အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း ( ၂၅ ) – မင်းလောက် ချစ်စရာ မကောင်းဘူး။

"ကြောင်လား။ ရှင်တို့ မိသားစုက ကြောင်မွေးထားတာလား။ အရမ်း ချစ်စရာကောင်းမှာပဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီ ကြောင်တစ်ကောင် မွေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ အဆောင်မှာ မွေးလို့ မရဘူး၊ ပြီးတော့ အိမ်မှာလည်း ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိဘူးဆိုတော့ အဲဒီအကြံကို လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ရုတ်တရက် "မင်းလောက် ချစ်စရာမကောင်းဘူး။" လို့ ပြောလိုက်၏။

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ တိတိကျကျ မသိသလို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲလည်း မသိဘူး။ သူမ နည်းနည်း တွေဝေသွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူ စကားမှားသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး "ဒါ ငါ့အမေရဲ့ ကြောင်၊ အဖြူရောင်လေး၊ ပြီးတော့ ချစ်စရာလည်း ကောင်းတယ်။" လို့ ပြောလေသည်။

"အော်၊ ဟုတ်လား။ တစ်ရက်လောက် အခွင့်ရရင် ကြည့်ချင်လိုက်တာ။" သူ စောစောက စကားမှားပြောမိတာ ဖြစ်ရမယ်။

ဖုန့်ချင်းယီက အဲဒီကိစ္စကို ဆက်မမေးတာကို မြင်တော့ ချင်ယွီချွမ် သက်ပြင်းချပြီး "အချိန်တွေ နောက်ကျနေပြီ၊ မင်း ပြန်ပြီး အနားယူတော့လေ။" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းချပြီးနောက် အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ အဆောင်ကို ပြန်သွားလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဖုန့်ချင်းယီကို ကြည့်ပြီး "ချင်းယီ၊ နင် နာရီဝက်လောက်ကြာပြီကို အောက်မဆင်းလာဘဲ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား။"ဟု မေး၏။

"မဟုတ်တာတွေ၊ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ စကားနည်းနည်းပြောနေတာပါ။" ဖုန့်ချင်းယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြလိုက်သည်။

ချွီကျင်းချီက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် "သူငယ်ချင်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ သာမန် သူငယ်ချင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် အရင်လို ဖုန်းပြောတဲ့အခါ ငါတို့ကို ဒီလို ရှောင်ဖယ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။” ဟု ပြောလေ၏။

သူမ အဆောင်ထဲမှာ ဖုန်းပြောနေရင် သူတို့က သူမ ရူးသွားပြီလို့တောင် ထင်နေလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကို ခေါ်နေတဲ့သူက ရှေးခေတ်က ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာတဲ့လဲ။ ဒီအရာအားလုံးသည် အရင်တုန်းက သူမအတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ပုံပေါက်နေလိမ့်မည်။

"နင်တို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်လို့ အပေါ်တက်ပြီး လေကောင်းလေသန့် ရှူခဲ့တာ။ ခေါင်မိုးထပ်ပေါ်မှာ တော်တော် အေးတယ်။"

တစ်ဖက်မှာ ဖုန်းချပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်က သူ့ဖုန်းမှာ စာတိုအသစ်တစ်ခု ရောက်လာတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရင်းနှီးမှုအဆင့် ( ၁၀၀ ) ရောက်ရှိသွားပါပြီ၊ ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။ အသေးစိတ် ကြည့်ရန် နှိပ်ပါ။

ချင်ယွီချွမ်က နှိပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီဆီ ပစ္စည်းတွေ လွှဲပြောင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ သိသွားပြီး စမ်းကြည့်ချင်စိတ် ပြင်းပြလာပေမဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဘယ်လိုအရာမျိုး ကြိုက်လဲ သူ သိပ်မသိပေ။

အချိန်တွေ နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် လမ်းမှာ လျှောက်ကြည့်မယ်။ သူမက လှပတဲ့ အရာတွေကို ကြိုက်ပုံရတယ်။

...

