အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း ( ၉ ) – ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ

အနက်ရောင်ဘူးလေး၊ အနက်ရောင်ဘူးလေး။ တာ့ရှန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးလေးဆီက မိစ္ဆာတွေကို နှင်ထုတ်ဖို့ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို ရှာရမယ်လို့ ယန်ချီက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နာမူချီလည်း ရောက်လာသည်။ "အောက်ကလူတွေက စစ်သူကြီးက အနက်ရောင်ဘူးလေးကို ကိုင်ပြီး သူ့ဘာသာစကားတွေ ပြောနေတယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဟုတ်လား။"

ယန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကိုယ်တိုင်တွေ့လိုက်တယ်။"

နာမူချီက ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။” စစ်သူကြီးက အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးလေးက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီက လူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ တူတယ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိတယ်။

တစ်ခုက စစ်သူကြီးရဲ့ စကားတွေက မမှားဘူး၊ သူက အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးလေးကနေတစ်ဆင့် လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်နေတာ။

နောက်တစ်ခုက စစ်သူကြီးကို တစ္ဆေပူးခံထားရတာ။

ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ပထမတစ်ခုက ပိုလက်ခံလို့ရတယ်။

ယန်ချီက နာမူချီကို ပုတ်လိုက်သည်။ "နာမူချီ၊ စစ်သူကြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်းသိလား။ သူ့ကို သမားတော်နဲ့ ပြဖို့ လိုလား။"

"အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးကို သူဘယ်က ရတာလဲ။" သူတို့ အရင်ဆုံး သူတို့ အဲဒီအနက်ရောင်ဘူးလေးကို စုံစမ်းသင့်သည်။

ယန်ချီက "ငါသိပြီ။ စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းတွေထဲက ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။" လို့ ပြောသည်။

စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်း။ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ရောထည့်လိုက်တာများလား။ အဲဒါသိမှရမယ်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က စစ်သူကြီးကို အခုရက်ပိုင်း သေချာ စောင့်ကြည့်ထား။ အခြေအနေ တစ်ခုခု ထူးခြားရင် ငါ့ကို ပြန်ပြောဦး”

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်က နာမူချီရဲ့ အလေးအနက်ထားနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဟိုဘက်မှာတော့ ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ချင်ယွီချွမ်နဲ့ စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ စာကြောင်းသေးသေးလေး ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရင်းနှီးမှုက အမှတ်တစ်ရာ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။ အသေးစိတ်ကို လေ့လာဖို့ နှိပ်ပါ။

ဖုန့်ချင်းယီက အဲဒါကို နှိပ်လိုက်သည့်အခါ မိတ်ဆက်သည့် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အာကာသကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ လွှဲပြောင်းလို့ရမယ်လို့ သူမ တကယ် မထင်ထားဘူး။ အသုံးပြုပုံကလည်း တော်တော် ရိုးရှင်းတယ်။

အသစ်ပေါ်လာတဲ့ စကင်ဖတ်တဲ့ ခလုတ်ကို နှိပ်ပြီး လွှဲပြောင်းမယ့် ပစ္စည်းကို စကင်ဖတ်ပြီး ပို့လိုက်ပါ။

ဒီဆက်သွယ်မှုကို ဘယ်လို တွက်ချက်လဲ သူမ မသိပေမယ့် ဒီလုပ်ဆောင်ချက်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာကို သူမ မငြင်းနိုင်။ တစ်ခါလောက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရမလား။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ပတ်ကြည့်ပေမယ့် သူ့ကို ပို့ဖို့ သင့်တော်တဲ့ ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ ။ အဖေ့ရဲ့ စာဖတ်ခန်းကို သွားကြည့်သင့်လား။

စာဖတ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူမအဖေရဲ့ စာအုပ်စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒါတွေအားလုံးက သူမရဲ့ အဖေရဲ့ တန်ဖိုးထားတဲ့အရာတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် သူမ အခြား တစ်ခုခုကို ရွေးရမယ်။

စာအုပ်စင်ရှေ့မှာ ကြည့်ရင်း ဖုန့်ချင်းယီက 'ဆွန်ဇူး၏ စစ်ပွဲအနုပညာ' စာအုပ်တစ်အုပ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦးအတွက် စစ်ရေးစာအုပ် တစ်အုပ် ပို့တာက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဖုန့်ချင်းယီက စာအုပ်ကို သူမရဲ့ အခန်းဆီ ယူသွားပြီး ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ကာ ချင်ယွီချွမ်ဆီ ပို့လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းယီက မင်းဆီကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပို့လိုက်ပါပြီ။ လက်ခံပေးပါ။

