အခန်း (၇-၈)

အခန်း ( ၇ ) – ငါ နောက်ထပ် သုံးရက် သုံးည တိုက်ပွဲဝင်နိုင်တယ်

အစွမ်းထက်သော ဉာဏ်ရွှင်ဆေး၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စိတ်သည် အလွန်ကြည်လင်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးသမျှကို မမေ့နိုင်တော့သောကြောင့် သူမ၏ သင်ယူမှု စွမ်းဆောင်ရည်ကို များစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူမကို နေ့လယ်စာ လာစားဖို့ ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း သူမသည် အိမ်စာကို အလွန် အာရုံစိုက်ကာ ရေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“အဖေနဲ့ အမေ ပြန်မလာသေးဘူး၊ နင် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုဘူး၊ မြန်မြန် စားတော့။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် မော့ပင် မကြည့်ဘဲ "ငါ မဆာဘူး၊ နင်ပဲစား။"

"...ငါ နင့်ကို တစ်ခါပဲ ခေါ်မယ်၊ ပြီးမှ နင် ဗိုက်ဆာနေမယ်" ဖုန့်ချင်းစီ တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

သူမ ဒီနေ့ ဘာစိတ်ဖောက်နေတာလဲ။ စာတွေ တအားလုပ်နေတာ နေ့လယ်စာတောင် မစားတော့ဘူး။

သူက သူမကို ဗိုက်ဆာနေမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ဖုန့်ချင်းစီက သူမအတွက် ထမင်း တစ်ပန်းကန်နဲ့ ဟင်းအနည်းငယ် ခွဲထည့်ပြီး ယူလာပေးခဲ့သည်။

"ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင် ရေးတာ ရပ်ပြီး စားလို့ မရဘူးလား။ မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို လုပ်နေတာလဲ။"

"ကျေးဇူးပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါဒါကို ပြီးအောင်လုပ်ရမှာမို့။"

ဉာဏ်ရွှင်ဆေး၏ အာနိသင်သည် သုံးရက်သာ ကြာရှည်ခံပြီး အချိန်ကို အသုံးမချပါက သူမ၏ အမှတ်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသည်ဟု အစက ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤအခြေအနေသည် တကယ်ပင် သုံးရက်ကြာခံမည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

တစ်ညတွင် ဖုန့်ချင်းစီသည် ရေသောက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားချင်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီ၏ အခန်းကို ဖြတ်သွားစဉ် သူမ၏ အခန်းတွင် မီးလင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စားပွဲတွင် ကျကျနနထိုင်ပြီး တစ်ခုခု ရေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းစီ သိပ်နားမလည်။ သူမ စာတမ်းတစ်ခုအတွက် နေ့ရောညပါ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။

သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေချိန်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးနေသေးသည်၊ သူမ ရည်ရွယ်ချက်ကဘာလဲ။

"ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင် ရူးနေတာလား၊ ညသန်းခေါင်ထိ မအိပ်ဘဲနေနေတာ။"

"ငါ အိပ်မပျော်ဘူး။"

ဒီဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်က တကယ် အားကောင်းလွန်းတယ်၊ ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ စွမ်းအင်လည်း အလွန်အမင်း ပြည့်ဝနေတော့ သူမ လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူမ ထပြီး စာလုပ်နေမှာ မဟုတ်ပေ။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါဟ၊ နင် သေလည်း သေသွားဦးမယ်။"

"ဘာလို့ ညသန်းခေါင်ကြီး ငါ့ဆီ ထလာတာလဲ”

"ငါ နင့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ မအားဘူး၊ နင့်ဟာနင် မစားလိုက်၊ မအိပ်လိုက်နဲ့၊ နင် တစ္ဆေပူးခံထားရတာဖြစ်မယ်။"

"နင်ပဲ တစ္ဆေပူးခံထားရတာ၊ ပြန်အိပ်တော့။"

ဖုန့်ချင်းစီသည် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကာ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ပြီး ဒီအခြေအနေကို သူတို့မိဘများထံ သတင်းပို့သင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ရင် သူတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ဖုန့်ချင်းယီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူတို့က သူမကို သူ အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ထင်နေဦးမယ်။