နောက်နေ့ မနက်ခင်းညီလာခံတက်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ် လမ်းမပေါ် ထွက်လာသည်။

သူက လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ရှေ့မှာ ခဏရပ်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဆိုင်ထဲ ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သေသပ်စွာ စီထားတဲ့ ဆံထိုးတွေ၊ နားကပ်တွေနဲ့ တခြား အသုံးအဆောင်တွေကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွီချွမ်က ဘယ်လို လက်ဝတ်ရတနာမျိုးကို ရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာကို နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုတဲ့အခါတွေမှာ သူမ ဆံထိုး ထိုးထားတာကို သူ ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ဘူး။ သူမ နားကပ်တော့ ဝတ်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သင့်တော်ရဲ့လား သူ မသိဘူး။

“သခင်လေး၊ လက်ဝတ်ရတနာ ဝယ်ဖို့ လာတာလား။ ဘယ်လို ရွေးချယ်ရမလဲ သေချာမသိရင် ဘယ်သူ့အတွက်လဲ ပြောပြရင် ကျွန်တော်တို့ သင့်တော်တာကို ရွေးပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုင်ရှင်က မေးလေ၏။

ချင်ယွီချွမ်က "အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကို ပေးချင်လို့ပါ။" လို့ ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဆရာ ဒီဘက်က ရွေးချယ်သင့်ပါတယ်။ ဒီအရောင်တွေက ပိုတောက်ပပြီး အမျိုးသမီးငယ်တွေနဲ့ ပိုပြီး သင့်တော်ပါတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က ခဏလောက် ကြည့်ပြီး "ဒါဆို ဒီဘက်က အကုန် ထုပ်ပေးပါ။" လို့ ပြောလိုက်၏။

"...အကုန်" ဆိုင်ရှင် အံ့သြသွားတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ဖြုန်းတီးတဲ့ လုပ်ရပ် တစ်ခုပဲ။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ သေတ္တာထဲ ထည့်ပေးပါ" လို့ ချင်ယွီချွမ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် "ဆရာ၊ ခဏလေး စောင့်ပေးပါ၊ မကြာခင် အဆင်သင့် ဖြစ်စေရပါမယ်။" လို့ ပြောသည်။

လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဝယ်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ် လမ်းမတစ်လျှောက် ဆက်လျှောက်သွားပြီး အဝတ်အစားဆိုင်ရှေ့မှာ ခဏရပ်လိုက်သည်။

သူ အထဲ မဝင်ခင် ချင်ယွီချွမ်သည် ပခုံးကို ပုတ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် ထိုလူကို လျက်တပြက် ကန်ချလိုက်၏။

ချူစစ်ရှင်းက မြေပြင်ကနေ ပြန်ထလာပြီး "ချင်ယွီချွမ်၊ လွန်လွန်းလိုက်တာ။ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီ ကြားလို့ ငါ မင်းကို လာရှာတာ၊ ဒါကို မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ကြိုဆိုလိုက်တာလား။" လို့ ပြောလေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါက အကျင့်ဖြစ်နေလို့ပါ။" သူက တောင်းပန်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သူ့အသံမှာ အားနာနေတဲ့ လက္ခဏာ မရှိပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်ကို ငါ မင်းနောက်ကနေ မနှုတ်ဆက်တော့ဘူး။ ဒါနဲ့ မင်း လက်ထဲမှာ ဘာကိုင်ထားတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ် မဖြေခင် ချူစစ်ရှင်းက လျှောက်လာပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ယွီချွမ်၊ မင်း ဆံထိုးတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဘာလို့ ဝယ်တာလဲ။ မင်း အဲဒါတွေကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းကို ပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး မလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ဘာမှ မပြောဘဲ အဝတ်အစားဆိုင်ထဲ တန်းဝင်သွား၏။

ချူစစ်ရှင်း နောက်က လိုက်ပြီး "ယွီချွမ်၊ မင်း အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ လာတာလား" လို့ မေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး။"

ချင်ယွီချွမ် ဆိုင်မှာ ပြထားတဲ့ ဂါဝန်တချို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရောင်တွေက တောက်ပပြီး ပုံစံတွေက လှတယ်၊ သူမနဲ့ တော်တော်လေးကို လိုက်ဖက်တယ်။

"ဆိုင်ရှင်၊ ဒီဂါဝန်တွေကို ထုပ်ပေးပါ။"

ချူစစ်ရှင်း အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ယွီချွမ်က တကယ်ပဲ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကို သဘောကျနေတာများလား။ လက်ဝတ်ရတနာနဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်နေတာ၊ အနှမြောမရှိဘူး။

ဆိုင်ရှင်က အရွယ်အစား မေးချင်ပေမဲ့ ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့နေတာကြောင့် သူက အဝတ်အစားတွေကို ထုပ်ပြီး ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ အဝတ်အစားတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။ အရွယ်အစား မတော်ရင် ပြန်ပြီး ပြင်လို့ ရပါတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က ငွေပေးချေပြီးနောက် သေတ္တာနှစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့နောက် လိုက်နေတာလဲ။ မင်း တစ်ခုခု လိုလို့လား။" လို့ ချူစစ်ရှင်းကို မေး၏။

ချူစစ်ရှင်းက "ငါ မင်းဆီကို လာလည်လို့တောင် မရဘူးလား။ ပြောပါဦး၊ ဒီလက်ဆောင်တွေ ဘယ်သူ့အတွက်လဲလို့" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

"အရေးကြီးကိစ္စမရှိရင် သွားတော့" ချင်ယွီချွမ်၏ မျက်နှာထားက တင်းမာနေသည်။

"ချင်ယွီချွမ်၊ မင်းကို လာတွေ့ဖို့ ငါ ဒီလောက် အဝေးကြီးက လာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အလေးမထားဘူး။"

သူက ယွီချွမ် မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်နေပြီလို့ ကြားကြားချင်း သူ့ကိစ္စတွေကို ပစ်ထားပြီး လာရှာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ယွီချွမ်က အရမ်း ရိုင်းတယ်။

ချင်ယွီချွမ်က ချူစစ်ရှင်းကို နောက်ထပ် ဖြေရှင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ သေတ္တာနှစ်လုံးနဲ့ အိမ်ပြန်သွားလေ၏။

သူ့အိမ်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ ချင်ယွီချွမ်က စာကြည့်ခန်းထဲကို တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။

သူက သေတ္တာနှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စကင်န်ဖတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာတွေ သူ့စားပွဲပေါ်က ပျောက်သွား၏။

ချင်ယွီချွမ်က ဒီအတွက် တော်တော် ကျေနပ်နေသည်။ သူ ဝယ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို သူမ ကြိုက်လောက်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

မဟုတ်ရင် သူ လမ်းမှာ တခြား တစ်ခုကို ထပ်ပြီး ရှာကြည့်ရလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ချင်ယွီချွမ် ဖုန်းနဲ့ တစ်နေကုန် စောင့်နေပေမဲ့ ဖုန့်ချင်းယီဆီက ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရခဲ့ပေ။

နေ့လယ်စာ စားတဲ့အချိန်တောင် ချင်ယွီချွမ်က စိတ်မတည်ငြိမ်ပုံရနေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ ထူးဆန်းနေသည့် အပြုအမူကို သတိပြုမိပြီး "ယွီချွမ်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ဟု မေးလာသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"ဟု ဆိုကာ ချင်ယွီချွမ် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး "ဒီနေ့ ငါတို့ သုံးနေတဲ့ ပန်းကန်က မင်း စခန်းက ယူလာတဲ့ ပန်းကန်နဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်တပ်မှာ ဒီလို ပန်းကန်တွေ မရှိဘူးလေ။ အဲဒါကို မင်း ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ ယွီချွမ်။" ဟု မေးလာသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူ့ကို စစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ပြီး ယန်ယန်က နာမူချီနဲ့ သူ့အမေကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ သတင်းပို့ထားတာကြောင့် နာမူချီက သူမကို သူ့အခြေအနေအကြောင်း ပြောပြထားပုံရသည်။

"အမေ သိပြီးသားပဲ၊ နောက်ထပ် မမေးနဲ့တော့လေ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက "ယွီချွမ်၊ မင်း ကြီးပြင်းလာပြီ။ မင်း သဘောရှိတိုင်း လုပ်ပါ၊ ငါ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြောပါဦး၊ အဲဒီ သေတ္တာလေးထဲက အမျိုးသမီးအပေါ် မင်း တကယ်ပဲ ခံစားချက် ရှိနေတာလား။" ဟု မေးလေ၏။

"အမေပြောတဲ့ 'ခံစားချက်' ဆိုတာ ဘာလဲ။" အသက် ( ၂၅ ) နှစ် တိုင်တိုင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း မနေခဲ့ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ချင်ယွီချွမ်မှာ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး မရှိသေးပေ။

ရွှမ်းယွမ်ရှီကလည်း နာမူချီက နည်းနည်း ပိုပိုသာသာ ပြောခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ လက်ရှိ အသွင်အပြင်က သူ ခံစားချက်တွေကို သဘောပေါက်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ သူမအကြောင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ဘူး၊ သူမနဲ့ နီးစပ်ချင်တယ်၊ သူမကို နားလည်ချင်တယ်ဆိုတာပဲ။"

"မင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးကို သူမနဲ့ မျှဝေချင်တယ်၊ သူမကို မြင်ရတာက မင်းကို ပျော်ရွှင်စေတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတယ်။"

"အဲဒီလူက ကမ္ဘာအပေါ်မှာ အပြီးပြည့်စုံဆုံး မဟုတ်ဘူး၊ အပြီးပြည့်စုံဆုံးလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သူမက အကောင်းဆုံးလို ထူးခြားတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုလိုပဲ။"

***

အခန်း ( ၂၆ ) – ကျွန်တော် သူမကို သဘောကျတယ်ထင်တယ်။

သူမကို တွေးမိနေတာ၊ သူမနဲ့ ပိုပြီး နီးစပ်ချင်တာ၊ သူမကို နားလည်ချင်တာ - အဲဒါတွေ အားလုံးက ဟုတ်နေသလိုပဲ။

ဒီရက်ပိုင်း သူ နေ့တိုင်း ဖုန်းကိုပဲ စစ်ကြည့်နေပြီး သူမ စာတို ပို့ထားလား စစ်ကြည့်နေမိတယ်။

သူမနဲ့ စကားပြောရတာ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး သူမကို ဗီဒီယိုကောလ်ခေါ်ချင်စိတ် ပြင်းပြတယ်။ ဒါ သူမအပေါ်ကို ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာလို့ သတ်မှတ်လို့ ရလား။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ချင်ယွီချွမ် အတွေးထဲ နစ်မြောနေတာကို မြင်ပြီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။ တချို့အရာတွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးတောဆုံးဖြတ်မှရတယ်။

"ကျွန်တော် သူမကို သဘောကျတယ်ထင်တယ်။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားပြီး အံ့သြမသွားပေ။ သူက အမြဲတမ်း လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်တာကြောင့် အရာရာတိုင်းကို နားလည်ဖို့ နည်းနည်းလေး တွန်းအားပေးရုံပဲ လိုအပ်တယ်။

"သူမက ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးလဲ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ချင်ယွီချွမ် သဘောကျတဲ့မိန်းကလေးအကြောင်း သိချင်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "သူမက အရမ်းလှတယ်၊ တက်ကြွတယ်၊ နည်းနည်း ချစ်စရာကောင်းတယ်။ လှပတဲ့ အရာတွေကို ကြိုက်တယ်။ ဥပမာပြောရရင် ဒီပန်းကန်က သူမ ရွေးထားတာလေ။" လို့ ပြောလေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး "အခွင့်ကြုံရင် သူမကို တွေ့ချင်လိုက်တာ။" ဟု ပြော၏။

"အခွင့်ကြုံလာဦးမှာပါ" ချင်ယွီချွမ်က ရွှမ်းယွမ်ရှီကို ပြောနေတာလား သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေတာလား သူ မသိပေ။

သူမကို ဖုန်းကနေ မြင်နိုင်ပေမဲ့ လူကိုယ်တိုင် မမြင်နိုင်သေးတာက နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဖုန်းတွေကနေ ဆက်သွယ်လို့ရပြီး ပစ္စည်းတွေတောင် လဲလှယ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ တစ်နေ့တော့ သူတို့ တွေ့နိုင်တဲ့ အချိန် ရောက်လာမှာပါ။

တစ်ခုပဲ၊ မေးစရာရှိတာက သူမကရော သူ့ကို ဘယ်လို ထင်လဲ။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားသည့်အခါ ရွှမ်းယွမ်ရှီက "ဒါဆို သားရဲ့ သတင်းကောင်းကို အမေ မျှော်နေမယ်။" လို့ ပြောလေသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် နောက်ဆုံးတော့ ဖုန့်ချင်းယီဆီက တုံ့ပြန်မှု ရလာခဲ့ပြီ။

[ချင်းယီ : ရှင် အခု ကျွန်မကို ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးနိုင်ပြီပဲ။]

[ချင်းယီ : ဘာတွေ ပို့ပေးလိုက်တာလဲ။]

[ယွီချွမ် : မင်း အခုထိ မကြည့်ရသေးဘူးလား။]

[ချင်းယီ : ကျွန်မ အခု ထမင်းစားခန်းမှာ၊ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရင် အကုန်လုံး အာရုံစိုက်နေကြမှာပေါ့။]

[ချင်းယီ : ကျွန်မ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်မှ လက်ခံလိုက်မယ်နော်၊ ဒါနဲ့ ရှင် ကျွန်မကို ဘာတွေ ပို့လိုက်လဲဆိုတာ အခုထိ မပြောသေးဘူးနော်။]

[ယွီချွမ် : ပစ္စည်းသေးသေးလေးတွေပါပဲ၊ မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် တချို့တလေ ထပ်ရွေးပေးလို့ ရသေးတယ်။]

[ချင်းယီ : ကြိုက်လား မကြိုက်ဘူးလား ပြောပြဖို့ အရင် ကြည့်ပါရစေဦး။]

[ချင်းယီ : ရှင် နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ထုပ်ပေးလို့ ရတယ်။]

[ယွီချွမ် : ငါ စားပြီးပြီ။]

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို ထမင်းစားခန်းရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့လိုက်သည်။

[ချင်းယီ : ဒါ ကျွန်မတို့ ကျောင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး ထမင်းစားခန်းပဲ၊ အရမ်းလည်း လူစည်တယ်။]

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ ပြောတဲ့ ထမင်းစားခန်းကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးလိုက်သည်။ သူက အဲဒါကို စားသောက်ခန်းငယ်လေးတစ်ခုပဲလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးသားပဲ။

ထမင်းစားခန်းထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ တက်တက်ကြွကြွ ရှိနေကြတယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းက မတူညီတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပေမဲ့ လိုက်ဖက်ညီကြတယ်။

[ယွီချွမ် : ငါ တွေ့ရပြီ။]

[ချင်းယီ : ကျွန်မတို့ကန်တင်းက အစားအစာတွေက အရသာရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အမြဲတမ်း တန်းစီရတာ အကြာကြီးပဲ၊ အချိန်ကုန်ပေမဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ စားလို့ရတာက မဆိုးပါဘူးပေါ့လေ။]

လော့ရှီက ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ဖုန်းကို ချောင်းကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှ မမြင်ရပေ။

"နင့် ဖုန်းမှာ လျှို့ဝှက်မျက်နှာပြင် ကပ်ထားတာလား။”

"ထင်တာပဲ။" အဲဒါက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပါတဲ့အထိ ခေတ်မီတာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့က အရမ်း သိချင်နေပြီး " နင့်ကို အရင်က စားနေတုန်း ဘယ်သူနဲ့မှ စကားပြောတာကို ငါ မမြင်ဖူးဘူး၊ နင့်သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဘယ်ကလဲ။" ဟု မေးလေသည်။

"ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ သူက ငါတို့ကျောင်းက မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဓာတ်ပုံတောင် ရိုက်ထားတယ်" ဟု ချွီကျင်းချီက ပြောလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်း မသိဘူးတာကြောင့် "နွေရာသီ အားလပ်ရက်မှာ အွန်လိုင်းကနေ တွေ့ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပဲ။" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"အွန်လိုင်း သူငယ်ချင်းတွေကို ယုံလို့ မရဘူး၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်" ဟု လော့ရှီက သတိပေးလေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏ "သိပါတယ်၊ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပါ့မယ်။"

သူတို့လေးယောက်သား နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက တစ်ခုခု ယူစရာရှိတယ်ဟု အကြောင်းပြပြီး လူသူကင်းရှင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ ချင်ယွီချွမ် ပို့ပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက ပစ္စည်းသေးသေးလေးတွေလို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီက သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ၊ ဒါပေမဲ့ သစ်သား သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဒါက ပစ္စည်းသေးသေးလေးတွေလား။

မဟုတ်သေးဘူးလေ - ဒါကို သေးသေးလေးဆိုရင် ဘာတွေက ပစ္စည်းကြီးတွေလို့ သတ်မှတ်မလဲ။

ဖုန့်ချင်းယီက သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို အဆောင်ကို ပြန်သယ်ဖို့ အားစိုက်ထုတ်နေရပြီး အထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလဲ မသိရသေးပေ။ အလေးချိန်က ပေါင် ( ၃၀ ) လောက် ရှိမယ်လို့ ထင်ရတာပဲ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ သေတ္တာနှစ်လုံးကို သူမရဲ့ အဆောင်ခန်းကို ပြန်သယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်က သေတ္တာတွေကို မြင်သောအခါ ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ချင်းယီ၊ နင် ဘာတွေ ဝယ်ခဲ့တာလဲ။" ဟု မေးလေ၏။

"...ဖွင့်ကြည့်ရဦးမယ်။" သူမလည်း မသိဘူး။

ဖုန့်ချင်းယီက အပေါ်ဆုံးက နည်းနည်းလေး သေးတဲ့ သေတ္တာကို အရင်ဖွင့်လိုက်တော့ အထဲက လက်ဝတ်ရတနာတွေကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်စိကျိန်းသွားရသည်။

လော့ရှီ၊ ချွီကျင်းချီနဲ့ ရှန်ဟန်ယွဲ့တို့လည်း စုဝေးလာကြသည်။

"ချင်းယီ၊ နင် တရုတ်ရိုးရာ အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ဝင်နေတာလား။ ဘာလို့ ဆံထိုးတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဝယ်ထားတာလဲ။" ချွီကျင်းချီက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့ကလည်း "ချင်းယီ၊ ငါတို့ ကြည့်လို့ရလား။" မေးလေ၏။

ဖုန့်ချင်းယီက သေတ္တာကို ဘေးကို တွန်းပို့ပြီး "အေး။ ကြည့်။ ဒီသေတ္တာအကြီးထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

သေတ္တာအကြီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သေတ္တာထဲမှာ တရုတ်ရိုးရာဂါဝန်တွေ အပြည့်ရှိနေပြီး အရောင်တွေနဲ့ အထည်တွေက အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးနဲ့ အလွန် ဈေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

လော့ရှီက အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ဆံထိုးတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး သေချာ စစ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက အစစ်ပဲ။"

"ဘာက အစစ်လဲ။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။

"သူ ပြောတာက ဒီဆံထိုးတွေပေါ်က ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ တခြား ကျောက်မျက်ရတနာတွေ အားလုံး အစစ်တွေလို့ ပြောတာ ဖြစ်မယ်" လို့ ချွီကျင်းချီက ရှင်းပြ၏။

"ဒီသေတ္တာတစ်ခုလုံးထဲက အကုန် အစစ်တွေလား။ ဒါဆို သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိလောက်မယ်။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်၊ ဒါက သူဌေးသူကြွယ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာများလား။

လော့ရှီက ကြည့်ပြီး "သန်းပေါင်းများစွာ မဟုတ်ပေမဲ့ သန်းနဲ့ ချီတော့ တန်ဖိုးရှိတာ သေချာတယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းရဲ့ အရည်အသွေးဆို အတော်လေး ကောင်းတယ်။" ဟု သုံးသပ်ပြသည်။

"ချင်းယီ၊ ငါ နောက်ထပ် ကြိုးစားပြီး အလုပ် မလုပ်ချင်တော့ဘူး၊ နင် ငါ့ကို ထောက်ပံ့ပေးလို့တောင် ရတယ်။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဖုန့်ချင်းယီကို ဖက်ပြီး ပြော၏။

ဖုန့်ချင်းယီက သူတို့ စကားပြောနေသံကို ကြားရသည်။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ ရက်ရောမှုက အရမ်းကို ကြီးကျယ်လွန်းတယ် - သူမ ဒီလက်ဆောင်တွေကို ပြန်ပေးသင့်တယ်။

ပစ္စည်းတွေက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းရင်တောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ငါ သူ့ကို စာပို့မလို့၊ ခဏလွှတ်ပေးလို့ရမလား။"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ကို စာပို့လိုက်သည်။

[ချင်းယီ : ဘာလို့ ကျွန်မကို လက်ဝတ်ရတနာနဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဒီလောက် အများကြီး ဝယ်ပေးတာလဲ။]

[ယွီချွမ် : မင်း ကြိုက်လား။ မင်း မကြိုက်ရင် မနက်ဖြန် လမ်းမှာ ပိုသင့်တော်တဲ့ တစ်ခုခု ရှာကြည့်ပေးမယ်။]

[ချင်းယီ : ဒါတွေက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်၊ ကျွန်မ လက်ခံလို့ မရဘူး။ ရှင့်ဆီကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။]

[ယွီချွမ် : ဒါက လက်ဆောင် အပြန်အလှန်ပေးတာပဲလေ၊ တန်ဖိုးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး။]

"တန်ဖိုးမရှိဘူး" ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ တစ်ခုခုများ နားလည်မှု လွဲနေတာလား။

[ချင်းယီ : တကယ်၊ ဒါတွေက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရင်က ပို့ခဲ့တာတွေနဲ့ တန်ဖိုးချင်း ယှဉ်လို့တောင် မရဘူး။]

[ယွီချွမ် : ငါ ပို့လိုက်တာတွေကို ပြန်ယူဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ မင်း မကြိုက်ရင် လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ။]

[ချင်းယီ : ...ကျွန်မ မကြိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။]

[ယွီချွမ် : ဒါဆို အရင်က ငါ့ကို ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဆုလာဘ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ နောက်ရက်ကျရင် မင်းအတွက် လှပတဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေ ရှာပေးမယ်။]

နောက်ထပ် ရှာပေးဦးမယ်တဲ့။ သူက တကယ် ရေလို သုံးဖြုန်းနေတာပဲ။

မူလကတော့ သူ့ကို အမှတ်တွေ ရှာဖို့ သုံးချင်လို့ သူ့ရဲ့ အစားအသောက်တွေကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးပြီး လျော်ကြေးအဖြစ် သရေစာတချို့ ပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ။