးလုံး ဖြစ်ပြီး သောက်သုံးပြီးရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တိုးပွားစေပါတယ် လီတာအိုဆရာ လက်ခံပေးပါ "

​လီယန်ချူသည် ပူရှင်းဆရာတော်၏ စကားကို ကြားပြီး ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တိုးပွားစေတယ် "

သူ လက်ရှိ အလိုအပ်ဆုံးမှာ ထိုကဲ့သို့သော ဆေးမျိုးဖြစ်သည်။

နတ်ဆရာကြီး ပေးထားသော ဆေးလုံးများမှာလည်း စွမ်းအင်ဖြည့်ပေးသော ဆေးများသာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဘောဓိဆေးလုံးကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် စွမ်းအင်ပိုမိုပြင်းထန်ကြောင်း သိသာသည်။

ပုလင်းတွင် စုစုပေါင်း ဆေးလုံး (၁၀) လုံး ပါဝင်သည်။

ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ သီးသန့် ဘောဓိစေ့များဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အံ့ဖွယ်အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။

​လီယန်ချူသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ကုသိုလ်အမှတ် ကို အသုံးပြု၍ လေးကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ရာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့သေးသည်။

စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း နှင့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင် ကို အသုံးပြု၍ ထိုဘောဓိဆေးလုံး၏ ပြဿနာကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထိုဆေးလုံးမှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော အဖိုးတန် ဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

​သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တာအိုအသံများကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင် "

ကုသိုလ်မှတ် ၃၀၀ ကို သုံးစွဲလိုက်သည်။

ဘောဓိဆေးလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှေဝါရောင်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာကာ ကြည်လင်လာသည်။

သူ အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက် ဆက်လက် မြင့်တင်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၆၀၀ ကို သုံးစွဲလိုက်သည်။

ဘောဓိဆေးလုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိကို မစူးဘဲ ကြည့်ရတာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

​"အဆင့်မြင့်တင် "

ကုသိုလ်မှတ် ၁၀၀၀ ကို သုံးစွဲလိုက်သည်။

ဘောဓိဆေးလုံးမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

လီယန်ချူ ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တောက်ပမှုများ ရှိနေပြီး အာရုံခံစားမှုမှာ ကောင်းမွန်နေသည်။

နက်နဲပြီး သေချာသည့် အသိစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဆက်လက်၍ အဆင့်မြင့်လို့ မဖြစ်တော့ပေ။

မဟုတ်ပါက

အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများလိမ့်မည်

​"ဒါဟာ ဆရာဦးလေး က ငါ့ကို ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်ကို လွှတ်လိုက်တဲ့ အကြောင်းအရင်း ဖြစ်နေမလား၊ ဒီဘောဓိဆေးလုံးအတွက်ပဲလား "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆေးလုံးဆိုသည်မှာ ဆေးစပ်သည့် ပညာသာမက၊ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့် ဆေးနည်းလမ်းများမှာလည်း အလွန်အရေးကြီးသည်။

ထိုဘောဓိဆေးလုံးမှာ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ဆေးလုံး ဖြစ်ပေမည်။

ဓာတ်တော်ကို ပို့ပေးခဲ့သည့် ကုသိုလ်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုးကို ပေးအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

​သူသည် ဘောဓိဆေးလုံးကို သောက်သုံးလိုက်ရာ သန့်စင်သော ဆေးစွမ်းအင်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချွေးပေါက်များအားလုံး ပွင့်သွားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အားရပါးရ စုပ်ယူလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းမှာ ချောင်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပါက၊ ယခုအခါတွင် မြစ်ငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

အလျင်အမြန်ပင် ဟွမ်ထင် တာအိုကျမ်း အတိုင်း လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

စွမ်းအင်များမှာ တစ်စထက်တစ်စ တိုးပွားလာပြီး ဘောဓိဆေးလုံး၏ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပေးသည့် ဂုဏ်သတ္တိကြောင့်။

အဆင့်မြင့်တင်မှု့ သုံးကြိမ်ပြုလုပ်ပြီးနောက် စွမ်းရည်များမှာ တိုးပွားလာသည်။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တိုးပွားလာရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင်လည်း အညစ်အကြေးများ ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး ခိုင်ခံ့သွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပိုမို အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားထုတ်လုပ်မှုမှာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။

​သူ ထိုကျေးဇူးကို ခံယူပြီးသည့်နောက် ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပြောင်းအလဲ မရှိတော့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး အညစ်အကြေးများ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပျော်ရွှင်နေသည်။

ထိုဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ နှစ်ဆတိုးသွားသည်။

ဤသည်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သည်။

မူလအတိုင်းဆိုလျှင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး တစ်နှစ် ကြာမြင့်လိမ့်မည်