အချိန် သုံးရက်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားပြီး ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စာတမ်းအားလုံးကို ပြီးစီးခဲ့ပြီး လာမည့် စာသင်နှစ်အတွက် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအချို့ကိုပင် ကိုယ်တိုင်လေ့လာနေခဲ့သည်။

ဆေးအာနိသင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသောကြောင့် တစ်ရက်လုံး အိမ်တွင် လှဲနေပြီးမှ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

သူမသည် စာလေ့လာမှုတွင် အလွန် အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို မကြည့်မိဘဲ၊ သူမ ဖုန်းကို ပြန်ဖွင့်မှသာ နှစ်ရက်အလိုက ချင်ယွီချွမ် ပို့ထားခဲ့သော စာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

[မနက်ဖြန် ငါ စစ်မြေပြင်ကို သွားမယ်၊ ပြန်ရောက်မှ မင်းကို ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။]

ဖုန့်ချင်းယီသည် နှစ်ရက်အလိုက စာကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ စစ်မြေပြင်သည် ခွဲခြားမှုမရှိ သတ်ဖြတ်သောနေရာဖြစ်သောကြောင့် သူ မထိခိုက်စေရန် သူမ မျှော်လင့်သည်။

အခု သူ့ဆီ စာပို့လိုက်ရင် သူ စာကို မြင်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်ရောက်မှ သူမကို ပြန်ဆက်သွယ်မယ်လို့ ပြောထားတာကြောင့် သူ ဆက်သွယ်လာဖို့ စောင့်နေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

သူမ အမှတ်တွေကို တကယ် လိုချင်ပေမယ့် စစ်ပွဲထဲက လူ့အသက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါဟာ အရေးမပါတဲ့ အရာတစ်ခု။

သူ့ကို အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး အောင်ပွဲရပါစေလို့ သူမ မျှော်လင့်သည်။

ချန်ရှုတောင်ကြားသည် မြောက်ပိုင်းချီ၏ နောက်ဆုံးခံစစ်လိုင်းဖြစ်ပြီး တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင် ထျန်းချီအင်ပါယာ၏ တပ်မတော် တပ်စွဲထားကာ တောင်ကြားအတွင်း၌ မြောက်ပိုင်းချီ၏ အင်အားကုန်နေသော စစ်သားများ ရှိသည်။

မြောက်ပိုင်းချီ၏ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော နယ်စားသည် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားပြီး မြို့များကို သိမ်းပိုက်ကာ နယ်မြေချဲ့ထွင်လိုသော စိတ်တစ်ခုတည်း ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသည် သူ့နိုင်ငံ၏ စစ်အင်အားနှင့် ထျန်းချီအင်ပါယာ၏ စစ်အင်အားကြား ကွာဟချက်ကို မှန်ကန်စွာ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူ၏ ဝန်ကြီးများ မည်မျှပင် တောင်းပန်စေကာမူ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထျန်းချီအင်ပါယာ၏ စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်၊ ဤအမည်သည် ဤမြေပေါ်ရှိ လူတိုင်း သိကြသည်။

သူသည် နယ်စပ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်နှင့်အတူ စစ်ပွဲများတွင် အမြဲတမ်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထက်မြက်ပြီး ရဲရင့်ကာ ဖခင်ထက်ပင် သာလွန်သည်။

ဆယ်နှစ်တာ စစ်ပွဲများတွင် သူသည် မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထျန်းချီ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် ဤတစ်ချိန်က အားနည်းသော နိုင်ငံအား စစ်ဘေးမှ ကင်းဝေးကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းချီ၏ နယ်စားသည် နိမိတ်လက္ခဏာများကို မယုံကြည်ဘဲ၊ ချင်ယွီချွမ်သည် စစ်နတ်ဘုရား တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ဤကမ္ဘာတွင် မအောင်နိုင်သော အရာ မရှိ၊ သူ့ကိုလည်း အဆုံးသတ်နိုင်သည်ဟု ခံယူထားသည်။

ဒါပေမယ့် အခုအခြေအနေက တော်တော်ရှင်းနေပြီ၊ ထျန်းချီအင်ပါယာရဲ့ စစ်တပ်က နောက်ဆုံးအောင်ပွဲရရန် ချန်ရှုတောင်ကြားကို တိုက်ခိုက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

သို့သော် ချင်ယွီချွမ်သည် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးသေးဘဲ၊ သူ၏ တပ်ဖွဲ့များကို အဝေးကြီးတွင် တပ်စွဲထားစေကာ လူများစွာကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။

နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်အထိ စောင့်ရမလဲ။"

"တောင်ကြားထဲက မြောက်ပိုင်းချီစစ်တပ်က အင်အားကြီးတာ မဟုတ်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်အတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုတွေကို လျှော့ချနိုင်ဖို့ဆို ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ" ချင်ယွီချွမ်က အရာအားလုံးကို သေချာ စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နာမူချီက နောက်ထပ် မမေးတော့ပေ။ သူ ဘယ်လောက် စာအုပ်တွေနဲ့ လူတွေ လေ့လာခဲ့ပေမယ့် ဒီစစ်သူကြီးလေးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။

"နာမူ၊ ဒီကမ္ဘာမှာ တခြားကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်လို့ မင်းထင်လား။" ချင်ယွီချွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

နာမူချီက အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေပေးသည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှ မသိရတာ။"

နာမူချီရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ ချင်ယွီချွမ်လည်း စဉ်းစားသွားသည်။

"ဒီတစ်ခါ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

နာမူချီက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာတွေစီစဉ်ထားလဲဆိုတော့ ဟန်လင်းတက္ကသိုလ်မှာ စာအုပ်တွေ ဆက်ရေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခရီးသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်လုပ်ဖို့ တွေးထားပါတယ်။"

"ပြီးတော့ စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျားလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားသင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ပါပြီ၊ မင်းသမီးက စောင့်နေတာ ကြာပြီ။"

အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောသောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် ရုတ်တရက် ဖုန့်ချင်းယီကို သတိရသွားသည်။

ဤရက်နှစ်ရက်အတွင်း သူမထံမှ မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူမ အလုပ်များနေလေမလား မသိပေ။

နာမူချီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ "စစ်သူကြီးစိတ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပြီလား။"

"မရှိပါဘူး။"

"ကျွန်တော်တို့ ရှန်ကျင်းကို ပြန်ရောက်ရင် ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ကြည့်ပါလား။ နာမည်ကြီး အရာရှိတွေနဲ့ သူကောင်းမျိုးနွယ်တွေရဲ့ သမီးတွေကို စစ်သူကြီးသာ သဘောကျမယ်ဆိုရင် သူတို့ တကယ် ဝမ်းသာကြလိမ့်မယ်"

ချင်ယွီချွမ် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ၊ နာမည်ကြီးမိသားစုများမှ သိမ်မွေ့နုနယ်တဲ့ အမျိုးသမီးများသည် သူ ဘယ်တော့မှ လိုချင်ခဲ့သောသူများ မဟုတ်ပေ။

သူ အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုလျှင် သူ့ဘေးတွင် ရင်ဘောင်တန်း ရပ်တည်နိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ လက်ထပ်လိုသည်၊ တစ်နေ့လုံး အိမ်ထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်ထားခံရသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို မဟုတ်ပေ။

နာမူချီက ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ မိသားစုရေးရာတွင် အခြားသူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို မကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်းကို သိသော်လည်း သူနှင့်အတူ စစ်ပွဲများတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပါဝင်ခဲ့သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အနည်းငယ် ပြောလိုပါသေးသည်။

"စစ်သူကြီး၊ တစ်နေ့ကျရင် ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း မင်းနှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရင် သတ္တိရှိရှိ လိုက်လံပိုးပမ်းနော်။ တော်ကြာ ခင်ဗျား လက်လွှတ်လိုက်ရမှ နောင်တရ မနေစေနဲ့။"

ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေသောသူ၊ ချင်ယွီချွမ်၏ စိတ်တွင် ဖုန့်ချင်းယီ၏ မျက်နှာသည် မသိစိတ်က ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ အသွင်အပြင်သည် ထူးခြားနေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း သူ့ကို ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့် လင်းလက်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရေခဲမြစ်ရေအိုင်များကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသန့်ရှင်းပြီး မညစ်ညူးပေ။

သူတို့သည် မတူညီသည့် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူမအကြောင်း ပိုမိုလေ့လာရန် သူ ကြိုးစားရမည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမထံမှ မည်သည့်စာမျှ မပို့ထားပေ။

"စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျားလက်ထဲက အဲဒီအရာက ဘာလဲဆိုတာ သိလို့ ရမလား” နာမူချီက မေးလိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာသည် မယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

"ဒါက ဖုန်းလေ" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ "မိုင်ပေါင်းထောင်ချီက လူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်။"

နာမူချီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တစ်သက်မှာ ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကိရိယာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

***

အခန်း ( ၈ ) – အနာဂတ်မှာ နေဝင်ချိန်တွေကို ကြည့်ဖို့ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်လာချင်လား

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး ဝီချက်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

"ဒီအပေါ်က စာလုံးတွေကို မင်း မြင်ရလား။"

နာမူချီက ဖုန်းကို ခဏ စိုက်ကြည့်ပေမယ့် ဘာစာလုံးမှ မတွေ့ရပေ။ စစ်သူကြီးက တကယ်ပဲ တစ္ဆေပူးခံထားရတာလား။

"ဘာစာလုံးမှ မရှိဘူး။ စစ်သူကြီး ဘာကို ပြောချင်တာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ် ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီး အနားက ယန်ချီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီအပေါ်က စာလုံးတွေကို မြင်ရလား။"

ယန်ချီက ခေါင်းငုံ့ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး၊ ဒီအပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရှိလို့လား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် လေးလေးနက်နက် တွေးတောမိပြန်သည်။ ယန်ချီနဲ့ နာမူချီက ဘာမှ မမြင်ရဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း မြင်နေရတာလား။

ယန်ချီက နာမူချီကို တံတောင်နဲ့ တို့လိုက်သည်။ "နာမူ၊ စစ်သူကြီး ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ အမြဲ အဲဒီအနက်ရောင်ဘူးလေးကို ငေးကြည့်နေတယ်။ အဲ့တာက တန်ဖိုးကြီးရတနာလား။"

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။" နာမူချီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ချီက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "မင်းပဲ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါမသိတာမရှိဘူးဆိုပြီးပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ငါ နတ်ဘုရားမှ မဟုတ်တာ။" နာမူချီက ယန်ချီကို မျက်စောင်းထိုးပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

ယန်ချီက စဉ်းစားနေတဲ့ ချင်ယွီချွမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်။

အပြင်မှာ ခဏနေပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ် နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရွက်ဖျင်တဲထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ဒီဖုန်းက သူ့ပဲ မြင်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့အချက် တစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူ ဒါကို ဖုန့်ချင်းယီကို မေးကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်။

[ချင်ယွီချွမ် : မိန်းကလေးဖုန့်၊ အခု အလုပ်များနေလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : အခုတော့ မများပါဘူး။ ဒါနဲ့ ရှင်စစ်တိုက်သွားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင် ဒဏ်ရာတွေ ဘာတွေ ရလာသေးလား။]

သူ ဒဏ်ရာရလာလား။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အဲဒီလို မေးတာ ကြာပြီ။

[ချင်ယွီချွမ် : မိန်းကလေးရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာ မရပါဘူး။ ဒီ "ဖုန်း" ဆိုတဲ့ အရာက မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဆီကလားလို့ မေးချင်လို့ပါ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။]

ဒီအရာက ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်လို့ တခြားသူတွေ မမြင်နိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ရှင်းပြနိုင်ပေသည်။

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင် တခြား ဘာသိချင်တာ ရှိသေးလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : မိန်းကလေး၊ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို "မိန်းကလေး" လို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ ချင်းယီလို့ပဲ ခေါ်ပါ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင်တို့ဆီ စစ်ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ စစ်ပွဲ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : သုံးရက်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ အောင်ပွဲယူပြီးတာနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်မယ်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင်တို့အားလုံး ကြောက်စရာတွေပါလား။]

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ "ရှင်" လို့ မဟုတ်ဘဲ "ရှင်တို့အားလုံး" လို့ ပြောတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒါက သူတို့ကို ချီးမွမ်းတာလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။

[ချင်ယွီချွမ် : ဒီဘက်က ရှုခင်းကြည့်မလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မ ကြည့်လို့ ရလား။]

[ချင်ယွီချွမ် : ရတာပေါ့။ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။]

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက အားကောင်းလွန်းပြီး အခုဆို ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့အထိ ပြုလုပ်နိုင်တာ မယုံနိုင်စရာပဲ။

မကြာခင် ဖုန့်ချင်းယီဆီ ဗီဒီယိုကောလ်ဝင်လာသည်။ ချင်ယွီချွမ်က ဒီနေ့ သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတာကြောင့် အလွန်ပင် သူရဲကောင်းဆန်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်း တွေဝေနေစဉ်မှာပဲ ချင်ယွီချွမ်ကလည်း သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ ဒီနေ့ အနီရောင် လက်ပြတ် ဂါဝန် ဝတ်ထားပြီး လက်မောင်းသားတွေ ပေါ်နေကာ သူမ၏ ကျော့စင်းသော လည်တံကို မြင်နေရသည်။ ချင်ယွီချွမ်၏ နားရွက်တွေ နီရဲလာသည်၊ သူမရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် သူ့အတွက် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်လွန်းနေသည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်လို့ စကားမပြောတော့တာလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက အရင် စပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး "ဒီဘက်က ရှုခင်းတွေ မင်းကိုပြမယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းစခရင်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ပေမယ့် ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်နေရသည်။

ဒါက ရှုခင်းကြည့်ရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ကြည့်ရမှာလား။

"ကင်မရာ ဘက်ပြောင်းဖို့ စခရင်ပေါ်က အဝိုင်းသေးသေးလေးကို နှိပ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ မမြင်ရဘူး။"

သူမ ပြောတဲ့အတိုင်း ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏရှာဖွေပြီးနောက် ခလုတ်ကို တွေ့ပြီး နှိပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဖုန့်ချင်းယီ မြင်ရပြီ - တန်းစီထားတဲ့ တဲတွေ၊ အဝေးမှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ စစ်သားတွေ၊ ဝေ့ဝဲနေတဲ့ သဲတွေ၊ အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ပြီး အထီးကျန်တဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု။

"ဒါတွေ တကယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။" ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း အရင်က မမြင်ဖူးဘူးလား” ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အရင်က တီဗီမှာပဲ မြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတုတွေလေ။"

"တီဗီ။ အဲဒါက ဘာလဲ။"

"အစီအစဉ်တွေ ကြည့်လို့ ရတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ။ နောက်တစ်ခါမှ ရှင့်ကို ပြပေးမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အဝေးက သဲသောင်ပြင်တစ်ခုဆီ လျှောက်သွားသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ခပ်ဝေးဝေးကို မြင်နေရသည်။

"အဲဒါက သုံးရက်အတွင်း ငါတို့ တိုက်မယ့် ချန်ရှုတောင်ကြားဘက်ပဲ။ "

ဖုန်းထဲကနေ ဖုန့်ချင်းယီက တောင့်တင်းသော မြို့ငယ်လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒါတွေ သူမကို ပြောပြနေတာလဲ။

"ဘာလို့ ဒါတွေ ကျွန်မကို ပြောပြနေတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ ဘာလို့ ဒါတွေ သူမကို ပြောနေတာလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် သေချာမသိပေ။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ တခါတလေမှာလေ ငါ လုပ်နေတာတွေက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"

သူ့အဖေက စစ်ပွဲမှာ သေဆုံးခဲ့ပြီး သူ့အမေကတော့ နေ့ရက်တိုင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘုရင်ကလည်း သူ့ကို ပုန်ကန်မှာကို စိုးရိမ်နေပြီး တိုင်းပြည်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့အတွက် သူ့ကို အသုံးချနေတယ် - ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

ဖုန့်ချင်းယီက သူစိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပါယ်မရှိရမှာလဲ။ ရှင်က ရှင့်တိုင်းပြည်အတွက် တိုက်ခိုက်နေတာလေ၊ ရှင်က ရှင့်တိုင်းပြည်အတွက် သူရဲကောင်းပဲ။"

"ရှင်နဲ့ ရှင်တို့အားလုံးကြောင့် သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်တာလေ။ ရှင်တို့အားလုံး လုပ်တဲ့အရာတွေက သူတို့နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရအမှတ်ရနေပါမှာ။"

"ရှင်တို့ကမ္ဘာမှာ ဘယ်လိုလဲတော့ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကမ္ဘာမှာတော့ စစ်တပ်ဟာ အလေးစားခံရဆုံးပဲ။"

"..."

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ချင်ယွီချွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် နုံအလိုက်တဲ့ မိန်းကလေးလဲ၊ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်သန်ကြီးပြင်းလာတဲ့ မိန်းကလေး၊ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို မမြင်ဖူးသေးဖူးပဲကိုး။

လူ့နှလုံးသားသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်ရခက်သော အရာ ဖြစ်သည် - သူတို့သည် ယနေ့ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်နိုင်သော်လည်း မနက်ဖြန်တွင် အမှိုက်ကဲ့သို့ စွန့်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

"ချင်းယီ၊ မင်း ကန္တာရ နေဝင်ချိန်ကို မြင်ဖူးလား။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မမြင်ဖူးဘူး။"

"ဒါဆို ငါ မင်းကို ပြမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို နေဆီသို့ မြှောက်လိုက်သည်။

ညနေပိုင်းဖြစ်ပြီး နေရောင်အောက်ရှိ သဲကန္တာရသည် ရွှေရောင်ဖြာလင်းနေသည်။

သူမကို နေဝင်ချိန်ပြရန် ရုတ်တရက် ဆန္ဒပြင်းပြလာခြင်းကို အံ့အားသင့်နေသော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုကဲ့သို့သော လှပသော မြင်ကွင်းကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

ဖုန်းရဲ့ ရုပ်ပုံအရည်အသွေးက အရမ်းကြည်လင်လွန်းလို့ သူမ တကယ် အဲဒီမှာ ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် နေဝင်ချိန်တွေ အများကြီး မြင်ဖူးပြီးရောပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။" တိတ်ဆိတ်တဲ့ သဲကန္တာရမှာ နေထွက်ချိန်နဲ့ နေဝင်ချိန်တွေကပဲ ရှုခင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သူက နေထွက်ချိန်ကို အရမ်းတောက်ပလွန်းလို့ မကြိုက်ပေ။

"နေထွက်ချိန်တွေလည်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင် တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် တစ်ခါတလေ နေထွက်ချိန်ကို သွားကြည့်သင့်တယ်။ နေဝင်ချိန်တွေက အရမ်း အထီးကျန်တယ်လေ။"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စကားတွေကြောင့် ချင်ယွီချွမ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ စကားမပြောတော့လဲ။ ကျွန်မက အကြံပေးတာပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်နဲ့အတူ နေဝင်ချိန်ကြည့်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလောက် အထီးကျန်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ချင်ယွီချွမ်က "ဒါဆို အနာဂတ်မှာ နေဝင်ချိန်ကြည့်ဖို့ မင်းငါနဲ့ အတူ လိုက်မလား။"

"...ကျွန်မ၊ ကျွန်မက အလွယ် ပြောလိုက်တာပါ၊ အတည်မမှတ်နဲ့။" သူမ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းက အပေါ်ကို ကွေးသွားတယ်၊ ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးလဲ။

ကျယ်ပြောလှတဲ့ သဲကန္တာရပေါ်က နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်တောင်ရောက်ပါရော့လား။ ကျွန်မအစ်ကို ညစာ ချက်ပြီးလောက်ပြီ၊ ကျွန်မ သွားစားတော့မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ အောင်ပွဲရပြီးရင် မင်းကို ထပ်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်" ဟု ချင်ယွီချွမ်က သူမ၏ ဖုန်းချသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူ့တဲကို ပြန်လာသည်။

"ယန်ချီ၊ အခုလေးတင် မင်း မြင်လိုက်လား။ စစ်သူကြီး ပြုံးနေသလိုပဲ။" ယန်ယန်က ပြောသည်။

ယန်ချီက "ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။" လို့ မေးသည်။

"အဲဒါတော့ သေချာ မသိဘူး" ဟု ယန်ယန်က ပြန်ဖြေသည် "အခုနလေးတင် စစ်သူကြီးက အနက်ရောင်ဘူးလေးကို ကိုင်ပြီး စခန်းပတ်ပြီး လျှောက်သွားနေတာ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ သဲသောင်ပြင်ဘက်ကို သွားတာပဲ။"