အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း ( ၃၁ ) – ချင်းယီအတွက် ကိတ်မုန့်လုပ်ပေးခြင်း။

ယန်ချီ စစ်သူကြီးအိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ချင်ယွီချွမ်က သူ့ကို ခေါ်ယူပြီး မေးမြန်း၏။

"မင်း ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်သော်လည်း ယန်ချီ လေထုထဲမှာ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းကို သွားခဲ့တာပါ။"

ချင်ယွီချွမ်က စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို ညင်ညင်သာသာ ခေါက်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းကို သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"...နာမူက သူနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ပါ" ယန်ချီက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြော၏။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အသံက အေးစက်သွားသည်။ "မင်းက ဘယ်သူ့ ကိုယ်ရံတော်လဲဆိုတာကို မှတ်မိရဲ့လား။"

"ကျွန်တော် စစ်သူကြီးရဲ့ လူအဖြစ် နေထိုင်ပြီး စစ်သူကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်အဖြစ် သေဆုံးပါ့မယ်။"

"ဟား၊ မင်းက စစ်အကြံပေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်နဲ့ တူနေတယ်လို့တော့ ငါ ထင်တာပဲ"

ချင်ယွီချွမ်က ယန်ချီဟာ စစ်တပ်စခန်းမှာ နာမူနဲ့ အမြဲတမ်း ရင်းနှီးတယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက သူတို့ အားလုံး အတူနေထိုင်ကြသောကြောင့် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ ရှန်ကျင်းကို ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်က စစ်ရေးအကြံပေးနောက်ကို လိုက်သွားတာက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိချေ။

ချင်ယွီချွမ်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယန်ချီက ဒူးထောက်ပြီး "ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ၊ စစ်သူကြီး။" ဟု ပြော၏။

"မင်းနဲ့ စစ်ရေးအကြံပေးက ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းမှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ။" ချင်ယွီချွမ်က မေးခွန်း ထပ်မေးလေသည်။

ယန်ချီက "ကျွန်တော် အကြံပေးနဲ့ ဆရာတော်ကွမ်အန်းကို တွေ့ဖို့ သွားခဲ့ပါတယ်။ စစ်ရေးအကြံပေးက စစ်သူကြီးရဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။" လို့ ပြော၏။

"ဆရာတော်ကွမ်အန်း ဘာပြောလဲ" ချင်ယွီချွမ်သည် ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အရည်အချင်းရှိသော ဆရာတော်ကွမ်အန်းအကြောင်း ကြားဖူးသည်။

ယန်ချီက "ဆရာတော်က ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိရှိသမျှ အရာအားလုံးက အကြောင်းပြချက်နဲ့ တည်ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ မလိုအပ်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ ဆရာတော်က စစ်ရေးအကြံပေးကိုလည်း တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်မပါဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဆရာတော်ကွမ်အန်းက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။

"မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို မင်း မှတ်မိမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ သွားတော့။"

ယန်ချီက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဆုတ်ခွာသွားသည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်သူကြီးက အများအားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်ပေမဲ့ သူ ဒေါသထွက်ရင် တကယ် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ဒီနေ့ သူ အပြစ်ပေးမခံရဘူး၊ အဲဒါက စစ်သူကြီးရဲ့ ကြင်နာပေးလိုက်တာပဲ။ နောင်မှာ သူ နာမူချီနဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ရှန်ကျင်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ စကားနဲ့ အပြုအမူကို သတိထားရမယ်။ သူ သူ့ရဲ့ အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားတာပဲ။

...