ဒါတောင်မှ သူသည် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများစွာ ရှိပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ကံကြမ္မာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည့် အခြေအနေတွင် ဖြစ်သည်။

တာအိုလမ်းစဉ်မှာ အမှန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်

​"ဆေးတစ်လုံးတည်းနဲ့ တစ်နှစ်စာ ကြိုးစားအားထုတ်ရတာနဲ့ ညီမျှတယ်၊ အကုန်လုံး သောက်သုံးပြီးရင် ဆယ်နှစ်စာ စွမ်းအင် ရသွားမှာပဲ"

လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။

သို့သော်

မည်သည့် ဆေးမဆို ပထမဆုံးအကြိမ် သောက်သုံးသည့်အခါ အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း သောက်သုံးပါက အာနိသင်မှာ လျော့နည်းသွားလိမ့်မည်။

သို့သော်

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ ထိုဆေးများကို အကုန်သောက်သုံးလိုက်ပါက။

အနည်းဆုံး ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်စာ ကြိုးစားအားထုတ်ရခြင်းနှင့် ညီမျှလိမ့်မည်။

​"ဒီတစ်ခါ လာရတာ တန်ပါတယ် "

လီယန်ချူ ပြုံးရွှင်နေသည်။

သူသည် ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်တွင် ဧည့်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဓာတ်တော် နှစ်ခုကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သူ၊ ထို့အပြင် တစ်ချိန်က နတ်ဆရာလေးပါး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ကျန်းဟွိုင်ဟဲ ၏ ထောက်ခံချက်လည်း ရှိသည်။

ဂုဏ်သရေရှိပြီး အလွန် အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံခြင်း ခံရသည်။

သူသည် ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးနေကာ မဖော်ပြနိုင်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အခန်း (၂၉၀) - ဒွမ်းမူရွှမ်း ၊ယူနီဖောင်း လား

​သူသည် အဝတ်အစားများကို စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ရဟန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာကာ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်မှ မပြန်မီ ကောင်းကောင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုချင်နေသည်။

​ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်တွင် ကျောင်းဆောင်ပေါင်း (၇၀)၊ (၈၀) ခန့် ရှိပြီး မူလက ရဟန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဆင့်နိမ့်ရဟန်းငယ် အချို့သာ အပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

​ရဟန်းကြီးအချို့မှာမူ မိစ္ဆာတို့၏ မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးမှုများကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး နေရာအနှံ့ မီးငြိမ်းသတ်နေကြရသည်

ဤသို့ဖြစ်လာသဖြင့် ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဘာသာရေးအရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းတော်အတွင်းမှာမူ လစ်ဟာနေသလို ဖြစ်နေသည်။

​ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်၏ ကွမ်ရင်ဆောင်၊ ဇွန်းဘောဓိဆောင်တို့မှာ တည်ငြိမ်၍ ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းသော ကျောင်းဆောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များမှာလည်း ကြေးနီစစ်စစ်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတုအယောင် မဟုတ်ပေ။

ဒေါင်လင်စီရင်စု ၏ ထိပ်တန်းကျောင်းတော် ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသည်။

​ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်တွင် ဓာတ်တော်များ ပို့ဆောင်ပေးသည့် ဧည့်သည်များကို အလွန်ရိုသေစွာ ဆက်ဆံပြီး ကျောင်းဆောင်အသီးသီးသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးထားသည်။

နေရာနှစ်ခုမှလွဲ၍ပေါ့။

တစ်ခုမှာ ကျမ်းစာတိုက် ဖြစ်သည်။

အတွင်းတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ အဖိုးတန်ကျမ်းစာများ၊ ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ လက်ရေးမူများ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်စဉ်များနှင့် နည်းပညာများ စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာ တောင်နောက်ဘက်ရှိ ကုသိုလ်သစ်တော ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ ဓာတ်တော်များကို သိမ်းဆည်းထားသည့် စေတီပုထိုးများ တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ထည်ဝါကြီးမားသော စေတီတစ်ဆူ ရှိသည်။

ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်မှ ထိုရဟန်းငယ် မှာ ထိုစေတီအတွင်းတွင် တရားကျင့်နေပြီး စေတီတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ အဆုံးမရှိသော အစွမ်းအာဏာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

​အပြင်ဘက်တွင်လည်း ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်မှ ရဟန်းကြီးများနှင့် တပည့်များက စေတီတော်ကို ဝန်းရံကာ တရားရွတ်ဆိုနေကြသည်။

ဝူစဲဆရာတော်ကြီးအား ဗုဒ္ဓဘာသာအစွမ်းများဖြင့် ကူညီပေးပြီး စိတ်မိစ္ဆာဝင်ခြင်း ကို ခုခံရန် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုနေရာနှစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်၍ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပေ

​"လီတာအိုဆရာ"