ချင်ယွီချွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဘယ်လို လက်ခံရမှာလဲ။ ဒီဖုန်းက အံ့ဩစရာပဲ၊ သူက တခြားလူရဲ့ ပုံစံကို မြင်ရရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အရာဝတ္ထုပစ္စည်းတွေကိုလည်း လွှဲပြောင်းနိုင်တယ်။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်က စခရင်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ ရုတ်တရက် စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။

[ချင်ယွီချွမ် : ဘာလို့ မင်း ငါ့ဆီကို စာအုပ် ပို့တာလဲ။]

[ချင်းယီ : ဖုန်းမှာ ပစ္စည်း လွှဲပြောင်းတဲ့အချက်ကို အခုမှ တွေ့လိုက်လို့ စမ်းကြည့်ချင်လို့။]

[ချင်ယွီချွမ် : ငါ မင့်ကို တစ်ခုခု ပြန်ပို့လို့ရလား။]

[ချင်းယီ : ကျွန်မ မသိဘူး။ ရှင် စမ်းကြည့်ပေါ့။]

[ချင်ယွီချွမ် : ဟုတ်ပြီ]

[ချင်းယီ : ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မ ညစာစားဖို့ လိုနေပြီ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ]

ချင်ယွီချွမ်က စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဒီစာအုပ်က သူ အရင်က မြင်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေနဲ့ မတူဘူး။ စာမျက်နှာတွေက ချောမွေ့ပြီး စာသားက ရှင်းလင်းနေတာပဲ။

စာတွေကို အလျားလိုက် ရေးထားတာက ချင်ယွီချွမ်အတွက် ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။ သူ နည်းနည်းလောက် လှန်လှောဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ - ကောင်းမွန်တဲ့ စစ်မှုရေးရာစာအုပ် တစ်အုပ် ဖြစ်နေတယ်။ ကလေးမလေးက တော်တော် စိတ်ရှည်တာပဲ။

သူ့အနေနဲ့လည်း သူမကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပြန်ပို့ပေးသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကန္တာရထဲမှာ ပေးစရာ ဘာရှိမှာလဲ။ သူ ရှန်ကျင်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှ မိန်းကလေးတွေ ကြိုက်တဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို သူမအတွက် ဝယ်ပေးရမယ်။

ဖန်အိမ်မှာ ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ဖုန့်ချင်းစီက ထမင်းစားခန်းမှာ ညစာစားနေကြသည်။

"နင် ဒီရက်ပိုင်း ဘာလို့ အဲလောက် ထူးဆန်းနေတာလဲ။" ဖုန့်ချင်းစီက ဖုန့်ချင်းယီ ဒီရက်ပိုင်း အထူးအဆန်းတွေ လုပ်နေတယ်လို့ ခံစားနေရပေမယ့် သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာတော့ သူ မသိပေ။

"ငါ ဘာထူးဆန်းတာ ရှိလို့လဲ။ ငါ ပုံမှန်အတိုင်းပဲလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

"နင်ရဲ့ ပုံမှန်ဆိုတာကိုက ထူးဆန်းနေတာ။"

"ပထမဆုံး နင် သုံးရက် သုံးညလုံး အိမ်စာတွေ ရေးတယ်။ ပြီးတော့ အခု နင် စာတွေ ထပ်လေ့လာနေပြန်ပြီ။ နင် ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတာ။ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။"

"မရှိဘူး၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ နင် ပျော်ရင် ပြီးတာပဲ။"

ဒီကောင်မလေးက အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ်မှာ အတန်းကို အမြဲ နောက်ကျပြီး အတင်းအကျပ် မခိုင်းရင် ဘယ်တော့မှ စာမလုပ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်လာတာလဲ။ သူမ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာလား။

ဖုန့်ချင်းယီက ပန်းကန်ပေါ်က အမဲသား နောက်ဆုံး တစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။ "မေမေနဲ့ ဖေဖေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။"

"သူတို့ အခု ဗင်းနစ်မှာ ရှိနေလောက်မယ်။ ပြန်လာရင်တောင် လကုန်မှ ပြန်လာဖြစ်လိမ့်မယ်။"

မောင်နှမနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ မကြာခဏ ထွက်သွားလေ့ ရှိတာကို အသားကျနေကြပြီ။

နှစ်တိုင်း သူတို့ရဲ့ မိဘတွေက ခရီးထွက်ဖို့ အားလပ်ရက်ယူပြီး ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ဖုန့်ချင်းစီကို စိတ်မပူဘဲ ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ရဲ့ အဖေ ဖုန့်ကျစ်ယွမ်က ကျစ်ယွမ်အုပ်စုရဲ့ CEO ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါရှိတဲ့ CEO တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ တကယ်အရှိန်ရှိနိုင်လားဆိုတာကတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ အမေ နန်ယင်းက တစ်ချိန်က နိုင်ငံကျော်အမျိုးသမီးအဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ နုပညာလောကရဲ့ထိပ်ဆုံးရောက်နေချိန်မှာ အနားယူခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျစ်ယွမ်နှင့် လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာ အမြွှာကိုယ်ဝန် ရခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို လူအများက မယုံချင်ခဲ့ကြပေမယ့် အချိန်က သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်မှာထက်တောင် သူတို့ရဲ့ အချစ်က အရင်ကထက် ပိုခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီလို သူတို့ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ရှာဖွေပြီး တာဝန်မဲ့တဲ့ မိဘတွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်မှာ ဖုန့်ချင်းစီနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီတို့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတတ်အောင် သင်ယူခဲ့ကြသည်။

ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက နည်းနည်း ဝမ်းနည်းလာသည်။ သူမနဲ့ ဖုန့်ချင်းစီ ဒီလို ကြီးပြင်းလာတာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

"ငါ စားပြီးပြီ။ ငါ အရင်အခန်းကို ပြန်တော့မယ်။ ပြီးတော့ နင် တစ်နေ့လုံး ဂိမ်းဆော့နေတာကို တော်လောက်သင့်ပြီ။"

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ပန်းကန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲ ထည့်ပြီး အခန်းကို ပြန်သွားသည်။

သူမရဲ့ ကျယ်ဝန်းပြီး ထိန်လင်းနေတဲ့ အခန်းက L ပုံစံ ရှိပြီး နေတဲ့နေရာနဲ့ စာလုပ်တဲ့ နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲထားကာ ရေချိုးခန်းလည်း ပါရှိသည်။

နက်ပြာရောင် ကန့်လန်ကာတွေအပြင် အခန်းရဲ့ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို အရောင်နုလေးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိအောင် ဖန်တီးထားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက အဝင်ဝနားက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှာ သူမရဲ့ လက်ရှိ အမှတ်တွေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အခုအချိန်မှာ သူမမှာ အမှတ် ( ၁၇၀ ) ရှိပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ပထမအဆင့် ကျန်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းလေးမျိုးက ခွန်အားတိုးဆေး၊ အလှတိုးဆေး၊ အခြေခံအဆင့် ဗျပ်စောင်းသင်တန်းနဲ့ အခြေခံအဆင့် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းတို့ ဖြစ်သည်။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အလှတိုးဆေးက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှု နည်းပါးနိုင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိလို့ပင်။ ဒါကြောင့် သူမက အလှတိုးဆေးကို နောက်ဆုံးမှာ ထားလိုက်သည်။

အဲဒီအစား သူမက ခွန်အားတိုးဆေးကို အရင် ဝယ်ပြီး အမှတ်ကျန်သေးရင် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကို ဝယ်လို့ ရတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အမှတ်တွေကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ဝယ်ယူပြီး မျိုချလိုက်သည်။

ဉာဏ်ရွှင်ဆေးရဲ့ အာနိသင်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို သောက်ပြီးနောက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မှ မခံစားရပေ။

ဆေးရဲ့ အာနိသင်က အချိန်ယူရမယ်လို့ သူမ တွေးလိုက်သည်။ ဖုန့်ချင်းယီက ဒီစိတ်ကူးနဲ့ အိပ်ရာဝင်သည်။

သို့သော် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွားပေမယ့် ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပြောင်းလဲမှုမှ မတွေ့ရသေးလို့ စိတ်လျှော့ပြီး အိပ်လိုက်တော့သည်။

ထိုညတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာသည်နှင့်အမျှ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အပြာရောင်အလင်းသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းမှုကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

***

အခန်း ( ၁၀ ) – မစ်ရှင်အသစ်

နောက်တစ်နေ့ ဖုန့်ချင်းယီ နိုးလာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုမျိုးတော့ မခံစားရပေ။ သို့သော် အရင်ကထက် ပိုပြီး အားအင်ပြည့်ဝလာသလိုမျိုး ခံစားရသည်။

မျက်နှာသစ်ပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အောက်ထပ်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ခေါက်ဆွဲသွားစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက အမဲသားခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲမှာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မျက်အိမ်တွေ ဖျော့လျော့နေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်က သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လာထိုင်သည်။

"သမီးလေး၊ ခေါင်းလောင်းလေးနဲ့ ခွေးဝါလေးကို မြင်မိလား။ သူ အိမ်ပြန်မလာတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။”

"သူက အဘွားနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့တာ၊ သူ့မရှိရင် အဘွား မနေနိုင်ဘူး..."

ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး "စိတ်မကောင်းလိုက်တာ အဘွားရယ်၊ ကျွန်မ မမြင်မိဘူး။"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ဖုန်းက တုန်ခါသွားသည်။

အရံမစ်ရှင် ထုတ်ပြန်ချက်- သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ရိုသေခြင်းနှင့် ငယ်ရွယ်သူများကို ချစ်ခင်ခြင်းဟူသော ရိုးရာဓလေ့များကို ထိန်းသိမ်းရန်၊ ကျေးဇူးပြု၍ အဘွားအို၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ခွေးကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပါ။ လုပ်ငန်းပြီးမြောက်ပါက အမှတ် ( ၂၀ ) ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဒီအရံမစ်ရှင်က တကယ်ကို ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ အရင်က အမှိုက်ကောက်ခိုင်းတယ်၊ အခု ခွေးရှာခိုင်းတယ်။ ဒီလောက် အကျယ်ကြီးကို၊ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စရှာရမှန်းတောင် မသိဘူး။

"အဘွား၊ အဘွားမှာ အဘွားခွေးလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရှိလား။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ အဘွားအိုက သူ့အိတ်ထဲက သူ့နဲ့ သူ့ခွေးလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ကြည့်လိုက်ပြီး "အဘွား၊ ကျွန်မ ဒါကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူထားမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မ အဘွားကို ကူညီပြီး ရှာပေးမယ်နော်။"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သမီးလေး။" အဘွားအိုက ထရပ်ပြီး "သမီး ဓာတ်ပုံရိုက်ထား၊ တွေ့ရင် ဒီဆိုင်ကို လာပြီး အဘွားကို ပြောပြနော်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ကျွန်မ နောက်တစ်ခု မေးပါရစေ၊ အဘွားရဲ့ ခွေးလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်တွေ သွားတတ်လဲ။"

"အို၊ အဘွားက ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီနားတစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်ဖို့ပဲ ခေါ်သွားတာ၊ တခြား ဘယ်မှတောင် မသွားဖူးဘူး။"

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ခွေးလေးရဲ့ ပုံမှန်သွားလာလေ့ရှိတဲ့ နေရာကို သိပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ထမင်းစားပြီး ဒီနားတစ်ဝိုက်ကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်ပိုင်း လမ်းတွေမှာ ရေနွေးငွေ့တွေ တထောင်းထောင်းနဲ့ အစားအသောက်ဆိုင်တွေ၊ အလျင်စလို သွားလာနေတဲ့ လူတွေ၊ အားလုံးက လူ့လောကရဲ့ မောဟငွေ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်၊ ခွေးတစ်ကောင် မပြောနဲ့၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အရိပ်တောင် မမြင်ရဘူး။

အခု အဘွားအိုနဲ့ ခွေးရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရထားပြီဆိုတော့ ဆုကြေးများများနဲ့ ခွေးပျောက်ကြော်ငြာတစ်ခု ကပ်လိုက်ရင် ဒီနားမှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း ပတ်လျှောက်နေတာထက် ပိုအသုံးဝင်နိုင်မယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။

ရေရွတ်ပြီး မကြာခင် ဖုန့်ချင်းယီက ပုံနှိပ်ဆိုင်တစ်ခု တွေ့ပြီး ခွေးပျောက်ကြော်ငြာတွေ အများကြီး ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ဝေသည်။

ဒါပေမဲ့ စာရွက်တွေ အများကြီး မဝေရသေးခင် လမ်းဘေးမှာ အများကြီး ပြန့်ကျဲလျက် ရှိပြီး ဖုန့်ချင်းယီက အကုန်ပြန်ကောက်ရသည်။

"ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင်လား။ နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ထပ်တွေ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် မူယန်ယီ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အထက်တန်း ပထမနှစ်ကတည်းက ကတောက်တဆတွေ ရှိခဲ့သည်။

"ဒါ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ကျောင်းသူ မဟုတ်လား။ နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဝေနေတာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "စကားမများစမ်းနဲ့၊ နင် ဒီခွေးကို မြင်ဖူးလား။"

မူယန်ယီက လက်ကမ်းစာစောင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါမြင်ဖူးတယ်၊ နင် ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို ခွေးကိုတွေ့အောင် ခေါ်သွားပေးမယ်လေ။"

"... ကလေးကလားတွေ။"

"ဘယ်သူက ကလေးဆန်နေတာလဲ၊ နင် ခွေးကို ရှာချင်တာလား မရှာချင်တော့ဘူးလား။" မူယန်ယီ နည်းနည်း စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "နင် မြင်ဖူးရင် ဘယ်မှာလဲ ပြောလိုက်၊ မမြင်ဖူးရင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ ငါ ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ။"

"ဟိုတစ်ရက်က နင် ဒီလမ်းမှာ အမှိုက်ကောက်နေတာ မဟုတ်လား။" မူယန်ယီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အမှိုက်နည်းနည်းပဲ ကောက်ခဲ့တာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။

"နင် အဲဒါကို ဘယ်လို သိလဲ။"

မူယန်ယီ ပြုံးပြီး ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ကာ သူငယ်ချင်းစကားဝိုင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "ကြည့်၊ လောင်ပန်က ဓာတ်ပုံ တင်ထားပြီး နင့်ကိုတောင် ချီးကျူးထားသေးတယ်၊ ငါတို့အားလုံးကို နင့်ကိုကြည့်ပြီး သင်ယူရမယ်တဲ့။"

"ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း နင် အရမ်း အားနေတာလား။ ငါ နင့်ကို အချိန်ပိုင်းအလုပ် တစ်ခု ရအောင် ခေါ်သွားပေးရင် ဘယ်လိုလဲ၊ အမှိုက်ကောက်ရုံနဲ့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မူယန်ယီ ဆက်မပြောခင် ဖုန့်ချင်းယီက သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

"အခု ငါ ခွေးရှာဖို့ လုပ်နေတယ်၊ နင် ဘယ်မှာလဲ သိရင် မြန်မြန် ပြော၊ မသိရင် ထွက်သွား၊ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ အိုကေ။"

"ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးနေတဲ့ ဆက်ဆံရေးမှ မဟုတ်တာ၊ နင် ငါ့ကို ဒါတွေ လာပြောနေတာ နင့်မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လား"

မူယန်ယီက စာရွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ မနေ့ညက ငါ့အိမ်နားမှာ ဒီခွေးကို မြင်မိတယ် ထင်တယ်၊ အဲဒီမှာ လမ်းဘေးခွေးတွေနဲ့ ကြောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ငါ နင့်နဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးမယ်လေ။"

"နင် ငါ့ကို အမြဲ အထင်သေးနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

အရင်က သူတို့နှစ်ယောက် တွေ့တိုင်း အသားချင်းတိုက်ခိုက်မှုအထိ မရောက်ခဲ့ပေမယ့် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေကြတာမျိုးတော့ မဟုတ်။

သူတို့က အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်တော့ ရန်သူတွေလိုပဲ။

မူယန်ယီ ပြုံးပြီး "အဲဒီတုန်းက ငါတို့က ငယ်သေးတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု နင့်ကို ငါ တွေ့လိုက်ရတော့ ဘာမှ အငြိုးမထားနေတော့ဘူး။"

" ဘာမှ အငြိုးမထားနေတော့ဘူးဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ၊ အစကတည်းက စခဲ့တာ နင် မဟုတ်ဘူးလား။"

သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် ဒုက္ခပေးတာတွေ မလုပ်တတ်ပေမယ့် တခြားသူတွေ လာနှောင့်ယှက်ရင်လည်း သူမ ငြိမ်ခံနေတဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

"အထက်တန်းကျောင်းမှာ ငါ မော့ချမ်ကန်းကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ နင် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်က သူနဲ့ ရင်းနှီးသွားတယ်၊ သူက ငါဖွင့်ပြောတာကိုတောင် ငြင်းပြီး နင့်လို မိန်းကလေးကိုပဲ ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"နောက်မှ သူက နင့်ကိုဖွင့်ပြောခဲ့ပေမယ့် နင် သူ့ကို ငြင်းတာကို ကြားတော့ ငါ စိတ်သက်သာရာရပြီး စိတ်လျှော့လိုက်တာ။"

ဖုန့်ချင်းယီက အဲ့တာကို မှတ်မိဖို့ကို ပြန်စဉ်းစားနေရသည်။

"နင် မော့ချမ်ကန်းကို ကြိုက်ခဲ့တာလား။"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်တော့ မူယန်ယီက ပြန်မေးလိုက်သည်။ "နင် တကယ် မသိဘူးလား။"

"နင် ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့ကို မပြောတာကို ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲ။"

"ငါ လုပ်တာတွေ အရမ်းသိသာတာတောင် နင် တကယ် မသိဘူးဆိုတော့ နင် ကန်းနေတာလား။"

မူယန်ယီက အထက်တန်းကျောင်း တစ်လျှောက်လုံး ဒီမိန်းကလေးကို သူမ ရန်လုပ်ခဲ့တာ နည်းနည်း မတရားဘူးလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အရူးပဲ။

"နင် ရှီးစစ်ယွမ်ကို ကြိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း မူယန်ယီက ရှီးစစ်ယွမ်ကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်လို့ ပြောဖူးတာကိုပဲ သိသည်။

မူယန်ယီ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက နည်းဗျူဟာတစ်ခုပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နင့်ကို ဒီအကြောင်းတွေ ထပ်ပြောတော့ဘူး၊ ပြောရင်လည်း နင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ့မှာ အခု ချစ်သူရှိနေပြီ၊ မော့ချမ်ကန်းထက် အများကြီး ပိုချောတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ကောလိပ်မှာလည်း နာမည်ကြီးပြီး ငါ့အပေါ်လည်း ကြင်နာတယ်"

"နင့်ကတော့ မေးစရာ မလိုဘူး၊ နင့်မှာ ချစ်ရမယ့်သူ မရှိဘူး၊ နင့်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးက ဘယ်လောက် နှမြောစရာကောင်းလဲ။ ဟိုဘက်ထောင့်မှာ မနေ့ညက အဲဒီခွေးကို ငါ မြင်ခဲ့တာ၊ နင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာကြည့်လို့ ရတယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ "နင် ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။"

"အိုကေ၊ ငါ နင့်ကို သိပ်ပြီး ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးတွေ မပြောနေတော့ဘူး၊ နင့်ပုံစံကို နည်းနည်း ပိုဂရုစိုက်လို့ မရဘူးလား။ နင် ဝတ်ထားတာ တောသူကြီးလိုပဲ၊ ငါ နင့်ကို အရင်က ဒီလောက် တောကျတဲ့ ပုံမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။"

"နင့်ကို ပြောဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး၊ အိမ်ပြန်တော့မယ်၊ ဒီနေရောင်က ငါ့ရဲ့ အသားအရေကို ပျက်စီးမှာ မလိုချင်ဘူး။"

ထိုသို့ ပြောပြီး မူယန်ယီက အနီးအနားက အိမ်ရာထဲကို ဝင်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်၊ တီရှပ်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ထားတာ အရမ်း ဆိုးနေတာမှ မဟုတ်တာ။

ထားလိုက်တော့၊ သူမအကြောင်း မေ့လိုက်တော့၊ အခု ခွေးရှာဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မနီးမဝေးမှာ ခွေးဟောင်သံ ကြားလိုက်သည်နှင့် သတိပြုပြီး လျှောက်သွားသည်။

အနီးကို ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက သစ်ပင်မှာ ကြိုးနဲ့ ချည်ထားပြီး အတင်းရုန်းနေတဲ့ ခွေးဝါလေး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ဒီခွေးက ဓာတ်ပုံထဲက ခွေးနဲ့ တော်တော် တူတာပဲ။

ဒါကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီက အနားသွားပြီး ကြိုးကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။

ကြိုးကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်နှင့် ခွေးဝါလေးက အလျင်အမြန် ပြေးသွားရာ ဖုန့်ချင်းယီမှာ ကြိုးကို ကိုင်ထားပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့သည်။