အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း ( ၃၅ ) – ဝန်ခံပြောဆိုခြင်း

ဖုန့်ချင်းယီ၏ စကားများမှ ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ ဆိုလိုသည့် "အခွင့်အရေးယူခြင်း" ကို သဘောပေါက်နားလည်သွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော အမူအရာကို မြင်သော်အခါ ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးလိုစိတ် မရှိတော့ချေ။ သူမ၏ "အခွင့်အရေးယူခြင်း" ဟုဆိုသော အပြုအမူသည် သူ့ကို ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် သူသည် ယခု သူမကို စိတ်ဝင်စားနေပြီဖြစ်ရာ သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှ ပစ္စည်းများ ရယူရန်အတွက် သူ့ကို ဆက်သွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့လျှင် တစ်နေ့တွင် သူမ သူ့ကမ္ဘာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေရန် မလိုတော့ပေ။ အဆုံးတွင်မူ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် သူမသာ အမြဲတမ်း လွှမ်းမိုးထားသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ငါ့ကို တခြား ပြောစရာ ဘာများ ရှိသေးလဲ" ဟု ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို အားမလိုအားမရ ကြည့်လျက် "တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က "တကယ်တော့ မင်း ဒါတွေအားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မသိခဲ့ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ" ဟု ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ မိန်းကလေးကို အလေးအနက်ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ခေါင်းငုံ့လျက် "ဒီရက်ပိုင်း ရှင် ကျွန်မအတွက် နေ့တိုင်း ချက်ပြုတ်ပေးတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို တကယ် ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက..." ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွီချွမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုသို့သော မိန်းကလေးမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ အခြားသူများ သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ဦးစွာ အမြင့်ဆုံး မြှင့်တင်ရန် ဦးစားပေးကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမအတွက် သရေစာ ရက်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပေးရုံဖြင့် သူမသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားကာ အားလုံးကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် စစ်တပ်ထဲမှာ မင်း ချက်ပေးတုန်းကလည်း မင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရတာလား" ဟု သူက မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာလို့ ငါ့ကို မကြည့်ရဲတာလဲ။ ငါ မင်းကို အပြစ်တင်မှာ ကြောက်လို့လား" ဟု ချင်ယွီချွမ်၏ အသံသည် တိုးတိုးလေးနှင့် နူးညံ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ၏ အသံကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်လျက် "ရှင် ဒေါသမထွက်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

သူမသည် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေး ပြတ်တောက်သွားနိုင်ခြေအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူ ဒေါသထွက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဆူပူသည်ဖြစ်စေ သူမ လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာက သူမကို တကယ် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်က "ဘာလို့ ဒေါသထွက်ရမှာလဲ။ မင်း အခွင့်အရေးယူတာက ငါ့ကို ဘာထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေခဲ့ဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။‌

“ဒါ့အပြင် ငါကပဲ မင်းကို အမြဲတမ်း လိုလိုလားလား ဆက်သွယ်ခဲ့တာနဲ့ တူတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ပြန်ပြောတာက ယဉ်ကျေးမှုသက်သက်ပဲ။ အခု မင်းက ငါ့ကို အသိပေးဖို့ တက်ကြက်ကြွကြွ ပြောလာတာဆိုတော့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကို အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ကို မျက်စိလည်စွာ စိုက်ကြည့်နေလျက် "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက..." ဟု ဆိုသည်။

"ငါ့အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားစရာ မလိုဘူး၊ ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့လည်း စဉ်းစားစရာ မလိုဘူး။ မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ငါ ပျော်တယ်"

ဒီရက်ပိုင်း သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများ၊ စာနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများသာ ဖြစ်စေကာမူ သူ့ကို လုံလောက်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့ပြီး ချင်ယွီချွမ်က ဒေါသမထွက်ခဲ့သောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့မဟုတ် နေ့စဉ် သူနှင့် စကားပြောနေခြင်းကြောင့် သူမလည်း ရင်းနှီးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဒါဆို အရင်လိုပဲ ဆက်သွားလို့ ရမလား" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

အားပြန်ပြည့်လာသော ဖုန့်ချင်းယီကို မြင်သောအခါ ချင်ယွီချွမ်က အသာလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ထဲမှာ ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ ရှိလဲဆိုတာ ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်အကြောင်း ပြောပြပြီးပြီဖြစ်ရာ ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ဘူးဟု ခံစားရသည်။

"ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ ဦးနှောက်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ ဆေးပြားလို အားဖြည့်ဆေးတွေအပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှာ သင်တန်းအမျိုးမျိုးလည်း ရှိတယ်"

"ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာပေ၊ ပန်းချီ၊ ကိုယ်ခံပညာ၊ ဒါ့အပြင် ဘာသာစကားနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု သင်တန်းတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျန်တာတွေတော့ မသိသေးဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ အဲဒါတွေကို သော့မဖွင့်ရသေးလို့ပါ။ ဆိုင်က အဆင့်ဆင့် ရှိပြီး တစ်ဆင့်ပြီးမှ နောက်တစ်ဆင့်ကို ဖွင့်နိုင်တာပါ"

"နောက်ထပ် ထူးဆန်းတာ တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ ပစ္စည်းတွေကို အဝေးကနေ ပို့ဆောင်နိုင်တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ပါပဲ။ ဒီလို ခေတ်မီနည်းပညာမျိုးက ကျွန်မတို့ခေတ်မှာတောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဖုန့်ချင်းယီ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ဆုံနိုင်မည့် နေ့တစ်နေ့ ရှိလာနိုင်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ရှိ မသိရသေးသည့် ပစ္စည်းများသည် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နိုင်သည်။

"မင်းပြောတဲ့ အမှတ်တွေ ဘယ်လိုရလဲဆိုတာ အသေးစိတ် ပြောပြလို့ ရမလား"

ဖုန့်ချင်းယီ : "ရှင်နဲ့ စကားပြောတာ၊ ဒါမှမဟုတ် အသံနဲ့ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကနေ ရတာပါ။ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက အမှတ် ( ၁၀၀ )၊ အသံဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက အမှတ် ( ၅၀ )၊ စာရိုက်ပြီး စကားပြောတာက ( ၁၀ ) မှတ် ရပါတယ်။ တစ်ရက်ကို အများဆုံး အမှတ် ( ၁၆၀ ) ရရှိနိုင်ပြီး တစ်မျိုးစီကို တစ်ကြိမ်ပဲ ရပါတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ တခြားနည်းလမ်းတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဘယ်တော့ ပေါ်လာမယ်မှန်း မသိတဲ့ ကျပန်းလုပ်ငန်းဆောင်တာတွေပါ"

ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုနှင့် အသံခေါ်ဆိုမှုများက အမှတ်ပိုရသော်လည်း သူမက နေ့တိုင်း စာသားဖြင့်သာ စကားပြောရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေးလဲ။

"ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ ဒါဆို အခုကစပြီး မင်း အမှတ်တွေရဖို့ ငါ ကူညီပေးရမလား"

ဖုန့်ချင်းယီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ဘာကို ရည်ရွယ်တာလဲ။ သူက သူမကို အခွင့်အရေးယူဖို့ သူ့ကိုယ်သူ ကမ်းလှမ်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ဟင်၊ မဟုတ်သေးဘူးလေ။"

"ဘာမှားလို့လဲ။" သူတို့ စကားပြောလေ၊ သူက သူမကို ပိုနားလည်လေပဲ။ သူ သူမရဲ့ ဘဝထဲကို တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရှိနေခြင်းကို သူမ ရင်းနှီးလာအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။

"ရှင် တကယ် အားလို့လား၊" သူမ အချိန်မရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေမဲ့ သူက သူမထက် ပိုတက်ကြွနေတယ်။

"အရမ်း အားတယ်။" သူ တကယ်လို့ အလုပ်များနေရင်တောင် သူမနဲ့ စကားပြောဖို့နဲ့ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဖို့ အချိန်ရှိနေမှာပဲ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမအတွက် ကောင်းသောအရာကို မသိသူ မဟုတ်ပေ။ "ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ။"

ချင်ယွီချွမ် : "ငါတို့ ဘယ်အချိန်မဆို စကားပြောလို့ရပေမဲ့ အသံနဲ့ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေအတွက်တော့ အချိန်သတ်မှတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"

"...ဟင်၊ အဲဒီလောက် အရမ်းတင်းကြပ်ဖို့လိုလို့လား" သူမက တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရသည်။

ချင်ယွီချွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "မင်းရဲ့ စာသင်ချိန်တွေက များတော့ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို သတ်မှတ်ထားသင့်တယ်"

ဖုန့်ချင်းယီက ဒါကို စဉ်းစားကြည့်တော့ ထိုစကားက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ တနင်္လာနေ့ကနေ ကြာသပတေးနေ့အထိ တော်တော်လေး အလုပ်များတယ်၊ ဒါဆို ည ( ၉ ) နာရီမှာ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်တာ ဘယ်လိုလဲ။ သောကြာနေ့ကနေ တနင်္ဂနွေနေ့အထိကတော့ ဘယ်အချိန်မဆို အဆင်ပြေပါတယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်" ချင်ယွီချွမ်က သူ့မျက်လုံးထဲက ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ : "ကျွန်မ အခု စာလုပ်ရဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ထပ်ပြောကြမယ်"

ချင်ယွီချွမ် : "ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီနေ့ ဖုန်းမခေါ်ရသေးဘူး။ ဒီည မင်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်"

"...တကယ်တော့ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ အမှတ်တွေ မြန်မြန်ရဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး။ ဆိုင်ထဲက ပစ္စည်းအများစုက သင်တန်းတွေပဲလေ၊ ကျွန်မ အခြေခံအဆင့် သင်တန်းတွေတောင် မသင်ရသေးဘူး”

ဖုန့်ချင်းယီ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ချင်ယွီချွမ်လို စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် ဇွတ်အတင်းနဲ့ ရက်ရောနေရတာလဲ။ သူ့မှာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူ သူမဆီကနေ ရနိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ တွေးရတာ စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ။

"မင်း စာလုပ်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ကျန်တာ ငါ့ကို လွှဲထားလိုက်" သူမက အလျင်မလိုပေမဲ့ သူကတော့ အနည်းငယ် အလျင်လိုနေသလို ခံစားနေရသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူမကို ချစ်ခွင့်ပန်ခဲ့သူ ရှိခဲ့သည်။ သူမလို မိန်းမချောတစ်ဦးအနေဖြင့် ဘယ်သွားသွား ချစ်ခင်သူများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူမကို အမြန်ဆုံး မတွေ့ဆုံဘဲ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မဖော်ပြရင် တခြားသူတစ်ယောက်က သူမကို အပါခေါ်သွားနိုင်တယ်။

သူ ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းကို သွားရောက်ပြီး ဆရာတော်ကွမ်အန်းက ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်း အစွမ်းထက်ဖို့ကိုပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်ထင်တယ်။

ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် မှင်သက်နေဆဲပင်။

ဒီကိစ္စအတွက် သူ ဒေါသမထွက်ရုံမကဘဲ အမှတ်တွေရဖို့ပါ ကြင်ကြင်နာနာ ကူညီပေးတာက ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားကြည့်ကြည့် ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိသလိုပဲ။

သူ့ဖုန်းမှာလည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်တစ်ခု ရှိနေတာများလား။ သူ့ဖုန်းက သူမရဲ့ ဖုန်းနဲ့ အတူတူဖြစ်နိုင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် သာမန်ဖုန်းတစ်လုံးက ရှေးခေတ်မှာ လိုင်း လုံးဝ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အာ၊ မေ့လိုက်ပါတော့၊ သူမရဲ့ ဦးနှောက်စွမ်းရည်က ဒီလို နက်နဲတဲ့ မေးခွန်းတွေကို စဉ်းစားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။

သူမ အမှတ်တွေရဖို့ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာက သူမအတွက် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ။

အခုတော့ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ဂီတကို လေ့လာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အနာဂတ်ရောက်မှ စိတ်ပူတော့မယ်။

***

အခန်း ( ၃၆ ) – ကံကြမ္မာရေစက်ရှိသူဆိုပါက သဘာဝအတိုင်း တွေ့ဆုံကြပါလိမ့်မယ်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန်းကိုသိမ်းလိုက်ပြီး ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်ချီသည် မြင်းလှည်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နာမူချီသည် ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်နေခဲ့ရာ ယခုအခါ စစ်သူကြီးလည်း ထိုနေရာသို့ သွားနေသဖြင့် သူသည် လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အပြင်ပန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု မရှိပေ။ အမှန်တွင် သူတွေးထားသည်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ခန့်မှန်းချက်သာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်လားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုသည်။

ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးများသည် ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ထားသည်။ ယန်ချီက ရှေ့မှဦးဆောင်သွားပြီး အတွင်းမှ ရဟန်းငယ်သည် သစ်သားငါးရုပ်ကို ရိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လျက် "ကိုယ်တော်လေး၊ ဆရာတော်ကွမ်အန်းကို ဖူးမြော်လိုပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရဟန်းငယ်က ချင်ယွီချွမ်ကို မော့ကြည့်လျက် "ဆရာတော်က သူ့အခန်းမှာ စောင့်နေပါတယ်။ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ဒကာလေး။" ဟု ပြောသည်။

ယန်ချီသည် အနောက်မှ လိုက်ပါလာစဉ် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ နာမူချီကို အရင်က ဘာလို့ ဧည့်ခံခြင်းမပြုခဲ့ဘဲ စစ်သူကြီး လာသောအခါ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွင်းခဲ့ရသနည်း။

ရဟန်းငယ်၏ ပြောစကားအရ ဆရာတော်ကွမ်အန်းသည် ချင်ယွီချွမ် ယနေ့ လာမည်ကို သိနှင့်နေပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ မည်သို့ သိခဲ့ပါသနည်း။

ရဟန်းငယ်က ချင်ယွီချွမ်ကို ဆရာတော်ကွမ်အန်း၏ အခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားပြီး ယန်ချီကိုလည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား ဘာတွေ ဆွေးနွေးကြမည်ကို သိလိုစိတ်ရှိသော်လည်း ယန်ချီသည် သူ့ကိုယ်သူ နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် အခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဆရာတော်ကွမ်အန်းက ပိုမြင့်သောနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။

"စစ်သူကြီးချင်၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စ ကြွရောက်လာတာလဲ" ဟု ဆရာတော်က မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်က "ဆရာတော်က ကျွန်တော် လာမယ်ဆိုတာကို သိနှင့်နေပြီးဖြစ်မှတော့ ဘာကြောင့် လာတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကြားပြီးသား ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မကြာသေးမီက ဆရာတော်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာတွေ့ခဲ့ပြီး အဲဒီနောက် မင်းလာမယ်ဆိုတာကို သိခဲ့တာပါ" ဟု ဆရာတော်က ဖြေသည်။

"ဆရာတော်က ကျွန်တော် သူမနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်မလားဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား" ဟု ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ယခင်က ချင်ယွီချွမ်သည် ဤဆရာတော်အကြောင်းကို ကြားသိရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က ချဲ့ကားပြောဆိုမှုဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့ တွေ့ဆုံသောအခါ သူသည် အမှန်တကယ် စွမ်းရည်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း တွေ့ရသည်။

ဆရာတော်ကွမ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် "ကံကြမ္မာရေစက်ရှိသူဆိုပါက သဘာဝအတိုင်း တွေ့ဆုံကြပါလိမ့်မယ်။ စစ်သူကြီးအနေနဲ့ အလျင်စလို ရှာဖွေဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ တစ်နေ့တွင် သူမ မင်းကို လာတွေ့ခဲ့လျှင် သူမကို ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ ခေါ်လာပေးပါ။ ဆရာတော်မှာ သူမကို ပေးဖို့ ပစ္စည်း တစ်ခု ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မနေ့ညက ဆရာတော် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ရာ မြင်ရခက်သော ခရမ်းရောင်တားမြစ်ကြယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံ အမှတ်အသားတွေက ကောင်းကင်မှာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ပြသနေတယ်။ စစ်သူကြီး၊ သတိထားပါ။"

ချင်ယွီချွမ်က ထပ်မေးရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ဆရာတော်ကွမ်အန်းသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ မည်မျှပင် သာလွန်စေကာမူ ဆရာတော် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို သူ မသိရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ယန်ချီသည် အပြင်တွင် စောင့်နေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ အိမ်တော်ကို ပြန်ကြမလား" ဟု ယန်ချီက မေးသည်။

"ပြန်ကြစို့" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ဖြေသည်။

ဆရာတော်ကွမ်အန်းက ကံကြမ္မာရှိလျှင် သူမနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမကို ကွမ်ယွမ်ဘုရားကျောင်းသို့ ခေါ်လာရန်ပင် ပြောကြားခဲ့သည်မှာ ချင်ယွီချွမ်၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများဖြစ်သည့် ခရမ်းရောင်တားမြစ်ကြယ် မှေးမှိန်သွားခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံအမှတ်အသားများ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်သည် ချင်ယွီချွမ်ကို သံသယဝင်ပြီး သတိထားတတ်သူဖြစ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး ယခုထိတော့ သမာသမတ်ကျသော ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အသက် ( ၃၀ ) သာ ရှိသေးပြီး အားအကောင်းဆုံး အချိန် ဖြစ်သည်။ မတော်တဆမှု မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။

ချင်ယွီချွမ်သည် ပိုမို စဉ်းစားမိသည်။ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လူများကို စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

အဆောင်တွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အတန်းများ ပြီးစီးသွားပြီး နေ့လယ် ( ၂ ) နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ထမင်းစားဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်နှင့် ကိစ္စများ ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူသည် လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီကို လေ့ကျင့်ကြောင်း သူမ ကြားဖူးသဖြင့် စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်များ ဝယ်ယူခြင်းသည် အသုံးဝင်မည်ဟု ထင်သည်။

အစာစားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ကျောင်းတံခါးမှ ထွက်ကာ လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လက်ရေးလှပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ရှေးဟောင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လက်ရေးလှပန်းချီကားများကို တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုပန်းချီကားများသည် ခင်းကျင်းပြသထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလွန် ကောင်းမွန်သော လက်ရာများ ဖြစ်ရမည်။ သူမ ငယ်စဉ်က အဘိုးထံမှ လက်ရေးလှပညာကို သင်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း ကောင်းစွာ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ တီဗီဒရာမာဇာတ်ကားများမှ ဆရာတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီးလူကောင်းသည် ဖုန့်ချင်းယီကို မြင်သောအခါ သူ၏ စုတ်တံကို ချပြီး "ကောင်မလေး၊ ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက "ကျွန်မ စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်ကျောက်တွေ ဝယ်ချင်ပါတယ်။ အကြံပြုပေးနိုင်မလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကိုယ့်ဘာသာ လေ့ကျင့်ဖို့လား" ဟု ထိုလူကြီးလူကောင်းက နူးညံ့သောအသံဖြင့် မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက "မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးချင်လို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထိုလူကြီးလူကောင်းက ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါဆို အသက်ကြီးတဲ့သူအတွက် ဖြစ်ရမယ်။ ဒီဘက်က ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပြီး ကြိုက်တာရှိလား ကြည့်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

"..." အသက်ကြီးတဲ့သူ။ ချင်ယွီချွမ်ကို အသက်ကြီးတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်လို့ မရသေးပါဘူး။

စုတ်တံတွေ အများကြီး ရှိပြီး အားလုံးက ဆင်တူနေသည်။ ရွေးချယ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သူမသည် အရည်အသွေးကို လုံးဝ မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"လောင်စုန့်၊ မင်းက ဒီကလေးမလေးကို မင်းရဲ့ စုတ်တံတွေ ပြနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဝယ်နိုင်မယ် မထင်ပါဘူး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းက တံခါးဝမှ မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝင်လာသူမှာ ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် တန်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးမင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ရိုင်းစိုင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူက ရိုးရိုးသာ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ရာ အငြင်းပွားရန် မလိုအပ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤဆိုင်သို့ မလာမီကပင် သူမသည် ဈေးနှုန်းများကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဈေးနှုန်းက သိပ်မပေါသော်လည်း သူမ တတ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာထဲမှာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဆရာကြီးစုန့်က ဖုန့်ချင်းယီကို ကြည့်လျက် "ကောင်မလေး၊ ဒီကစုတ်တံတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ပါ။ ဒီလူကြီး ပြဿနာရှာနေတာကို ဂရုမစိုက်နဲ့" ဟု ဆိုသည်။

"ဆိုင်ရှင်၊ ဘယ်လိုရွေးရမှန်း ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုလောက် ရွေးပေးပါလား" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။

ဆရာကြီးစုန့် ပြန်မဖြေမီ ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောသည်။ “ကောင်မလေး၊ ဒါတွေက ကိုယ့်ဘာသာ သုံးဖို့လား"

ဖုန့်ချင်းယီ ခေါင်းခါသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ပါ"

"လက်ဆောင်ပေးဖို့လား။ ကောင်းပြီ၊ ဆရာကြီးစုန့် သုံးတဲ့ ဝံပုလွေမွေးစုတ်တံက မဆိုးဘူး။ ငါလည်း အတူတူပဲ သုံးတယ်။ အဲဒီစုတ်တံက သင့်တော်တဲ့ တောင့်တင်းမှု ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးက မြင့်တယ်၊ ယွမ်တစ်သောင်းလောက် ရှိတယ်။ မင်း ဝယ်နိုင်လား"

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးက သူမကို ပြသရန် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ "ကျေးဇူးပါ၊ ကျွန်မ ဝယ်နိုင်ပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

"မှင်၊ မှင်ကျောက်နဲ့ စက္ကူလည်း လိုသေးလား" ဆရာကြီးစုန့်၏ တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့သော အမူအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးက ပိုမို စိတ်အားထက်သန်ပုံရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒါတွေလည်း ရွေးပေးပါဦး"

ထိုအဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် သူမကို လှည့်ဖြားမည့်သူများ မဟုတ်ပုံရဘဲ ပစ္စည်းအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ဈေးနှုန်းတပ်ထားသည်။ မကြာမီပင် ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးက ဖုန့်ချင်းယီအတွက် အားလုံးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်များကို ကြည့်ပြီး ငွေပေးချေရန် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"သမီးငယ်၊ ဒါတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်ပြီး အဲဒီလိုပဲ လက်ဆောင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလား" ဟု ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးက မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါတွေကို လက်ဆောင်ပေးတဲ့နေရာမှာ ယဉ်ကျေးမှုမှ ရှိသေးတာလား။

"လောင်စုန့်၊ သူ့အတွက် ထည့်ဖို့ ဘူး တစ်ခုလောက် ရှာပေးပါဦး"

ဖုန့်ချင်းယီက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် "ကျေးဇူးပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းက တော်တော်လေး ငယ်သေးမယ့်ပုံပဲ။ ကျောင်းသူလား"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျောင်းသူပါ"

"ဒါဆို မင်းမိသားစုထဲက အသက်ကြီးတဲ့သူအတွက် ဝယ်ပေးတာလား။ မင်းက လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးပဲ။ လောင်စုန့်ကို ဈေးလျှော့ပေးခိုင်းလိုက်မယ်"

"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်မအတွက် လူကြီးမင်းတို့ အများကြီး ဒုက္ခများစေခဲ့ပြီ"

ဆရာကြီးစုန့်သည် မှင်၊ စုတ်တံ၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်တို့ကို သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ပေးပြီးပြီဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ငွေငါးသောင်း သုံးစွဲခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တက္ကစီဖြင့် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဘဏ်ကတ်ထဲရှိ လက်ကျန်ငွေကို ကြည့်ရင်း ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤဝယ်ယူမှုက သူမ၏ သေးငယ်သော စုဆောင်းငွေ၏ ခြောက်ပုံတစ်ပုံနီးပါးကို ယူသွားခဲ့သည်။

သူမသည် အပြင်ထွက်၍ လှည့်လည်ချင်စိတ်ရှိခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အဆောင်တွင် နေပြီး စာသင်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။