စစ်သူကြီးအိမ်တော်ရဲ့ မီးဖိုချောင်မှာ ချင်ယွီချွမ်က ထမင်းချက်အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ထံမှ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်လုပ်နည်း သင်ယူနေသည်။

ချင်ယွီချွမ် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာတာကို ထမင်းချက်အမျိုးသမီးတွေ အံ့သြသွားကြ၏၊ အဲဒီခေတ်တုန်းက အမျိုးသားများသည် မီးဖိုချောင်နဲ့ ဝေးဝေးနေရမယ်လို့ ယူဆကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားတွေဟာ မီးဖိုချောင်ထဲတောင် မဝင်ရဘူး၊ လက်ဆေးပြီး ချက်ပြုတ်တာဆို ပိုလို့တောင် ဝေးသေးတယ်။

သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးသော်လည်း ချင်ယွီချွမ်က အတင်း သင်ပေးဖို့ ပြောနေတာကြောင့် သူတို့ သခင်ရဲ့ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ အလေးအနက် သင်ပေးနေရသည်။

ချင်ယွီချွမ်က အမျိုးသားတွေ မီးဖိုချောင်နဲ့ ဝေးဝေးနေရမယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်တပ်စခန်းတွေမှာ အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးတာက အမျိုးသားစားဖိုမှူးတွေပဲ။ အဲဒါက သူတို့ကို အမျိုးသမီး ဖြစ်စေခဲ့လို့လား။

ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေက သူ့အတွက် အစားအစာတွေကို မိန်းကလေးငယ်လေးက သူကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး အခု သူမ စာသင်ချိန်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန် သူမအတွက် သရေစာတချို့ လုပ်ပေးချင်တယ်။ အဲဒါ ဘာမှားလို့လဲ။

သူ အစောပိုင်းက သူမကို စာပို့ခဲ့ပေမဲ့ အခုထိ ပြန်စာ မရသေးပေ။ သူမ စာသင်ချိန်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဖုန်းကို စစ်ဖို့ အချိန်မရှိတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူမ မြင်ရင်တော့ စာပြန်ပို့မှာပါ။

သူ အခု သရေစာတွေ လုပ်နေပြီဆိုတော့ နေ့လယ်စာစားချိန်လောက်ဆိုရင် အဆင်သင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် သူ သူမဆီ ပို့ပေးလို့ ရပြီ။

ပိုင်ဝေက ရွှမ်းယွမ်ရှီအတွက် ချက်ထားတဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို ယူဖို့ မီးဖိုချောင်ကို သွားတော့ အပြင်မှာ လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေတာကို တွေ့လိုက်သည်။

သူမ သူတို့ဆီသွားပြီး "နင်တို့တွေ ဘာကြည့်နေကြတာလဲ။"ဟု မေးလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးက ဒီမနက် စောစော မီးဖိုချောင်ကို ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်လုပ်နည်း သင်ကြားဖို့ ရောက်နေတာကို လူတိုင်း ကြည့်နေကြတာလေ။"

ပိုင်ဝေက လူအုပ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အာရုံစိုက်ပြီး အလုပ်များနေ၏။

ရွှမ်းယွမ်ရှီရဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို အစားအစာဘူးထဲ ထည့်ပြီးနောက် ပိုင်ဝေက ရွှမ်းယွမ်ရှီရဲ့ စံအိမ်ကို ပြန်သွားသည်။

"သခင်မ၊ ဒါက အစာအိမ်ကို အားဖြည့်ပေးတဲ့ ဆန်ပြုတ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး များများ ပိုသောက်ပါ" လို့ ပိုင်ဝေက ပြော၏။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ပန်းကန်ကို ယူပြီး "မင်း အရမ်း ပျော်နေပုံပဲ၊ ကလေးမလေး။ ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။" ဟု မေးလေသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ စစ်သူကြီးကို တွေ့ခဲ့ရုံပါ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက "သူက ဒီရက်ပိုင်း မနက်ခင်း တရားရုံး တက်ချိန်ကလွဲရင် အိမ်တော်မှာပဲ အများဆုံး ရှိနေတာ။ သူ့ကို တွေ့တာ ဘာထူးခြားလို့လဲ။" လို့ ပြော၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာလေ" လို့ ပိုင်ဝေက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မီးဖိုချောင်။ သူက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ရွှမ်းယွမ်ရှီက နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ပိုင်ဝေက အလေးအနက်ထားပြီး "ကျွန်မ စစ်သူကြီးကို မီးဖိုချောင်မှာ မုန့်လုပ်နည်း သင်နေတာကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူက သခင်မ အကြိုက်ဆုံး ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်ကို အထူး သင်နေတာ။ စစ်သူကြီးက သခင်မ နေ့တိုင်း ဆေးသောက်ရမယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် ဆေးရဲ့ အခါးကို ချေဖျက်ဖို့ ချိုမြိန်တဲ့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်နေတာပဲဖြစ်မယ်။" ဟု ပြောပြလေသည်။

"တကယ်လား။" ရွှမ်းယွမ်ရှီက ချင်ယွီချွမ်က သူမအတွက် မုန့်လုပ်နည်း သင်ယူမယ်ဆိုတာ သိပ်မယုံပေ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဝေရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် သူမ နည်းနည်း ယုံကြည်သွားမိသည်။

ပိုင်ဝေက သူမကို အာမခံပြီး "သေချာတာပေါ့။ စစ်သူကြီးက အရင်က မီးဖိုချောင်ထဲ ဘယ်တော့မှ မဝင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူ သေချာ အာရုံစိုက်ပြီး သင်နေတာ။ သခင်မ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ။ ကိတ်မုန့်တွေ အဆင်သင့် ဖြစ်တာနဲ့ စစ်သူကြီးက ကိုယ်တိုင် သခင်မဆီ လာပို့ပေးလိမ့်မယ်။" ဟု ပြောလေသည်။

ပိုင်ဝေရဲ့ အာမခံချက်နဲ့ ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အိမ်လုပ် ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်ကို နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိလာသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ်မနက်လုံး စောင့်ပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့် လုပ်ရတာ အဲဒီလောက် ခက်လို့လား။ သူမ အရင်က မုန့်လုံးကြော် လုပ်ဖူးတယ်၊ တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက တစ်မနက်လုံး ကြာနေပြီ၊ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မတွေ့ရသေးပေ။

ပိုင်ဝေက ချင်ယွီချွမ်အတွက် ရှင်းပြပေးဖို့ ကူညီကာ "သခင်မ၊ ဒါက စစ်သူကြီး ပထမဆုံး လုပ်တာဆိုတော့ ကောင်းကောင်း မထွက်လာနိုင်တာက သဘာဝကျပါတယ်။ အရသာက သိပ်မကောင်းဘူးလို့ သူ ထင်နေမှာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားနေတာလားမသိဘူး။ နည်းနည်း ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။" ဟု ပြောပေး၏။

အဲဒီအချိန် ချင်ယွီချွမ်က သူ လုပ်ထားတဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်တွေကို ပန်းပုံစံ လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းကို ယူလာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် သူတို့ကမ္ဘာရဲ့ အချိန်အယူအဆ သိပ်မသိရှိဘဲ နာရီကို အကြမ်းဖျင်းပဲ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

နောက်ပိုင်း သူမက သူတို့ကို ဖုန်းတွေနဲ့ အချိန်စစ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတော့ နှစ်ယောက်သား အဲဒီအချိန်ကို ကြည့်ကြသည်။

အခု ၁၁ နာရီ ၅၀ မိနစ် ရှိနေပြီ၊ သူမ ( ၁၀ ) မိနစ်အတွင်း အတန်းက ထွက်လာလိမ့်မယ်။ သူမ ထွက်လာတာနဲ့ သူ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်တွေကို သူမဆီ ပို့ပေးမယ်၊ ဒါမှ သူမ ပူပူနွေးနွေး စားနိုင်လိမ့်မယ်။

ချင်ယွီချွမ်က အချိန်ကို တိကျစွာ တွက်ချက်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီ အတန်းက ထွက်လာတာနဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်တွေကို သူမဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။ ဖုန့်ချင်းယီ အတန်းပြီးတာနဲ့ ဖုန်းတုန်ခါသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

[ချင်းယီ : ကျွန်မ အတန်းက ထွက်လာပြီ။ ဒီတစ်ခါ ရှင် ဘာပို့လိုက်တာလဲ။ နောက်ထပ် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။]

[ယွီချွမ် : မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်တွေ ပို့ပေးတာ။]

[ချင်းယီ : ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်ကို ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို မစားရတာ အရမ်း ကြာနေပြီ။]

[ယွီချွမ် : အရင် စားကြည့်ပြီး အရသာ အဆင်ပြေလား ပြန်ပြောပေးဦး။ မင်း ကြိုက်ရင် နောက်ထပ် ထပ်လုပ်ပေးမယ်။]

ဒီနေ့ အဆောင်က တခြားမိန်းကလေးတွေမှာ အသင်းအဖွဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိတာကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီ တစ်ယောက်တည်း စားသောက်ခန်းကို သွားခဲ့ရသည်။

ချင်ယွီချွမ် လုပ်ထားတဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်အကြောင်း တွေးပြီး သူမ အဲဒါကို လက်ခံလိုက်ပြီး စားသောက်ခန်းထဲ ပန်းကန်ကို သယ်သွားချင်စိတ် မရှိတာကြောင့် ထမင်းထုပ်ပြီး အဆောင်ကို ပြန်ယူသွားလိုက်သည်။

သူမရဲ့ အဆောင်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီထံသို့ ချင်ယွီချွမ် လုပ်ထားတဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်တွေကို ရောက်လာ၏။

ပန်းကန်ပြားလှလှလေးပေါ်မှာ ကိတ်မုန့်တွေကို ပန်းပုံစံ လုပ်ထားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို တစ်ကိုက် စားလိုက်တော့ အရသာရှိနေ၏။ အချိုကလည်း ပုံမှန်ပဲ။ ပြီးတော့ ကိတ်မုန့်အသားက အရမ်းကြီး မခြောက်နေဘူး၊ သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူ လုပ်တာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီက စစ်သူကြီးတစ်ယောက်က မုန့်လုပ်တာ ကျွမ်းကျင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါက ထူးချွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းပဲလား၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ထူးချွန်နေတာလား။

[ချင်းယီ : ရှင် အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်တွေက အရမ်း အရသာရှိတယ်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပန်းပုံစံလေးကလည်း အရမ်း လှတာပဲ။]

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ရှားရှားပါးပါး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ပြီး သူမရဲ့ လူမှုကွန်ရက်တွင် တင်လိုက်သည်။

[ချင်ယွီချွမ် : မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုလို့ ငါ ဝမ်းသာတယ်။ မနက်ဖြန် အချိန်ရရင် နောက်ထပ် လုပ်ပေးဦးမယ်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင့်အတွက် အရမ်း အခက်အခဲ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။]

ချင်ယွီချွမ် သူမရဲ့ စကားတွေကနေ အရင်က ကြုံဖူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

[ချင်ယွီချွမ် : ဘာမှ အခက်အခဲ မဖြစ်ပါဘူး။ ငါ တစ်နေကုန် ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိဘူးလေ၊ မုန့်လုပ်တာက အချိန်ကုန်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။]

သူမ ပျော်တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။

***

အခန်း ( ၃၂ ) – အလောင်းအစားလုပ်ချင်တယ်။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။

【ချင်းယီ : ဒီလို လှပပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ ပင်လုံးကြိုင်ကိတ်မုန့်အတွက် ကျေးဇူးပါ။ ရှင်ရော နေ့လယ်စာစားပြီးပြီလား။】

【ယွီချွမ် : စားလို့ မပြီးသေးဘူး။】

【ချင်းယီ : ဒါဆို အမြန်စားတော့။】

【ယွီချွမ် : ဟုတ်ကဲ့။】

ဖုန့်ချင်းယီ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ ချင်ယွီချွမ်က တကယ် ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။

သူမက ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အိမ်လုပ်မုန့်တွေ ပေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ သူ သူမကို ကျေးဇူးတင်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ သူမကပဲ သူ့ကို အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေရသလိုပဲ ထင်တာကို။

သူမက သူ့အတွက် ခဏလောက် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ရုံပဲ၊ အဲဒါက ဘာမှ မဟုတ်တာလေးပဲ။

တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို ဘာပြန်ပေးရမလဲ စဉ်းစားသင့်တယ်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဖုန့်ချင်းယီ စားပွဲပေါ်က တစ်ဝက်စားထားတဲ့ မုန့်ပန်းကန်ကို ငေးကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချင်းယီ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ တချို့အကြောင်းလေးတွေ တွေးနေတာ။" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ဒီပန်းကန်နဲ့ မုန့်တွေကို နင် ဘယ်က ရတာလဲ။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက မုန့်တစ်ခုယူပြီး ရှန်ဟန်ယွဲ့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ပေးတာ၊ စားကြည့်။"

"ဒါက နတ်သုဒ္ဓါနဲ့ တူတယ်၊ နောက်ထပ် နှစ်ခုလောက် စားလို့ ရမလား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့သည် မုန့်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ရတယ်၊ ကြိုက်သလောက် စား၊ ဒါပေမဲ့ ရှီရှီနဲ့ ချီချီအတွက် နည်းနည်း ချန်ထားပေးလိုက်ဦးနော်"

"ပြဿနာ မရှိဘူး။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက နောက်ထပ် နှစ်ခု စားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လုပ်စရာ တစ်ခု ရှိတယ်၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ဦးမယ်။ အတန်းချိန်ကျရင် ငါ့စာအုပ်တွေ ယူလာပေးပါဦး။ ငါ အတန်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်လာခဲ့လိုက်မယ်။"

"အေး၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ရတယ်။" အရင်တုန်းကဆို ရှန်ဟန်ယွဲ့က ဖုန့်ချင်းယီ ဘယ်သွားလဲ မေးနေဦးမှာပင်။

ဒါပေမဲ့ အခု သူမက မုန့်တွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ ရောက်နေပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။

ဖုန့်ချင်းယီ လူသူကင်းမဲ့ပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မရှိတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ဖုန်းထဲက အတန်းအက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ သီချင်းသင်တန်း စတက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အခု အချိန်ရွေးနေရင် နောက်ပိုင်း ပိုပြီး နှောင့်နှေးလေ သင်တန်းတွေ ပိုများလာလေ ဖြစ်ပြီး သူမ အဲဒါတွေကို ပြီးအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် လော့ရှီနဲ့ ချွီကျင်းချီလည်း အဆောင်ကို ပြန်ရောက်လာသည်။

ချွီကျင်းချီက ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ကုလားထိုင်မှာ ရှန်ဟန်ယွဲ့ ထိုင်နေတာကို တွေ့ပြီး "ယွဲ့၊ ဘာလို့ ချင်းယီရဲ့ နေရာမှာ ထိုင်နေတာလဲ။ သူ ဘယ်သွားလို့လဲ" ဟု မေး၏။

"အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါတွေက ချင်းယီ ငါတို့အတွက် ချန်ထားတဲ့ မုန့်တွေပဲ။ လာ စားကြည့်၊ အရမ်း အရသာရှိတယ်။"

လော့ရှီက ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်နဲ့ လျှောက်လာသည်။ သူမက အများအားဖြင့် ချိုတဲ့အရာတွေကို မကြိုက်၊ အထူးသဖြင့် ခြောက်သွေ့ပြီး အရမ်းချိုတဲ့ မုန့်တွေကို ဖြစ်သည်။

ချွီကျင်းချီက ပန်းကန်က တစ်ခုယူပြီး စားကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမုန့်တွေက ငါ အရင်က စားဖူးတာတွေနဲ့ မတူဘူး၊ အရသာက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ။"

နှစ်ယောက်သား ချီးမွမ်းနေတာကို မြင်တော့ လော့ရှီလည်း တစ်ခု စားကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့ အမြဲတမ်း ဝယ်စားနေကျ မုန့်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်း၏။ သို့သော် ပါဝင်ပစ္စည်းများက ထူးခြားပုံရသည်။

မုန့်တစ်ခု စားပြီးနောက် လော့ရှီရဲ့ အကြည့်က မုန့်တွေ ထည့်ထားတဲ့ ပန်းကန်ဆီ ရုတ်တရက် ရောက်သွားသည်။

ဒီပန်းကန်က သူမအဖေ စတိုခန်းထဲက တစ်ခုနဲ့ နည်းနည်း တူတယ်။ သူမ အကဲမဖြတ်တတ်ပေမယ့် ဟုတ်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

"ချင်းယီက ဒီမုန့်တွေနဲ့ ပန်းကန် ဘယ်က ယူလာတာလဲဆိုတာကို ပြောသွားသေးလား။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့ : "သူ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ပေးတာလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲတော့ အတိအကျ မပြောဘူး။"

သူငယ်ချင်း။ မနေ့က အဝတ်အစားနဲ့ အသုံးအဆောင်တွေလည်း သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ပေးတာနဲ့ တူတယ်။ ချင်းယီဆီမှာ အဲဒီလို သူငယ်ချင်း ရှိတယ်လို့ ပြောတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး။

သူမ မပြောချင်ဘူးဆိုတော့ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိရမယ်။ မသိချင်ယောင်ဆောင်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။

ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ဘာမှ မသိလောက်ပါဘူး။

"နင်တို့ နှစ်ယောက် စားပြီးရင် ပန်းကန်ကို ငါ သွားဆေးလိုက်မယ်။"

လော့ရှီက ပြောပြီး သူ့ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ အစားအသောက်ကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။

ရှန်ဟန်ယွဲ့ : "ငါ ပိုစားထားတာဆိုတော့ ငါပဲ ဆေးလိုက်မယ်။"

"...ငါ ဆေးလိုက်မယ်။" နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်နေနိုင်တယ်လေ။

လော့ရှီက အတင်းအကျပ် ပြောနေတာကို မြင်သောအခါ ရှန်ဟန်ယွဲ့က "အိုကေ၊ ဒါဆို နင် ဆေးလိုက်တော့။" ဟု ပြော၏။

စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ စားသောက်ခန်း။

ချင်ယွီချွမ် အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်လာကတည်းက ရွှမ်းယွမ်ရှီနှင့်အတူ စားသောက်နေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက အာရုံစိုက်ပြီး စားနေသည့် ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်ပြီး "အာ့ချွမ် ဒီမနက် မီးဖိုချောင်ကို သွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘာလုပ်ဖို့ သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မုန့်အချိုလုပ်နည်း တချို့ သွားသင်ခဲ့တာလေ။" ချင်ယွီချွမ်က ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုဘူးလို့ထင်တဲ့အတွက် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီ : "ဒါဆို အာ့ချွမ်ရဲ့ သင်တာ ဘယ်လိုနေလဲ သိချင်လိုက်တာ။"

သင်ခန်းစာ ဘယ်လိုလဲ။ သူက စားကြည့်ပြီး ကောင်းတယ်လို့တော့ ထင်တာပဲ။ သူမလည်း အရသာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်။

"မဆိုးပါဘူး။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ချင်ယွီချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်း ကောင်းကောင်း သင်ယူခဲ့သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ သူမကို တစ်ချက်ကလေးတောင် မတွေးမိတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ် ရွှမ်းယွမ်ရှီ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိပြီး "အမေ၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"... အာ့ချွမ်က မုန့်လုပ်နည်း သင်ယူတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ဘယ်လို အရသာရှိလဲ နည်းနည်းတော့ သိချင်မိသား။"

သူမ အဲဒီအကြောင်း အများကြီး ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ သူမ သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမယ်။

ဘယ်လို အရသာရှိလဲ။ ချင်ယွီချွမ် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "သူကတော့ တော်တော်လေး စားကောင်းတယ်လို့တော့ ပြောတယ်" ဟု ပြန်ဖြေပေးသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီ သူပြောတဲ့ "သူမ" ကို သတိပြုမိသည်။ ဒါဆို ငါ့အတွက် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ငါ တစ်မနက်လုံး အလကား စောင့်နေခဲ့ရတယ်။ အဲဒါ ပိုင်ဝေရဲ့ အမှားပဲ၊ အလကား အချိန်ကုန်ခံပြီး စောင့်ခိုင်းနေတာ။

"သူမက ဘယ်သူလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်က သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကို ကြည့်သည်၊ သူမ ဒါကို ရွေးခဲ့တာ၊ "သေတ္တာထဲက မိန်းကလေး၊ သူ့နာမည်က ချင်းယီ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ မျှော်လင့်နေမိတဲ့ သူမရဲ့ အမှားပါပဲလေ။

ဒါက ဇနီးရပြီးနောက် အမေကို မေ့သွားတာမျိုးပဲ။ ဒီသားကတော့ လက်ခံနိုင်စရာကို မရှိတော့ဘူး။

ရွှမ်းယွမ်ရှီ တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်သည့်အခါ ချင်ယွီချွမ် ဆက်ပြောသည်။ "သူက ဒီရက်ပိုင်း စာသင်ချိန်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့ သူ့အတွက် စားစရာတချို့ လုပ်ပေးမယ်လို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။ တခြားအရာတွေ ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ သူက ဈေးကြီးတဲ့အရာတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့ အရမ်းဖြုန်းတီးတာပဲလို့ ခံစားနေရတယ်။ သူက မုန့်တွေကိုတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ။"

ဒါက ရွှမ်းယွမ်ရှီ ချင်ယွီချွမ် ဒီလောက် စကားပြောတာကို ပထမဆုံး ကြားဖူးတာပဲ။ ဒီချင်းယီက သူ့နှလုံးသားနဲ့ တော်တော် လိုက်ဖက်ပုံရတယ်။ သူကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးတာ။ သူမ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်နိုင်တဲ့ ဆက်ဆံမှုမျိုးပဲ။

"စာသင်ချိန်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ သူက ကျောင်းတက်ဖို့ လိုသေးတာလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ရှင်းပြသည်။ "သူတို့ကမ္ဘာမှာ ကျား၊ မ မရွေး အသက် ( ၃ ) နှစ်ကနေ စပြီး ကျောင်းတက်နိုင်ပြီး အသက် ( ၂၀ ) ကျော် အထိ ဆက်တက်နိုင်တယ်။ ဘွဲ့ရပြီးမှ သင့်တော်တဲ့ အလုပ်တွေ ရှာလို့ ရတယ်။"

"အမျိုးသမီးတွေလည်း ကျောင်းတက်လို့ရတယ်လား။ ပြီးတော့ အသက် ( ၂၀ ) ကျော် အထိ စာသင်လို့ ရတယ်။” ရွှမ်းယွမ်ရှီ အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။

ထျန်းချီမှာလည်း ကျောင်းတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းအရ အမျိုးသမီးတွေကို တက်ခွင့် မပြုပေ။

မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလူမှုရေး ဓလေ့ကို သူမ ချိုးဖောက်လို့ မရပေ။ သူမ သင်ယူခဲ့တာတွေက သူမအဖေ ခေါ်ထားတဲ့ ဆရာတွေက သင်ကြားပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်သာ မဟုတ်ရင် ယနေ့အထိ စာလုံးအနည်းငယ်တောင် သူမ မသိနိုင်ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် ရွှမ်းယွမ်ရှီ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်သည်၊ သူလည်း အစပိုင်းမှာ ကြားကြားချင်း အံ့သြခဲ့ရသည်။

"အမေ၊ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့နဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ၊ လွတ်လပ်မှု၊ တန်းတူညီမျှမှု၊ တရားမျှတမှုနဲ့ တရားဥပဒေ စိုးမိုးမှုရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုလေ။ ကျွန်တော်တို့ အခုထိ မရနိုင်သေးတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ရုတ်တရက် သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်လာသည်။ အဲဒီလောက် ကွဲပြားတဲ့ ကမ္ဘာက လူနှစ်ယောက် တကယ်ပဲ အတူတူ နေနိုင်မှာတဲ့လား။

ချင်ယွီချွမ် ရွှမ်းယွမ်ရှီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော် သူ့အပေါ် ခံစားချက် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝ ရှိမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို တစ်ကြိမ်ပဲ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တယ်။"

"ကျွန်တော် လောင်းကြေးထပ်ချင်တယ်။ အောင်မြင်ရင် ဒီဘဝမှာ နောင်တ မရှိဘူး၊ ရှုံးရင်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့ ကျွန်တော့်လို လူမျိုးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်လို မျှော်လင့်ရမှာလဲ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ ဘယ်လို စပြောရမလဲ၊ ဘာပြောပေးရမလဲ မသိတော့ဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပျက်သွားပါစေ။

ကောင်းကင်က သနားကရုဏာထားပါစေ၊ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ပါစေ။