အခန်း (၅-၆)

အခန်း ( ၅ ) – မင်း ငါ့အတွက် တင့်ကားတစ်စီးလောက် ရှာပေးနိုင်မလား

"တင့်ကားတွေက သံချပ်ကာယာဉ်တွေဖြစ်ပြီး အမြောက်တွေက တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက် တစ်မျိုးပဲ။"

ချင်ယွီချွမ်ဟာ သမိုင်းမှာ မရှိခဲ့တဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုမှာ နေထိုင်သူဖြစ်ပုံရတယ်လို့ ဖုန့်ချင်းယီ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

"တင့်ကားနဲ့ အမြောက်တွေက စွမ်းအားကြီးလား။"

"အရမ်း အားကောင်းတယ်။"

နေပါဦး။ ငါက ဘာလို့ သူနဲ့ လက်နက်အကြောင်း စပြောမိတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ၏ ကမ္ဘာက လက်နက်တွေအကြောင်း ထပ်နားထောင်ချင်ပေမယ့် သူမ စကားရပ်သွားတာကြောင့် သူက ဦးဆောင်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့အတွက် တင့်ကားတစ်စီးလောက် ရှာပေးနိုင်မလား။"

ဖုန့်ချင်းယီက အခုလေးတင် ရေမသောက်ခဲ့တဲ့အတွက် တော်သေးသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ လည်ချောင်းနင်သွားနိုင်သည်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ သူမကို တင့်ကားတစ်စီး ရှာပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။

လက်နက်တွေကို ပုဂ္ဂလိက ဝယ်ယူတာဟာ တရားမဝင်ဘူးဆိုတာကိုပင် မပြောနဲ့ဦး၊ သူမ ဘယ်မှာ သွားဝယ်ရမှာလဲ။ သူမ စစ်တပ်ကနေ ခိုးယူဖို့ဆိုတာ ဝေးလာဝေးပဲ။

အဲဒါက သူမကို သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်အထိ ထောင်ကျလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်လောက်ဆို သူမ သေလောက်ပြီ။

ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်မဖြေတော့ ချင်ယွီချွမ်က "မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။" လို့ မေးသည်။

"ဟေ့လူ၊ ရှင် ကျွန်မကို ထောင်ချဖို့ လုပ်နေတာလား။ လက်နက်ရောင်းဝယ်တာ တရားမဝင်ဘူး၊ ပြစ်မှုမြောက်တယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ပြနိုင်တာဆိုလို့ ပုံစံငယ်လေးပဲ ရှိမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ကမ္ဘာက လက်နက်တွေကို တကယ်ပဲ စမ်းသပ်ချင်ပေမယ့် သူမလို မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးကို ထောင်ထဲ မထည့်နိုင်ဘူး။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းတို့ကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ငါ မသိလို့ပါ"

"ရပါတယ်။ ရှင် မသိတာမို့ အပြစ်မဖြစ်ပါဘူး။" ရှင် နောက်ပိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ထပ်ပြောမနေသရွေ့ပေါ့။

နှစ်ယောက်စလုံး ထပ်မပြောတော့တာကြောင့် လေထုအေးစက်မှုက သူတို့ကြားမှာ ကျရောက်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူနဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။ ချင်ယွီချွမ်ကလည်း သူ့မှာ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် ဘယ်လို စရမှန်း မသိချေ။

"ရှင် နောက်ထပ် သိချင်တာ ရှိသေးလား။"

သူ့အသံက တကယ့်ကို နားထောင်လို့ကောင်းပေမယ့် စကားမပြောဖြစ်ရင် အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ မဟုတ်လား။

"မရှိတော့ဘူး။ ဒီဖုန်းနဲ့ နောက်ထပ် ဆက်သွယ်လို့ ရဦးမှာလား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပေမယ့် ဖုန်းလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အရာကို ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပင်။

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စကားတွေကနေ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း သူ ပထမဆုံး သိခဲ့ရတာကြောင့် သူ သိချင်စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်က ပစ္စည်းတွေကို ပြန်တွေးလိုက်တယ်၊ သူမ သူ့ဆီက အမှတ်တွေ ရဖို့ လိုသေးသည်။

ပြီးတော့ အစကတည်းက သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ၊ ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။

"ရတယ်။ အခု ကျွန်မ ဒီကာလအတွင်း နွေရာသီ အားလပ်ရက်ရနေတာဆိုတော့ ရှင် ဘယ်အချိန်မဆို ဆက်သွယ်နိုင်တယ်၊ စာလည်း ပို့နိုင်တယ်။"

"ကောင်းပါပြီ"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အမှတ်တွေက ( ၆၀ ) ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဝမ်းသာသွားသည်။

မနက်ဖြန် နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လုပ်ရင် သူမ အမှတ် ( ၁၀၀ ) ပြည့်မှာ ဖြစ်ပြီး ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒီဖုန်းကို တစ်ရက် နီးပါး သုံးခဲ့ပေမယ့် ဘက်ထရီက ၁၀၀ % မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒီဖုန်းက လုံးဝ ပါဝါ မကုန်ဘူးလား။

ဖုန့်ချင်းယီ စမ်းသုံးကြည့်လိုက်တော့ ဒါက အမှန်ပဲ။ ဒါဆို သူမ အားသွင်းကြိုးတောင် ယူစရာ မလိုတော့ဘူး။ အံ့ဩစရာပဲ။

ထျန်းချီစခန်းမှာ ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကိုင်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

ဟိုဘက်က မိန်းကလေးငယ်လေးက အသံသာယာပေမယ့် သူမ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သူ မသိဘူး။

လမ်းညွှန်စာအုပ်မှာ သူမရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်လို့ရပေမယ့် အဲဒါ တကယ် ဟုတ်ပါ့မလား ဆိုတာကို သူ မသိဘူး။

"စစ်သူကြီး၊ ညစာစားချိန် ရောက်ပါပြီ။"

ယန်ချီက ညစာကို သယ်လာတော့ ချင်ယွီချွမ်က သူ့လက်ထဲက သေးငယ်တဲ့ အနက်ရောင်ဘူးလေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်သူကြီး၊ စားချိန်ရောက်ပါပြီ။"

"အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။" ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။

ယန်ချီက ညစာကို စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ စစ်စခန်းမှာဖြစ်တာကြောင့် ညစာက ရိုးရှင်းသည်။ ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်နဲ့ ဘန်းမုန့်မီးကင်နှစ်ချပ်။

ညစာကို ချထားပြီးနောက် ယန်ချီ ပြန်ထွက်သွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီအကြောင်း စဉ်းစားရင်း စားသောက်နေခဲ့သည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ တခြားနေရာ တစ်ခု တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား။ ရှိနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။

ပြီးတော့ ဒီဖုန်းက စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းတွေထဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ်က ဒီအရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောက်ချက်မချနိုင်သေးပေမယ့် အချိန်တန်ရင် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူ ဖော်ထုတ်နိုင်မှာပါ။

ဟိုဘက်မှာတော့ ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန့်ချင်းစီ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်း သုံးမျိုး၊ ဟင်းချို တစ်ခွက်နဲ့ ညစာကို အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။ -

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဟင်း တစ်မယ်နဲ့ ဟင်းချို တစ်ခွက်ပဲ စားခဲ့ရတာနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီနေ့ ညစာက ဇိမ်ခံရသလိုပဲ။

"နင့်ရဲ့ အဲဒီဖုန်းစုတ်က စခရင်လဲလိုက်တော့ အသစ်နဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး။ ငါ့ကို ဂိမ်းဆော့ဖို့ ခဏလောက် ငှားပါလား။"

ဖုန့်ချင်းစီရဲ့ အကြည့်က ဖုန့်ချင်းယီ စားပွဲပေါ် တင်ထားတဲ့ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့။ နင့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်း မရှိဘူးလား။"

"ငါ့ဖုန်းက ဂိမ်းတွေလည်း ဆော့တော့ အရမ်း လေးတယ်၊ နင် ညတိုင်း စောစော အိပ်တော့ ငါ့ကို ခဏ ငှားလို့ ရတာပဲ။"

" ကိုယ့်ဘာသာ အသစ်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်ပါလား"

သူမရဲ့ ဖုန်းအသစ်က ပြင်ဆိုင်မှာ ရှိနေတုန်း။ သူ ဒီဖုန်းကိုလည်း ယူဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဖုန့်ချင်းစီက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင် အခု ဝယ်ပြီးသားပဲ။ ပြဿနာက ငါ့မှာ မရှိဘူး။ နင် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံထဲက နည်းနည်းလောက် ငါ့ကိုချေးပါလား။ အများကြီး မဟုတ်ဘူး၊ သုံးထောင်လောက်ဆို ရပြီ။"

"နင် ဖုန်းဝယ်ချင်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်။ ငါ့ဆီကနေ အမြဲတမ်း အလကားရဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။"

သူမရဲ့ အစ်ကိုကို သူမထက် ပိုသိတဲ့သူ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိဘူး။ အမြဲတမ်း မရှိဘူးချည်း ငြီးတွားနေတာ။

သူက သူမဆီက သွားတိုက်ဆေးနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်တောင် ယူသုံးတာ။ သူက ခဏ ငှားတာပဲလို့ ပြောပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေးတာ မရှိဘူး။

ဂိမ်းအတွက်တော့ ငွေမရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိ။ သူမ ဒါတွေ ကြားရတာ ရိုးနေပြီ။

ပိုက်ဆံတော့ မချေးပေးနိုင်ဘူး။

ဖုန့်ချင်းစီက ဒီလှည့်ကွက်က ဖုန့်ချင်းယီဆီမှာ နောက်ထပ် အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဖုန်းက ငါ နင့်အတွက် ဝယ်ပေးထားတာပဲ။ ငါ့ကို အဲဒီ ယွမ် ( ၂၀ ) ပြန်ပေးလိုက်ပါလား။"

"... နင် တကယ်ပဲ အဲဒီ ယွမ် ( ၂၀ ) ကို ပြန်လိုချင်တာလား။ နင် နေ့လယ်က စားတဲ့ ဖရဲသီးက ယွမ် ( ၂၀ ) ထက် ပိုတန်တယ်၊ ပြီးတော့ စျေးဝယ်တာလည်း ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ပေးခဲ့တာပဲ။ ငါ စားပြီးပြီ၊ နင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စား။"

သူမ၏ ပန်းကန်နှင့် တူကို မီးဖိုချောင်ရှိ ရေစင်ထဲ ထည့်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

ယခု နွေရာသီ အားလပ်ရက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရန် ရက် ( ၂၀ ) လောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

တက္ကသိုလ်တက်ပြီးနောက် လွတ်လပ်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ပရောဂျက်စာတမ်းတွေ၊ ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေရတယ်။ ပါမောက္ခတွေက စာမေးပွဲများတွင် ပုံမှန်စာတမ်းများမှ ရမှတ် ( ၃၀ ) ရာခိုင်နှုန်းကို ပေးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို လျှော့တွက်လို့ မရပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စာရွက်စာတမ်းများကို ဖွင့်ကာ ဖတ်ခဲ့သည်။ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမသည် စာစီစာကုံးများနှင့် သုံးသပ်ချက်များ ရေးသားရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမဘေးရှိ ဖုန်းက ရုတ်တရက် အသံမြည်လာသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ထပ် အပို အလုပ် တစ်ခု ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပိုအလုပ် ထုတ်ပြန်ချက် : စံပြကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်သည် လေ့လာမှုကို ဦးစားပေးပြီး စာမေးပွဲတွင် ပထမ ရရှိအောင် ကြိုးစားပါ။ အလုပ်ပြီးမြောက်ပါက အမှတ် ( ၁၀၀၀ ) ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အမှတ် ( ၁၀၀၀ )၊ ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော် ရက်ရောတာပဲ။ သိပ်မလိုတော့ဘူး။ စာမေးပွဲ မတိုင်ခင် အချိန်ရသေးသည်။ နည်းနည်း ကြိုးစားရင် အေးဆေးပဲ။

ဒီအမှတ် ( ၁၀၀၀ ) ကို ရအောင် ကြိုးစားကြည့်မယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အထူးပစ္စည်းတွေ ဖွင့်နိုင်မလားဆိုတာ မသိဘူးလေ။

***

အခန်း ( ၆ ) – ခန့်ညားချောမောသော လူငယ် သခင်လေး

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်သည် လက်ရှိတွင် ပထမအဆင့်၌ ပစ္စည်း ငါးမျိုးသာ ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ဒုတိယအဆင့်ရှိ မသိရသေးသော ပစ္စည်းများအတွက် ဖွင့်လှစ်ရန် အခြေအနေမှာ ပထမအဆင့်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူရန် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အမှတ် ( ၅၀၀ ) ရရှိရန် လိုအပ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါတွေက ပထမအဆင့်က ပစ္စည်းတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒုတိယအဆင့်ကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာတော့ လက်ရှိမှာ မသိရသေးပေမယ့် အမှတ်ရှိနေရဖို့ကတော့ သေချာသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လုပ်နေကျအတိုင်း စောစော အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ သူမ နိုးလာသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အိပ်ရာဘေး စားပွဲမှ ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။

သူမ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွီချွမ်ထံမှ စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ 🌞]

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ စာပို့ထားသော အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မနက် ၄:၁၀။ သူ အစောကြီး နိုးနေတယ်။ သူ စစ်သူကြီးဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူးပဲ။

[ဖုန့်ချင်းယီ : မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ ရှင် နေ့တိုင်း ဒီလောက် အစောကြီး နိုးတာလား။]

[ချင်ယွီချွမ် : မနက် ( ၃ ) နာရီဆိုတာတောင် နောက်ကျနေပြီ]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မအတွက်တော့ တော်တော်လေး စောတယ်။ ကျွန်မ ပုံမှန်အားဖြင့် ( ၇ ) နာရီ၊ ( ၇ ) နာရီဝန်းကျင်လောက်မှ နိုးတယ်။]

[ချင်ယွီချွမ် : မနေ့က မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲလို့ မေးဖို့ မေ့သွားတယ်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မက ( ၁၉ ) နှစ် ရှိပြီ။ ရှင်‌ရော...။]

[ချင်ယွီချွမ် : ( ၂၅ ) နှစ်၊ အိမ်ထောင်မရှိဘူး။]

ဖုန့်ချင်းယီသည် "အိမ်ထောင်မရှိ" ဟူသော စကားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို တွေးတောနေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ အသက် ( ၁၉ ) နှစ် ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မျှော်လင့်ချက်တွေ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထျန်းချီတိုင်းပြည်တွင် အသက် ( ၁၉ ) နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးပင် ရနေလောက်ပြီ။ သူမ အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား။

ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို တိုက်ရိုက် မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

[ချင်ယွီချွမ် : မင်း အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တောင် မပြီးသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အရွယ်မရောက်သေးဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုရမှာလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : တက္ကသိုလ်။ အရွယ်ရောက်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : တက္ကသိုလ်ဆိုတာ လေ့လာသင်ယူတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ အရွယ်ရောက်တယ်ဆိုတာ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်တဲ့ တရားဝင် အသက်ကို ဆိုလိုတာ၊ ယောက်ျားလေးတွေအတွက် အသက် ( ၂၂ ) နှစ်၊ မိန်းကလေးတွေအတွက် အသက် ( ၂၀ ) ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဟုတ်တယ်။ ဒါက အသက် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုပဲ။ အခုခေတ်မှာ အသက် ( ၃၀ ) ကျော်တဲ့ ယောက်ျား မိန်းမတွေ အများကြီးပဲ အိမ်ထောင်မပြုကြသေးဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုတာက ကျွန်မ အရွယ်မှာ စဉ်းစားသင့်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။]

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် အကြောင်းမရှိဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

[ချင်ယွီချွမ် : မင်း နေတဲ့ ကမ္ဘာအကြောင်း ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင် အခု အလုပ်များနေလား။]

[ချင်ယွီချွမ် : မများဘူး။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဒါဆို ကျွန်မ မနက်စာ စားပြီးမှ ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ။]

ဖုန့်ချင်းယီက အိပ်ရာ ထပြီး မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားလဲကာ ထမင်းစားခန်းမှာ ဖုန့်ချင်းစီ မနက်စာ ပြင်ဆင်ထားလားဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်သောအခါ မနက်စာ စားရဖို့ နေနေသာသာ လူတောင် မတွေ့ရပေ။

ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုသည် မယုံကြည်ရသူဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အောက်ထပ်သို့ သွားကာ ပေါင်မုန့် နှစ်လုံး ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ချင်ယွီချွမ်ကို ဖုန်းခေါ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်လိုက်ရမလား။ ဖုန့်ချင်းယီသည် အသံသာယာသော စစ်သူကြီးအကြောင်း အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေသည်။

ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် သူမကို ချက်ချင်း အမှတ် ( ၁၀၀ ) ရစေနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဆန်လောက်သည်။

သူက အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးရင် သူမ သူ့ကို ဘယ်လို ဘာဆက်ပြောရမှာလဲ။

သို့သော် နောင်တွင် အမှတ်ရရှိရန် သူ့ကို အားကိုးရမည်ဟု တွေးသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ကို ပိုမိုသိကျွမ်းရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရဲတင်းစွာ ဆုံးဖြတ်ကာ ပထမဆုံး ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမ၏ ဖုန်းကို သေချာနေရာချလိုက်သည်။ "ဟယ်လို။ ရှင် ကျွန်မကို မြင်ရလား။"

"မြင်ရတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှည်လျားကောက်ကွေးသော သစ်အယ်သီးရောင် ဆံပင်များသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် ဖြူဖွေးပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ရှန်ကျင်းတွင် အမျိုးသမီးများစွာကို တွေ့ဖူးခဲ့သည်၊ သူတို့အများစုသည် တည်ကြည်ပြီး ကျက်သရေရှိသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း သူတို့က ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကတော့ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ဖန်သားပြင်မှတဆင့်ပင် သူမ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို သူ ခံစားနိုင်သည်။

"အခု ရှင် ဖုန်းကို မြှောက်ပြီး ကျွန်မကိုလည်း ပြပါဦး" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ချင်ယွီချွမ်က ထိုမျှလောက်အထိ ချောမောနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်ပင်။

သူ့ရဲ့ နက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် နောက်သို့ စုစည်းထားပြီး၊ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများအောက်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး ထိုးဖောက်ကြည့်၍ မစွမ်းသာသော မျက်လုံးများ တည်ရှိသည်။

သူ့အသွင်အပြင်သည် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ သိမ်မွေ့လှသည်။

သူ့မျက်နှာသည် စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို မဖော်ပြဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ခန့်ညားသော လူငယ် သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

"ရှင်က တော်တော် ချောတာပဲ။" ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် ထိုကဲ့သို့သော ချီးမွမ်းစကားများကို မကြိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ သူသည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ မရှိချေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူမ၏ လက်ရှိ ကိစ္စရပ်ကို သတိရသွားသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကို စကား နှစ်ခွန်း သုံးခွန်းနဲ့တော့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ ရှင်သိချင်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ကျွန်မကို ပြောပြပါလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်မနေတဲ့ နိုင်ငံအကြောင်း အကျဉ်းချုပ် ပြောပြမယ်..." ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ သမိုင်းကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေစဉ် အာရုံပျောက်နေပုံရသည်။

"ရှင် တခြား ဘာသိချင်တာရှိသေးလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက သူနှင့် စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ အိမ်စာလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာရေးနေတာလဲ။" ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက စာရွက်စာတမ်းအပုံ တစ်ပုံကို မြှောက်ပြသည်။ "ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ အိမ်စာတွေပဲ။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ဖို့ ( ၁၉ ) ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကျွန်မ ဘာတစ်ခုမှ မစရသေးဘူး။"

"မင်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာ လူတိုင်း ကျောင်းတက်ရလား။" ချင်ယွီချွမ်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အနည်းနဲ့ အများပေါ့။ ယေဘုယျအားဖြင့် လူတွေက အသက်( ၃ ) နှစ်ကနေ ( ၂၂ ) နှစ် အထိ ကျောင်းတက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက် အလုပ်လုပ်မလား၊ စာဆက်သင်မလားဆိုတာ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရပဲ။"

"ရှင်က စစ်သူကြီးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆို ရှင့် တပ်ဖွဲ့တွေက စစ်မြေပြင်ကို ဦးဆောင်ရတာလား။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို တော်တော် အန္တရာယ်များမှာပဲ။" ဖုန့်ချင်းယီသည် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယွီချွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် "ဟုတ်တယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုကောင်းသော စကားလုံး မစဉ်းစားမိသောကြောင့် ထိုသို့သာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုသည် အချိန်အတော်ကြာပြီး နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြတော့ပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အလုပ်များကို တိတ်တဆိတ် လုပ်နေပြီး ချင်ယွီချွမ်က သူမကို ကြည့်နေကာ ငြိမ်းချမ်းသော တိတ်ဆိတ်မှု ခံစားချက်ကို ဖန်တီးနေသည်။

"နောက်မှ အားတဲ့အခါ စကားပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်မ အခု ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" ဟု ချင်ယွီချွမ်က သဘောတူသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ကို ဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏ ကျန်ရှိသော အမှတ်များသည် ( ၆၀ ) မှ ( ၁၇၀ ) သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ၏ ကံကောင်းစေသော ကြယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို အသက်ရှည်ရှည် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်စေလိုသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အမှတ်များ ရရှိရန်နှင့် ချမ်းသာရန် သူ့ကို အားကိုးနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် မဆိုင်းမတွပင် ဆိုင်မှ ဉာဏ်ရွှင်ဆေးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ရွေးချယ်ပြီးနောက် သူမရှေ့တွင် သေးငယ်သော သေတ္တာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲတွင် အနက်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆေးလုံးကို ကောက်ယူပြီး တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်သည်။

သူမ မျိုချလိုက်သည့် အချိန်တွင် သူမသည် ချက်ချင်း စွမ်းအင်ပြည့်ဝပြီး လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်သည် အတော်ပင် အားကောင်းပုံရသည်။

သူမ၏ အသစ်ရရှိသော ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်နှင့် စွမ်းအင်ပြည့်ဝသော အားဖြည့်မှုတို့သည် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ မှတ်သားရန် လိုအပ်သော အရာများစွာ ရှိပြီး အားလုံးကို ဖတ်ရှုရန် တစ်ပတ်ကျော် ကြာမည် ဖြစ်ပြီး ဖတ်ပြီး မကြာမီ မေ့သွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။