သူသည် ပြန်လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နားထဲတွင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

​လီယန်ချူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လှပသော တာအိုဆရာမလေး တစ်ပါးသည် သူ့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။

ရုပ်ရည်မှာ ချောမောပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူစင်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အသွေးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အဝါရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း မြင်းမြီးယပ် ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ စိတ်အေးချမ်း၍ တည်ငြိမ်သော ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

သူမမှာ တင်းရုံပင် ဖြစ်သည်။

​"အော်ဟော်၊ ဒါက တင်းရုံလေး မဟုတ်လား "

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​"ဒီနေရာမှာ ရှင်နဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ရှင်လည်း ဓာတ်တော် ပို့ဆောင်ပေးဖို့ လာတာလား "

"မှန်တယ်"

"ကောင်းလိုက်တာ၊ ရှင့်ကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မပြောရသေးဘူး၊ ဒီကိစ္စပြီးရင် ကျမ ဆရာမဆီ လိုက်ခဲ့ပါလား၊ သူလည်း ရှင်နဲ့ တွေ့ချင်နေတာ"

တင်းရုံ ၏ အေးစက်သော မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲသွားသည်။

​လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

"တင်းရုံလေး တွေ့တာ ကြာပြီ၊ ငါကြားရတာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်နေသေးတာလား "

စကားတစ်ခွန်းကြောင့်။

တင်းရုံ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

သူမ၏ အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်သော ပုံစံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချစ်ကို စတင်သိရှိစပြုလာသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘယ်သူက ရှင့်ကို လိုချင်မှာလဲ၊ ရှင် ဘာလို့ အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာတွေ ပြောနေရတာလဲ "

​အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး တည်ငြိမ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ချောမောသော တာအိုရဟန်းတစ်ပါးသည် အဝေးမှ တင်းရုံ ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ လင်းသွားကာ အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ တင်းညီမလေး နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို တွေ့ပြီ"

ထိုချောမောသော တာအိုရဟန်းသည် လီယန်ချူကို မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် သတိထားဟန် ရှိနေသည်။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟဲ အစ်ကိုကြီး"

တင်းရုံ သည် ပုံမှန် အေးစက်တည်ငြိမ်သော ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ဟဲယူ သည် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

ခုနက တင်းရုံ နှင့် လီယန်ချူတို့ စကားပြောနေစဉ် ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

အထူးသဖြင့် သူ ရောက်လာသည်နှင့် တင်းညီမလေး၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမျိုးသမီးများကို အလွန် ကျွမ်းကျင်သူဟု ထင်မှတ်ထားသော ဟဲယူမှာ ဒေါသထွက်လာသည်။

​"ဒွမ်းမူ မိသားစုက ဒွမ်းမူ သခင်မလေးက ကျောင်းတော်အတွင်းမှာ ပွဲတစ်ခု စီစဉ်ထားပြီး ဧည့်သည်တွေကို ဖိတ်ထားလို့ မင်းကို ခေါ်ဖို့ လာတာ၊ အတူတူ သွားကြရအောင်"

ဟု ဟဲယူက ပြောသည်။

ပွဲ

တင်းရုံသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်သည်။

"မင်းမှာ ကိစ္စရှိရင် ငါအရင် သွားတော့မယ်"

လီယန်ချူသည် ဟဲယူ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်ဆန္ဒကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရိပ်မိသွားသည်။

သူက ထိုနေရာမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်စေမည့် ဇာတ်လမ်းဆိုးမျိုးကို မပါဝင်ချင်ပေ။

သို့သော်

ထိုဗုဒ္ဓဘာသာနယ်မြေတွင် ပွဲတစ်ခု တည်ခင်းထားသော ဒွမ်းမူမိသားစုကို စိတ်ဝင်စားမိသည်။

​သူ စကားပြောပြီးနောက် ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တင်းရုံ ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ခုခု ပြောမလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်

ဟဲယူက သူမထက် ပိုမြန်သည်။

"ဒီတာအိုဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား"

​လီယန်ချူသည် တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ငါက တိတ်ဆိတ်တာကိုပဲ ကြိုက်တယ်"

သူသည် နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

​ဟဲယူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားသည်။

"မိတ်ဆွေ၊ ကြောက်လို့လား၊ ဒီလိုဆိုရင်လည်း မသွားနဲ့ပေါ့၊ အရှက်ကွဲမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

တင်းရုံ သည် ဟဲယူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟဲအစ်ကိုကြီး၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လေးစားပါ လီတာအိုဆရာက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကယ်တင်သူ ဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ သူ့ကို စော်ကားတာကို ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး "

တင်းရုံမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးချမ်းပြီး နူးညံ့သူဖြစ်သည်။

ဟဲယူမှာလည်း လီယန်ချူက ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် တင်းရုံက ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်လည် တုန့်ပြန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

မျက်နှာမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။

"တင်း ညီမလေး၊ ငါက စတာပါ၊ ဘာလို့ အတည်ပေါက် ပြောနေတာလဲ "

ဟဲယူက ပြုံးလိုက်သည်။

​လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်ကို စိတ်ဝင်တစား စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကောင် စိတ်ရောဂါ ရှိနေတာလား

သူ၏ မျက်လုံးနှင့် အမူအရာက လီယန်ချူကို အံ့အားသင့်စေပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားရသော်လည်း အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။

​ဟဲယူ စကားပြောပြီးနောက်။

အလွန်တောက်ပသော မျက်လုံးနှစ်လုံးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။

ကြည့်ရုံနှင့်ပင် နာကျင်သွားစေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ "

ဟဲယူသည် မနေနိုင်ဘဲ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မင်း ငါ့ကို သိလို့လား " ဟု မေးသည်။

​"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကို သိမှာလဲ "

လီယန်ချူသည် ဟဲယူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘာကြောင့်လဲ မသိပေမဲ့ ဟဲယူဆီမှာ သူနှင့် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။

"မင်း ခုနက ပြောတဲ့ ပွဲကို သွားမှာဆို၊ ငါလိုက်မယ်"

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

​ဟဲယူသည် လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သူ အားနည်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အေးစက်စက် အသံဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

ဟဲယူသည် မျက်နှာသေနှင့် နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

​လီယန်ချူသည် တင်းရုံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သွားမယ်၊ သွားကြည့်ရအောင်"

တင်းရုံသည် ကျန်းထင်ရှန်းတွင် လီယန်ချူ ပြောသမျှကို နားထောင်လေ့ ရှိသည်။

ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူနှင့်အတူ ဒွမ်းမူရွှမ်း ၏ စုဝေးရာသို့ သွားကြသည်။

​ဒွမ်းမူရွှမ်း ရှိသော အိမ်ခြံဝင်းမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးကို နောက်ခံထားကာ အိမ်ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထီးတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြန့်ကျက်ထားသော ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်ကြီး ရှိသည်။

ဒွမ်းမူမိသားစုသည် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဂိုဏ်းပေါင်းစုံတွင် နာမည်ကြီးကာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသည်။

ဒီတစ်ခါ ဓာတ်တော် ပို့ဆောင်ပေးရန်အတွက် သူတို့မိသားစုမှ အစေခံများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ပုံမှန် ရဟန်း၊ တာအိုများ၊ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ကြသည်။

​ဒွမ်းမူရွှမ်းမှာ လှပသော မျက်လုံးများနှင့် ဖြူစင်သော သွားများ၊ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး အပြာရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ပျင်းရိ၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံမျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

အနားတွင် ဝိုင်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စီမံခန့်ခွဲသူ ရှိပြီး ဒွမ်းမူရွှမ်းမှာ ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်ကာ ဧည့်သည်များကို ဝိုင်ဖြင့် ဧည့်ခံနေသည်။

သူမနှင့်အတူ ခွက်မြှောက်သည့် အမျိုးသားတိုင်းမှာ သူမ၏ လှပမှုကြောင့် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုကြပြီး အလွန်အမင်း ချောမောလှပသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။

ဝတ်ရုံအောက်မှ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အမှန်ပင် ညှို့ဓာတ် ပြင်းထန်သည်။

​ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ ကျင်ကွမ်းကျောင်းတော်သို့ လာရောက်ကြသည့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ပြီး အများစုမှာ နာမည်ကြီး မိသားစုများမှ လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

အိမ်ခြံဝင်း တံခါးပွင့်သွားသည်။

အစေခံက ဟဲယူကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူသည် ထိုနေရာတွင် ရှိသူများနှင့် ရင်းနှီးသည့်အတွက် ခေါင်းညိတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်က လိုက်ပါလာသူမှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။

​ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ် တာအိုဆရာ တစ်ပါး။

ဘေးတွင် လှပသော တာအိုဆရာမလေး တစ်ပါး၊ ကြီးမားသော တာအိုဝတ်ရုံက သူမ၏ လှပသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

တင်းရုံ

လူအများ၏ မျက်လုံးများ လင်းသွားပြီး သူမကို အလွတ်မပေးဘဲ ကြည့်ရှုကြသည်။

ခူမေဆရာတော်၏ တပည့်၊ တာအိုလောကတွင် နာမည်ကြီးသော လှပသည့် သီလရှင်။

ရုပ်ရည်အားဖြင့်ဆိုပါက ဒွမ်းမူရွှမ်းထက်ပင် သာလွန်သည်။

တင်းရုံသည် အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်သော်လည်း လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်ရုံက ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသလား။